jakis_czlowiek - życiowe problemy

No popatrz jakoś są kobiety bardzo samotne i na dodatek ładne. Jakim cudem przecież one mogą w każdej chwili kogoś poznać, jak to możliwe.

Hmma może to ty jesteś nieprzyjemny z charakteru dlatego jesteś sam?. Nie pomyślałeś o tym?

Pomożesz jej nie odzywając się, że ciebie nikt nie chce, bo nic to nie wnosi do dyskusji. Nie jesteś pękiem świata. Ona tu przychodzi po radę a nie po zdołowanie.

Ja mam wrażenie, że ty jesteś facetem co związek stawia nad wszystko i baby będą po tobie jeździć. Ty masz siebie najbardziej uszczęśliwiać, kobieta też umie się sama uszczęśliwić. Nie zagłaskaj kobiety na śmierć, bo nikt tego nie lubi. W związku dba się o siebie, ale twoja odpowiedź brzmi toksycznie. Mam wrażenie, że byłbyś takim bluszczem co nie daje oddychać kobiecie, bo nie masz znajomych, swojego życia.

To znaczy, że mają za wysokie wymagania.

Nawet gdyby tak było, to kobiety tego nie wiedzą, bo odrzucają mnie na wstępie, nie wiedząc o mnie nic.

Skoro jej nikt nie chce i mnie nikt nie chce, to może się dogadamy

I nikt Ci tego nie kazał robić. Chodzi o analogię, bo Jakiś twierdzi, że skoro sam ma problem to nie jest w stanie wspierać ludzi z tym samym problemem, co jest bzdurą i podałam tego przykład.

ja bym nie chciała poznawać osoby który twierdzi, że nikt go nie chce, bo to odpycha. Samo gadanie o sobie tak odpycha strasznie.

Jakiś, litości.
Jestem abstynentką od 10 lat i chodziłam na imprezy i na studiach i w pracy, po prostu piłam bezalkoholowe rzeczy. Czasami była impreza, czasami coś innego,życie.

a znajomych akurat w marcu straciłam tak z 90%. I co zrobiłam? Poznałam nowych.

edit.
To zawsze zostaje znalezienie innego forum, może cudem na trzecim z rzędu dostaniesz inne odpowiedzi. Tylko pls, nie wracaj tu z kolejnym nickiem, bo to nic nie zmieni.

To dużo o Tobie mówi...

Wiesz, jak się Ciebie czyta to ma się wrażenie jakby się rozmawiało z automatem sprzedającym fotowoltaikę albo elektronicznym asystentem klienta w banku.

Jeżeli podobnie się wyrażasz w rzeczywistości + przejawia się to w wyglądzie, to myślę że otoczenie myśli że jesteś osobą z lekkim upośledzeniem umysłowym.

Wyrażasz się w sposób jakbyś miał 140 lat a Twoja matka służyła na dworze imperium brytyjskiego. Tak nie piszą normalni ludzie.

To przestań robić monotematyczne wpisy na forum?

Nie, zdecydowanie nie. Ona miałaby swoje życie, a ja swoje, nie robiłbym niczego wbrew sobie, tylko po to, by jej dogodzić.

Postaram się udzielać w innych tematach, nie pisząc o sobie, ale tak czy inaczej, mojej sytuacji w realu to nie zmieni.

Raczej kiepskie miejsce, żeby z kimś porozmawiać.

Ty serio nie widzisz, że bojkotujesz sam siebie?

Nie, ja to dobrze widzę. Ale nie mam żadnej motywacji, żeby to zrobić.

1) Nie lubię imprez/klubów, nie umiem tańczyć/bawić się. I samemu mi głupio. A tak to nie mam z kim. Wolę sobie w mieszkaniu puścić YT z muzyką i mam spokój.
2) Do pubów nie chodzę, bo to samo co wyżej, samemu mi głupio. A skoro i tak nie piję, to po co mam tam iść? To taniej kupić coś w sklepie i się napić w mieszkaniu.

Gdyby mnie ktoś zaprosił na jakieś wspólne granie w piłkę, bieganie, czy inny sport, to jestem pierwszy do tego. Ale no ludzie wolą imprezować.

Czemu na Tinderze? Że mam swoje wymagania i nie chcę się umawiać z każdym jak leci? Gdzie tu niby bojkotowanie siebie samego?

Zresztą, na Tinderze i tak mnie żadna dziewczyna za bardzo nie widzi. Mam może 1 lajk na tydzień^^

Błąd! Nie tylko kobiety reagują

Ilekroć czytam wypowiedzi obu Kolegów, to mam wrażenie, że przeniosłem się gdzieś, do jakiejś alternatywnej rzeczywistośći. To jakiś matrix, gdzie do odbiorcy nie docierają proste przekazy zaś najzywklejsze czynności urastają do rangi niemożliwych czy wręcz niewyobrażalnych. Jednak co najbardziej irytuje, to ten defetyzm, skrajna biernośći  pesymizm, objawiający się choćby poprzez całkowity brak poczucia wartości a jednocześnie póba skupiania uwagi na sobie. Osoba taka potem się wielce dziwi, że nie wzbudza sympatii. Tylko jak ma wzbudzać, skoro jedynie widzi czubek własnego nosa a podejście do spotykania się z ludźmi czy randkownia ma takie, jak do specyfikacji idealnego kandydata zawartego w ogłoszeniu o praćę, którą można potem zweryfikować na podstawie CV.

Nie wiem, czy to jest prawda czy nie, ale jeśli czytam, żę ktoś nie chodzi na spotkania towarzystkie, bo "go nie zapraszają" a sam nie będzie chodził na siłę czy się wpraszał, to mi się nóż w kieszeni otwiera. Gdzie ta osoba się w ogóle uchowała? Ktoś, dla kogo wypowiedzenie PROSTYCH słów pt: "Sorry, mogę do Was dołączyć dzisiaj wieczorem/czy mogę wpaść do Was?" przekracza fizyczne możliwości, zatrzymał się w komunikacji międzyludzkiej na poziomie 10 latka..Tego typu zachowań dzieci się uczą w szkole, codziennie, niemal na każdym kroku. Inaczej mówiąc: ciężko jest się tego nie nauczyć, jełsi nie w szkole to na studiach..Sam nigdy nie byłem ani nie uważam się za ekstrawertyka ani wielbiciela masowych imprez, ale do chol**ry te podstawowe chociaż zdolności komunikacyjne się kiedyś nabyło. Człowiek inteligentny, zanim stwierdzi, czy go gdziekolwiek chcą czy nie, to się zapyta, czy aby może do nich dołączyć. Jeśli cały czas będzie siedział cicho z obawy przed odrzuceniem, to zrozumiałe, że zaczną go traktować jako dziwaka.

Wydaje się, że od takiej osoby wieje tym defetyzmem czy bierną postawą na kilometr. Inni ludzie( w tym dziewczyny) to wyczuwają, dlatego kogoś takiego będą unikać. TYlko kiedyś się to musiało zacżąć, bo nie wzięło się to znikąd. Naturalnym zjwiskiem jest raczej to, żę np. osoba SAMA wychodzi z inicjatywą czy pytaniem, choćby o możliwość spotkania czy uczestnictwa w imprezie. Jeśli sama tego chce, to z czasem się przełamuje, prędzej czy później...

Tylko właśnie..trzeba chcieć, wiedząc, że samo nie przyjdzie. I najważniejsze: należy w końcu przestać znajdywać sobie te durne wymówki, za każdym razem, jak tylko coś się pojawia w zasięgu ręki..
Skoro ktoś na każdą możliwą opcję czy rozwiązanie potrafi sobie znaleźć ową wymówkę, to czy on na pewno chce to swoje życie zmienić?

Jeśli ktoś coś organizuje, to zaprasza osoby, które chce zaprosić. A tych, których nie chce, to nie zaprasza. Żadna filozofia.

Weź pomyśl chwilę. Skoro nikt mnie nie zaprasza, a innych tak, to takie pytanie nawet nie ma sensu, bo po co. Skoro mnie nie chcą, to nie będę się narzucać. Mają takie prawo i pewnie dobry powód. Mnie tam od małego uczono, że mam się ludziom nie wtrącać na siłę do ich życia, jeśli mnie tam nie chcą. To chyba normalne nie?

U mnie w pracy faceci około 30 są imprezowi a zarazem jeżdżą w góry, na narty. Jeden z nich lubi jeździć na rowerze. Na pewno jest więcej takich ludzi. Straszne wymówki.

To mam coś na siłę robić? Nie lubię imprez, więc nie będę na nie chodził. Nie piję, to nie będę chodził do pubów. Itp.

Zresztą, co mi to da, gdybym nawet tam poszedł? I tak nie zagadam do nikogo.

to siedź w domu. i sie więcej tu nie wypowiadaj. niech ktoś ich zablokuje BŁAGAM!!!!!!!!!!!

nie wypowiadaj się. nikt cie nawet tu nie chce więć spieprzaj. siedz w domu jedynie.

twoje rozumowanie jak mnie nie chce to nie bede sie pchac, tu cie nikt nie chce wiec sie nie pchaj, zamilcz.

Skoro coś organizuje i zaprasza innych, a mnie nie, to znaczy, że nie chce. Jeśli nie wie, czy chce, to może przecież zapytać, skoro już organizuje. Jeżeli tego nie robi, to znaczy, że nie jest zainteresowany moim towarzystwem.

Po pierwsze, chłopaczki drogie, to Wy macie skrzywione myślenie..

Dla Was odezwanie się do kogoś jest problemem numer jeden. I tu już pojawia się pierwsza przeszkoda. ALe Wy jakimś dziwnym trafem nie czuytacie miedzy wierszami ani nie rozumiecie prawdziwych zasad relacji mięzyludzkich. Albo stykacie się z pewnymi osobliwymi przypadkami. Możliwe też, że nauczono Was dziwnych zasad, iż skoro nikt mi WPROST nie powie ani nie zapyta, oznacza to, żę mnie nie chce. MOżę i sporo ludzi w ten spośób myśli, ale tak mniej więcej do końća 15 roku życia. Bo właśnie umiejętność komunikacji, inicjatywy i ROZMOWY, jest tutaj cechą pożądaną i niezbędną. Wy to traktujecie, jako wpraszanie się na siłę, uważacie to za niekulturalne, podczas gdy tak właśnie nawiązują się znajomości, tak się zdobywa kontakty i otweira na innych ludzi.
Nie dostajecie zaproszenia? A co to jest, laurka z imiennym zaproszeniem, jak na wesele? Kuźwa, nie da się kogoś zapytać, przekonać, zachęcić? Od razu należy odpuścić? Nie potraficie do siebie nikogo przekonać?
Wy "myślicie" schemtycznie, właśnie jak małe dzieci, żę jak nie, to nie i nie ma dyskusji. NIe dpostrzegacie żadnego podprogowego przekazu.

Poza tym, jakoś ciężko mi sobie wyobrazić te schematy, jak choćby z zaproszeniem na wyjście na miasto od znajomych czy kumpli, albo nawet współpracowników(tak, da się z nimi również spotykać poza pracą).
Nie zdarzyło mi się nigdy, aby ktoś usilnie mnie pomijał w takich przypadkach. Tym razem, to te Wasze opisy potencjalnych przypadków wydają mi się sztuczne, bo nie doświadczyłem ich nigdy. Jeśli byłem w jakiejś grupie i padła propozycja wyjśćia czy spotkania, to zawsze były one otwarte. A jeśli nie, to naturalną rzeczą było, aby się spytać, czy przypadkiem nie można dołączyć. To jest właśnie naturalne: komunikacja, rozmowa a nie zakładanie z góry, że nas gdzies nie chcą.

Dziecinnie, to jest właśnie cały czas udawać, że wszystko, co się słyszy, ma być rozumiane wprost.

jakiś Twój problem polega na tym, że dla Ciebie najprostsze rzeczy urastają rangi niemożliwych. Tak sobie myślę, co by było, gdybym komuś z moich znajomych wypalił taki tekst, że skoro nie piję, to nie idę znimi się spotkać.. Chyba by mnie wyśmiali..Nie z tego powodu, że nie piję, ale raczej z mojej nieznajomości oferty przeciętnego pubu, który nie serwuje bynajmniej tylko samych alkoholi. Nie ma tu mowy o jakiś libacjach czy wielkich, hucznych imprezach, ale zwykłym spotkaniu w pubie w kameralnym gronie czy nawet domówce.
Poza tym, dla Ciebi, to chyba wszystko, albo prawie wszystko, okazuje się nieciekawe, nudne czy niewarte uwagi. Cokolwiek by Ci nie  zaproponowali, tylko stwierdzisz, że to nie dla Ciebie? Nie spróbujewsz chociaż, nie podejmiesz tego wyzwania? To tak jak z jedzneiem: ciężko mówić o czymś, czego się nie spróbowało, żę to nie smakuje.

Dlatego uważam, podobnie jak większość osób, które Ci doradzały, że to Twoje zniechęcenie do wszystkiego, ten marqazm i defetym się z Ciebie wylewa. To widać na każdym kroku i zapewne wiele osób(w tym dziewczyn) to wyczuwa.

W poprzedniej pracy (czyli ludzie, z którymi nadal mam kontakt i się spotykamy) z piciem nie ma problemu, bo zwykle nawet wszyscy piją sok albo bezalkoholowe. Pisząc o wychodzeniu na imprezy itp. miałem na myśli czasy studenckie, czyli wtedy, kiedy najłatwiej jest znaleźć znajomych. Tam większość osób miało na celu nawalenie się, a opcja picia czegoś innego niż alkohol nie wchodziła w grę.

Przez 5 lat mieszkałem w akademiku, nikogo nie poznałem prócz osób, z którymi grałem w piłkę. Czasem się zdarzało, że ktoś pukał do drzwi ludzi obok których mieszkał, trzymał w ręce wódkę i chciał żeby się z nim napić, to zawsze odmawiałem. Nie interesowały mnie takie znajomości.

A co do oferty pubów - nadal jest sporo miejsc takich, gdzie jest sam alkohol.

No właśnie nie jest. To ja najczęściej inicjuję kontakt, ale nic z tego nie wychodzi.

Skoro inni dostają propozycję spotkania czy wspólnego wyjścia, a ja nie, to znaczy, że ta osoba chce się z nimi spotkać, a ze mną nie i próba przekonania do siebie byłaby przejawem desperacji i braku szacunku do siebie.

No właśnie. W pracy byłem czasem zapraszany na jakieś urodziny czy inne rzeczy i jak tylko mogłem, to przychodziłem. Wychodziliśmy też czasami na piwo po pracy. I zdarzało się, że kogoś na to piwo nie zapraszano, bo z jakiegoś powodu nie chciano towarzystwa tej osoby, a nie dlatego, by ta osoba miała przekonać do siebie resztę. Pozostałych zapraszano tak, by ta niezaproszona osoba nie słyszała i nie wiedziała o tym, że reszta wychodzi.

A no właśnie, tylko że w grupie chłopaków, z którymi rozmawiam, takie propozycji nie padają. I w sumie się nie dziwię, bo mieszkamy daleko od siebie, a reszta chłopaków zazwyczaj jest zajęta po powrocie z zajęć.

W IT duży nacisk się kładzie na to, żeby zachowywać balans między pracą i własnym życiem. Ludzie mają swoje życie, nie chcą dodatkowo mieszać do niego pracy, czy ludzi z pracy. Okazjonalne spotkania na grilla, czy coś, w zupełności wystarczają.

No ja ogólnie mam gdzieś, co moi rodzice myślą. Ale pewne rzeczy ukształtowały mój charakter. I nie ma szans za bardzo tego zmienić. Ja nie uważam, że "szkoda czasu/energii/pieniędzy na coś, na co przeciętny człowiek z ogromną ochota się zgadza". Przecież chodzę na koncerty, uprawiam sport, itp. Ale już co do imprez, wychodzenia za znajomymi, to już mi zostało, że jak mi ktoś nie powie "Hej, idziemy na piwo, chcesz też iść", to ja się nie wybiorę. Bo dla mnie brak takiej informacji jest równoznacznym z tym, że mnie nie chcą tam.

BTW, spróbuj sobie wyobrazić jak ciężko jest mi z rodzeństwem coś kupić rodzicom np. na święta, żeby się to spodobało i nie zostało uznane za głupie xD Kiedyś ojcu kupiliśmy na urodziny przejazd jakimś Ferrari czy czymś (kilka okrążeń po jakimś torze). Był chętny. Ale nie skorzystał. Bo matka uznała to za głupie xD I prezent się przeterminował.

Dlatego ja się zgadzam z Wami ogólnie... Jest spora szansa, że jeśli ktoś mnie za fraki nie weźmie i nie powie "idziemy", to nie pójdę. I tak do końca życia mi zostanie.

jakiś Co do tej motywacji: skoro jej nie masz a chcesz coś zmienić w swoim życiu, to wiesz, że bez TWOJEJ inicjatywy oraz właśnie nabrania tej motywacji, nic się nie zmieni?
Możę się rozejrzyj dookoła: czy dla kogoś będzie czymś nienaturalnym, aby np samemu się wybrać na wycieczkę w góry albo na rower czy też zjeść w knajpie dobry obiad, jak go na to stać? Do takich knajp, to ludzie czasami przychodza nawet po to, żęby chwilę pobyć w miejscu, które poza jedzeniem oferuje gościnną atmosferę czy jest tam możliwość choćby przebywania wśród ludzi. Osoba, z którą się jest w związku nie może widzieć, żę stanowi dla Ciebie jedyne właściwie źródło szczęścia i gwarancji wysokiej samooceny. Druga stronqa ma nas dopełniać a nie być częścią nas. Naokoło, gdzie tylko widzę, w zdrowych związjach nawet, ludzie potrafią i chcą od czasu do czasu przebywać sami, bez swoich drugich połówek. Większość ludzi raczej nie zgodzi się, żeby niejako wprowadzać drugą osobę do świata społecznego  od zera. Ta osoba powinna mieć jakieś fundamenty, podstawy, które pozwalają osiągnąć ten poziom satysfakcji z życia, przekładający się na charakter czy ogólny "sposób bycia". Są rzeczy, które ciężko wykonywać samemu, ale i jest sporo takich, które z powodzeniem się da rozwijać.

Z tą branżą IT, to możę specyfika zawodowa..W każdym razie nikt, kogo znam z tej fuchy, nie określiłby siebie w ten spośób, w jaki Ty się widzisz.

No i zajebiście, że już coś robisz więcej, niż tylko praca i dom. Jest pewien krok do przodu. Właśnie: to, żę nikt Ci wprosyt nie powie: "Idziemy na miasto dzisiaj, dołączysz?", nie oznacza i nigdy nie będzie oznaczać, że Ciebie nie chcą. Przeciętna osoba założy, że takie właśnie pytanie nie będzie dla Ciebie problemem, więc skoro masz ochotę iść, to się pewnie spytasz, np. "Mogę z Wami iść?".
Sam się najczęściej stykałem z takimi propozcjami, gdzie pytanie było rzucone w tzw "powietrze", kiedy np po zajęćiach czy pracy, gromadzi się grupka osób i już się chcą rozejść, kiedy ktoś to pytanie rzuca. Wtedy nie ma takiej sytuacji, gdzie zaprasza się tego czy tego, ale kto chce, to idzie, czasami nikt się pytać nie musi.

raka Tylko jest w tym jeden szkopuł: ciężko mi znaleźć sytuację, kiedy osobiście słyszę w grupie osób, że akurat ten czy tamten sa zaproszeni a ja już nie. Co innego, jeżeli sam nie wiem o żadnym zaporszeniu ani propozycji. SKoro nie miałem pojęcia o spotkaniu, to co nibyb straciłem? Mogę teraz najwyżęj sam podziałać tak, aby się znaleźć w tej grupie w stosownej chwili.

Jeśli się to powtarza i umawiają się prawie wszyscy poza mną, to wtedy mogę się zacząć martwić.

No ale ja nie widzę sensu, żeby np. iść do jakiejś knajpy samemu. Jedyna opcja to iść z kimś, żeby zjeść i pogadać. Ale jak mam iść samemu, to wolę kupić taniej w biedrze i sobie przygrzać^^

Dla mnie właśnie te rzeczy są ok, gdy się je robi w więcej osób. Ale samemu dla mnie jest bardziej  opłacalnie zrobić coś innego.

Bo to nie tylko wpływ środowiska IT. Rodzice, czasy szkolne, itp.

Ja już tu masę razy opisywałem jakie podejście i zasady mają moi rodzice dotyczące każdego aspektu życia... Ciężko jest, żeby to nie miało żadnego negatywnego wpływu na mnie, gdy 20 lat mieszkałem z nimi w jednym domu, a nadal co jakiś czas się z nimi spotykam.

No ale takie "Mogę z Wami iść" brzmi mega żałośnie, wręcz błagalnie. Zlitujcie się, weźcie mnie ze sobą, bo nie mam co robić xD

Gdzie mieszkasz? Przyjadę na spacer do Ciebie z partnerką to zobaczysz.

No to inny przykład. Ostatnio brat miał wesele. Na kawalerskim nie byłem. Nikt mi nie dał znać. Bo w sumie po co miałbym być, skoro i tak się bawić nie umiem. Na weselu byłem, ale pewnie tylko dlatego, że raczej nie wypadałoby mnie nie zaprosić. Ale dzień po weselu, gdy jeszcze część ludzi była u brata (wliczając moje rodzeństwo), to też nie byłem. I co? Miałbym się dopytywać, czy mam przyjść? W życiu.

Nie wiem, wg mnie to dobrze, że mu się facet nie podoba Gorzej, gdyby się podobał.