jakis_czlowiek - życiowe problemy

Ale zawsze są jakieś wyjątki od reguły. Nigdy reakcja nie będzie za każdym razem taka sama... Jedne rzeczy wychodzą lepiej, inne gorzej.

Może Wy macie takie umiejętności, żeby zawsze reagować w świetny, wyważony, idealny do sytuacji sposób. Ja ich nie mam.

No ale to nie jest łatwe... serio...

Nie jest prosto zachować kamienną twarz gdy ktoś sobie robi jaja z czegoś, czego pragniesz, a czego nie masz szans poznać i pewnie się nigdy nie dowiesz.

Ale to nie ma nic wspólnego z robieniem z siebie ofiary losu. To jest po prostu gra uczuciami. I nie zawsze da się je kontrolować.

Przykład nie wiem czy najlepszy, ale z mojego punktu widzenia mniej więcej to samo:

Wyobraź sobie kobietę, która całe życie chciała mieć dziecko. I nagle ma miejsce poronienie. A tu nagle słyszy od kogoś tekst w stylu "niedługo zrobisz sobie kolejne". Jak myślisz, dałaby radę zachować kamienną twarz?

Wiem, że to dwie różne rzeczy. Drugi przykład to ciężki kaliber. Ale może skumasz o co mi chodzi.

Chyba się nie dogadamy.

Jak dla mnie oba przypadki dotyczą tego samego: ludzkich uczuć. I to nie takich płytkich, tylko konkretniejszych. Które potem ktoś próbuje zdeptać. Więc dla mnie to mniej więcej to samo.

W obu przypadkach zgadzam się z Człowiekiem.

Przykład jest w sam raz. Pragnienie posiadania bliskiej osoby jest równie wielkie jak pragnienie dziecka. Bo w sumie czym się te pragnienia różnią?

Jak ma nie być przewrażliwiony, jeśli w tym watku każdy po kolei robi sobie z niego worek treningowy? Wiedzą gdzie boli i tam walą, przy okazji obdarzając niewybrednymi "komplementami"
Pokaż mi drugą osobę na forum, która by dostała tyle negatywnych ocen, była poddawana tak totalnej krytyce a wręcz wyśmiewaniu.

Jeśli ktoś za każdym razem daje sobą manipulować, za każdym razem nie potrafi utrzymać emocji na wodzy, to tak.

Ale tu mówimy o wyższych uczuciach, a tu nie jest już tak prosto. Psychika, mózg, hormony nawet, to wszystko ma jakiś wpływ jak człowiek reaguje. Nie da się wszystkiego zamknąć w sobie.

No ale jak to ma się do tematu kuśki?

Jaki obraz samego siebie on przedstawia? Do jakiego obrazu samego siebie on usiłuje nas przekonać? O jaki obraz samego siebie on z nami walczy? I jakiemu obrazowi samego siebie on stanowczo zaprzecza, jakiego się wypiera?

Czy obraz jego samego jaki tutaj prezentuje zasługuje na aprobatę czy na krytykę? Czy on wymaga utwierdzenia go w przekonaniu że jest dupą wołową, czy wyciągnięcia go z tego stanu?

Kolejny temat, kolejne kilkadziesiąt stron o tym, że jest do dupy, nudny, nieciekawy, nic nie warty, że nie powinien się urodzić, żyć, że nic się w jego życiu nie zmieni, że on nie widzi sensu zmian, że jest mu źle, niedobrze, ale niczego nie będzie zmieniał bo i tak nie da rady, i tak to jest nic nie warte, a poza tym w necie napisali że jest tak i tak.
Moim skromnym zdaniem, postawa jak powyżej zasługuje wyłącznie na krytykę.

Bo o ile on emocjonalnie ma jakieś deficyty, to jest to jednocześnie inteligentny chłopak, i chcąc sobie pomóc powinien uruchomić inteligencje.

To ok. Będą Ci dokuczać koledzy od grania w piłkę że jesteś prawiczkiem aż miło, ale przecież Ty sobie nie dasz przetłumaczyć, że w końcu trzeba się wziąć w garść i zrobić coś z tym aby przestać być pośmiewiskiem w oczach innych, popychadłem.

Jeden facet tutaj już mu odpowiedział jak powinna wyglądać męska reakcja na ten temat. Oczywiście,też się z tym nie zgodził, bo on nie da rady, bo on uwaga! uwaga! nie potrafi kłamać.
To już było

No było, wiec po co mu dalej jechać,  że dupa wołowa kolejny raz? Po co wyzywać od półgłówków, i róznych typów? To mu ma pomóc w nabyciu poczucia wartości?Te wyzwiska i wgniatanie w glebę?

On się sam wgniata w glebę. I jeszcze nas przekonuje, że w tej glebie jest jego miejsce .. On nie pyta jak wstać z tej gleby, jak się podnieść, otrzepać. On się wręczy wykłóca z nami że tam na tej glebie jest jego miejsce i on się z tego miejsca nie ruszy!!! W związku z tym  jaka jest nasza rola w jego pozycji w glebie, to ja szczerze nie wiem po tylu stronach tematu.

Czy da się pomóc człowiekowi, który sam sobie nie chce pomóc? On leżąc na tej glebie odtrąca każdą wyciągniętą w jego kierunku dłoń obrażony że ktoś mu mówi że jest utaplany w błocie i mówi zostaw mnie, ale patrz jak ja na tej glebie leżę.

To nie On odpowiada za frustrację osób, które nie radzą sobie z bezsilnością, bo nie są w stanie go zmienić.
To nie on odpowiada za reakcje jakie wzbudza, bo każdy sam te reakcje w sobie wyzwala.
Dlaczego nie potraficie nad sobą panować i zwracać się do niego przyjaźnie?
Podobni trudno robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów, to dlaczego niezmiennie pociskacie go w niewybredny sposób, skoro to mu w niczym nie pomaga?

Sprawa o wątek Be.

Wszystko  jest w poście 3854.

Agnes akurat moim zdaniem Koralina i Lucek mają dużo racji.

Można komuś przedstawić sytuację, w jakiej się znalazł, ale nie należy go głaskać po głowie. To do niczego nie prowadzi. Może przybiera to nieco bardziej ostrą formę, ale pozostaje czystą prawdą. Pokazuje to, w czym Kolega ma problem, tylko czy on cokolwiek z tego w ogóle wyciąga? No własnie nie. Cały czas się umartwia nad sobą, dołuje się sam i sam niejako innym potakuje, kiedy mu wytykają błędy. Nie robi jednak tego w ten sposób, jak większość ludzi, ale zaczyna się niemal chłostać.
Skala jego problemu jest zatrważająca. Ale jeszcze bardziej jest zatrważająca jego reakcja, tudzież jej brak na to, co ma miejsce. Ciężko sobie wyobrazić kogokolwiek, kto tak bardzo jest wyczulony na opinie innych na swój temat. Sam narzeka na swój los, po czym sam stwierdza, że coś tam jest mu przeznaczone, odrzuca każdą możliwą opcję pomocy, zwyczajnie ucieka, stosując te same wymówki. Podkreśla i przywołuje wręćz ciągle tą swoją tragiczną sytuację ile się da i gdzie się tylko da. Nawet, jak gdzieś tam znajdzie się zbliżony wątek. Wszystko się kręci w kółko, tak przez 65 stron. To jaki jest jego cel?

Jeszcze jedna użytkowniczka postępuje podobnie...

Naprawdę na wiele, wiele sutuacji w życiu można sobie wyrobić zdolność do wciszania wpływu, jaki na nas mają opinie osób z naszego otoczenia.

Slucham? Przepraszam Jakie jaja? Absolutnie nie. Ale dzieki za robienie ze mnie idiotki przed calym forum.

Zejdźmy na ziemię Agnes!

Jak inaczej sobie wyobrażasz próby zachęcenia kogoś takiego do podjęcia JAKIEGOKOLWIEK kroku? To, o czym inni tutaj cały czas tutaj piszą i co wzbudza ten niesmak, to jego całkowita bierność, powtarzanie w kółko tych samych frazesów, ciągłe wymówki, ten"imposybylizm", jak to słusznie Lucek nazwał. Skoro na początku wszyscy podchodzili łagodnie a potem napięcie wzrosło to przecież już samo to o czymś świadczy, prawda?

Sam staram się nie używać za bardzo ostrych środków, ale mnie osobiście wprawiło w osłupienie to, co Kolega o sobie pisze. Natomiast swoista bezradność i nawet gniew dopada, jeśli ktoś przez tak długi czas nie jest w stanie ani odrobinę posunąć się do przodu. Myślę, że gdyby tylko przestał bez końca w siebie wątpić a nade wszystko tutaj użalać się nad sobą, biczując się przy każdej możliwej okazji, to przekaz byłby zupełnie inny. Zanim uwierzy w siebie i zacznie coś robić, MUSI KONIECZNIE zaprzestać tej samokrytyki, czy raczej samookaleczenia, które widać na każdym kroku. Przykro się robi, ale właśnie jednocześnie ogarnia człowieka złość, kiedy ktoś na każdym kroku próbuje pokazać, że się do niczego nie nadaje, nic mu nie wychodzi, nie ma dla niego nadziei itp. Tutaj już dawno powinien skorzystać z pomocy terapii indywidualnej. Jak widać i jak sam zresztą przyznaje - ma braki. Braki, które zanikają na poziomie mniej więcej 20 roku życia albo nawet wcześniej. Ważne, żeby w końcu sobie uświadomił, że MOŻE coś zmienić, jeśli chce. Co ważniejsze, musi sam zacząć działać, bo samym narzekaniem nic nie zdziała - nikt nagle nie wyciągnie do niego cudownej ręki i go z tego nie wypląta. A wszyscy właśnie tak odbierają jego zachowanie: jago pragnienie natychmiastowego ratunku i nagłej przemiany, bo wszędzie niemal widać, jak Kolega plącze się w swojej bezradności, nie mając pojęcia(chyba) o tym, że do niego należy pierwszy(jaki kolejne) krok.

Gdzieś nawet próbowałem mu to pokazać na swoim przykładzie, bo też dostrzegam pewne niewielkie podobieństwa między nim a mną, ale z czasów szkolnych. Powiedziałem wprost jak i dlaczego chciałem z tego wyjsć i wyszedłem. On jednak zdaje się często konsekwetnie OMIJAĆ przydatne wskazówki, skupiajac się na tym biadoleniu i zamartwianiu się. Nie dziwię się takiej reakcji innych, bo zwyczajnie w peym momencie, jak granice wyobrażalnego świata zanikają a za nimi roztacza się coś, co dla większości jest niezrozumiałe czy wręcz absurdalne, to emocje biora górę.

Życzę mu jak najlepiej, ale tym jego sposobem to nic nie zdziała w swojej sprawie.

Porozmawiajmy Bagienniku
To nie tak, że ja tu chce dowieść swojej racji, bo moja racja jest mojsza i już

Ta jak ją nazywasz samokrytyka to tak naprawdę jest ujawnianie  problemów z którymi sobie nie radzi. Chciałby ale nie potrafi.
Jeśli reagujesz na to złością, to znaczy  że nie jesteś na tyle wrażliwy aby dać komuś prawo do bycia takim jaki jest, bez próby siłowej zmiany go w obiekt jaki by Ci pasował. A ta zmiana jest Ci potrzebna, zebyś poczuł się zadowolony z dobrze wykonanej roboty i odniesionego sukcesu. A tymczasem sukcesu nie ma a Człowiek kręci się w kółko.
Zanim uwierzy w siebie musi zaprzestać samokrytyki What?????
Ma kłamać, że do wszystko jest dobrze, nie ma problemów, jest już silny i ze wszystkim sobie radzi  i to sprawi że zdoła sobie te zmiany wmówi a przez to one się w nim dokonają?? Tak to ma się odbyć? Wytłumacz mi bo nie rozumiem tego sposobu na zmianę.

Agnes Nie wiem, czy zauważyłaś, ale Kolega jest chyba jedną z naprawdę nielicznych, jeśli jedyną osobą tutaj na forum(przynajmniej ja nie postkałem innej), która by w takim stopniu się nad sobą użalała. Może zatem nie powinno się tam znaleźć słowo "samokrytyka", ale "BIADOLENIE", "UŻALANIE SIĘ NAD SOBĄ" i "NARZEKANIE", w stopniu wręcz niewyobrażalnym.

Nie oszkujmy się: każdy z nas popełnia błędy. Jedni bywają bardziej, inni mniej wrażliwi na samokrytykę. Jeśli ktoś mi powie, co widzi we mnie złego, to ja się nad tym zastanowię, przemyślę, ale nie będę w takim stopniu jeszcze samego siebie dobijał. Ja to widzę trochę tak, że Kolega samymi swoimi narzekaniami nakręca właśnie innych, komentującyhc tutaj, aby cały czas ktoś przy nim był i się nad nim litował. Tylko skutek jest odwortny. Zatem oni nie musi i nie powinine kłamać, co do swojego charakteru czy zachowania, ale nie powinien jeszcze nbardziej zagłębiać się w tym maraźmie, co rusz powtarzając to, że jest do niczego.
Uwierz mi, że jeśli takie przesłanie choć odrobinę by "zelżało" po iluś tam stronach, to możę wszyscy tutaj nie załamywaliby tak rąk na tym , co się właściwie dzieje. Jeśli Kolega chce i oczekuje pomocy, to powinien po nią sięgnać do specjalistycznego źródła. Owszem, sięgnął: poszedł na terapię grupową i co? i już się poddał! Poddał się po pół roku(!) szukania dziewczyny na portalach czy kilku szybkich randkach.

Nikt go za rączkę nie poprowadzi. Nikt niego nie naprawi tego, co musi w sobie zmienić. Każde potknięcie czy niepowodzenie wywołuje u niego frustrację, graniczącą niemal z rozpaczą. Nie jest w stanie zrozumieć, że droga do celu jest długa i wyboista. Sam przyznał, że musiałby prawie całkowicie zmienić swoje życie? No właśnie: jeśli to jedyna droga, to czy on ją woli póść czy nadal zostać we własnej strefie komfortu?
Chciałby, ale nie potrafi? Jakie jest zatem wyjście? MUSI zacząć próbować, choćby ileś tam tych prób się kończyło źle czy wręcz fatalnie. A co mamy? Po jednej czy kilku próbach następuje odwrót, rezygnacja i wycofanie. Nie ma na to cudownego sposobu, trzeba się twardo z tym zmierzyć.

Nie radzi sobie, bo nie chce. Wcale by nie chciał, udowodnił to na 60 stronach.

Reakcja, którą opisujesz, to reakcja wypływająca z rozmowy z Człowiekiem. Rozmowy, którą sam rozpoczął. Próba "zmiany na siłę", którą próbujesz tutaj wcisnąć nie ma tutaj miejsca, ponieważ nikt nie przyszedł do człowieka i nie powiedział mu, że teraz ma siedzieć na dupie i słuchać, a my odmienimy jego życie. Nie. On sam przyszedł do nas z pytaniem, jak SIEBIE zmienić. My mu dajemy pełne prawo do bycia jakim jest, ale to on sam przychodzi, czepia się nogawki i jęczy, że nie chce być taki jaki jest, chce zmian, chce wskazówek, po czym gdy je dostaje, neguje wszystkie jak leci i stwierdza fakt, że jemu już nic nie pomoże.

Zrozumienie i empatia, którą tak usilnie próbujesz go obdarzyć, to nic innego jak użalanie się nad kimś, kto stracił nogę i go boli. Zamiast szarpnąć go i zmusić, by nauczył się chodzić na nowo, bo użalanie się nad sobą niczego nie zmini, głaszczesz po głowie w trosce i zrozumieniu twierdząć, że przecież go boli i nie można mu jeszcze dokładać. Ma tak sobie siedzieć i płakać nas swoim losem, a Ty będziesz trzymać go za rękę. Bardziej toksyczna jest Twoja empatia niż nasza zlość.

Zaprzestanie samokrytyki nie jest równoznaczne z wmawianiem sobie czegoś, czego nie ma. Zaprzestanie samokrytyki, to po prostu zaprzestanie gadania do siebie w negatywny sposób. To "zamknięcie dzioba" i zaprzestanie gdakania sobie w głowie, że jest się beznadziejnym nieudacznikiem. To są pierwsze podstawowe kroki do jakiejkolwiek zmiany - przestanie wmawiania sobie i utwierdzania w przekonaniu o swojej beznadziejności.

Nie do końca rozumiem, jaką rolę pałnisz lub chcesz pełnić w wątku Człowieka? Wymagasz od nas zrozumienia i akceptacji Człowieka, jednocześnie odmawiając nam zrozumienia i akceptacji naszego punktu widzenia. Krytykujesz nas za krytykę. Wymagasz akceptacji rzeczy, których nikt nie chce zaakceptować włącznie z Człowiekiem. Twierdzisz, że to jaki jest, jest wystarczające i ok, mimo, że on sam wie, że to nieprawda i nie zgadza się ze swoim stanem.
Jaki masz cel? Jak Twoja rzekoma dobrość i niezdrowa empatia ma mu pomóc? Jak wyrwać człowieka z matni jednocześnie utwierdzając go w przekonaniu, że matnia jest dobra i nie musi z niej wychodzić? Wyjaśnij mi to, bo jestem bardzo zaintrygowana.

Jeżeli cokolwiek tutaj drażni rozmówców, to jego trwanie w stagnacji, w bierności i pożytkowanie wszystkich sił, jakie ma na udowadnianie i obronę tego stanu. Każdy logicznie i racjonalnie myślący, w miarę inteligentny człowiek wie, że jeżeli cokolwiek chce się zmienić, osiągnąć, to własne obawy, blokady trzeba przełamać, podejmować próby ich przełamania. Strach się oswaja, blokady przełamuje, umiejętności, których się nie ma nabywa się. Progres musi nastąpić przede wszystkim w sposobie zmiany myślenia, podejścia. Człowiek, który na wszystko ma odpowiedź nie potrafię, boję się, mam blokady, nie umiem, i nawet nie pomyśli żeby spróbować przełamać strach, blokady, nie osiągnie nic.
Rozumiem potrzebę wygadania się, omówienia problemu, wyrzucenia z siebie tego całego ciężaru, rozumiem potrzebę przeanalizowania sytuacji, ale to jest etap, a w każdy razie powinien być, i temu etapowi w pewnym momencie powinna towarzyszyć refleksja, co chce zrobić ze stanem w jakim jest.

W związku z takim a nie innym, prezentowanym przez niego tutaj podejściem do życia, proponowaliśmy mu konsultację u psychiatry, jako że wpisy typu nie widzę sensu, po co mi to, niepotrzebnie się urodziłem, niepotrzebnie żyję, są niepokojące, i być może wynikają z depresji. Tutaj możliwe są wyłącznie dwie opcje - albo celowo wytwarza wokół siebie dramaturgię, która jest pokłosiem jego postawy życiowej albo wynika to z jego stanu psychicznego, nad którym nie panuje, z którego nie zdaje sobie sprawy, a który nie jest normalny i bezpieczny.

W mojej ocenie nie ma z nim logicznego kontaktu.

Nieprawda!
Ma prawo prosić o radę tak długo jak chce, a inni nie mają go prawa obrażać.
Jeśli ludzie tutaj piszą tylko dlatego, że dają sobie prawo by go oceniać i obrażać, chociaż on prosi jedynie o radę i pomoc, to znaczy, że z nimi jest grubo nie tak, a pod pozorem pomocy Człowiekowi załatwiają swoje potrzeby.

On nie prosi o radę i pomoc, ale o odczarowanie jego rzeczywistości!!! On oczekuje magicznego spowodowania, że w końcu będzie miał dziewczynę, ale w sobie, w swoim nastawieniu nie chce niczego zmieniać. Wymyśla sobie natomiast warunki i kryteria jakie powinny być spełnione aby tę dziewczynę mieć i udowadnia wszem i wobec że ich nie spełnia, jednocześnie odrzucając wszelkie rady i dopingowanie aby coś w swoim życiu zmienić, poczynając od zmiany sposobu myślenia.

Sam siebie nazwał dupą wołową. I przez kilkadziesiąt stron wiele osób usiłuje mu ten koncept z głowy wybić.

To jest taka rozmowa:
_jakiś: jestem dupą wołową!!
Użytkownicy: nie, nie jesteś!!! Nie mów tak o osobie! Dlaczego tak myślisz?
_jakis: jestem, jestem, wierzcie mi...

Użytkownicy: _jakiś, weź się w garść nie bądź taka "pierdoła"
_ jakiś: nie obrażajcie mnie !!! Nie umiem, nie potrafię, nie dam rady!
_jakiś: jestem dupa wołowa...

I tak się bujamy.

A niby co się tu wyklucza? Dla Ciebie seks, choroby, ciąża, to nie są poważne rzeczy? Dla mnie to chyba normalne, że jak się nie wie co to seks, to jakiś strach jest? Zwłaszcza, że tam nie pisałem o jednym poważnym związku na całe życie. Tylko zastanawiałem się nad pójściem w jakieś luźniejsze relacje. A wtedy już szansa na wpadkę/choroby wzrasta już dość mocno.

To jest normalne, że człowiek się boi czegoś. To nie działa tak, że jak masz te magiczne 18 lat to nagle przestajesz odczuwać strach.

Ale czemu odmawiasz komuś prawa do jego uczuć? Z Twojej perspektywy może nie mają one znaczenia, są marginalne. Ale nie dla osoby, która je czuje.

Serio, to co ja czuję, to są normalne uczucia, takie same jakie Ty czujesz. Tylko kontekst lekko inny. Czyto znaczy, że są one gorsze?

Nie uwierzę, że nie ma czegoś na świecie, co by nie mogło sprawić, że byłabyś smutna, chciała płakać, albo po prostu nie mogła zachować kamiennej twarzy przy ludziach.

Ale tu się zgodzę z innymi. Piszę na publicznym forum, to biorę na klatę to, że będą różne reakcje.

I nie wydaje mi się, żeby mnie tu ktokolwiek próbował obrażać. No może poza Psychologiem (ale on już tak ma) xD A pewnych troli nie liczę.

A co do oceniania - jak najbardziej to nawet powinno mieć miejsce. Jaki sens by był, gdybym nie czytał tu negatywnych opinii o sobie? Serio, nie jestem tu po to, żebyście mnie po głowie klepali... Chociaż możecie mieć takie wrażenie.

I jeszcze jedno:

Dobrze wiecie, że jestem mocno do tyłu z doświadczeniem życiowym. Nie piszę o swoim strachu, tym co czuję, po to, żeby usłyszeć, że to "strach 4 latka". Chciałbym po prostu poznać Waszą opinię na jakiś temat, którego po prostu nie znam wcale. To, czy się do tego dostosuję, czy nie, to osobna kwestia.

A co do mojej bierności - Wy trochę oczekujecie, że zacznę się zmieniać z dnia na dzień chyba. Tak to niestety u mnie nie działa, pisałem już o tym masę razy. Ile czasu zajęło mi zanim zdecydowałem się na terapię grupową? Ile czasu zajęło mi zanim zdecydowałem się w końcu założyć chociażby te apki randkowe? Ile czasu zajęło mi zanim namówiliście mnie na zrobienie zdjęć u fotografa? Odpowiedź: w uj.

Dla mnie to nie jest łatwe... I są rzeczy, które zrobiłem... Tylko że ich wartość jest mizerna.

I jak zwykle skoncentrował się na tym jak jest, jaki jest, teraz jest WWO, a nie na tym, co z tym zrobić. I to oczywiście MY MAMY sobie poczytać o WWO, aby zrozumieć jaki ON jest. Ani słowa o tym, aby podjąć jakąkolwiek pracę nad sobą. Konsekwentne kierowanie rozmowy na to JAKI JEST i ciągłe analizowanie własnej osobowości. Ileż można?

Hej Włodek,

Agnes ma rację. Jej posty są dla Ciebie wyzwaniem i wyprowadzeniem ze strefy komfortu. Do wysrywów jesteś przyzwyczajony, do krytyki i złości... dlatego lepiej to przyjmujesz, bo nawykłeś, to dla Ciebie stare śmieci. A dobre słowo i pozytywne zainteresowanie powoduje u Ciebie paraliż i niepokój na tyle duży, że uciekasz przed tym. I to jest Twój słaby punkt.
Nie tylko Evergreen się o tym przekonała ale ja też Jeśli więc szukasz drogi wyjścia ja bym się skupiła na tym co Agnes napisała. Uwierz, byłam do Ciebie bardzo podobna i nie tylko z tym drżeniem mięśni twarzy podczas uśmiechu ale i znam ten katastrofizm, tragizm i dramatyzm, nawykłość do krytyki i odnajdywanie w niej czegoś dobrze znajomego, i totalne speszenie okazaną dobrocią i zrozumieniem...
Nie musisz nic w sobie zmieniać, żadne zajebiaszcze hobby, wycieczki, srele morele, bo masz już teraz wiele zalet, więcej niż przeciętny rówieśnik. Ale jednej śrubki Ci w tym zegarku brakuje a jest nią pozytywne spojrzenie na samego siebie... Tylko tyle A to jest trudne z tymże ze względu na inteligencję powinieneś się w miarę szybko tego nauczyć, jednak trzeba zacząć.
Biegałeś kiedyś po rurach ciepłowniczych? Trzeba się wspiąć i jest strach ale jak już się wespniesz to łapiesz równowagę. Potem pierwsze lękliwe kroki, może nawet na siedząco albo pełzająco, z rękami owiniętymi wokół rury... Potem się prostuje i powolutku stawia kroki... A potem to już się lata jak szalony w te i we wte... Czym jest ta rura dla Ciebie? Wg mnie akceptacja dobrego słowa

P. S. Ktoś gra w Conana???

Wiem, że to ja mam problem. I że to moja wina jaki jestem. Ale po prostu chcę Wam pokazać trochę inne spojrzenie na sprawę. To coś złego? Zwłaszcza, że ja jestem kiepski w opisywaniu siebie, a ten artykuł jak dla mnie bardzo dobrze pewne kwestie pokazuje.

Siema Deep, Ty żyjesz?

Żeby pozytywnie na siebie spojrzeć, to musiałbym widzieć, że ktoś inny (i to w moim najbliższym otoczeniu) też nie widzi mnie źle. Co z tego, że ja miałbym o sobie dobre mniemanie, jeśli byłoby to tylko oszukiwaniem samego siebie? I nie chodzi mi o rodzinę, kolegów, czy coś. Oni i tak powiedzą pewnie to, co chciałbym usłyszeć. Najlepszym dowodem na to, że nie jestem stracony dla świata byłoby to, że jakaś dziewczyna by coś we mnie zobaczyła xD Wiem, znowu brzmi to egocentrycznie...

Włodku, ale Ty ignorujesz te pozytywne opinie. Nie przyjmujesz ich do siebie więc tak jakby nie istniały dla Ciebie. A istnieją tylko musisz je zaakceptować. To nie są słowa na pocieszenie. To szczera opinia.
Zarówno ja jak i Evergreen zainteresowałyśmy się Tobą. I żebyś nie czuł się speszony, naprawdę po koleżeńsku. I nic... Nic, rozumiesz? Podejrzewam, że takie okazje po prostu przegapiasz lub się boisz, bo tak zostałeś skrzywdzony w dzieciństwie. Bo tak, to że byłeś pozbawiony życia społecznego w dzieciństwie to krzywda wyrządzoną Tobie przez rodziców. Kto nie popełnia błędów wychowawczych? Nie ma co więc skupiać się na ich błędach lecz je skorygować w dorosłości. Jesteś nauczony słuchać krytyki. Nie jesteś nauczony przyjmować dobrych słów. Dlatego posty Agnes również z grubsza zignorowałeś a bronisz opinii ewidentnie złośliwych, które komuś tam reperują chwilowo samopoczucie. Przyzwyczajenie, strefa komfortu i przekonanie, że tylko taka jest strona prawdy. A jest też inna strona, której nie akceptujesz, nie znasz jej i kłopocze Cię. Tu leży pies pochowany Tego Ci brakuje do złapania balansu...