Co ze mną jest nie tak, że nikt mnie nie chce?

Cześć Frytka ;-) Dzięki za słowa otuchy!

Jestem pyskata i zadziorna, do momentu kiedy obracam się w gronie osób dobrze mi znanych/ czy dla mnie aseksualnych. No i zabawa w dokuczanki, jeśli kogoś lubię, płeć nieistotna ;] Nie jestem pewna jak to działa, ale pomimo nieśmiałości, jestem odbierana jako bardzo pewna siebie. W momencie kiedy celowo próbuje zrobić natomiast jakiekolwiek dobre wrażenie - cóż, mój wątpliwy urok pryska i wychodzi z tego dramat. Mam wrażenie, że zaczynam epatować głupotą ;-) Do ludzi to ja mam stosunek, taki wiesz.. i chciałabym i boje się ;]
A charakter mam wybitnie zryty, myślę że trafiłaś z diagnozą. Przypuszczam, że taka mieszanka ciągot samotniczych z przemiennym staraniem się za bardzo, żeby błysnąć w towarzystwie (gdy już się szczęśliwie w nim znajdę), wydaje się wybitnie pierdołowata ;] .

Hej Zibit.

Nie wiem, to tylko moje zdanie, ale ludzie którzy nie zmieniają co chwile partnerów, szukając kogoś wyjątkowego a mając powodzenie - to zupełnie inna bajka niż ja.
Do mnie nikt nigdy nie "podbijał" jakoś poważniej. Nie wiem, jak zachowywałabym się mając powodzenie. Zmieniałabym partnerów czy nie - nie jestem w stanie postawić się w takiej sytuacji

Kiedyś też wydawało mi się, że moim problemem głównym jest waga. Ale poszłam na studia, poznałam tam dziewczyny dużo grubsze, a przebierające w facetach.

Perspektywa między liceum a studiami jest zupełnie inna. Ty masz 19lat, więc pewnie dopiero kończysz szkołę - i wszystko może się dla Ciebie odmienić. Dla mnie, widoki te nie są już tak różowe...

Nie łudzę się, że jestem singielką, sama z wyboru. Tylko niechcianą samotną osobą, która wszystko na to wskazuje, zostanie dalej starą panną, przeleje miłość na kota i zdechnie samotnie jak pies.

Maroodo jak Cię czytam, to mam wrażenie, że mamy wiele wspólnego. Co prawda ja mam prawie 26 lat, ale w Twoim wieku cierpiałam dokładnie na ten sam syndrom "nieposiadania byłego" i zerowych doświadczeń, włącznie z kwestią całowania ;P W sumie muszę się zgodzić z poprzednikiem, że najważniejsze są kwestie "relacji z innymi". Pół życia cierpiałam z powodu kompleksów (ja akurat nie tyle wagowych, co całej masy innych - pomniejszych ) a teraz się okazuje, że nie jestem taka najgorsza.
Przy czym co z tego, że jestem "nienajgorsza" jak pewnych schematów nie potrafię z siebie wykorzenić. Podobnie jak i TY "na pokaz" jestem wybitnie pewną siebie z niebanalnym poczuciem humoru i nieokrzesaną dozą złośliwości - taka dusza towarzystwa zawsze i wszędzie, bo ktoś musi lody przełamywać. Niestety to moje "żywiołowe" oblicze szlag trafia, gdy na horyzoncie pojawia się "książę"
I co najgorsze w tym wszystkim: zauważyłam, że mimo pełnej świadomości moich braków, mam zdecydowanie za duże wymagania. Jest wielu facetów, którzy (sorry za nieskromność) życie by dla mnie oddali, ale że są to zazwyczaj tzw. "ciepłe kluchy", niewyraźne, domatorskie, zakomleksiono-onieśmielone, bez inicjatywy, etc., to najnormalniej w świecie nie robią na mnie wrażenia. Z kolei jak poznam super inteligentnego (a co gorsza przystojnego) to od razu wietrzę w tym podstęp i czuję się dla takowego po prostu za głupia i za brzydka. Na moje szczęście (i nieszczęście) takowi nie zwracają na mnie zbyt często uwagi, a to podobno dlatego, że stwarzam pozory niedostępnej (opinia zaprzyjaźnionego kolegi). Tyle, że mnie się wydaje, że ja nie tyle stwarzam takie pozory, co po prostu się boję. Nie miewam inicjatywy, bo wolałabym, żeby to faceci ją wykazywali, a skoro oni jej nie okazują, to ja znikam. I tak sobie żyję z tą moją samotnością, w oczekiwaniu na JAKIEGOŚ, który o mnie zawalczy, wbrew samej mnie. ---- ooo, to się rozpisałam

Marooda jakbym była facetem, to chetnie bym się z Toba umówiła, po tych kilku Twoich postach uważam że jestes bardzo inteligentną, miłą i z poczuciem humoru kobietą. To faceci są beznadziejni.

Co do syndromu "byłabyś fajną wnusią" to czasem odnoszę wrażenie (może nawet częściej niż czasem), że powinien on brzmieć "byłabyś fajną kochanką" ;p

Co do urody, powiem krótko: rzecz względna. Może zabrzmi banalnie, ale w każdym jest coś urzekającego, a w momencie kiedy zafascynuje nas osobowość, kwestie wizualne często schodzą na drugi plan (przynajmniej ja tak mam ;p)

A co żab - to chyba nie chodzi o to, że z góry skazuję owe ropuchy na wygnanie i sama się szarogęszę w zamku. Mam niestety w sobie taką (trudną do zwalczenia) przypadłość, że gdy przy pierwszym poznaniu nie uaktywni się owe nieopisane "to coś", to nie potrafię o nowopoznanym myśleć jako o "kandydacie", o koledze i owszem, ale owa znajomość jest wtedy z góry skazana na znajomość koleżeńską i nie zdarzyło mi się, żebym sama kiedykolwiek takowe relacje chciała przewartościowywać.

Określenia "ciepłe kluchy" użyłam chyba z lekka na wyrost, ale zauważam ostatnio, że w moim otoczeniu jest wielu facetów, spokojnych, ułożonych, niby takich "idealnych kandydatów na męża np.", a jakoś nie potrafię dostrzec w nich nic, co mogłoby zachęcić do bliższego kontaktu. Potrzebuję, żeby mnie facet zafascynował, oczarował, zahipnotyzował swoją osobowością, a zwłaszcza myślą i słowem. Nie będę hipokrytką i nie powiem, że look nic a nic się nie liczy, ale z pewnością nie odgrywa zasadniczego znaczenia.

Oj, wkrada się w tu chaos (jakoś nielogicznie dziś wywodzę ;p)- w skrócie chodzi mi o to, że sobie na księcia czekam, mimo że jestem już na tyle świadoma, że wiem, że książęta to już dawno wyginęli (no może ostał się jeszcze angielski Harry ;P).

A, jeszcze jedno Zibit.
Bo widzę tu się poczułeś niefajnie z naszym babskim marudzeniem na mężczyzn.
Widzisz, to jest akurat prawda że istnieje dużo więcej beznadziejnych facetów, niż równie niewartościowych babek. Co nie oznacza, że wszyscy są tacy.

Ale gdybyś był kobietą, zrozumiałbyś takie nasze marOOdzenia ;] Jeśli obserwujesz wśród koleżanek sytuacje, że od tych najwrażliwszych, najinteligentniejszych, często nawet najatrakcyjniejszych uciekają faceci / bądź przyklejają się do nich typy - "bądź mi kurą domową, kochanką, fakt posiadania przez Ciebie duszy mam w d***pie, i tak zwieję do innej (często nawet brzydszej, głupszej itp)", podczas gdy sami wcale nie grzeszą nadmiarem urody, wiedzy itp - Zrozumiałbyś.

Ale może to takie gadanie frustratki, która stara sobie tłumaczyć nieciekawą dla niej rzeczywistość, stwierdzeniem - jestem ok, to samce są be, ślepe, nieczułe ;]

Ja znow widze wszedzie cale beznadziejne kobiety ale niechce was obrazić To takie moje widzenie.. hmm gejem nie chce zostac ale widze ze ktos tu sie bawi a homosexualism na swiecie by nie bylo przeludnienia tej planety... za duzo sexu ludziom w glowie i rodza sie dzieci chciane i nie chciane.

Co do facetow w polsce wielu to frajerzy... ja sie calkowicie roznie od typowych mezczyzn z polski.Jesli masz na mysli ze w polsce mezczyzni sa beznadziejni to sie moge zgodzic ale wiedz ze uwarzam tez ze i kobiety z polski są denne

To właśnie mialem na mysli ze jestesmy bardziej otwarci na druga polowke...Bo omijamy dla nas mniej znaczacych ludzi i docieramy szybko do wartościowych,nam pisanych.Mówię tak samo o przyjacielach jak i o drugiej polowce.

Ja sie wiele przecierpialem bedac samotnym gosciem... a nie raz mialem okazje nalerzec do grupy ale grupy ktora nie byla soba i byla zagubiona.. ja tam wole poczekac.

Frytka, widzisz - ale u Ciebie znajdują się jednak adoratorzy na twardy charakterek ;-)
U mnie wygląda to tak - że nikt mi jak dotąd nie powiedział wprost - "babo, jesteś głupia/brzydka/masz zołzowaty charakter/wybredna/niepotrzebne skreślić - no o co kaman & z czym do ludzi?"
Nawet gdybym próbowała coś zmienić, nie jestem w stanie określić, co by to powinno być? Stąd myślałam, że może ktoś da mi jakieś wskazówki, gdzie mogłabym poszukać

Sentymentalna - no to ja Ci życzę schwytania w swoje pazurki takiej hmm.. twardej pikantnej kluchy zamiast tych ciepłych (u, zabrzmiało prawie dwuznacznie ;D), bo chyba tylko to mi pozostaje? ;]

Może byłby ktoś w stanie doradzić mi coś konkretnego, jakoś pomóc?
Obiecuję nie pogryźć za szczerość i dobitność ;]

Dziękuję za zainteresowanie Vikka

Widzę, że masz dużo lepsze mniemanie o społeczeństwie niż ja Wydaje mi się, że szczególnie w młodości, jeśli "odstajesz" w jakąkolwiek stronę, rówieśnicy z pewnością dadzą Ci o tym znać..
Co nie wyklucza oczywiście, że nie jest coś ze mną "nie halo" ;-) Tylko nie jestem w stanie wyłapać, co dokładnie.

Nie mam wobec życia roszczeniowej postawy, jestem na to za stara, albo ładniej kwestię ujmując zbyt wyleczona ze złudzeń ;] Potrafiłabym też wyłapać zainteresowanie moją osobą. Jeśli chodzi o drastyczność sytuacji - nie, oczywiście nie rzuciłam się (nikomu jak dotąd ) na szyje, z okrzykiem : Mój Ci on!, niemniej tak, czasem w przypływie odwagi wychylam łepek z mojego kącika.. by za chwilę, posłusznie do niego wrócić

Powiedzmy sobie szczerze. Jeden budzi mniejsze zainteresowanie, drugi większe. Ale jeśli go w ogóle nie przyciąga, to ewidentnie sytuacja jest patologiczna, a to boli, szczególnie gdy nie jesteś butny i zapatrzony w siebie, na tyle by nie podejmować prób zmienienia się.

"Miałam też taką sytuację, kawałek czasu temu (mój pierwszy 'poważny' związek), że chłopakowi bardzo podobała się moja koleżanka. Spotkałyśmy się z nim kilkakrotnie i po tych spotkaniach zainteresował się mną, stwierdzając dobitnie, że w życiu nie przeżyłby z osobą o jej charakterze. Tak więc naprawdę różnie to bywa."

Nie jestem pewna czy rozumiem Vikka proszę, rozwiń to jakoś, bo nie wiem jak interpretować to w kontekście własnej sytuacji.

Ano, wspomniane sytuacje wychylania łepka, wyglądały w ten sposób, że marooda odczyniała coś na kształt flirtu Nie mówię, że było to pełne wdzięku i gracji - ale na tyle czytelne, że ślepy zorientowałby się co do intencji ;] Nie zaproponowałam bezpośrednio nigdy randki, bo też nie chcę narażać siebie ani rozmówcy na niewygodną sytuację. Tym bardziej, kiedy z uprzedniej rozmowy wynika już i tak, że nie czeka na mój ruch :]

Nazwij mnie aspołecznym dzieckiem chowanym przez wilki, ale przez myśl by mi nie przeszło, żeby wskakiwać nowo poznanemu facetowi na kolana..
Enyłej, dzięki Vikka ;]

Poza tym czy takie bezpośrednie metody, nie sprawiają że tracimy tą niesamowitą istotę chemii między ludźmi, kiedy obie strony widzą już że coś wisi w powietrzu, a mimo to wszystko jest pełne niedopowiedzeń?

Trochę się zdołowałam tym własnym nieprzystawactwem. Pozostaje mi już chyba tylko rozważenie błyskotliwej kariery w eremickim żywocie mniszki, chociaż długość listy grzeszków i hedonistyczne zapędy, pozwalają mi sądzić, że raczej i tam nydyrydy ;/

Czesc marooda

'Powiem' wprost , bo nie lubie owijac w bawelne  i mam nadzieje , ze zle tego nie odbierzesz
Jesli w Twoim wieku nie ma sie minimum doswiadczenia w sferze zwiazkow , to jest to nie co dziwne, jak slusznie zauwazylas.
Przyczyny tego moga byc rozne , ale to Ty najlepiej wiesz,jaka jestes.Tu mozemy sobie tylko 'gdybac'
Jesli chodzi o wage, to moze szczupla nie jestes , ale nie jest to chyba az tak duzo , jak na 176 cm wzrostu?W tej chwili nie moge sobie tego wyobrazic, ale nie wydaje mi sie,zebys byla az tak bardzo gruba.
Waga, a tak konkretniej mowiac wyglad ma wplyw na nasza atrakcyjnosc , nie ma co sie oszukiwac. Zyjemy w glupich czasach , media tak wykreowaly mode na piekny wyglad , ze wielu facetom w glowach sie poprzewracalo. Oczekuja, ze znajda sobie dziewczyne bez zadnych defektow , co smieszniejsze , kiedy im samym daleko do modeli
Nie wrzucam jednak wszystkich facetow do jednego worka i nadal naiwnie wierze , ze sa tacy , ktorzy nie tylko na wyglad zwracaja uwage. Piekna sylwetka nie nadrobi moim zdaniem brakow intelektualnych, nie czyni z nas  automatycznie wartosciowej osoby, jak wielu osobom sie wydaje.
Reasumujac ,nie wydaje mi sie , zeby najwiekszym Twoim problemem byl wyglad
Wbrew pozorom charakter i sposob bycia graja wieksza role. Tylko,ze tu nie ma reguly , jednemu podobaja sie mile , slodkie itd , drugiemu tzw. 'Dziewczyny z pazurem' itd.
Pewnie,ze  lepiej byc sympatyczna , niz naburmuszona i wyniosla ale znajda sie i zwolennicy pyskatych dziewczyn. Takich , ktore nie pozwola sobie w kasze dmuchac i uwierz , z tego co zauwazylam , to nawet wielu mezczyzn , takie kobiety kreca
Tez jestem troche pyskata, ale u mnie to chyba ich bardziej przyciaga, niz zniecheca
Podsumowujac , nie wydaje mi sie , zeby to mialo wplyw wielki.
Teraz napisze Ci , co moim zdaniem moze byc u Ciebie problemem.
Wspomnialas, ze czasem bardzo starasz sie zablysnac w towarzystwie. Powiem Ci , ze takie zachowania sie zauwaza. Latwo rozpoznac , kto gra kogos , a kto taki po prostu jest.
Pewna siebie mozna zgrywac , ale to Ci nie doda jej.
Moze po prostu za bardzo sie starasz dobrze wypasc? moze powinnas troche bardziej wyluzowac , pokazac jaka jestes naprawde?
Moze nie powinnas tak uzewnetrzniac swojej desperacji?faceci tez to wyczuja.
Dla nich najfajniejsze jest to , co nieuchwytne , co stawia przed nimi wyzwanie.
Nie mam pojecia , jak to u Ciebie wyglada , jak zachowujesz sie w towarzystwie facetow?
Tak naprawde Ty sama powinnas pewne wnioski wyciagnac , Ty najlepiej siebie znasz..
Albo po prostu napisz wiecej o Twoich relacjach z kolegami np , z nowo poznanymi chlopakami.
A moze masz za duze wymagania, co do facetow? Pamietaj , ze to tez ludzie
Poza tym wydajesz sie calkiem fajna dziewczyna,tylko czy oni o tym wiedza?
Rozpisalam sie troche , mam nadzieje , ze ogarniesz jakos

femme
Po pierwsze to mega buziaki i podziękowania za Twoją życzliwość, padło w Twojej wypowiedzi dużo cennych i bardzo ciekawych rad.

Po cichu przypuszczam, że ja wręcz śmierdzę desperacją. Pisałam gdzieś już, że pomimo bycia bardzo nieśmiałą, ludzie odbierają mnie jako bardzo pewną siebie. Ciężko to jakoś wyjaśnić, ale przypuszczam, że mam taki system obronny, jakąś dziwną potrzebę kompensacji tej nieśmiałości upierdliwym graniem zołzy. W praktyce wygląda to tak, że wręcz śmigam ciętymi ripostami, błyskotliwymi uwagami ( no, dobra - ta błyskotliwość jest może dyskusyjna ;D), bo mam wrażenie, że w ten sposób buduję wizerunek kogoś silniejszego, niż jestem w rzeczywistości.
Co z resztą powierzchownie całkiem nieźle mi wychodzi. Ale pod tym wszystkim jest desperacja.

Jak wspomniałam, cierpiałam na depresję od 16 roku życia. Zaowocowało to oczywistym przyrostem wagi (uroki antydepresantów) i tym, że w zasadzie zamknęłam się w 4 ścianach.
Trudno budować cokolwiek gdy ma się świadomość posiadania tyłka wielkości małego afrykańskiego państwa, a jeszcze trudniej gdy jest się emocjonalnie popieprzonym.

W tej chwili, sytuacja wygląda lepiej o tyle, że mam siłę wychodzić, rozmawiać i przebywać z ludźmi, czerpiąc z tego satysfakcję. Jeszcze 2 lata temu zwykła rozmowa była dla mnie jedną wielką męczarnią, gdyż po prostu nie chciałam przebywać wśród ludzi. Przypuszczam, że teraz jakoś pokrętnie próbuję odbić sobie ten stracony czas.

Moje relacje z facetami wyglądały mniej więcej tak, że gdy tylko delikwent śmiał odezwać się, wyczuwałam w tym podstępek i pokazywałam różki ;] Mam oczywiście kilku przyjaciół płci męskiej, ale mimo wszystko nie były to relacje, które kiedykolwiek charakteryzowałaby jakaś chemia.

Kwestia wagowa (coby bardziej unaocznić) wygląda tak, że wbijam się w rozmiar 38/40. Kośćmi oczywiście nie podzwaniam (;D), ale nie mogę powiedzieć, żebym jakoś specjalnie odstawała od tłumu.

Wymagań specjalnych nie mam. Lubię facetów imponujących wiedzą, posiadających jakiś taki głód życia, przejawiający się jakąś ciekawą pasją. Stąd też moje uwielbienie dla dziwadeł, kujonów, nerdów maści wszelakiej Przyznaję, że skreśliłabym faceta, który nie imponuje mi zawartością swojej głowy. Może to i błąd?

Trochę się rozpisałam, ale jeszcze raz dziękuję Ci Famme. Chyba naprawdę poważnie powinnam zastanowić się nad swoim zachowaniem, choć myślę że ciężko będzie mi je zmienić. Niemniej na pewno podejmę próby.

Vikka - nie chciałabym wyjść na niewdzięczną, bardzo cenię sobie każdą chęć niesienia pomocy, ale mam wrażenie, że kompletnie nie przeczytałaś moich wypowiedzi..

Jesli szukasz  wartosciowego faceta , to dobrze o Tobie swiadczy , pytanie tylko,czy potrafisz dostrzec te wartosci w danej osobie. Na jakim poziomie intelektualnym szukasz faceta.
Zdajesz sobie pewnie sprawe , ze wsrod ludzi wiekszosc to ludzie przecietni , nie odznaczajacy sie swietna osobowoscia , nie kazdy tez posiada jakas pasje.

Zdaje sobie sprawę Famme. Zdaje sobie też sprawę, że mogę być nie być zwyczajnie wystarczająco interesująca, czy bystra dla inteligentnych, czy znów posiadających ciekawsze osobowości facetów. Wystarczy, żeby mnie zainteresował po prostu, umysłowość i osobowość, nie są przecież mierzalne ilością papierków czy tytułów przed nazwiskiem. Więc ciężko to określić, niemniej poznaję od czasu do czasu osoby przed których osobowościami miękną mi kolana (na ogół niestety zajęte ), więc nie jest to znów jakiś typ na wyginięciu.

Zibit - jestem sobą, ale jak widać, niezbyt ciekawie na tym wychodzę ;-)
Poza tym, gdybyśmy nie wybrzydzali, oznaczałoby to tylko, że możemy związać się z kimkolwiek.
Nie uważasz, że związek taki z gatunku : nie ważne jaki jest, byle był, bo nie chcę być sam/a to już sytuacja gorsza niż samotność? P.S dzięki ;-)

Prawda jest taka , ze kiedy poznajemy kogos i czujemy " to cos" , poczatkowo nie zwracamy uwagi na jego braki intelektualne , czy inne. Oczywiscie w miare uplywu czasu zaczynaja nam przeszkadzac , nie ma co sie oszukiwac , ze takie rzeczy nie maja znaczenia , bo maja.
Ale nie rozumiem jednego Skoro uwazasz sie za niezbyt inteligentna,to dlaczego szukasz kogos , kto jest bystry? Sama nie chcialabys kogos malo blyskotliwego..
To jakis sposob na dowartosciowanie sie?Ze jak taki facet mnie chce , to jestem kims ?
Oczywiscie biore pod uwage to , ze to tylko Twoja niska samoocena , a wcale nie musisz byc glupia.
Odnosze inne wrazenie,czytajac Twoje posty. Dla mnie osoba , ktora zdaje sobie sprawe z wlasnych problemow i docieka co jest przyczyna , analizuje itd nie moze byc niekumata

Chemia?Nie no ja nie mam juz sily na ta rozmowe.. zrobisz jak uwarzasz.. 

Hah Famme - moja przyjaciółka mawia, że nawet najlepszy model ma jakieś wady wrodzone, więc cóż..no albo bierzemy w całości, albo wcale - tu się inaczej nie da
Poza tym trudno się dziwić,skoro o rozwiązłości mowa, że jeśli jest popyt na takiego interesującego gościa, to on zwyczajnie będzie miał ochotę skorzystać z życia ;] Chociaż wydaje mi się, że to akurat taka tymczasowa potrzeba wyszumienia się. Więc może warto nie wyrzucać jeszcze wizytówki z telefonem tego pana?

Możliwe. Chociaż z drugiej strony, kurcze... trudno coś więcej próbować, czy dawać jakieś czytelniejsze znaki, jeśli nie ma się tej obgadanej przez nas we wszystkie strony, pewności siebie

Wiem, że niektórzy tak potrafią - próbować coś, dostać kosza, otrzepać się i pójść dalej.
Mi nie pozwala na to instynkt samozachowawczy

Uprzedzam, że będzie chaotycznie Jak tak przeczytałam cały wątek, to dotarło do mnie jedno - że nie da się zdiagnozować jednoznacznie dlaczego jedni potrafią budować związki, a inni nie. Przyczyn jest tyle, ile nas samych, więc trudno też pokusić się o dawanie jakichkolwiek rad. Niemniej jednak wydaje mi się, że rozumiem Maroodę troszkę lepiej niż co niektórzy (jakby co - nie pysznię się i nie stawiam w szeregu przed innymi). Po prostu sama jestem osobą, która wiecznie miała problemy z tworzeniem "głębszych relacji" i akurat jestem w stanie określić przyczynę tego stanu rzeczy u własnej osoby.

Z pewnością problemem wyjściowym są kompleksy i ogólne niedowartościowanie. Ci, którym wydaje się, że kompleksem jest pryszcz na nosie lub za mały biust ;P z pewnością nie zrozumieją co dzieje się w głowie osoby, dla której kompleksem staje się "całokształt". Zaczyna się od wyszukiwania drobnych niedoskonałości, po to by dojść kiedyś do wniosku, że "do wymiany" nadawałoby się wszystko. Na początku nie lubimy fizyczności, a z czasem zaczynamy upatrywać się braków w osobowości. I koło zaczyna się domykać - bo skoro sama uważam, że nie jestem atrakcyjna i na tyle interesująca, żeby ktoś mógł mnie polubić (a co tu dopiero mówić o "pokochać"), to emanuję tą niechęcią wobec innych, i nawet jeśli pojawi się osoba zainteresowana, to wolę odejść w cień, bo przecież "ca ja mogę sobą zaoferować". Wiem, że nie powinnam wypowiadać się w formie "my", ale sądzę, że to nie jest jednostkowy problem, zatem pozwolę sobie trochę generalizować

Takie niedowartościowanie odkłada się w człowieku na długo, bardzo dłuuugo. W pewnym momencie dociera do nas, że zbyt krytycznie siebie postrzegamy, że inni - też nieidealni - potrafią być dla kogoś kimś ważnym, itp. Dociera do nas, że nie jesteśmy takie znowu straszne, być może zaczynamy nawet nad sobą "pracować" (i fizycznie, i psychicznie) i dochodzimy do etapu: "nie jestem w sumie taka zła". Tylko, że zawsze w tle pozostaje to "w sumie".

Kolejnym poważnym problemem staje się - jakkolwiek to śmiesznie nie zabrzmi - brak doświadczenia. O ile dla nastolatek jest to błahostka, o tyle w "pewnym wieku" staje się to po prostu kwestią niezręczną i wręcz wstydliwą. No bo weź tu się odnieś do 15latek mając lat dwadzieścia kilka i pomyśl, że one są boginiami seksu niemalże a Ty nawet nie wiesz, czy przy pierwszym pocałunku na idiotkę nie wyjdziesz Śmieszne, żałosne? A jednak prawdziwe. No i tu można by dodać, że faceci chyba obawiają się takich "niedoświadczony" (acz to tylko mój własny wniosek). Nosz bo taka kobitka to zazwyczaj dość płochliwa i wstydliwa, a co za tym idzie "nieszybka".

I te dwa główne czynniki (pomijam multum pomniejszych) powodują, że stajemy się pozornie dojrzałymi kobietami, świadomymi swoich braków, ale też i zalet. Potrafimy dostrzec w sobie atuty i chciałybyśmy, żeby dostrzegli je też inni, i co ważniejsze, żeby głośno zwerbalizowali nam owe spostrzeżenia, bo nam po prostu potrzebne potwierdzenie. I zaczynamy żyć nadrabiając dobrą miną do złej gdy, a wychodzi nam to perfekcyjnie, bo po "takich przejściach" potrafimy podejść do wielu spraw z dystansem i wykazujemy nieprzeciętną dawkę ironii i co lepsze - autoironii. Boimy się, że ktoś mógłby zauważyć, że tak naprawdę tkwią w nas niedoświadczone, zakompleksione i niepewne siebie istoty, więc przybieramy maskę pewnych siebie dusz towarzystwa, rozbrajających błyskotliwym humorem i ciętą ripostą. A do tego wszystkiego jesteśmy - i tu sama nie mam pewności ale... - chyba nieświadomie jesteśmy niedostępne.

I tu przejdę już do samej siebie - jak poznaję kogoś interesującego, to nie zamieniam się nagle w "szarą, cichą myszkę", ale z lekka się wycofuję i czekam na reakcję strony drugiej. Nie potrafię okazywać swojego zainteresowania drugą osobą, dopóki nie mam pewności, że ów osoba jest zainteresowana. A o tę pewność trudno, tym bardziej, że mam w zwyczaju (wiem, wiem, że to chore) "spławiać" delikwenta przy pierwszej okazji i liczyć na to, że jeśli naprawdę dostrzegł we mnie "to coś", to niczym mężny rycerz nie podda się i będzie walczył (zryty mam czerep - wiem ;P). Jako że tacy nieodpuszczający już mi się natrafili (acz nie na długo z przyczyn przeróżnych), to liczę na to, że pojawi się i kolejny.Wiem jednak, że jakoś powinnam zacząć walczyć z tą moją wewnętrzną nieśmiałością i niedostępnością, ale pojęcia nie mam jak. Ja po prostu nie jestem stworzona do wychodzenia z inicjatywą. Nauczyłam się czekać i mam tylko nadzieję, że to czekanie mnie nie zgubi.

No to się naprodukowałam. Acz to dlatego Maroodo, ponieważ odnoszę wrażenie, że niektóre punkty mamy ze sobą dość zbieżne - oczywiście uwzględniłam margines błędu pozd

Jasne, że się zgadzam Sentymentalna. Pytanie tylko jak to wszystko zwalczyć i czy w ogóle da się taką konstrukcję budowaną latami jakoś ruszyć. W końcu, w zasadzie to przecież to, na czym zbudowałyśmy swoją dorosłość. Na pewno trzeba jakoś zacząć od środka. W końcu chyba każdy, kto próbował sobie powtarzać : " od dziś jestem pewny siebie, od dziś wychodzę z inicjatywą", wie jak to wygląda. Taką nietrwałą konstrukcje może zwichnąć nawet jedno krzywe spojrzenie, co tu dopiero mówić o jakimś bardziej konkretnym odrzuceniu.

Ach te wątpliwe uroki równouprawnienia, do czego to doszło, żebyśmy my baby musiały polować ..;D

Mam już mętlik w głowie, nie wiem czy staram się za bardzo czy wcale się nie staram (?)

Co do tych kompleksów Sentymentalna, to jeszcze nasunęło mi się jedno podczas słuchania pewnego kawałka. Pada tam fraza która mniej więcej leci tak :"Jeśli Twoje życie jest żartem, dlaczego miałoby mnie obchodzić?" I to też można by tu odnieść.
Czy chciałybyśmy budować związek z kimś kto jest jednym wielkim zakompleksieniem i niepewnością (odnoszę się tu bardziej do siebie)?.
Przecież to wychodzi w każdej sytuacji - zazdrość, niepewność czy intencje wobec Nas są szczere, podważanie swojej wartości. Kto z własnej woli chciałby tworzyć relacje, która polega na wiecznym podbudowywaniu podkopanej wartości tej drugiej osoby? Psychoterapeutom płacą za to grube pieniądze, a i tak ich praca jest męcząca. Kto zdecydowałby się na to z własnej inicjatywy?

To jak wiecznie stanie nad bagnem i próba trzymania kogoś w nim pogrążonego za rękę. Nie dość, że nie ruszycie razem na przód, to jeszcze sam musisz uważać by w nie nie wpaść. A związek powinien mimo wszystko, jakoś wzbogacać, ulepszać i popychać na przód. Tu jest to jednostronne.

I nie masz zrytego czerepa, zabraniam Ci tak myśleć o sobie. Buziak :*

Aga30Zalezy o jakiej zolzie mowimy To , ze kobieta nie da sobie w kasze dmuchac , czasem jest zadziorna  i potrafi zrecznie odbijac pileczke, to nie znaczy , ze ma mase kompleksow i ciezko jej znalezc partnera. To po prostu kobieta pewna siebie,pewna swojej wartosci i nikt nie musi jej o tym mowic.
Chyba , ze masz na mysli taka dziewczyne , ktora przesada z ta zadziornoscia , kiedy u niej graniczy to z chamstwem,to wtedy tak.To maskowanie kompleksow.Wmawianie sobie , jaka to ja jestem lepsza , a wszyscy faceci to zlo najgorsze (bo mnie nie chcieli)
marooda Jaki tam ze mnie spec od tych spraw . Bylam tylko w dwoch zwiazkach , z paroma sie spotykalam to fakt,ale stwierdzilam, ze jednak nie pasuja mi.Tez jestem wybredna,ale mam wybor poki co.
A powiedz, gdzie poznajesz tych facetow?

To moze warto zaczac? Skoro mowisz , ze masz tyle przyjaciolek , to chyba mozesz wybrac sie na jakas impreze z nimi? Gdzie jak nie tam poznaje sie najwiecej ludzi?;) Jesli nawet nie wyjdzie , to chociaz potrenujesz flirtowanie hehe.

Pierwszy raz slysze o tym portalu

A ja mam 24 lata, co prawda jestem kilka dni przed okresem, ale to co sądzę o facetach w pl to, to , że są beznadziejni. I nie, nie siedzę w domu i nie użalam się, że ci faceci są tacy okropni, ale są po prostu nieciekawi, zadumani, nierealni, zakochani w sobie:

Moi faceci:

Nr 1 - niezdecydowany, kocha mnie, ale nie rzadko sie spotykaliśmy, przyznał nawet, że sie mnie boi ( co to za facet??), idealista jakich mało, marzyciel, niczym oprorok w sandałach popierdalający po pustyni szukający swojej legendy, miłości....taki pojebany mały książe - pojebany dlaczego? bo był tylko tam gdzie wyczuł pieniądze, a ja pochodziłam z klasu srednizamożnej więc byłam jego różą i z pewnością na zawsze będę niezrealizowaną.

Nr 2 - dusza towarzystwa, fizycznie wielki, napalony zawsze, bardzo pewny siebie, nic tylko kasa i dupy w głowie, ale oczywiście liczy się też że dziewczyna jest inteligenta i ma ambicje, naczył mnie zwrotówt takich jak: obciąganie, lizanie itd możecie sobie tylko wyobrazić, żadnych uczuć

Nr 3 - starszy ode mnie 10 lat, brzydki a myślał że skoro jest francuzem w polsce to może wiele, w efekcie wyjechał, pobawił się starszy zalotny pan piszący maile w pracy jaka to nie jestem sexi, umówić się na randkę, kiedy nagle dowiaduje sie ze się żeni

Nr 4 - zakochany w sobie do bólu, nic tylko lans, to kobiety staraja sie o niego on odpowiada NIE  nie ma jak to nowjorski styl i looz

Nr 5 - napalony zarywa mnie na tekst ze taka jestem sexi w centrum warszawy

Nr 6 - doktor nauk, flirtujący, głebokie spojrzenia, wyrazy sympatii

Nr 7 - kolega z imprezy, całowaliśmy się ppod domem po  imprezie chciał mnie przeleciec i wielce zawiedziony z bardzo zdziwiona mina wraca do domu bez rewelacji

Nr 8 - kolega z podstawowki, zonaty ostatnio nagminnie piszacy na gadu ze jestesm taka sexowna i ponetna i ze musimy sie spotkac oczywiscie nie w rodzinnym miescie a w w. - u mnie

Nr 9 - koleś z pociągu - młodzik pod krawatatem, cwaniaczek ze sprzataczka w domu (20 lat)

Nr 10 - brzydki ale wierzacy w lepsza przyszlosc, oczywiscie pewny tylko przy boku pewnej kobiety

Nr 11 - najbardziej wku...30 lat, pracuje w firmie gdzie nic sie nie dzieje, samotnik, caly czas narzeka i chodzi z posrana mina, po jednym wyjsciu na kino uwaza ze ma jakis specjalny przywilej

Nr 12 - lotnik myslalam ze piloci to faceci ktorzy maja jaja, ale ten ich chyba nie ma, po kazdej randce pisze ze "kurcze chcialem cie pocalowac moglem to zrobic"

To główne męskie postacie z mojego 24 letniego życia od 17 roku wzwyż. Dziękuję za takich bufonów, mami0synków, niemęskich chłoptasiów, lalusiów, narcyzów, nieszczęśnikó, buraków, dominatorów. Zaden nie wykazał się mózgiem.

Kurcze,ale ciekawy temat,aż się normalnie wciągłem.

Rozwiązłość=Pies na baby,tak to się nazywa u faceta hehe.

Mia999 masz jakiegoś wyjątkowego pecha,że tylko tacy Ci się trafiali.
A napisz z jakiego kraju odpowiadają Ci faceci  jesli z Polski są beznadzejni.

Famme czytasz mi w myślach haha.

Belgia
Holandia
Francja
Niemcy
Szwajcaria

Nie wiem w jakim towarzystwie sie obracasz , ale powiem Ci od razu i calkiem szczerze.Jeszcze nie spotykalam sie z facetem , ktory :
- byl bardzo zarozumialy
-patrzyl na moja kase
Poczucie humoru jeden ma wieksze,drugi mniejsze , ale nie mozna powiedziec ,ze polacy sa smutni. Ja nie wiem,ale wiekszosc moich znajomych to calkowite przeciwienstwo Chlopakow w wiekszosci poznalam z duzym poczuciem humoru, na luzie,ciekawych swiata i o dziwo ambitnych nawet poznalam ,wiec jednak jacys istnieja?
Absoulutnie nie zgodze sie z tym, ze w Polsce faceci sa mniej ambitni. W Polsce po prostu jest jak jest,sama wiesz jak jest z praca. Moze nie kazdy garnie sie do nauki np , ale przeciez nie kazdy musi studiowac. Rozni sa ludzie.. Wiem , ze moze nie chodzilo Ci konkretnie o to , ale wspomnialas o malej ambicji.
Troche to niesprawiedliwe , bo poznalam wielu fajnych ludzi , ktorzy naprawde cos w glowach maja i wcale nie sa z za granicy. To zalezy w jakim srodowisku sie obracasz , jakich ludzi spotykasz na swej drodze.
Ja bardziej przyczepilabym sie do tego wlasnie , ze sa malo tolerancyjni jak wspomnialas oraz ze sporo pija.
Na calym swiecie sa ludzie dobrzy i zli , moze inaczej wychowani , ale dobro i zlo , jest takie samo.

P.S W Belgii bywam czesto , przynajmniej 2 razy w roku , ale jedyne co zauwazylam,  to chamstwo facetow wlasnie. Zwlaszcza marokanow(chyba tak to sie pisze?:P)
Skoro juz piszesz o Belgii , to oni tez sa jej czescia w duzej mierze.

Moze i nie lubia madrzejszych od siebie , ale kazdy madry facet chce miec madra dziewczyne. Nie wierze , ze madry facet poleci na jakas glupia i pusta laske.

Mia999-Zwródź uwagę na własną pisownię i dopiero wtedy pouczaj ok?

Wydaje mi się,że trochę przesadzasz.Oczywiście jakiś babiarz zawsze się znajdzie,który patrzy jak omotać dziewczynę w wiadomym celu,ale zdecydowana większość(przynajmniej moich kolegów) nie gustuje w tego typu kobietach,czyli w przysłowiowej "blondynie bez rozumu".A jeśli chodzi o zdobywanie,to nie znam żadnego faceta który nie lubiłby zdobywać kobiety,nawet jeśli jest,to kobieta z którą jest w związku.Zdobywanie leży w naturze mężczyzny.Mało jest takich którzy lubią mieć podaną kobietę na "tacy".Tak mi się przynajmniej wydaje.

Piękna,inteligentna,znająca swoją wartość,(zołza,to tak od siebie dodalem).Taka kobieta,to prawdziwe wyzwanie,a nie puste panienki na dyskotekach.
Poznałem kogoś takiego i mimo,że jesteśmy w związku,to czasem mam wrażenie,że będę ją zdobywał do końca życia,ale wcale mi to nie przeszkadza,wręcz przeciwnie.

Mia999-Zwródź uwagę na własną pisownię i dopiero wtedy pouczaj ok?

mÓJ Boże zmiłuj się nad nami - dobrze zwródzę uwagę na moją pisownię - obiecuję

marooda przesadza, jestem w 99% pewien. To bardzo fajna dziewczyna.