jakis_czlowiek - życiowe problemy

Koralina ! Ale ten chłopak jest wciągający, nie? Jak wir

Ale człowiek o swoje towarzystwo SAM musi zadbać! Tak jak jako dorosły sam musisz się nakarmić, umyć, zarobić i zapłacić. SAM! Nic Ci z nieba nie spadnie.

Zrezygnuj z grupowej idź na indywidualną, serio. TYLKO indywidualna i to z dobrym terapeutą.

Całe życie, odkąd pamiętam.

Niby czym miałoby się takie zainteresowanie z mojej strony objawiać?

Mówię, nie jestem typem, co podchodzi do dziewczyny, która mi się podoba i zarywa do niej.

Zdarzyło mi się proponować koleżankom wspólny powrót z pracy, itp. Starałem się rozmawiać z nimi, ale to za mało. A ja więcej nie umiem.

Dzięki, ale do Krakowa mam dość sporą odległość Pewnie będę szukał czegoś bliżej jak co.

Bardzo szybko przerodziło się to w guilty pleasure ]:->

Ta, to niby co? Ja mówię, że nic nie było nigdy.

Starczy mi, że co miesiąc przelewam trochę kasy na WOŚP i inne zbiórki.

Przez całe życie uważałem, że ja nie jestem ważny i powinienem tylko interesować się innymi, a nie sobą. Kończyło się tak, że jak ktoś miał problem z czymś, to zawsze byłem pierwszy do pomocy, ale mnie to wszyscy mieli w dupie.

Przebieg wydarzeń, związanych z festiwalem planszówek w Katowicach wywołuje u mnie po prostu zdumienie. Zdumienie nad tym, że pewnych rzeczy czy zjawisk lub związków przyczynowo-skutkowych się nie dostrzega. Skoro czytam na forum, że kilka osób lubi to samo co ja a zbliża się imreza z tym związana, to co robę? Ano pytam się czy ktoś jedzie, po czym na ewentualną odpowiedź reaguje pytaniem czy można się jakoś zgadać i czy ewentualnie ktoś z kimś jeszcze jedzie. Nastepuje jakiś kontakt, umówienie się itp. Choćby po to, zęby się spotkać, pogadać a może przy okazji pograć. Jeśli zaś jest wola i ochota to podaje się na siebie kontakt, namiary w formie numeru telefonu czy maila, aby się zgadać na miejscu. Dlatego propozycja  poznania się po tej koszulce, jest nie tylko absurdalna, ale wręcz niepokojąca. Sugeruje bowiem, że ktoś albo nie jest przy zdrowych zmysłach albo nie potrafi się do nikogo odezwać.
Zrobienie czegoś dla innych może tutaj pomóc.

To błąd uważać, że nie jesteś ważny. Jesteś dla siebie najważniejszy. Poważnie tak właśnie masz myśleć.
Rzecz w tym, że sam nie jesteś szczęśliwy, więc należy wypracować taki kompromis między dawaniem i braniem, abyś Ty coś z tego miał i inni też.
Tak w ogóle to odnoszę wrażenie, że Tobie już się nic nie chce.
Popadłeś w jakiś marazm, znalazłeś tysiąc powodów do wytłumaczenia swojego braku działania, a w końcu osiadłeś jak wrak na mieliźnie i rdzewiejesz.

Dla mnie takie zachowanie w pierwszej kolejności jest właśnie kompletnie nienaturalne, lecz niezależnie od tego, ja dodatkowo wyczuwam w tym zachowaniu pewnego rodzaju wyrachowanie.

Bardzo męczące jest dla drugiej osoby, to ciągłe skupianie uwagi na tym jaki on jest.

Gdzie Ty widzisz manipulację?

Jestem szczęśliwy mniej więcej wtedy, gdy nie myślę o tym, że jestem sam. Bo jak zaczynam o tym myśleć, to zaczynam się nakręcać i łapię doła.

No ale ja już to pisałem masę razy. Zgadzam się z tym w 100%. Brak mi już motywacji do czegokolwiek nowego. Robię rzeczy, które lubię. Uprawiam sport. Mam dobrą pracę. I tyle. Są rzeczy, które bym chciał zrobić. Ale chciałbym je zrobić z kimś, a nie sam, bo samemu nie jest to dla mnie interesujące - czyli np. wyjazd gdzieś na wycieczkę. Dla mnie zwiedzanie miejsc samemu jest jakieś takie mdłe.

Tak, tylko Ty to widzisz w ten sposób. U mnie to wygląda inaczej: założyłem, że jak Ever by chciała, to by napisała, a pytanie się o to, to by było zwykłym narzucaniem się. I serio nie wiedziałem, że wysłała maila. Więc ja zwyczajnie uznałem, że nie mam się narzucać i tyle.

A co myślisz o wyjazdach grupowych? Przecież można się zapisać do jakiejś grupy na FB i tam poznawać dziewczyny jednocześnie zwiedzając ciekawe miejsca. Są różne biegi przełajowe czy inne akcje sportowe na których można się poznać z ludźmi. Korzystasz z takich możliwości?

Skupiłeś całą uwagę na sobie. To ona miała coś robić ewentualnie w związku tym że Ty tam będziesz. Szczerze mówiąc to było nawet takie lekceważące w tych okolicznościach. Ja bym Cię wyśmiała. Masz trochę szczęścia w tym, że trafiłeś na użytkowniczkę po prostu bardziej subtelną.

W tym zachowaniu zupełnie nieświadomie pokazałeś pewien schemat Twojego myślenia i postępowania.

Widzę w nim manipulanta, i nie do końca szczerą osobą, nie do końca autentyczną.

Wiem, że to źle wyszło. Ale serio nie miałem nic złego na myśli. Po prostu uznałem, że dalsze dopytywanie się będzie nie na miejscu.

Po prostu wyciągnij dla siebie wnioski na przyszłość.  Zastanów się trochę nad swoim zachowaniem a nie rzucaj się, ze kiedy my je poddajemy krytyce to może słusznej bo z boku widać więcej, i wcale nie kopiemy Cię jak psa czy leżącego.
Dalej nie widzisz gdzie masz problem.

Nie mam problemu, gdy jestem w grupce osób, które już znam. Gorzej jak nie znam... Dlatego też wolałem tą terapię grupową, bo tam jest więcej osób.

Taka postawa jest typowa, ale dla dziecka do kilkunastu lat..

Na tym właśnie polega różnica między bardzo śmiałą Evergreen a naszym Bohaterem

Gdy się boisz skupiasz całą uwagę na sobie i wypatrujesz zagrożenia. Taka koncentracja pozbawia Cię swobody działania. Więc ja się nie dziwię, że tak trudno mu wykonać ten krok w stronę drugiej osoby.

To akurat nie jest dobry przykład, bo ta dziewczyna nie była zależna od cudzej reakcji. Ona walczyła tylko z własnym ciałem i jego ograniczeniami. Gdy w grę wchodzą relacje międzyludzkie nie możemy być tak pewni powodzenia.

Nie rozumie, bo w głowie ma tylko ja, ja, ja i ja. Skoro całe życie myślał tylko sam o sobie, to tak się zafiksował na swoim punkcie, że nie potrafi przestać.

Trochę jak zdesperowany Król Julian

Mam inną teorię ogólnie. Wydaje mi się, że obsesyjnie i desperacko szukał całe życie zainteresowania. I nagle, niechcący, trafił na grupę ze swoim problemem i dostał tyle uwagi i zainteresowania od wszystkich jak nigdy dotąd! Kropki w głowie się połączyły - jeśli będę ofiarą, ludzie będą się mną interesować i zauważać mnie. To tak napompowało jego spragnioną uwagi głowę, że za chiny ludowe z tego nie zrezygnuje. Wreszcie on jest w centrum zainteresowania i to dzięki tym wszystkim niedojrzałym rzeczom, które robił całe życie! Alleluja, to jest klucz! Dlatego on nie zrezygnuje z biczowania się. Dlatego chodzi na terapie grupową, a nie indywidualną, bo tam ma publiczność, tam może użalać się nad sobą dowoli i dostaje wsparcie i zrozumienie od innych. Na indywidualnej tego nie ma, nie ma publiczności jest tylko człowiek, który zmusza do konfrontacji.
Jak dla mnie to on przejawia objawy narcystyczne i to mocno.

Lęk przed ośmieszeniem się zna każdy z nas. Ego to część miłości własnej, a w przypadku osoby nieśmiałej jest to bardzo wrażliwa część.
W czasach nastoletnich miałam trochę kompleksów, i dzisiaj widzę, jak bardzo to wpływało na moje ówczesne zachowanie.

Tu dobrze sobie napisać, że określają nas dwie rzeczy - wiara w siebie  oraz poczucie swojej wartości.
Człowiek ma wiarę w siebie bo sprawdził się w działaniu. Skończył trudne studia, ma dobrą pracę, uprawia sport i jest życiowo samodzielny. Wie, że jest w stanie sporo osiągnąć gdy się zabierze do działania. To jego działanie i jego sukcesy, niezależne od czyjegoś widzimisię.

Natomiast brak mu jest poczucia własnej wartości. To coś takiego co sprawia, że czujemy ważni i kochani przez innych, bez względu na nasze osiągnięcia czy ich brak, dla samego faktu że żyjemy.
Ludzie z dużym poczuciem własnej wartości nie muszą udowadniać innym jak są wspaniali. Gdy komuś tego brakuje albo stara się wszystkich przekonać że jest najnajnaj ( bo bycie normalnym uważa za zbyt mało aby zdobyć akceptację) albo się wycofuje aby się nie ośmieszyć.

Złoto! <3 *.*

Poczucie wartości nie wynika z sukcesów. Ludzie mają wspaniałe osiągnięcia a czują się nikim. Sukcesy dają pewność siebie, ze jak się za coś zabierzesz to dopniesz swego.
Poczucie wartości wynosi się z domu, gdy jest się kochanym i akceptowanym, bez względu na oceny w szkole czy osiągniecia sportowe. Tu na forum jest masa przykładów osób, które pomimo doskonałych osiągnięć były krytykowane przez rodziców, a wiele z tego co robiły nie było uznawane za wystarczająco dobre. To rodzi kompleksy i poczucie bycia gorszym - to jest włąśnie ten brak poczucia własnej wartości.

Ale co by na to powiedział Mort?

Jeszcze jakiś czas temu tak myślałem. Brak żadnego zainteresowania od strony dziewczyn skutecznie taki pogląd neguje.

Przeciętny człowiek nie ma szans na Tinderze, czy szybkich randkach.

Tylko że jak jestem na tych szybkich randkach, to nie czuję presji. Jestem sobą. Ale i tak to nic nie daje. Bo to, że jestem sobą znaczy tyle, że jestem nudny, stresuję się, nie umiem prowadzić rozmowy, itp. Dziewczyny też nie potrafią, się stresują, ale one mogą, bo facetom to nie przeszkadza. W drugą stronę niestety to nie działa.

I serio szkoda już więcej tu pisać postów. Bo nic z tego nie wyniknie i tak.

Wszyscy się zgodzimy z tym, że:

1) Będąc taki jaki jestem nie znajdę dziewczyny, bo żadna nie zechce takiej pierdoły. Żeby być w związku to muszę coś sobą reprezentować, coś wnieść do niego. A ja tylko mógłbym wnieść problemy i swoje wady, bo nic innego nie mam. Żadna dziewczyna by nie miała korzyści z tego, tylko same problemy.
2) Jestem osobą niestabilną psychicznie, która nie powinna mieć żadnego kontaktu z dziewczynami, bo byłbym osobą toksyczną sprawiającą, że druga osoba by cierpiała
3) Póki nie zmienię wszystkiego w swoim życiu, to nie zasługuję na to, żeby kogoś poznać i nawet nie powinienem próbować, bo patrz punkt 2)

A skoro nie potrafię się zmienić, to i tak nic z tego nie wyniknie, więc pewnie ten temat będzie aktualny też za kolejne 10 lat.

Bo miałem nadzieję, że coś się we mnie odblokuje i łatwiej mi będzie kogoś poznać.

Ale efekt jest odwrotny. Uzmysłowiliście mi, że nie powinienem mieć dziewczyny będąc taki jaki jestem. Więc teraz wypada tylko pogodzić się z tym.

W sumie to też dobrze, przynajmniej nie będę się sam oszukiwał.

Co Wasza wina? Jaka wina? Czemu?

Chodzi mi o to, że widocznie miałem złe podejście, bo głupio początkowo wierzyłem, że ktoś taki jak ma jakiekolwiek szanse u dziewczyn.

Ale siedzenie od stycznia na Tinderze, Sympatii, czy chodzenie na speed randki pokazuje, że się myliłem.

A Wy od początku mieliście rację w tym, co od początku mówiliście mi. I muszę się z tym zgodzić. Że byłbym tylko problemem dla dziewczyn. Że nie jestem gotowy na jakikolwiek związek. Itp. Czyli coś co od dawna powinienem wziąć do wiadomości.

Bo dopisałaś go pewnie później, więc nie zauważyłem.

Widocznie jestem po prostu za słaby, żeby to zmienić i tyle. Za duże blokady, brak motywacji, itp. Nie widzę sensu, skoro nikt i tak nigdy we mnie nie wierzył i wszyscy zawsze mnie mieli w dupie.

Nic, zniknąć z tego świata, żeby nikt już nie musiał się ze mną męczyć i się za mnie wstydzić.

.

Nie da rady. Nawet nie wiem co miałbym zrobić. Gdybym nie chciał, to bym nie zakładał tu tematu. Ale zwyczajnie nie jestem w stanie nic zrobić. Nie da rady się starać, zmieniać się, gdy nie ma się żadnego celu, gdy nie ma się dla kogo tego robić. Obojętnie co bym zrobił w życiu, to zawsze było źle, to czemu teraz miałoby mi to coś dać? Mam za dużo blokad, jak myślę o czymś, to zaraz się boję tego, że nie dam rady. Zaraz mam tak, że w głowie pustka, dostaję dreszczy, mam ochotę czymś w siebie walnąć z bezsilności. Bo nic nie umiem zrobić w życiu, zmarnowałem je.

Musiałbym zmienić WSZYSTKO w sobie, bo nie ma we mnie ani jednej rzeczy, która by się podobała dziewczynom. Np.:

- całkowita zmiana zainteresowań, bo te jakie teraz mam dla dziewczyn są gówniane. Tylko czemu mam rezygnować z czegoś co lubię? Ale znowu jak nie zrezygnuję, to jestem w dupie, bo żadna dziewczyna się nie zainteresuje tym co robię. Bo póki co większość moich zainteresowań wg dziewczyn to takie, które są dobre dla dzieciaka, a nie dorosłego, a pozostałe są po prostu nudne i śmieszne.

- z mega introwertyka nie zrobię z siebie przecież ekstrawertyka. A będąc introwertykiem też nikt na mnie nie spojrzy.

- nie zacznę nagle dostarczać dziewczynom emocji, nie jestem taki i też tego nie zmienię nigdy, bo się nie da po prostu. Jestem spokojny, takie mam usposobienie i nie zrobię z siebie bad boya. A dziewczyna nigdy nie wybierze kogoś spokojnego, bo zaraz i tak zostanie poderwana przez jakiegoś bad boya, który jej zapewni emocje.

- nie nadrobię nagle nastu lat straconego życia, nie nabiorę doświadczenia życiowego, doświadczenia w związkach, czyli wszystkiego, co jest wymagane przez dziewczyny. Jakbym teraz zaczął, to te lata nadrobię dopiero może koło 40stki. Trochę za późno. A zawsze będę już te naście lat do tyłu w życiu. Zawsze będę "upośledzony" i "cofnięty w rozwoju" w stosunku do innych, będę gorszy.

- jak mam uwierzyć w siebie, skoro nikt nigdy nie wierzył we mnie?

- po co mam w ogóle rozwalić swoje życie, skoro i tak te zmiany nic nie dadzą? Zawsze każda dziewczyna znajdzie coś, co jej się nie spodoba we mnie. A wokół będzie mieć masę facetów, którzy będą po prostu lepszym wyborem.

- zmiana pracy na coś innego, może kopanie rowów? Skoro bycie programistą jest źle postrzegane przez dziewczyny i mnie skreśla. Tylko znowu z drugiej strony zapewnia mi to dostatnie życie i lubię to robić.

- nie pozbędę się tych wszystkich blokad i strachu bez pomocy drugiej osoby... Czyli nie jest to możliwe. Bo żeby przestać się bać np. związku/seksu, itp., to jakaś dziewczyna musiałaby mi dać szansę, a do tego nigdy nie dojdzie. Bo ja nie wiem jak to jest i uważam, że nie dałbym rady być z kimś (i z tym się zgodzili już tu wszyscy, że tak by było). Boję się seksu, że zaraziłbym się czymś, byłaby wpadka, czy coś. Itp. Boję się wszystkiego, boję się życia, bo nigdy nie miałem okazji dowiedzieć się nawet jak to być dorosły.

- nauczenie się gotowania - kolejna rzecz bez której nie mam szans u dziewczyn. Tylko na co mi to, skoro sobie radzę bez tego?

- prawo jazdy - to samo, nie mam prawka, więc jestem skreślony z góry. Ale znowu, mi się nigdy samochód nie przydał. To po uj mi on? Żeby płacić na niego chociaż bym nie korzystał? Dodatkowo mam mega blokadę przed nauczeniem się jeździć i wiem, że bym nie był w stanie zdać egzaminu. Bo się zwyczajnie do tego nie nadaję. Nie umiałbym się skupić na jeździe, na tych wszystkich znakach i na tym co się wokół dzieje. Skończyłoby się to pewnie czyjąś śmiercią.

- własne mieszkanie - bez tego też jestem skreślony. Żadna dziewczyna nie będzie chciała mieć faceta co wynajmuje 20 metrową kawalerkę. Zero miejsca, mała wygoda, szkoda nerwów. Tylko co mam zrobić, skoro mnie póki co nie stać? I kredyt dopiero byłbym w stanie dostać za jakieś 2 lata?

- brak jeżdżenia na wakacje, zwłaszcza za granicę - nigdy mnie nie ciągnęło samego nigdzie, co innego gdybym miał z kim... Ale nie mam. To jest chyba rzecz która jest aktualnie najważniejsza dla dziewczyn i przez którą mnie najwięcej dziewczyn skreśliło

- ogólny brak motywacji do zrobienia czegoś nowego - po co mam coś robić, do czego mnie nie ciągnie? Gdybym widział, że to coś mi da, to może, ale tak? Po cholerę?

Po prostu najlepiej by było gdybym się nie urodził i tyle. Tacy ludzie jak ja to zakały rodzaju ludzkiego, które nie zasługują na nic dobrego w życiu.

Patrzę często na ludzi, których znam, którzy mają wyroki, są konfliktowi, piją, ćpią, palą, biją się, mają problemy z pracą, żerują na socjalu, itp. W czym oni niby kurwa są ode mnie lepsi? W życiu nigdy nie paliłem, nie brałem narkotyków, alkohol piję tylko parę razy w roku i to w małej ilości (i tak by starczyły ze 4 piwa, żebym się znalazł na podłodze xD), nigdy na nikogo nie wrzeszczałem, nikogo nie uderzyłem. Jestem spokojny, nie jestem konfliktowy. Zarabiam dobrą kasę i mam stabilną pracę. A z racji tego co robię raczej tak będzie zawsze. Ale to się kurwa dla nikogo nigdy nie liczy. Bo nie zapewniam jebanych emocji i jestem nudny, czyli nic nie jestem wart dla dziewczyn.