jakis_czlowiek - życiowe problemy

Każda z Was ma trochę racji.

Zgodzę się z tym, że jak nie zabiorę się na odwagę, to będę w dupie... Tylko kurcze serio u mnie już jest mega brak motywacji. Całe życie jestem sam, całe życie robię wszystko dla siebie. Nie mam czegoś, kogoś, jakiegoś większego celu, który mógłby mnie popchnąć do zmian... W porównaniu z tym jaki byłem 10 lat temu, to i tak się sporo zmieniło u mnie na plus. Ale psychika mocno na minus, bo każdy potrzebuje w życiu bliskości, a jak widzisz, że nie ma żadnych efektów tego co się robi, to człowiek zwyczajnie po jakimś czasie ma dość i przestaje wierzyć. Spróbujcie przeżyć tyle lat w samotności...

Czy nikt nie zauważył tego że on specjalnie się z wami spiera żeby mógł z kimkolwiek porozmawiać i nie czuć się samotnym? Jego "bajka" by się skończyła jeżeli by się do jakiekolwiek opinii zastosował. Zero konkretów, napiszesz mu że słońce jest gorące to zacznie to podważać. Stań z boku, zobacz jak ty się zachowujesz nawet na forum a potem odpowiedz sobie na pytanie czemu jesteś sam. Myślę że nawet desperatka by uciekała od Twojej "energii". Masz racje, jesteś na poziomie beztroskiego dziecka które tylko by coś chciało bez większego wysiłku. Strzelam że nigdy nie miałeś dyscypliny w domu, jesteś okrutnie męczący, serio już bym wolał przelecieć bad boya niż malkontenta który nie mając żadnych argumentów wierzy w swoje wymyślne teorie, pewnie na Tinderze też pisałeś jak nudna pokraka celowo żeby specjalnie utwierdzić się w tym swoim obłędzie i "mieć rację" co do świata na poczet czegoś korzystnego. Żałuję że nie jestem Twoim ojcem.

Ja zauważyłam, dwa razy Ale jestem kobietą, nic nie poradzę, muszę

A swoją drogą, właśnie, gdzie jest Twój ojciec Autorze??

Nie wiem, co rozumiesz przez to. U mnie aż za dużo było jakichś narzuconych rzeczy za czasów podstawówki/gimnazjum, później dopiero było trochę lżej. W domu musiałem się uczyć bardzo dobrze (co mi szło raczej łatwo), nawet dostanie 3 z matmy kończyło się kłótnią. Dostawałem nawet opierdol za to, że dostałem 5+ ze sprawdzianu z matmy zamiast 6. Mając w 4 klasie podstawówki średnią ~4.5 musiałem nosić dzienniczek ucznia, co było wstydem na całą klasę, bo poza mną tylko 1 osoba miała. A dostanie bani z czegoś to było 2 tyg bez kompa. Dobre oceny to był mój obowiązek, rodziców obchodziło tylko wtedy gdy mi się podwinęła noga. Mogłem się spotykać ze znajomymi tylko na 1h (i to rzadko) i nie mogłem nigdy nawet wchodzić do ich domu, mogłem co najwyżej siedzieć na zewnątrz.

Rodzice mieli bardzo mocne zasady. Jeszcze pare lat temu miałem z nimi kłótnie o to, że nie chodzę do kościoła. Jak byłem u nich, to nieważne, że jestem dorosły, miałem się ubrać i iść. Jak brat w wieku 25 lat przyjechał przedstawić dziewczynę, to rodzice kazali im spać osobno. Jak tego nie zrobili, to potem dość wyraźnie okazywali swoje niezadowolenie, że to ich dom, ich zasady i mamy robić to co każą.

Jak rodzice widzieli, że na filmie który oglądam pojawia się jakaś nagość, to zaraz mi zmieniali program. Nieważne, że byłem prawie dorosły. Słowo "seks" pojawiło się tylko parę razy, gdy matka oznajmiała, że "seks" to najgorsze co jej się przytrafiło.

Rodzice są dla siebie jak koledzy z pracy, zero uczuć, zero bliskości. Nigdy nie widziałem, żeby się do siebie nawet przytulili.

To nie jest dyscyplina? I jak ktoś taki ma nie mieć problemów potem z dziewczynami? Jak mam się nie bać związku, seksu, bliskości? Skoro od dawna byłem uczony, że to co robię, to jest złe, bliskość, uczucia - są złe, itp.

Powtarzam, nie widzę motywacji i sensu w życiu na nic.

Ha! Mówiłam! Jestem, kurna, genialna, mistrz!!! <3 *.*

Mówiłam, że biczowaniem siebie szukasz atencji i ją dostajesz. To jest Twój sposób na zainteresowanie Twoją osobą.

Dobra wiadomość jest taka, że wyszło Twoje źródło problemu i system operacyjny na jakim działa Twoja podświadomość. Dobrą wiadomością jest też to, że nie jesteś tak beznadziejnym przypadkiem jak Ci się wydaje i jesteś do naprawy Trochę gorszą wiadomością jest fakt, że aby się naprawić, aby to zrobić, musisz iść na terapie indywidualną i nie możesz z niej zrezygnować dopóki nie nastąpi progres i wyleczenie tego errora, który w Tobie siedzi Po tym zabiegu Twoje życie będzie piękne, słoneczne i kolorowe. A jeśli zabierzesz się za to od razu, to gwarantuję Ci, że w wieku 40 lat będziesz już człowiekiem z doświadczeniem związkowym

Jesteś zniechęcony i się poddałeś, bo jesteś człowiekiem, który szuka akceptacji drugiej osoby, takiego jakim jest, ponieważ jesteś zmęczony udowadnianiem i zasługiwaniem na akceptację i aprobatę. Szukasz substytutu miłości i akceptacji rodzicielskiej, której Ci brakowało przez całe życie. Buntujesz się, bo wiesz, że poprzeczka jest wysoko i musisz do niej ciągle skakać, ale to i tak nie przynosi efektu jaki chciałbyś uzyskać. Dlatego tak histerycznie reagujesz na wszelkie proponowane zmiany i działania, które tutaj dostajesz, bo się nauczyłeś, że Twoje starania nie przynoszą upragnionego przez Ciebie efektu. Całe życie przepuszczasz przez ten filtr z dzieciństwa i dlatego masz krzywy obraz rzeczywistości. Twój mózg nie dopuszcza możliwości nowych zmian i nowych starań, bo nie jesteś w stanie uwierzyć, że to faktycznie przyniesie pozytywny efekt. Masz wytworzone systemy obronne, bo zmiana i staranie się, to dla Ciebie ból bez pozytywnych efektów i stąd Twoja postawa defensywna.
Voila! Źródło problemu odnalezione

Bo on nie szuka ekipy do grania tylko ekipy, która go przygarnie, zaakceptuje i zachęci. Jak w przedszkolu. Na szczęście już wiemy dlaczego tak jest Ale na to to tylko terapia indywidualna pomoże.

No wiem, dupa jestem...

Coś w tym jest. Zawsze uważałem, że jakby jakaś dziewczyna dała mi szansę, to może wtedy coś by się we mnie odblokowało, bo bym widział, że może ktoś taki jak ja też może z kimś być.

I dobrze sobie zdaję sprawę z tego co wypisałaś. Sporo osób już coś takiego pisało, ale Ty chyba najlepiej to opisałaś. Wiem też, że to co kiedyś było nie ma teraz znaczenia i opieranie się na tym jest głupie i bez sensu. Że tylko ja jestem, odpowiedzialny za siebie, a nie rodzice, czy coś z przeszłości. Ale i tak nadal coś tam we mnie siedzi.

Jak Cię czytam to cały czas mam wrażenie, że boisz się komukolwiek sprzeciwiać. Może dzieciństwo nauczyło Cię, że sprzeciw wywołuje więcej strat niż zysków? Czy masz odwagę spokojnie i  stanowczo mówić NIE, bez poczucia  winy po fakcie?

W dzieciństwie nie było takiego czegoś, że mogłem się sprzeciwić. Zasada była jedna: mieszkam w domu rodziców, to mam przestrzegać ich zasad. I to jest normalna zasada, nie ma co się z tym kłócić, tak jest przecież w każdym domu. To jest normalne, że należy przestrzegać zasad, gdy się jest u kogoś.

Powiedzieć "nie" mogę, nie widzę w tym problemu. W większości przypadków xD Gdy widzę, że coś idzie w złym kierunku, to spoko. Ale jeśli ktoś byłby stratny na mojej odmowie, albo mogłoby to mieć złe skutki, to już bym pewnie nie odmówił tak łatwo.

No siedzi i nie wyjdzie jeśli tego nie przerobisz z psychologiem. Dziewczyna Cię nie uratuje, bo nie tego szukasz. Znaczy tak, szukasz ratunku, ale nie tam, gdzie potrzeba. Nie obarczaj postronnych osób swoimi demonami. Pokonaj je ze specjalistą

Skąd wiesz, że nie szukam? A jeśli tak w istocie jest, to może jednak lepiej zrezygnować z prób do momentu kiedy będę zdrowy psychicznie?

Bo wiem, bo gdybyś tego szukał naprawdę i to właśnie było naprawdę Ci potrzebne, to byś znalazł. Dlatego napisałam, że nie szukasz dziewczyny tylko ratunku. Na terapię indywidualną idź.

Leczenie objawowe byłoby znacznie szybsze, to prawda Ale nikt się go nie podejmie

Absolutna racja, zgadzam się z tym w 100%. Ja chyba swój cel osiągnęłam - poznałam źródło jego problemu. I chyba z mojej strony to będzie na tyle. Ja swój cel osiągnęłam i jestem z siebie dumna XD

A to ja wiem, że nigdy nie będzie całkowitej zgodności. A czego się boję?
- że nie dam rady
- że zawiodę kogoś
- że zamiast być pomocą w związku, to będę tylko problemem
- że nie będę wiedział co mam robić
- że nie będę w stanie kogoś pokochać, że nie będę wiedział nawet jak to jest czuć coś do kogoś
- że nie będę wiedział, że to jest akurat ta konkretna osoba, chociaż będę miał ją pod nosem
- że znajdę kogoś, a będę dalej szukał, bo nie wiem czego chcę
- że będę z kimś, a nie będę pewny, że to dobra decyzja
- że będę z kimś, a będę to traktował jako coś tymczasowego
- że wejdę w związek tylko dlatego, że nigdy w nim nie byłem, a dziewczynę lubię, czuję coś, ale nie jest to nic poza tymczasowym pożądaniem
- że nie odróżnię pożądania od normalnych uczuć
- itp.

Można się interesować jego budową, brzmieniem, utworami
A co grasz?

xD dobre

Tylwyth Teg rzeczy, które mi wpadną w ucho, ale nie umiem wiele tu (soundcloud.com) masz próbkę

U mnie we wsi jest to samo, tylko pianino stoi w centrum handlowym i zwykle molestują je znudzone kaszojady... Nie wiem w jakim celu je tam postawili, ale ewidentnie zrobił to ktoś, kto nie lubi ludzi...

To pokazuje, że nie jesteś gotowy na związek. Myślę, że sam to czujesz, boisz się go, dlatego bez wiary i przekonania podchodzisz do jakichkolwiek działań w tym temacie.
Daj sobie czas, przejdź terapię i nabierz poczucia własnej wartości, a w międzyczasie nawiązuj normalne układy towarzyskie, poznawaj ludzi, przełamuj obawy przed odrzuceniem. Jeśli nie będzie Ci zbytnio zależało na znajomości, presja i lęk będzie malutki. To daje większą swobodę w działaniu.

Na wiele z tych pytań nikt nie jest w stanie odpowiedzieć gdy wchodzi w relację z nowo poznaną osobą. To się klaruje w czasie. Wszyscy zdobywamy życiowe doświadczenia. Twoje też coś Ci dały, jak choćby zrozumienie dziewczyny patrzącej w podłogę, bo wiedziałeś jak to jest bać się nawiązywać kontakt wzrokowy. Nasze doświadczenia nas kształtują, każde z nich zostawia w nas ślad. Nie możesz znać czegoś, czego nie doświadczyłeś i to jest zupełnie normalne.
Niepotrzebnie upierasz się na swój wiek, że powinieneś już dawno to czy tamto. Gdybyś jako dziecko miał normalne warunki do rozwoju emocjonalnego to z pewnością już byś to  umiał. Skoro tego brakło trzeba nadrabiać braki i tu każdy czas jest dobry. Dobra terapia trwa rok. Związanie się z kobietą w wieku 32 lat, gdy jest się gotowym jest o wiele lepsze niż kilka związków w których partnerzy się ranią i wychodzą z nich okaleczeni. Twój wiek naprawdę nie jest żadnym ograniczeniem. Nie trać czasu a wszystko przed Tobą.

Na kanale Wojna Ideii jest film "Jak Tinder szkodzi mężczynom".
Ludzi z takimi problemami jak twoje dopierdala bezlitośnie. Pooglądaj sobie.

A jaką masz alternatywę? Co się zmieni u Ciebie za 5 lat jak teraz nic nie zrobisz? Jaką masz alternatywę? Nie podoba Ci się perspektywa, że za rok lub dwa będziesz naprawionym człowiekiem, będziesz w związku i będziesz mógł robić wszystkie te rzeczy, ktore chciałeś robić. Nie podoba Ci się perspektywa, że za rok lub dwa będziesz dokładnie w tym samym miejscu, co dzisiaj. Więc pytam, jaką masz alternatywę?

Jeśli z kimś rozmawiasz nie musisz zrywać znajomości. Daj sobie czas na poznanie tej osoby, możesz się spotykać byle bez presji, że trzeba szybko to jakoś sformalizować czy razem zamieszkać. Dopóki nie poczujesz się silnym i stabilnym jesteś narażony na zranienia. Chroń siebie, dbaj o siebie, daj tyle ile naprawdę chcesz dać i w żadnym razie nie poświęcaj się dla nikogo. Ucz się  budowania zdrowej relacji, jednocześnie odrzucając presję, ze jesteś spóźniony czy gorszy. Ja jestem zdania, że nowych znajomości lepiej teraz nie zaczynać, bo trudno Ci je prawidłowo nawiązywać i utrzymywać.
Chodzenie na terapię samo w sobie nie przynosi wielkich efektów, jeśli terapia nie jest prowadzona właściwie a osoba korzystająca z niej nie pracuje nad sobą. Niektórzy chcą chodzić na terapię całe życie...widocznie coś im to daje, tak jak wiecznym studentom chodzenie na uczelnię. Może nie czują presji by się zmieniać, a może tak jest im wygodnie...nie wszyscy Ci powiedzą jakie są ich faktyczne motywy by na te terapie chodzić.
Na stronach internetowych dobrych  ośrodków też spotykałam się z informacją, że terapia powinna trwać rok. Znam osobę, która w takim czasie dokonała radykalnych zmian w swojej psychice. Nawet jeśli jeszcze nie będziesz całkiem gotowy by z terapii zrezygnować przez kilka miesięcy, to zmiany powinny być bardzo widoczne i korzystne.

Trochę mnie zastanawia Twoje podejście. Z jednej strony nie jesteś przygotowany do zwiazku, a z drugiej piszesz, że nie dasz rady bez niego długo wytrzymać. To jaki widzisz sposób aby to pogodzić?

Ahahahahahahahaha XD O Ty cwaniaczku nieopierzony Evergreen miała absolutną rację co do Ciebie
Jesteś ciekawym egzemplarzem narcyza, masz chyba psychiczną odmianę Zespołu Münchhausena XD
Jesteś gotowy dać się wykastrować, by tylko ktoś inny Twój problem rozwiązał Wow, nieźle Tobie nie psycholog tylko psychiatra potrzebny i to od zaraz. I mocna garść psychotropów.

Zgadzam się, bliskość to podstawowa potrzeba. Ludzie wchodzą w związki by doświadczyć bliskości. Jeśli związek jest zły, to ludzie czują się w nim samotni, nawet gdy mieszkają w jednym domu i śpią w jednym łóżku. Tym bardziej namawiam na pracę nad sobą z dobrym, poleconym psychoterapeutą.

Wszystko! Cały ten wątek, Twoje odpowiedzi i niekończąca się dyskusja. Widzę Cię i Ty już wiesz, że ja Cię widzę Niesamowite, po prostu niesamowite!

Masz to na co pracowałeś. Stabilne życie, pieniądze, nie musisz żyć od 10tego do 10tego i jesteś to w stanie zapewnić swojej partnerce. To wszystko masz i możesz się z tego cieszyć, możesz być z tego dumnym.
Teraz pora pracować na to w czym masz braki, żeby Twoje relacje były dobre i trwałe. Skoro tak bardzo Ci tego brakuje, to motywacja do działania powinna być proporcjonalna do uczucia braku bliskości.

Może inaczej. Jeśli obie by współistniały, to super, idealna para. Mi chodzi o sytuację, gdy czułbym coś do dziewczyny, a okazałoby się, że to tylko samo pożądanie, bez większych uczuć. I nagle "puf" po jakimś czasie i znika to co było, bo było tylko chwilowe. Bo w rzeczywistości mi się ta dziewczyna tylko podobała, pożądałem jej, ale nie czułem nic więcej. I pojawia się inna dziewczyna, do której zaczynam coś czuć...

No i co z tego czy byłoby chwilowe? W czym jest problem? No jest jedna, jest druga, trzecia... itd. (a Ty masz na koncie tabun dziewczyn). Nie jesteś w stanie zaplanować uczuć. Przychodzą i odchodzą. Po co to analizować i projektować jak to będzie. Nie wiesz jak będzie, bo jeszcze tam nie byłeś. Należy tego zwyczajnie spróbować. Posiłku też nie zjesz jak nie wiesz jak smakuje?

Może inaczej. Jeśli obie by współistniały, to super, idealna para. Mi chodzi o sytuację, gdy czułbym coś do dziewczyny, a okazałoby się, że to tylko samo pożądanie, bez większych uczuć. I nagle "puf" po jakimś czasie i znika to co było, bo było tylko chwilowe. Bo w rzeczywistości mi się ta dziewczyna tylko podobała, pożądałem jej, ale nie czułem nic więcej. I pojawia się inna dziewczyna, do której zaczynam coś czuć...

Nie wiem, czy seksuolog. Wydaje mi się, że jakbym poznał fajną dziewczynę, która by mi zaufała, to sporo blokad by samoczynnie zniknęło. Ja już mam tak, że boję się sporej liczby rzeczy których nie znam. Ale przestaję, gdy to zrobię. Czyli np.:
- wyprowadzka z domu na studia, byłem śmiertelnie przerażony, minęło po 1 dniu
- znalezienie pracy, że jak ktoś taki jak ja da radę sobie coś znaleźć - zniknęło ofc jak mnie jednak gdzieś przyjęli
- zmiana pracy - ciężka rzecz, ale jak zrobiłem to raz, to potem już było łatwiej zrobić to kolejny raz
- założenie Tindera - zawsze się bałem co ludzie pomyślą jak mnie poznają tam, jak założyłem, to już po 1h miałem to gdzieś

Itp. Nigdy nie potrzebowałem psychologa, czy czegoś... Zawsze starczył jakiś impuls... Więc wydaje mi się, że i z seksem by było tak samo. Pierwszy raz, a potem już z górki...

Tylko że są jednak problemy, których ot tak nie umiem przezwyciężyć...

Dobra, macie rację, kończmy ten cyrk. Szkoda Waszego czasu i nerwów. Dzięki za próby pomocy i przepraszam, że to nic nie dało.

Jesteś naprawdę dobry w wymyślaniu sobie tragicznych, życiowych komplikacji. Na taki wymyślony problem nie ma żadnej konkretnej odpowiedzi, bo ta sytuacja może nigdy nie zaistnieć, albo dziewczyna sama z Ciebie  zrezygnuje, jesli poczuje, że interesuje Cię ktoś inny.
W taki sposób sam sobie  robisz w głowie jesień średniowiecza. Po co Ci to? Czy nie lepiej wyobrażać sobie fajny układ z fajną dziewczyną? Ty wybierasz jakie opowieści snujesz w swojej głowie