jakis_czlowiek - życiowe problemy

Żeby zagadywać dziewczyny to trzeba: mieć dużą pewność siebie, duże ego, luz, mieć o czym pogadać, najlepiej być ekstrawertykiem. Ja nie mam nic z tych rzeczy.
Dodatkowo gdzie niby kogo miałbym zagadać?
No i dla mnie zagadywanie to jest po prostu równoznaczne z przeszkadzaniem komuś. Dla mnie to jest coś negatywnego.

No i to nie jest coś, na co wszyscy mogą sobie pozwolić, zwłaszcza ja. Pewnych cech charakteru/osobowości, czy blokad, nie przeskoczę.

Teraz Ty przesadzasz Ja nic o wyglądzie nie pisałem.

A co niby nie mam racji? Takie zagadywanie nie jest dla każdego. Dla niektórych to będzie ponad siły i tyle.

Nie mam problemu rozmawiać z ludźmi, ale gdy już ich znam. Jak ich nie znam, to jest z tym ciężko. Mogę się spytać o coś, ale zagadywanie dziewczyn to wyższy poziom xD

Ale ja nie jestem w stanie. Pewnie jakbym się spróbował odezwać, to bym się zaczął jąkać i nie wiedział co mam powiedzieć. Zresztą, wcześniej bym i tak uciekł i zrezygnował z zagadania. A najpierw to bym musiał się znaleźć w jakimś miejscu, gdzie można zagadać. A nie znam takich miejsc i w nich nie przebywam.

Zresztą, niby z jakiego powodu jakaś dziewczyna miałaby się kimś takim jak ja zainteresować? Albo chociaż neutralnie zareagować? Tylko bym z siebie debila zrobił i został wyśmiany. Albo zwyzywany. Dziewczynie też bym wstyd zrobił pewnie. Nie wydaje mi się, żeby dla dziewczyny byłoby czymś fajnym zostać zaczepionym przez jakiegoś przegrywa. Bo komu by się to podobało?

Nie. Ja nawet nie potrafię doprowadzić do sytuacji, żeby móc zrobić z siebie tego debila xD

No ja filtruję to co piszecie. Ale każdy ma tam po części rację...

Na ten moment wniosek jest jeden: ktoś taki jak ja nie nadaje się i nie powinien być w związku, bo będzie tylko ciężarem dla drugiej strony. Nie dość, że nic bym do takiego związku nie wniósł, to dodatkowo bym utrudniał życie dziewczynie za pomocą mojego charakteru. Zakładając, że jakakolwiek by mnie początkowo chciała, co nie jest możliwe na ten moment, bo która by chciała gościa co nie jest samodzielny, ma problemy psychiczne, nie potrafi radzić sobie w życiu.

Więc jeśli nie zrobię prawka i nie kupię samochodu, nie nauczę się gotować, nie zacznę samotnie jeździć na wakacje, nie znajdę sobie kolegów, nie zmienię charakteru, nie przestanę być nudny i ogólnie nie zmienię swojego życia o 180 stopni, to nawet zagadywanie dziewczyn nie ma sensu (gdybym się odblokował), bo i tak to nie wypali.

Czytałam dzisiaj tylko z doskoku i nie miałam czasu czegoś napisać.
Na Twój post odnośnie chłopaka po terapii odpisze Ci jutro, na spokojnie.
Dzisiaj chciałam tylko napisać, że chcąc pomóc naszemu Autorowi wątku powinniśmy zmienić narrację.
Bo jak poczytać z boku rozmowy z nim, to wszystko wygląda na jakieś przepychanki albo kłótnie. Tak na pewno mu nie pomożemy, a on całkiem się zamota.
Chłopak potrzebuje dobrego słowa a my mu "w dobrej wierze" fundujemy musztrę jak wsciekły kapral w wojsku - rusz się, na co czekasz, samo nie przyjdzie itp, jak on sam by tego nie wiedział. On to wszystko dokładnie wie, tylko ma wewnętrzne blokady. Więc trzeba mu pomóc te blokady usuwać zamiast w kółko mówić, że same się nie usuną.

Dobrej nocy ode mnie wszystkim

OK, od jutra pomagamy spełniać marzenia.
Pogadamy o robieniu prawka, gotowaniu, wyprawimy Cię na wakacje gdzie możesz poznać kolegów i będziemy ciągnęli za język żebyś opowiadał ciekawe rzeczy .
Damy radę

Ja sobie nigdy jaj nie robiłem. Piszę to co uważam.

Nie do końca. Teraz nie mam żadnych szans. A jakbym zrobił to co wypisane, to miałbym chociaż iluzoryczne xD

Po prostu po tylu latach w samotności zaczynam uważać, że obojętnie co bym zrobił, to ktoś taki jak ja z góry jest skazany na życie w samotności. I nic już tego nie zmieni.

To wiem. Tzn  domyślam sie, ze tak czujesz po tylu latach bycia samemu, ale nie możesz sobie tak dowalać, bo sam sobie wewętrznie szkodzisz.
Czy kogoś poznasz, pojęcia nie mam, może tak, moze nie. Jak sobie wmówisz, że na pewno nie, to na pewno tak będzie. NIe pytaj mnie jak to działa ale tak to działa.

Ludzie, trzymajcie mnie

Czego Ty chcesz od ludzi, od życia i tak w ogóle?

No mi samemu nie jest potrzebne. Ono jest tylko potrzebne tej ewentualnej dziewczynie, ale nie mi xD

Nie wiem. Po prostu może chcę się poczuć jak normalny pełnoprawny człowiek?

Póki co jakoś żyję bez auta. A prowadzenie auta mnie po prostu przeraża. Jak kiedyś za młodu siadłem z przodu to nie byłem nawet w stanie przekręcić kluczyków, żeby odpalić silnik, tak się bałem.

Nie da się już tego czytać. A życie jest Ci do czegoś potrzebne? Wygląda na to, że nie.

Niektórzy proponują głaskanie po główce ale Tobie przydałby się porządny kop w dupsko abyś w końcu otrzeźwiał.

Psycholog nie jest lekarzem.

Bałaś się tak, że trzęsły Ci się ręce i oblewałaś się potem? Wątpię. A ja tak miałem.

I nie chodziło nawet o jazdę autem. Tylko np. o odpalenie silnika, żeby ojciec coś sprawdził.

A gdzie tu mówić o próbie jazdy samochodem...

Czasem on, czasem matka robi problemy, zwykle się sami ze sobą kłócą... Z byle powodów xD

Od dziecka mi wbijali do głowy, że wszystko musi mi wychodzić. A jak nie wychodzi, to jest to moja wina i się za mało staram. Zła ocena w szkole od czasu do czasu - kłótnia i kara. Nie dostałem 6 z matmy ze sprawdzianu - nie uczyłem się wystarczająco. Nie wygrałem konkursu z matmy - też źle. Obojętnie co bym zrobił zawsze było źle. A jak mi w końcu coś wychodziło, to to się nie liczyło. Ważne było tylko wtedy, gdy mi się noga podwinęła.

I to też ma teraz wpływ na to, że boję się prawko zrobić.

Boję się, że obleję. Boję się, że kogoś potrącę/zabiję (jakbym siebie zabił, to ok). Boję się, że nie ogarnę tych wszystkich zasad, znaków, co gdzie kiedy robić, jak zachowywać się przy autobusach, tramwajach, itp. To jest zwyczajnie ponad moje siły. Czasem sobie z ciekawości robię jakieś testy. I serio nie dałbym rady nawet teorii zdać, bo to jest tak durne czasem, że szok.

Zresztą ja znam siebie i moją głowę. Zwyczajnie nie byłbym w stanie skupić się na jechaniu autem i jeszcze obserwowaniu wszystkich znaków dookoła mnie. Po chwili bym jakiegoś nie zauważył i nieszczęście gotowe.

Dodatkowo nie chcę być kolejnym z N średnich kierowców na drodze, którzy tylko stwarzają zagrożenie. To wolę nie jeździć wcale. Jeśli miałbym jeździć, to musiałbym robić to bardzo dobrze, bez żadnych wypadków, stłuczek i innych rzeczy. Inaczej bym nie potrafił spojrzeć w lustro, bo widziałbym nieudacznika. Wstyd mi było się przyznać do tego, że jeżdżę słabo. To już lepiej nie jeździć wcale.

Ale ja to wiem. Ale to za dużo dla mnie i tak. Ja bardzo emocjonalnie do wszystkiego podchodzę.

Nie ma sensu już Was denerwować w tym temacie. Mi nic nie pomoże, co najwyżej jakieś elektrowstrząsy...

Trzeba się pogodzić z tym, że nie pasuję do tego świata i tyle.

.

Chłopie, idź do psychiatry, bez leków będzie ciężko do Ciebie dotrzeć. Byłem, polecam.

Widzę, że skomentowałam wypowiedź widmo
Szybki Bill

To ja wyskoczę z tym mitycznym przeczuciem tak zwanym, opartym na podejrzeniach A mianowicie podejrzewam, tak czuję, że Twoja frustracja znalazła tutaj ujście z powodu takiego, że koleżanka się wykruszyła. Przemyśl najpierw a potem ewentualnie wyprowadź mnie z błędu

I co -tak myślę, tak czuję, whatever- było by dla Ciebie lepsze to nazywanie swoich emocji tu i teraz, wprost i bezpośrednio. Taka baza wypadowa. Na przykład. Rozmawiam z kimś i ten ktoś jest dla mnie niemiły. Zahartowany człowiek zaraz się odwinie z ripostą, zaśmieje nawet a w środku sobie mówi "jestem wkurzona! co za bezczelny głupi typ!" Ale co tak naprawdę kryje się za tą emocją- reakcją? Zróbmy szybką retrospekcję. Ten bezczelny głupi typ powiedział mi to i tamto... I wycisz emocje... Co w tej ciszy czujesz? Jaka emocja się pojawia? Tak cichutko od spodu puka? Ano, smutek. Poczułam się zraniona. Chce mi się płakać. Ale nie mogę! Nie zgadzam się z tymi słowami. Są przykre, niesprawiedliwe i mnie ranią. Dlaczego więc jako odpowiedź wyszła emocja gniewu a nie smutku? Niom... I tu zaczyna się ta praca z emocjami, ta prawdziwa Pogniewałam się gdyż w moim przekonaniu lub przyzwyczajeniu nie mogę pozwolić sobie na słabość bezradną, czyli smutek. Samoobrona. Przetrwanie w stadzie. W gniewie jest siła! Gniew reaguje. Nie jest bezradny. Może wystraszyć i może zranić. Szybka zemsta. Respekt do cholery! Pytanie. Dlaczego nie mogę pozwolić sobie na bezradność? Przecie smutek czyści a jak sobie popłakać można to schodzi z człowieka. I nie chodzi aby teraz być smutnym w odpowiedzi ale uświadomić sobie i przeżyć ten smutek, bezradność... dla siebie. Poczucie tego smutku roztapia gniew... W sensie... chociaż siebie nie oszukuj. Dociekaj prawy. Ulży ci.
I do czego to jest potrzebne? Ano dokopanie się do pierwotnej lecz stłumionej emocji jest ważne, bo to dokopanie się do prawdy. Nie gniewam się, bo jestem furiatką. Gniewam się, bo zasłaniam swój smutek tarczą. Czyli żyje sobie poniekąd oderwana od swoich emocji... co rodzi emocje zastępcze. Jeden mur padł, pojawiła się emocja ale pierwotna jest chroniona przez kolejny mur, który ma się świetnie. I choć gniewam się na kogoś to tylko dlatego, że zmusił mnie do obrony swojej delikatności. Delikatuśności złośliwy by rzekł I czy trzeba się teraz rozklejać w takich sytuacjach? Nie, myślę, że niekoniecznie i po co to kontrolować. Tak by było lepiej ale strach, że po drugiej stronie sadysta i dobije Ale warto do tego się dokopać, dla siebie, bo z prawdą idzie coś zrobić a w zastępczych emocjach się człowiek kręci jak pies za swoim ogonem... kręci się w głowie, podwójne widzenie a i gorzej, wszystko wiruje, nic nie widać wyraźnie... a i napisać można wtedy innym, żeby też wiedzieli, że mogą główkować po łebkach, jeśli kogoś oceniają, ale co oni tam wiedzą Ha! Zapytają, po co mieli by wiedzieć? A nie wiem. Może na nic

Oczywiście jeśli nikomu nie zależy, by kogoś zrozumieć to tam palił ich sześć i tego co się gniewa i tego na kogo się pogniewał. Ale jaka to relacja? Żadna? Powierzchowna? Jakie to zrozumienie? Żadne. Ignorancja. I ok. Ignorancja od ludzi, którzy mają Cię gdzieś to naturalna rzecz, tak jak ma być. Prawidłowo. Ale bywa, że tak traktuje Cię osoba niby bliska, ba! w związku z tobą albo przyjaciel na niby No i tutaj już hmm... Można się oderwać mentalnie od wizji miłości I człowiek zostaje sam ze sobą, sam jak palec. I o to pewnie chodzi, by umieć siebie uszczęśliwić, aczkolwiek to chyba każdy z nudów sobie czasem dostarczy. Zatem czy to nie jest tekst wydmuszka? Moim zdaniem tak. Co nie zmienia faktu, że będąc z kimś (czyli czy związek daje szczęście?) będziemy z kimś kto się nami interesuje, przejmuje bądź nas rozumie. Nie, nie Nie każdy ma na to siły i nie zawsze. Siebie trzeba zrozumieć i ułatwić to zrozumienie innym. Otworzyć się i być szczerym, odważnym i bezbronnym. A że siebie zrozumieć ciężko to i czego wymagać od innych. No weźmy to na logikę i na poprawkę Co też nie znaczy, że trzeba być singlem jeśli się nie chce, bo szczęśliwy singiel bla bla. No mniej ma na głowie taki singiel ale czasem się chce mieć więcej i komu to oceniać Jak się dobrze dobierze to i to więcej odczuwalne jest jak mniej. A jak nie daj Boże, tego więcej zabraknie to za mało jest jakoś. A tego mniej za dużo, za dużo! Także single kochane, jeśli chcecie być z kimś to bądźcie. Ilu samotnych ludzi na świecie? Całe mnóstwo. Ktoś się kiedyś znajdzie albo napatoczy. Tylko się otworzyć na przyjęcie kundelka człowieczego, bo rasowe z wybiegów to faktycznie... nie dla psa kiełbasa Mrzonki na bok. Poczciwego człowieka sobie szukajcie.

A więc do sedna. Włodku... Za tym co piszesz, wg mojej opinii, kryją się inne emocje, których nie chcesz tu wyjawić. Nie jesteś szczery, no. Wolisz siebie potłuc różnymi opisami beznadziei, pożogi i katorgii... Inni też to zrobią. Zabawa trwa. Ale to nie to, prawda? Coś innego leży Ci na wątrobie. Jestem tego niemal pewna Nie chcesz opowiedzieć o tym, wolisz sobie krążyć wokół banalnych teorii. Takie pójście na łatwiznę. To złe, tamto złe, ja zły, one złe, badboye itepe. Proste, nie? Takie życie, badania, tematy wpół przytomnych forumowiczów bla bla. A w środku historia nie opowiedziana na głos. Być może schowana głęboko, że się sam masz problem do niej dokopać Łopata i jedziesz! Ułatw nam zadanie, bo sami ze sobą mamy dość problemów, żeby jeszcze kopać w Twoim ogródku jak samemu w swoim trzeba Każdy ma jakieś narzędzia do kopania i przypatrz się komu jak to kopanie idzie. Jedni kopią łyżką, drudzy łopatą a i są tacy co mają koparkę Ty się uwziąłeś, że rąk sobie nie ubrudzisz. Będziesz stał i nic nie wykopiesz. Niech se zarośnie wszystko a ja będę narzekać "o, jak rośnie, nie ma sensu nic robić, i tak znowu zarośnie. Ale nie podoba mi się takie zarośnięte ale jakby kto mnie upomniał, że trzeba co zrobić to się zaprę i powiem, że nie podoba mi się zarośnięte takie, a i owszem, ale po co kopać, wycinać czy co tam jeszcze... nie nadążę kopać..." A kto powiedział, że trzeba zdążyć wszystko wykopać. Co wykopiesz to Twoje. Co opanujesz to Twoje. Droga nie cel. Zajęcie. A denerwuje to zajęcie, a pewnie! A i czuć czasem to radość to smutek głęboki. A i się zaklnie. A czemu nie? A się człowiek spulta czasem, no i co? Czasem sobie człowiek chce ponarzekać. I okej. A teraz dla równowagi coś dobrego. Szczerość będzie tu dobra. Bo i się wszystkiego nie wykopało a i tak pojaśniało, milej jakoś, ładniej trochę... A więc warto

Znajomość z koleżanką ze speed datingu padła co zawiodło Cię, zraniło i poszedłeś w rozgniewanie i gadanie... no, w połowie od rzeczy. To sobie zdajesz z tego sprawę. Pytanie czy się przyznasz co Cię tak urządziło bez ogólników typu "one, oni, obywatele" tylko konkretnie "ona, on, ktoś z kim miałem do czynienia". Co zaczęło tą lawinę, że ciężko się myśli nawet o obcych przypadkach obcych ludzi. Żeś się tak zdenerwował! Że wszystko do jednego worka pt "moje życie" wrzucasz zamiast opowiedzieć jeden rozdział. Jaka emocja, wydarzenie kryje się za tym wzburzeniem??? Mam rację z tą dziewczyną? Ale szczerze

Raz po raz wciskasz się w stworzone przez siebie sztywne ramy, że życie ma się toczyć odgórnie ustalonym schematem. A schematy tworzysz absurdalne, anachroniczne, niedorzeczne. To, że jesteś najstarszy nie oznacza, że miałeś pierwszy znaleźć sobie dziewczynę, to że aktualnie nie masz dziewczyny, nie powoduje, że masz wypisane na czole przed wszystkimi biesiadnikami że nie potrafisz sobie jej znaleźć. Jesteś maksymalnie skoncentrowany na sobie. Gdybyś tak w końcu odpuścił i zmienił myślenie o posiadaniu partnerki jako zadania ambicjonalnie do wykonania przestałbyś się czuć jak to rzekome totalne 0 życiowe. To jest Twój brat, i zamiast zwyczajnie cieszyć się tym, że się żeni, Ty myślisz wyłącznie o sobie.
Czy przyszło Ci do głowy, że jemu może być zwyczajnie przykro, że jego rodzony brat nie pojawił się na jego ślubie i weselu? Czy pomyślałeś o tym ślubie i weselu przez pryzmat brata?
Sposób w jaki o tym piszesz powoduje, że - przynajmniej ja - odbieram Ciebie jak cyborga a nie jak człowieka który czuje, który potrzebuje bliskości drugiego człowieka. U Ciebie przedstawia się to tak odpychająco automatycznie, tak nieczule wręcz. Zdajesz sobie sprawę że takie podejście - wyczuwalne u Ciebie - może zwyczajnie od Ciebie odpychać, i to może jest ten problem(?). Uwierz mi, to się czuje.

I to jest to, o czym cały czas piszemy. Uzależniasz swoje szczęście od czynników zewnętrznych. W efekcie nie ma w tym miesiącu speed randek, w Twoim życiu to prawie nieszczęście.

Ostatni raz doradzam Ci konsultacje z lekarzem psychiatrą.

A mnie go szkoda, raz, że sobie dowala i sam siebie dołuje, też to przechodziłam, ciężko zmienić ten stan, ale nie jest to niemożliwe.
A co do samotności Jakiegoś Człowieka, to też mi go szkoda, bo samotne życie jeśli trwa już wiele lat, co tu dużo mówić jest do d..y. owszem można się pocieszać, że lepsze jest to niż życie z partnerem awanturnikiem, pijakiem czy takim, z którym jest się bo jest, bo innego na oku nie było, ale przecież nie o to chodzi.
Ogólnie jest teraz  jakaś moda na byciu samemu w znaczeniu, że związki mają zapełnić pustkę, więc lepiej być samemu.
Jest jednak wiele osób, którzy tej teorii nigdy nie czytali i oni zawierają małżeństwa, wchodzą w związki i nawet się nie zastanowią, czy aby nie powinni pobyć parę lat sami. Oni nawet na takie forum nie trafią, tylko żyją.
Jakiemuś Człowiekowi życzę, aby przestal się krytykować o wszystki i aby kiedyś znalazł sobie partnetke. Sobie tego też życzę, choć widoki marne.

Pogadałem sobie z jakąś dziewczyną na Sympatii (aż dziwne, że odpisała), na rozmowie się skończyło, ale w sumie w trakcie potem luźniejszego pisania potwierdziła też parę rzeczy, które uważam za coś dyskwalifikującego mnie (i tak pewnie uważa z 90% dziewczyn)

- 0 związków - czerwona kartka, taki ktoś po prostu odrzuca i strach być z kimś takim, bo to nie jest normalne by w wieku 30 lat nigdy nikogo nie mieć (więc pewnie coś z kimś takim jest nie tak). Dodatkowo kogoś takiego trzeba uczyć od 0 jak to być w związku, co też odstrasza mocno i dużo lepszy jest ktoś z doświadczeniem, a nie gość co mentalnie jest na poziomie nastolatka. Ktoś taki nie będzie uważany za kogoś, kto jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo i opiekę w związku

- brak prawka - czerwona kartka, bo nie można nigdzie jechać, dodatkowo ktoś taki nie jest samodzielny i nie jest w stanie zaopiekować się dziewczyną

Chociaż ta dziewczyna akurat miała dość mocne argumenty żeby tak uważać. Ale i tak wpasowuje się to do tego, co większość dziewczyn myśli o kimś takim jak ja.

Parę dziewczyn już o takie coś pytałem, każda potwierdza, że to są rzeczy stanowiące duży problem i praktycznie dyskwalifikujące faceta.

Dodatkowo teksty pełne niedowierzania jakim cudem to możliwe, że w tym wieku nigdy się z nikim nie było. Że to przecież nie jest możliwe, itp...

Serio, mam dość siebie, mam dość tego że w wieku 31 lat mam mniej doświadczenia życiowego niż głupie nastolatki... Połowę życia kurna zmarnowałem i teraz robię za jakiś unikat na skalę światową. Nic tylko zamknąć w klatce w zoo z podpisem "30letni prawiczek"... Wyżej nawet cenieni są ludzie z różnych patologii, którym wszystko rząd daje w postaci socjala...

Normalni ludzie już spokojnie w szkole średniej (ewentualnie początek studiów) mają dziewczyny, pierwszy pocałunek, związek, seks. A ja kurwa co? Przegrałem życie...

Znacie moje podejście do tego. Jeśli miałbym zaczynać znajomość od kłamstwa, czy powiedzenia tylko części prawdy, to bym sobie tego nie darował, nie potrafiłbym tak zrobić i bym się bardzo źle z tym czuł. Więc jeśli pojawi się jakiś temat związków, to nie będę ukrywał tego, że nigdy nie miałem dziewczyny.

I niby jaki sens byłby w kłamaniu w tej sprawie? I tak by to potem wyszło. To już lepiej niech wyjdzie na początku, to dziewczyna znajomość zakończy i nikt nie straci czasu. A jakby to dopiero wyszło po jakimś czasie, to sporo czasu, który się zainwestowało, zostałoby stracone. A dodatkowo by wyszło, że od początku kłamałem. I jeden i drugi przypadek skończyłby się zakończeniem znajomości. Więc powiedzenie tego na początku chyba ma więcej plusów.

No ale nie umiem się do tego przemóc. Nie jest mi to potrzebne, bo nigdzie nie jeżdżę. Boję się, że komuś bym krzywdę zrobił. Boję się, że nie dałbym rady utrzymać skupienia podczas jazdy (za dużo rzeczy do obserwacji naraz jak dla mnie). Żeby zacząć robić prawko, to musiałbym mieć 100% pewności, że umiem wszystko i je zdam bez problemów, więc musiałbym umieć jeździć i znać teorię jeszcze przed zapisaniem się na kurs, bo porażka dla mnie nie wchodzi w grę. No i co najważniejsze - skoro ja nawet za bardzo nie mam motywacji do życia, to skąd mam ją wziąć, by zrobić prawko?

Plus taki, że jak to jest problem dla dziewczyny, to jak się zaraz o tym dowie, to nie straci się czasu na x kolejnych spotkań. Bo skoro to jest powód, żeby nie kontynuować znajomości, to gdyby to wyszło np. po 10 spotkaniach, to te 10 spotkań jest czasem straconym, skoro i tak znajomość się zakończy.

Jeśli dla dziewczyny jest to bardzo ważna rzecz, żeby jej facet miał już jakieś doświadczenie, to ukrywanie braku tego doświadczenia jest mocno nie fair w stosunku do niej. Bo skoro to jest jeden z warunków, który musi być spełniony, a ja go nie spełniam, to to jest dość mocne oszustwo, gdy udaję, że wszystko jest ok.

Wytrzymać z samym sobą, to już jest spore wyzwanie dla mnie...

Pierdu, pierdu.. ja zapłacę ... Ogarnij się w końcu. Z Twojej postawy nie ma żadnych plusów. Ile razy trzeba Ci powtarzać że "podryw na sierotę losu" nie działa? Więc skończ z tym żałosnym procederem.

Ba! Na czym stoję, to ja wiedziałam tak po pól roku po tym jak zdałam egzamin i zaczęłam jeździć, sama, samiuteńska, samodzielnie. A do tego czasu to - kierując się postawę @jakiegoś człowieka, to chyba z 10000 razy zrezygnowałabym, bo niepewność, bo brak doświadczenia, bo coś, bo coś tam, i wszystko co da się wymyśleć przeciwko (a bo sprzęgło ciężko chodzi, a bo ruch za duży w mieście, a bo ktoś na mnie zatrąbił, a bo miejsca do zaparkowania za mało ).

Zamiast przyznawać się odrazu w pierwszym zdaniu ze nigdy nie miałeś kobiety mów że nie rozmawiasz o przeszłych związkach tylko patrzysz w przód, nie skłamiesz a tez będziesz inny w odbiorze, ja nigdy nie rozmawiam o przeszłych związkach, także mamy podobny start zazwyczaj.

Właśnie tego Ci brakuje. Jaj.
To Ty decydujesz o czym gadasz z innymi.
Mówisz, że takie masz zasady, że nie gadasz z partnerkami o przeszłych związkach.
Tyle.

Ja również nie gadam o poprzednich związkach z partnerką życiową.
Jaki to ma w ogóle cel? Po co wracać do przeszłości? Po co się cofać i wspominać jakieś traumy?
Czasem mam wrażenie, że tacy ludzie naczytają się głupot z bravo girl typu "To jak partner traktował ex to tak będzie traktować Ciebie".
Szkoda słów na takie głupoty.

Ale to nie jest kłamstwo.
Nie rozmawiasz o takich tematach i tyle.

Chyba, że chcesz to rozmawiaj i powiedz, że nie miałeś nigdy relacji.

Jestem w związku małżeńskim od 6 lat.
Miałem 6 związków. Mam 39 lat.