jakis_czlowiek - życiowe problemy

Niby ile? I tak już jestem stary. Za parę lat to już w ogóle moje szanse na poznanie kogokolwiek będą równe 0. I umrę w samotności.

I te wszystkie kompleksy biorą się z mojego doświadczenia, sam przecież widzę jak ludzie mnie traktują/traktowali.

Po prostu ktoś taki jak ja nie jest stworzony do tego, żeby kogoś poznać. Nie zasługuję na to i nigdy nie zasłużę. Jestem marginesem społecznym, jeśli chodzi o relacje z ludźmi. I na tym marginesie już na zawsze zostanę.

Nie wiem co ja sobie w ogóle myślę, że chcę mieć dziewczynę. Jak ja nigdy nawet nikogo nie miałem kogo mógłbym nazwać przyjacielem. Ba, nawet dobrego kolegi nigdy nie miałem. Wszystkie moje znajomości ograniczają zwykle się do tego, że to ja piszę do kogoś, by się dowiedzieć jak leci, a potem dostaję odpowiedź. Praktycznie nikt nigdy sam z siebie do mnie nie napisał. Chyba że po jakąś przysługę...

W każdym razie, powodzenia Ci życzę. W wyluzowaniu w końcu

Ty sam się kopiesz. Nie wszyscy, nie na każdym kroku, leczy Ty sam. Tobie jest bardzo dobrze w roli ofiary życiowej. Normalnie człowiek w końcu mówi a p*rdolę to... Pomaga.. Ale nie Ty. Ty celebrujesz to jaki jesteś nudny, jak to nie spełniasz wymagań, jak to jesteś już stary i po ptokach. Nie wiedziałam że życie kończy się przed 30

Chyba w końcu założę autorski temat Czemu przed 30 nie wyszłam za mąż? - studium przypadku Zrobię Ci konkurencję
I żeby było w dobrym tonie, będę się tam wyłącznie użalać nad sobą. Nic pozytywnego, nic co by rokowało na przyszłość. Rozgrzebię przeszłość, i wszystko zwalę na rodziców.

Idź do psychiatry. Może Ty masz jakąś depresję?

Po prostu, spotkanie w życiu odpowiedniej osoby, to jest wypadkowa wielu czynników. Tego ani nie przyspieszysz ani nie zaplanujesz, ani sobie nie zorganizujesz (chociaż tutaj niektórzy tak robią  a potem żal i płacz że to nie to).

Nie wszyscy, ja Cię rozumiem i myślę, że kolejny rok bycia samemu pogłębia u Ciebie ten stan, że źle znosisz życie w pojedynkę.
Też nie rozumiem tych głosów, że na pewno osoba samotna szuka opiekuna, czy szczęścia, czy kogoś, kto ją poprowadzi przez życie. Wystarczy, że napiszesz, że kogoś szukasz, a już dostajesz diagnozę, że na pewno dlatego, że sam nie umiesz być szczęśliwy ze sobą i szukasz kogoś, kto zapełni Ci jakąś pustkę. Myślę, że osoby to piszące albo klepią tę formułkę automatycznie, bez reflekscji, albo same takie były, szukały kogoś by sobie coś tam zapełnić, nie wiem.
Uważam, że ludzie(zwyjatkami jednostek aspołecznych czy nie potrzebujących kontaktu, którym wystarcza powierzchowne relacje), potrzebują pary, związku  i to jest normalna potrzeba. Nikt nie daje porad tego typu, czy nowozencom: ten Twój mąż ma Cię uszczęśliwić  oczekujesz tego a sama masz sobie dać szczęście, nie wychodz za niego za mąż a wogole to naucz się żyć sama ze sobą albo: nie powinieneś mieć kobiety, bo to nie jest panaceum na bolączki i  twoja opiekunka, musisz się nauczyć żyć sam. Pytanie tylko ile sam, rok, piec, dziesięć starczy?
A jednak ludzie tworzą związki, małżeństwa.
Porada o nauczeniu się życia samemu, ogarnięciu się samemu jest dobra dla osoby, ktora dopiero co wyszła ze związku, albo dla osób, które od czasów nastolatka ciągle są w jakimś związku, okresy samotności wynoszą parę tygodni-dla takich osób to dobra rada a  nie dla kogoś, kto jest lata sam. Dlatego Cię rozumiem.
I nie podoba mi się ocenianie, że jak ktoś szuka kobiety czy mezczyzny, to na pewno aby sobie coś zapełnić i aby druga osoba uczyniła kogoś szczęśliwym i bez problemów w życiu.

Może dlatego, że jak się pociągnie za język to wychodzi że…

A na pomysł na jakąkolwiek aktywność jest zawsze ta sama odpowiedź:

On robi z siebie taką dupę wołową.  Znajduje sobie czynniki, które jego zdaniem wykluczają go z normalnego życia, trzyma się swoich założeń i teorii i nie robi nic aby te założenia i teorie obalić albo przynajmniej zweryfikować. Przykład z prawem jazdy. Jeżeli jego zdaniem posiadanie prawa jazdy to jest must have szczęśliwego, udanego związku a jemu na stworzeniu takiego związku zależy, to normalnie już dawno to prawo jazdy powinien robić. Ale nie zrobi, bo na temat robienia prawa jazdy też ma milion teorii i założeń, których nie zamierza weryfikować lub zmieniać.
Nie mam dziewczyny, bo nie mam prawa jazdy, bo każda dziewczyna chce chłopaka z prawem jazdy, ale nie zrobię prawa jazdy, bo nie umiem, ale nie próbowałem, bo się boję, ale nie spróbuję nawet przełamać strachu i podjąć jakiegoś wysiłku, bo i tak nie dam rady, a poza tym jak zrobię prawo jazdy, to i tak to nic na pewno nie da. I tak ze wszystkim.

Zaraz napisze, że 30 latek na kursie prawa jazdy będzie wyglądał idiotycznie, bo każdy normalny człowiek robi prawo jazdy do 30

Spraw życiowych to on właśnie nie ogarnia. Siedzi w stagnacji i zgnuśnieniu i ma winnego... że jest nudny.

Ty se jaja robisz? Czytasz w ogóle co ja piszę? Nie mam żadnych przyjaciół, nigdy nie miałem. Znajomych mam, ale takich co widzę podczas grania w piłkę, albo podczas integracji teamu z poprzedniej pracy.

Za każdym razem jak mi zależało na utrzymaniu jakiejś znajomości (takiej gdzie można byłoby się z kimś normalnie po prostu spotkać na piwo), to byłem olewany ciepłym moczem. Tylko ja próbowałem utrzymać kontakt, inni zawsze to mieli gdzieś.

Więc jak niby mam pielęgnować coś, czego nie ma?

Tu się zgodzę. Mam wykształcenie, dobrze płatną pracę, mam gdzie mieszkać. Nie martwię się, że mi nie starczy do kolejnego miesiąca. I tyle.

Czytam i właśnie widzę, że masz głęboki problem ze sobą i nie jest nim brak kobiety.

Musisz najpierw ogarnąć jak zawiązywać kontakty międzyludzkie i o nie dbać zanim w ogóle przymierzysz się do takiego wyzwania jakim jest związek. A jak już będziesz miał jakichś przyjaciół to może okazać się, że baba wcale nie jest Ci potrzebna.

No co Ty nie powiesz... Ale podobno jak mówisz żeś programista to Cię skreślają w przedbiegach. To może jednak nie za tego programistę Cię skreślają.

Rączki chyba masz sprawne?

Nie da się. Wiadomo

No niestety. Tego nawet praca nad sobą, nad charakterem i wnętrzem, oraz na tym co zewnętrzne typu sylwetka czy prawo jazdy i zainteresiwania-nie ma na to wpływu. Jest mnóstwo osób bezrefleksyjnych, bez zainteresowan, mściwych, leniwych, wrednych, albo naiwnych i życiowo nieogarniętych a są w związkach.

Cenionym politykiem czy modelką? Nie kazdy będzie też astronauta, milionerem czy gwiazdą na miarę Lewandowskiego, ale ilu tak naprawdę tego chce a ile chce mieć jednak udany związek?

Jestem ekspertem w życiu samemu, teraz 10lat, przed związkiem ponad 10 lat, licząc od pelnoletnosci i to na dobrą sprawę nie napawa jakimś optymizmem. Owszem lepsze to niż mię  partnera przemocowca  hazardzistę, czy alkoholika, tylko, że zakjadanue od razu złego scenariusza jest po prostu głupie. Równie dobrze para mize nie chcieć dziecka, bo co jeśli dziecko zostanie mordercą, narkomanem czy pedofilem? To już jest skrajna głupota takie myślenie, które wpływa na dalsze postępowanie.

Przecież to zupełnie coś innego a gdzie bliskość drugiej osoby :0

Powiedziałbym kilka brzydkich słów teraz, ale może po prostu uznam, że tego nie widziałem.

No ale o co Ci chodzi? To jakieś obraźliwe czy tabu? Przewrażliwiony jesteś mocno na swoim punkcie.

O właśnie, bardzo dobry odcinek (przesłuchałam już część podcastów). I zawiera całe clou sprawy. Nawet jak ktokolwiek popracuje nad sobą, stanie się lepszą wersją siebie, jak to się mówi,
to się ma nijak do omawianej w tym wątku sprawy, że będzie kiedyś w związku. To nie ma nic na rzeczy, bo są osoby, całkiem bezrefleksyjne, które w życiu nie stosowały jakiejś konstruktywnej retrospekcji, po prostu sobie żyją, a związki zdarzają się same z siebie. Ani ich jakaś wielka w tym zasługa, ani wina tych pierwszych, którzy tego związku nie mają.
"Bądź ciekawy, miej pasje, rozwijaj się i pracuj nad sobą, zadbaj o wygląd, uprawiaj sport, rozwijaj się zawodowo, miej fajną pracę, zwiedzaj kraje i poznawaj inne kultury, bywaj wśród ludzi, wychodz czesto z domu" - wszystko fajnie, ale to się ma nijak do poznania partnera. Może poznasz robiąc powyższe rzeczy, może nie poznasz. Ronie dobrze możesz zapoznać kogoś mając zero aktywności fizycznej, brak fajnej pracy, zainteresowań i jakiś specjalych zdolności - ot i przypadek.

Coś takiego chodziło mi po głowie i ten odcinek mi to zobrazował. Kiedyś, jak jeszcze byłam na terapii, poszłam tam z pewnym problemem, ale w trakcie spotkań wyszedł problem związków, nad którym również chciałam popracować, Naiwnie wtedy myślałam, ze może we mnie coś jest nie tak - i jak popracuje nad tym czy nad tamtym, będę bardziej śmiała, wyluzowana, zapisze się na różne aktywności aby poznać więcej ludzi - będzie to przepis na w końcu poznanie kogoś i bycie w związku (bo 30ka już minęła a i w otoczeniu nagle zaczeły sie robić pary na poważnie i zaczynał się wysyp ślubów i rodzenia się pierwszych dzieci). Nic bardziej mylnego, na to przepisu nie ma, albo się zdarzy albo nie.

Teraz już popłynęłaś to zupełnie inne doznania. Jakbyś jadła loda z lodziarni a lizała  wizerunek loda wydrukowanego na najlepszej super drukarce z pięknymi kolorami tuszów.
(bez skojarzeń z tym lodem, gorąco jest, to mi sie skojarzyło:P)

Prędzej zawału dostaniesz od tego ciśnienia, żeby kogoś poznać, niż kogoś poznasz. Ty musisz żyć pod niebywałą presją. I to na własne życzenie.

Nie o imprezach mówiłam, o codzienne życie, prozaiczne czynności. Mozesz kogoś spotkać wynosząc śmieci. Będzie szła kobieta, potknie się i wywali zakupy, bo będzie wracała akurat ze sklepu, a Ty jej pomożesz zbierać - czy inna całkiem zwykła sytuacja, tak się ludzie poznają. A niektórzy nie i są sami dziesięciolecia.

To zagadaj. To się da zrobić, wiem, bo też taka byłam. DO 30 wstydziłam się zagadać do obcego mężczyzny, na ulicy. Jak Ciebie czytam to w wielu punktach jakbym czytała swoją meską wersję gdy miałam 30 lat.
Rusz się w końcu do czynu (mam na myśli na przykład przełamanie się i zagadywanie do obcych kobiet), bo skończysz jak ja i dopiero będzie.
Co do numeru - może ona nie będzie chciała dać swojego numeru, etdy będziesz mieć niekomfortową sytuację przez 5 sekund. I tyle. A może da, a tak to zaprzepaścisz okazję,

Może po prostu nie umiesz się dotykać?

Wiesz dlaczego porno+masturbacja ma taki potencjał uzależniający? Bo daje takie doznania jakich zwykły seks nie jest w stanie zapewnić.

Się tak spytam, co jest złego w tym, że ktoś nie jeździ na wycieczki? Gorszym człowiekiem jakimś jest czy co? Przynajmniej tak to odebrałem ;p

Mam porównanie i śmiem się nie zgodzić, z której strony porno i masturbacja są lepsze od seksu?

Nie masz wpływu na to czy spotkasz właściwą osobę.
Masz za to wpływ na swoją atrakcyjność (zarówno jeśli chodzi o wygląd, charakter jak i zasoby).
Chyba nie wierzysz w to że kobieta 100kg+ z krzywymi zębami ma takie same szanse na związek jak modelka?

Gorszym nie jest. Ale z takim człowiekiem bym się nie związała, bo to inna galaktyka.

Nie ma nic złego. Nie o to chodzi. Chodzi o to że podporządkowanie życia pod cel jakim jest znalezienie partnera życiowego to wbrew pozorom marnowanie tego życia. To może bardzo odbierać zwykłą radość życia.

Nie da się żyć w totalnej próżni. Masz rodzinę, braci. Nawet tego współlokatora od wycieczek górskich.

Nie da się imprezować całe dorosłe życie.

Ja też rzadko utrzymuję teraz kontakty towarzyskie. Nie mam już przyjaciółek co weekend. To nie liceum.

Zwyczajnie nie mam czasu tych znajomości pielęgnować. Wolny czas spędzam we własnym zakresie.

Współlokator nie pracuje, nie wychodzi z domu, nie ogląda filmów?… Więc jest o czym rozmawiać. Tylko Ty nie chcesz. Masz innych w dupie i dziwisz się, że inni traktują Cię tak samo.

Tak, tak, na około same wilki. Wszyscy się uwzięli, a Ty zupełnie nie wiesz dlaczego jest jak jest.
Powiedz tylko gdzie mieszkasz, aby ostrzec innych by do tej mieściny bez kija nie wjeżdżać.

Ale ja nie mówię, że ludzie wokół są źli. Po prostu nikomu się nie chce rozmawiać, mają swoje życie. Po cholerę mieliby jeszcze ze mną gadać?

Czas na stworzenie sobie jakichś głębszych znajomości minął dawno temu. Gdy na studiach ludzie chodzili na imprezy, na piwo, itp., to ja nie chodziłem, bo praktycznie nie piję, nie jestem imprezowy, jestem totalnie nudny. Więc po co ktoś taki jak ja miałby się spotykać z ludźmi? I po co ci ludzie mieliby w ogóle z kimś takim rozmawiać?

Ej, a ja gdzie pisałem niby o byciu dostępnym cały czas? Fajnie by po prostu było, żeby ktoś czasem raz na chociaż rok (z ludzi, z którymi miałem dobry kontakt) napisał "Hej, jak leci?". Nope, zawsze to ja tylko tak pisałem. Po jakimś czasie też dałem sobie z tym spokój, bo nie chcę być natrętem.

Kontakt z koleżanką, którą jakiś czas temu poznałem też chyba umarł śmiercią naturalną. Sama się nie odezwie, a dodatkowo też nie chce jej się odpisywać na takie normalne pytania typu "jak minął weekend", albo gdy dopytam się o coś, o czym rozmawialiśmy Przez 3 tygodnie było spoko, a potem równia pochyła.

Masz na myśli to forum? Przecież cały czas piszę z Wami i robię z siebie sierotę. To nie wystarczy?

Byłoby mi wstyd z kimkolwiek z tego forum po prostu pogadać. Po tym, co tutaj o sobie napisałem, to zwyczajnie nie byłbym w stanie.

No i może to jest ten problem. Jak się z Tobą zaprzyjaźnić skoro wstydzisz się sam siebie.

Miałam na myśli znajomości, które rozwijają się poza forum, a nie anonimowe pisanie.