Jest źle - mam 36 lat i rozwód

Witaj fluffy, nie rozumiem postępowania twojej żony, choć one tak bardzo przypominają mi zachowanie mojego męża, nie wiem co ona sobie postanowiła, ale jej zachowanie jest dla mnie niezrozumiałe, drugiej stronie należą się jakieś wyjaśnienia, dlaczego tak, a nie inaczej.
A wygląda na to, iż twoja żona jest trochę mało dojrzała, tak jak mój mąż, zero tłumaczeń, a o przeprosinach nawet nie mam co marzyć.
miałam niedawno imieniny, mój mąż nie złożył mi nawet życzeń, nic ....jak by nie istniała.... za to na fejsie wysyła wszystkim znajomym i to właśnie mnie śmieszy......., a żona i matka jego syna jest dla niego nikim. Ja już dawno się poddałam i nie chodzi o uczucia takie jak miłość, chodziło mi chociaż o szacunek  do mnie , ale to go też przerosło, i to mnie boli najbardziej

Trzymaj się fluffy, jak emocje trochę u Was opadną, może warto jeszcze spróbować chociaż coś wyjaśnić, należą Ci się chociaż jakieś wyjaśnienia po latach spędzonych razem.

Kiedyś wiele bym dała, by mój mąż też tak żałował jak ty, ale teraz po tych wszystkich chorych sytuacjach i jego zachowaniach bardzo dla mnie nie zrozumiałych (balangi, chlanie, znikanie itd, itp. ) już nie chcę, chcę spokoju, by zniknął i chcę się już uwolnić, zmarnowałam tyle czasu, a szans dawałam wiele, zbyt wiele.
Być może twoja żona tez ma podobne odczucia jak ja, być może jeszcze coś czuje do ciebie, ale nie ma już sił na to , by walczyć o Was.

Ale życzę Tobie, by się wszystko ułożyło.

A wiecie co mi ktoś ostatnio powiedział?

"Dlaczego Ty chcesz kogoś, kto nie chce Ciebie? Po co Ci taka osoba?"

I staram się powtarzać to sobie w kółko. Czasem na chwilę pomaga

Potwierdzam, bardzo trafne określenie mojej sytuacji, po co mi ktoś, kto mnie rani, po co mi ktoś, kto nie szanuje, po co mi ktoś, kto mnie oszukuje, po co ?????

Emocjonalny wampir mi się trafił, po tylu latach to zrozumiałam, obwiniał mnie o wszystkie niepowodzenia, później czepiał się syna, do diabła z takim gościem, niech zniknie już na zawsze, chociaż wspomnienia już zostaną na zawsze, nie będę mogła ich zapomnieć, ale mogę wybaczyć, sobie i jemu również, i iść dalej ku swemu szczęściu.......

Nie wiem dlaczego, ale z Twoją historią kojarzy mi się pewna piosenka a mianowicie "Kiedy tatuś sypiał z mamą"  - Czesław Śpiewa

http://www.youtube.com/watch?v=_IMO4Dy7QFI

przepraszam , że może to takie niestosowne skojarzenie, ale jakoś tak mnie naszło.

Haaaaaa mój mąż tak samo mówił- że boli jego moje cierpienie, że ciężko mu patrzec na mój ból.. Wyrzuty sumienia. Żadnego uczucia w tym nie ma- jedynie wyrzuty sumienia. Aaaaaaaaa i jeszcze mi powiedział ostatnio, że chciałby żebym ulożyła sobie życie z kimś innym. Kopie leżącego...

Weekend, dół... dół... dół... ;(
Usłyszałam dziś wiele drastycznych słów na temat mojej sytuacji od męża mojej przyjaciółki.
Słowa mężczyzny o mężczyźnie Zastanawiające hmmm?
W sumie, żadna "Ameryka".
Rani mnie, bo raczej mnie nie kocha! PROSTE!
Miłość nie pozwoliłaby na takie zachowania.
A nawet jeśli kocha, to co to za miłość?

A więc rada jest tylko jedna: WYPIĄĆ NA NIEGO TYŁEK I POKAZAĆ ŻE UMIEM BEZ NIEGO ŻYĆ!
Wtedy przyleci z jęzorem na wierzchu, bo poczuje się zagrożony i niepewny mnie!
Dopóki wie, że ja cierpię on stoi na podium!

Uświadomiłam sobie też jedną rzecz: skoro mnie bardzo boli niewiedza o nim, to jeśli on rzekomo kocha, to niewiedza o tym co ja robię i czuję również powinna go zaboleć. Co udowadniał już nie raz, tylko ja "dawałam ciała", ponieważ powinnam trzymać fason i nie okazywać mu, że cierpię.
A tu jednak działają zawsze uczucia którymi go darzę, miękną mi nogi, dostaję maślanych oczu i sprawa robi się oczywista -CIERPIĘ!!!

Zapanuje nad swoimi uczuciami i emocjami i nie pokarzę gnojkowi tego co czuję!
Ps. Za dwa tygodnie mam pierwszą wizytę u psychologa

musisz wkoncu przestac o niej myslec i zajac sie soba

Po co w kimś na siłę szukać złota, skoro nie ma nawet srebra...

Fluffy, nie załamuj się proszę.
Skup się na sobie, zacznij robić coś dla siebie, powoli, małymi kroczkami. Wybierz się może do psychologa, to naprawdę pomaga, nie od razu, to nie tabletka, ale powoli to zacznie koić Twój ból, więcej zaczniesz rozumieć, przede wszystkim siebie. I naprawdę postaraj się zabrać za siebie, bo zwariujesz chłopie.
Jesteśmy w podobnym wieku, moje małżeństwo też się rozpierdzieliło (nie samo niestety), byłem już na etapie "sznurka", ale na szczęście pojawiło się w mojej głowie pytanie "czy jeśli na nim zadyndasz, to czy będziesz mieć szansę na jakąkolwiek zmianę??" Odpowiedź jest jedna- sam sobie odebrałbym tę szansę...
Lekko nie będzie, weź coś na uspokojenie, coś żebyś mógł spać, jakoś względnie funkcjonować na razie...
I pamiętaj, ZADBAJ O SIEBIE, wierzę że w tej chwili czujesz jakby całe życie uszło z Ciebie, ale (wiem że brzmi to banalnie) masz DOPIERO 36 lat, dasz radę. Wierzę że potrafisz...
3maj się chłopie.

Fluffy,
Po prostu jesteś zdrowym emocjonalnie facetem przeżywającym utratę i rozstanie, tu nie ma nic dziwnego. Niektórzy chlają na umór, inni q....wią się co niemiara, Ty zaś przeżywasz... To co Ty robisz jest NAJZDROWSZE i NAJLEPSZE, przeżywanie... Chlanie i qrw...nie się jest zagłuszaniem uczuć i emocji...
Po latach różnego rodzaju własnych wzlotów i upadków, terapii DDA i kontynuacji indywidualnej by wreszcie zacząć coś czuć, by nie blokować emocji, by umieć je wyrażać nie tylko RYYYKIEM wq...wionego lwa, mogę Ci powiedzieć jedno.
Daj SOBIE czas, SOBIE!!!!
Przeżyj to, niestety ten ból, tę trwogę serca, cierpienie i poczucie, jak to określiłeś rozrywało Cię od środka, trzeba niestety wypić, małymi łyczkami, ale trzeba to spić...
Twoja żona też z  tego co piszesz jest pogubiona mocno, to że Ty pokazujesz jej swoje cierpienie, niestety obawiam się nic nie da. Ona w tej chwili jest skupiona na sobie i na przeżywaniu siebie i swoich emocji.
Ty powinieneś zrobić to samo, wierzę że każdy dzień jest dla Ciebie syzyfowym ciężarem, każda noc drogą przez mękę, ale powoli zaczniesz wstawać. Dlatego drobne rzeczy które choć na chwilę pozwolą Ci się oderwać są w tym bardzo pomocne.
Odbuduj siebie, jesteś jak budynek którego ściany zostały nadwyrężone i popękały w wyniku ogromnego trzęsienia ziemii, jak pęknięta kość, która po zrośnięciu w tym właśnie miejscu jest mocniejsza...
Wiem że emocje w tej chwili po prostu rozkładają Ciebie, dlatego wspomniałem o psychologu, osobie kompletnie stojącej z boku, nie związanej z żadną ze stron, spróbuj...
Tak masz prawo się załamać, masz prawo płakać, łkać, ale to przejdzie...
Powiem Ci od siebie...
Moja agonia trwa ponad 2 m-ce, tydzień temu wracałem od znajomych autem trasa ponad 300km, nagle włączyły mi się obrazy, wspomnienia, pojawiły się łzy... Długa prosta droga, nagle widzę policjanta z lizakiem, cóż przekroczyłem prędkość...
Pani Policjantka, podeszła z "suszarką" i cała procedura.... podając dokumenty po prostu leciały mi łzy cały czas, patrzyła na mnie dziwnie, zapytałem czy mogę wysiąść z auta, przeprosiłem ją i ostatnim dechem powiedziałem "przyjmuję mandat". Po czym po prostu poszedłem kilkanaście metrów w pole, zwaliłem się na kolana i beczałem jak bóbr, wstrząsały mną spazmy, osmarkałem się jak dziecko. Policjantka jak się potem okazało stała ten kwadrans zdębiała co się dzieje... Jak się ogarnąłem w miarę, przeprosiłem ją i po prostu powiedziałem że "spier....łem swoje małżeństwo"... Okazało się potem w rozmowie, że akurat tego konkretnego dnia też musi podjąć decyzję o rozwodzie, bo mimo że są małżeństwem od dwóch lat i ok. roczne dziecko, to nie mogą się dogadać... Warczą na siebie...
Zaproponowałem by po prostu wybrali się do terapeuty... Nie wiem, qźwa, chyba rozmawiałem z nią jakby chodziło o moje małżeństwo, jakbym rozmawiał z własną żoną...
Przypadek?? Nie wiem... Wiem, że gdyby te spazmy dopadły mnie za kółkiem, pewnie skończyłbym na jakimś drzewie, albo zderzyłbym się z kimś Bogu Ducha winnym...
Fluffy, przeżyjesz i będziesz szczęśliwy... Nie jutro, nie za miesiąc, czy 2 kwartały, ale będziesz...
3maj się.

Łatwo jest powiedzieć: przestań się przejmować. Ale nie tak łatwo jest tak zrobić. Jeśli człowiek, którego się kocha, z którym chciało spędzić się życie, mówi teraz różne rzeczy, sprawia przykrość to nie można tak popsrotu przestać się tym przejmować. To boli i pewnie długo poboli. Mąż wraca za kilka dni z trasy i zapowiedział że zabiera rzeczy i się wyprowadza, że nie wróci już do mnie. Gdzie jeszcze niedawno zapewniał mnie o swojej miłości, dawał ciepło i poczucie bezpieczeństwa. I nagle to wszystko ucina. I jak się z tym pogodzić, nie przejmować się tym, kiedy człowiekowi cały świat zawalił się. Są jeszcze dzieci, dla nich trzeba być silnym. A najchętniej siadło by się w kącie, płakało. Brak sił, otępienie....

Cherry_Berry, tak miał romans w zeszłym roku, ale dałam mu drugą szansę i przez ten okres było wszystko ok, spędzaliśmy czas razem z dziećmi, dobrze czuliśmy się w swoim towarzystwie. Wspierałam męża w realizacji jego hooby. Przez ten niespełna rok nie doszło do żadnych poważnych kłótni. Jeszcze miesiąc temu nic nie zapowiadało że tak to się wszystko skończy. BYły wielkie zapewnienia, mieliśmy wspólne plany. Ale wychodzi na to że z dnia na dzień mężowi zmieniły się poglądy. To jest niedojrzałość i brak ponoszenia odpowiedzialności za swoje poczynania. Bo nawet nie ma odwagi, żeby powiedzieć że odchodzi bo chce być sam, że przeprasza. Tylko próbuje zrzucić winę na mnie, a ja tym razem nie dam sobie wmówić winy, bo ze nie mam sobie nic do zarzucenia, wiem że byłam wobec niego uczciwa, jak pisałam wcześniej wspierałam w realizacji jego hobby i nie tylko, nie ograniczałam, dawałam swobodę żeby nie czuł się przytłoczony. A teraz okazuje się, że on zupełnie inaczej pamięta ten okres. To albo ja żyłam z kimś innym albo nie wiem co...

Mówi się "klin, klinem", tylko to nie takie proste, nasze zranione serca nie otworzą się szybko na nowe znajomości. Bynajmniej w mojej głowie póki co nie ma takiej możliwości.

Witam Was wszystkich, wiecie co jest dla mnie najgorsze, samotne wieczory, pustka i ta samotność, jak spotykam znajomych to dziwnie mi się przyglądają, nie wiedzą jak mają się zachować, a ja staram się żyć "normalnie", chociaż, wiem ile mnie to kosztuje, by trzymać pion!!!
Rozpatruje, roztrząsam i analizuje każdą sytuację, chociaż wiem, że to nie ma sensu, zostałam sama z tym całym bigosem, a przyszłość dla mnie to jakiś kosmos:(
Najbardziej boli, iż zaufałam, kochałam prawie bezgranicznie, a on mnie zdeptał, oszukał i zostawił.... ale to jego strata, a ja pójdę dalej..... a nauczę się jeszcze może komuś zaufać.....

Wiem, też nie mam dobrych wspomnień z czasu mego małżeństwa, choć bywały fajne chwile, jednak jak widać na forum, to również kobiety  bywają podłe w stosunku do swoich facetów (np. fluffy) ale generalnie to my dostajemy po tyłku !

Niestety kobiety też dają popalić mężczyznom, dlatego też uważam że mój to dupek, ponieważ nie docenił tego co ma!
Ale, życie jest sprawiedliwe! Wierze, że zatęskni i wtedy ja stanę na podium i .... nie wiem co zrobię

Zastanawiam się jakie są kobiety, które zabierają nam naszych mężów?
Kiedyś wydawało mi się, że to też takie istoty bezwzględnie porzucone dla innych.
Dziś zgłupiałam, po tym co mnie spotkało, nigdy " nie spojrzałabym" na żonatego faceta.

Nie panikuj, jeszcze się nie wyprowadził!
Przywitaj go z podniesioną głową, jeśli postanowił już to na 100 % to i tak tego nie zmienisz!

Jeszcze się nie wyprowadził ale to zrobi i nie mam zamiaru go zatrzymywać. Nie było go teraz miesiąc, i przez ten miesiąc padło pod moim adresem wiele przykrych słów, których w życiu się nie spodziewałam. Nie będę teraz przytaczać tych wszystkich bzdur które od miesiąca słyszałam, bo nie mam na to sił. Zawiódł mnie po raz kolejny. Przekreślił mnie jakbym była nikim. I tak się teraz czuję

Kłóciliście się na odległość?

On chce zwalić całą odpowiedzialność na mnie, ale ja tym razem nie pozwolę na to. Bo ja moge z czystym sumieniem powiedzieć, że nie zrobiłam nic co by usprawiedliwialo jego zachowanie. Mógł realizować swoje pasje, miał swobodę, jak coś potrzebował to zazwyczaj to miał, byłam wsparciem, byłam przy nim w najlepszych jak i najgorszych chwilach. A on nagle, z dnia na dzień wszystko przekreślił i teraz twierdzi że nie było tak jak ja to pamiętam. A przez ostatnie 10 miesięcy byliśmy szczęśliwi, on zapewniał mnie o swojej milości, o tym że ja i dzieci jesteśmy dla niego najważniejsi. Przez ten czas nie usłyszałam pod moim adresem ani jednej jego skargi. A teraz wychodzi na to, że chyba coś mi się przyśniło, że to wcale tak nie było. Prawda jest taka, że on nie chce brać odpowiedzialności za swoje czyny, chce przerzucić ją na mnie.

Ja tez nie ale to z którymi fokami oni nas zdradzają, jakieś desperatki czy co ? Sama tego nie rozumiem, jak kobieta kobiecie może robić takie świństwa

U Ciebie jest ciut inna sytuacja, to Ty postawiłaś go pod ścianą, spakowałaś manele i wystawiłaś za drzwi.
Ja niestety zostałam "wystawiona za drzwi", jak niepotrzebna para kaloszy po blisko 20 latach razem spędzonych
Moje poczucie własnej wartości mocno podupadło i choć wiem, ze jestem atrakcyjną kobietą i nie miałabym najmniejszego problemu, żeby znaleźć sobie kogoś, to czuje się podle!

Fluffy,
przyznam Ci szczerze, że trochę się przestraszyłem kiedy zamilkłeś na te kilka dni, a ostatnia rzecz którą napisałeś była związana ze "sznurkiem"...
Z całego serducha Ci współczuję i 3mam za Ciebie kciuki...  Przekroczyłeś granice jak mówisz, jeśli nikogo przez to nie krzywdziłeś, to ok. każdy musi odreagować...
Spróbuj zrobić coś dla siebie, wiem że powtarzam Ci to z uporem maniaka...
Ja poszedłem na kurs tańca... Coś trzeba...

Kasikakasika, Holubka,

tak to my faceci zdradzamy, porzucamy, statystycznie najczęściej... Ale tak jak wspomniałyście o przykładzie Fluffy'ego i kobiety potrafią krzywdzić i ranić... A po sobie mogę powiedzieć, że zraniłem i płacę za to wyrzutami sumienia, tęsknotą, bólem... świadomością straconych szans...
I też samotny piątkowy wieczór jest dobijający... Myślałem żeby się po prostu nachlać by nie myśleć... Cały tydzień uśmiech, bo praca, a dopiero gdy idę w Pt popołudnie do "shrinka" puszczają emocje, łzy...

Ostatnio pojechałem do żony do pracy, z kwiatami, pogadać z nią... Zobaczyć... Tym razem nie płakałem, starałem się być facetem, merytorycznym i rzeczowym... Powiedziała, że chciałaby przed rozwodem zrobić rozdzielność majątkową, by moje dochody nie wpływały na jej możliwości dofinansowań w pracy... Masakra...
Gdzieś tam w dyskusji wyrwało jej się z młodej piersi "kochanie" pod moim adresem, ale to po prostu się wyrwało...
Zapytałem czy wie za co mnie pokochała... odpowiedziała że nie pamięta...
Qrde, przez te prawie 2,5 m-ca pokonałem ogromną drogę wgłąb siebie, wiele rzeczy zrozumiałem, wiele rzeczy zmieniam...
I na grzyba mi to...

Jak na grzyba? Dla samego siebie! Chciałabym potrafić tak sobą zawładnąć żeby móc powiedzieć że "pokonałam ogromną drogę w głąb siebie". To wielki sukces! Jeśli Twoja żona tego nie doceni, to kij ......

Kasikakasika...
Jak ona ma to docenić, skoro On do niej z sercem jak na dłoni a ona mu z rozwodowymi tematami? Taka kobieta jest jak sieć komórkowa... poza zasięgiem Jego działań:)
Jak przekonasz przekonanego, by choć spróbował zrobić inny krok? Wybaczył nie te przysłowiowe 7 razy ale więcej.

U nas praktyka życia mija się z "książkową" teorią a u tych z drugiej strony medalu - teoria... wiedzie prym

Etap "sznurka" jest widocznie niezbędny, może nie wszystkim, ale nam widocznie tak. Jeżeli chodzi o przekroczenie granic, to nie będę się przyznawał publicznie do swoich działań, ale kurcze - to podziałało wprost oczyszczająco na mnie. I trwa to od mniej więcej czterech dni. Może zaczynam też otwierać oczy i zauważać, że wokół jest naprawdę sporo wartościowych ludzi, którzy przeszli przez to co ja. Dojście do takich wniosków zajęło mi trzy miesiące, ale mam nadzieję, że jestem na właściwej drodze oczyszczania samego siebie z tego bagna.

ja  to czasem myślę że rozwód jest wręcz nieunikniony, jak się rozglądam po swoich znajomych to prawie wszyscy są po rozstaniu niby z tą jedyną/ym albo po rozwodzie

Ja też myślałam iż mój związek będzie na całe życie (o naiwności....) ale życie dookoła pokazuje zupełnie coś innego, ja również dołączam do grona tych z odzysku, kiedyś dla mnie to sytuacja nie do pomyślenia, ale życie jest zagadką, zostałam sama, chociaż wcale nie jest mi z tym dobrze, samotność i codzienność, chociaż będąc w związku również byłam w nim sama ! Już sama nie wiem co gorsze.

A co powiesz o powiedzonku "KAŻDA MIŁOŚĆ JEST PIERWSZA"

dla mnie to science fiction

Abstrakcja, jak można kogoś kochać, a potem kochać kogoś innego?
Jeśli się skończyła, to nie była miłością!