jakis_czlowiek - życiowe problemy

Piękny środowy foch.
Przerwę to sobie zrób od forum nie zaszkodzi Ci,ostatnio mocno się nakręcasz.

I tak Cię lubię .
Wrócisz .

nabijaj guzy  w życiu
nie ma innej rady i nie pękaj .
Trzym się

Włodku, a co Ty tu jeszcze robisz, hmm..?? Przerwa to przerwa

Gwiazdy byś pooglądał. Na Mazury pojechał...

O patrz a ja bym pograła. Jakie to było planszowki?

A można się do kogoś dosiąść? Do jakiejś grupki?

Jeszcze trochę i do końca się załamię.

Jeden młodszy brat niedługo bierze ślub. Ofc przyjdę na niego sam (pewnie jako jedyny z całego towarzystwa). Zastanawiam się, czy w ogóle iść na wesele. Bo i tak będę siedział sam cały czas i tylko wstyd mi będzie.

Dodatkowo drugi młodszy brat niedawno się oświadczył...

Czuję się jak jakiś parias czy inny margines społeczny, który powinien zostać usunięty ze społeczeństwa...

Ja zawsze inaczej do rzeczy podchodziłem, bardziej emocjonalnie. Oni zwykle mieli wywalone.

Oni od samego początku mieli kolegów, z którymi spędzali czas. Mnie koledzy woleli skopać/zwyzywać. Żadna dziewczyna nie będzie chcieć nawet podejść do kogoś, kto robi za szkolny worek treningowy.

Dodatkowo oni mogli zawsze więcej, rodzice do nich jakoś luźniej podchodzili (zresztą się lepiej uczyli niż ja, więcej osiągnięć mieli, to też więcej mogli), chociaż też się żarli czasem z rodzicami.

Zwykle, chociaż młodsi, to traktowali mnie z góry, jak kogoś niewartego uwagi. Dopiero od niedawna mam mniej więcej jakiś tam lepszy kontakt z nimi. Ale nie tak dobry jak oni ze sobą.

Ja nie mogłem się nigdy nawet szampana napić zanim nie dobiłem do 17-18stki... A brat jak w wieku 15 lat przyszedł pijany, to nic się nie stało. Mnie by w tej sytuacji pewnie wywalili z domu.

Rodzeństwo czasem zapraszało kolegów do siebie, ja w ich wieku nigdy nie mogłem (jak do kogoś szedłem, to mogłem spotykać się tylko czasem na zewnątrz, miałem zakaz wstępu do domu - mogłem wejść tylko, żeby odpisać lekcje). Zresztą, i tak nie miałbym kogo.

I masa innych rzeczy.

Teraz mam 31 lat i cały czas od rodziców słyszę, że po co mieszkam sam i tracę kasę, skoro mogę się do nich wprowadzić. Na argument, że w moim wieku to jest obciach, każda dziewczyna nazwie kogoś takiego pizdą (i tak nią jestem, bo nie spełniam wymagań dla kogoś w moim wieku), nie mam tam żadnych znajomych, i ogólnie to będzie stracony czas w życiu, to zaczynają się kłócić i obrażać, że ich to nie obchodzi, wiedzą lepiej, itp. Że nie chcę się przeprowadzić tylko dlatego, że nie chcę im pomagać w domu xDD A moje życie ich w ogóle nie obchodzi widocznie.

Dodatkowo rodzice braciom też cały czas robili początkowo mega wstyd przy ich dziewczynach i utrudniali im np. spotkania. Ja nie chcę tego samego przeżywać i się wstydzić za siebie i rodzinę... Wyobraź sobie, że mam kogoś i przyjeżdżam z dziewczyną do rodziców na weekend. A oni każą nam spać osobno...

Ale tak się czuję. Nic w życiu specjalnego nie osiągnąłem. To już nawet patologia ma łatwiej w życiu i ma większe powodzenie wśród dziewczyn...

Dwie babki. Ale to terapia grupowa, one się nie odzywają wcale. To grupa ze sobą rozmawia.

W moim przypadku nic mi ta terapia nie daje. Ale coś wpływa na zmianę postrzegania problemów innych osób.

Co do dziewczyn jeszcze... Już chyba o tym wspominałem, miałem z domu wyniesiony negatywny obraz dotyczący np. seksu, czy intymności.

Rodzice powiedzmy nigdy się nie zachowywali jak mąż i żona, raczej jak znajomi, 0 uczuć, itp.

W domu jak w telewizji leciał film, a pojawił się chociażby kawałek piersi, to rodzice od razu zmieniali kanał. Nawet jak byłem w szkole średniej...

Matka tylko kilka razy w życiu wymówiła słowo "seks". A całość brzmiała tak mniej więcej: "Nie ma nic gorszego niż seks".

Brat jak w szkole średniej miał dziewczynę, to mógł się z nią spotykać raz na może 2 tygodnie, bo rodzice uważali, że częściej jest bez sensu.

Drugi brat jak przyjechał przedstawić dziewczynę, to kazali im spać osobno (ale postawili na swoim, co potem przez jakiś czas było im wypominane).

Itp.

Ta, ale to bym musiał zrezygnować w połowie aktualnej terapii i zmienić na indywidualną... Wolę już poczekać do końca aktualnej i potem pomyśleć co dalej.

Aktualna terapia też jest płatna.

Nie.
Nie.
Co najwyżej jeśli chodzi o inne spojrzenie na problemy innych osób.

Do kwietnia przyszłego roku chyba.

Nie mogę, bo mi zabronili tego. Że podobno można tylko mieć jedną terapię naraz, bo jak się porusza ten sam problem na różnych terapiach, to może źle to wyjść, czy coś i nie powinno się mieszać terapii.

Kasa to nie jest problem.

Od kwietnia.

Nie wiem... Pochodzę jeszcze, się zobaczy. Dzięki za rady.

A tymczasem spadam z tego forum na x czasu już na serio, bo mam dość, niepotrzebnie tu wchodziłem znowu.
Tylko się wkurwiam czytając co niektóre osoby pierdolą. Jeszcze chwila, a skoczę z okna, bo nerwowo nie wytrzymam. Z każdym dniem na tym forum tylko się utwierdzam w przekonaniu, że dla mnie nie ma ratunku i powinienem do końca życia być sam, bo inaczej będę innych krzywdził. A takie osoby jak ja nie zasługują, by kogoś poznać i żeby poczuć się choć raz szczęśliwi w życiu. Widocznie większą wartość np. mają alkoholicy i inna patologia, bo oni potrafią dziewczynom dać jebane emocje. Nara.

Słabsze wyniki w szkole - czyli jechanie zwykle w podstawówce/gimnazjum na 4 i 5, zamiast na 5, bez czerwonego paska xD

Oj dużo by się mogło stać, gdybym zrobił coś niewłaściwego.

Jestem kurna jaki jestem i nic z tym nie zrobię. Widocznie taki ktoś jest gorszy od alkoholików, damskich bokserów i innych.

To był mój ostatni post.

Ale dla rodziców to zawsze było za mało. Mi się zdarzało obrywać, gdy dostałem 5 zamiast 6 ze sprawdzianu z matmy. Trochę lżej traktowany byłem z przedmiotów mniej ścisłych, ale z takiej matmy, to musiałem wszystko na cacy umieć, a dostanie 3 ze sprawdzianu było równoznaczne z karą albo kłótnią xD

Więc mam teraz takie podejście, że wszystko musi mi wychodzić praktycznie, a jak nie to źle to o mnie świadczy. Dodatkowo nie obchodzą mnie moje sukcesy, a liczą się tylko moje porażki, bo mają większą wartość dla mnie - po porażce wiem co mogę poprawić, a sukces mi nic nie daje.

Nie, nikt mnie nie obraził, nie wyśmiał. Ale po prostu to forum ogólnie źle na mnie wpływa. Bo cały czas widzę potwierdzenia tego, że z moim charakterem będę do końca życia sam. Bo zwyczajnie ktoś taki jak ja nie ma szans by kiedykolwiek kogoś zainteresować sobą. Zawsze wokół będą lepsi faceci, bardziej interesujący. A potem dodatkowo jeszcze czytam tematy jak to ktoś tęskni za jakimś toksykiem, to się zastanawiam w czym kurna jestem gorszy od tych wszystkich alkoholików i innej patologii.

Zgaduję, że pewnie młodszy niż ja i miał dużo mniej problemów z sobą. Ja mam kurde 31 lat, w tym wieku to już praktycznie po ptokach. Jeśli kiedykolwiek uda mi się ogarnąć, to będę miał pewnie 40 lat na karku...

Dodatkowo kto by chciał kogoś takiego kto w wieku 31 lat:
- nigdy nie miał dziewczyny, więc nie był w żadnym związku
- nigdy nawet żadnej nie pocałował, nie trzymał za rękę, czy nawet po prostu nie dotknął w rękę
- nie ma samochodu ani prawa jazdy
- nie potrafi gotować
- nie ma własnego mieszkania i wynajmuje tylko pokój (cały czas szukam czegoś do wynajęcia, ale ciężko to widzę, miałem ostatnio już podpisać umowę, ale właściciel się rozmyślił)
- nie ma kolegów, z którymi mógłby gdzieś wyjść
- nie chodzi na imprezy
- ogólnie nie ma żadnego życia towarzyskiego praktycznie
- nigdy nie był na wakacjach (pewnie nawet ani dnia urlopu nie wezmę w tym roku bo po co)
- jest zbyt poważny
- jest zbyt spokojny
- nie jest w ogóle spontaniczny
- nie ma luzu
- nie wierzy w siebie
- nie potrafi zagadywać do nieznanych dziewczyn
- nie potrafi zrobić dobrego pierwszego wrażenia
- ogólnie jest nudny
- jego praca to siedzenie przed komputerem
- i cała masa innych rzeczy

Odpowiem: nikt. Część tych rzeczy szłoby wybaczyć 20latkowi, a nie gościowi w moim wieku.

Tak, tak, praca polegająca na siedzeniu przed komputerem dyskwalifikuje. To teraz naprawdę powiedziałeś, co wiedziałeś. Piszesz, że nie prowadzisz żadnego życia towarzyskiego, że nie umiesz zagadać do nieznajomych dziewczyn, że nie masz luzu itd. Tutaj na forum wszedłeś w różne interakcje, i popatrz co się stało. Kilka rozmów, kilka sprzeczek, kilka wpisów, których nie akceptujesz, i od razu wycofujesz się, uciekasz. Jak chcesz w taki sposób wyrabiać w sobie jakiekolwiek społeczne umiejętności?

Nie żebym krytykowała terapie, ale ja też jestem inna niż 10 lat temu, przed terapią, bardziej śmiała, kontaktowa, silniejsza. Nawet lepiej się ubieram i wyglądam. I jak byłam sama tak jestem sama, więc jeden po pracy nad spbą znajdzie sobie kogoś, a inny nie znajdzie. Terapia to nie panaceum na stworzenie związku.
Jest to jednak korzystne dla uświadomienia sobie pewnych mechanizmów, zależności i poukładania sobie rzeczy w głowie przy obecności obcej osoby, fachowca, który nie jest osobiście zaangażowany w relację.
Co do osób pogubionych, niepewnych, na zakretach życiowych- zgodnie z logiką powinny być na wieki same. A tak nie jest, Ludzie poznają się w depresjach, chorobach, w czasie nałogów, dołków i kryzysów życiowych, kiedy człowiek nie jest pozbierany, dużo osób nigdy nie trafiło ani nie trafi na terapię, a jednak związki tworzą całkiem udane, a nie skupiają sie za bardzo na pracy nad sobą.

"ktoś kto nigdy nie był za granicą to nie jest mężczyzna" - to tak serio, czy teraz koloryzujesz?
Było odpowiedzieć, że posadziłeś drzewo ;P

Na serio... Miała jeszcze na liście punkty typu: nie ma mieszkania i samochodu. Ale te punkty już można zrozumieć.

Możesz założyć własny temat? Wtedy ludzie się będą mogli skupić tylko na Twoim pytaniu

Nie mogę znajsc właśnie gdzie zalozyc

No ale jak się zaczyna pisać to o tym się nie wie, nie? Wychodzi w praniu.

I też nie biorę takich osób pod uwagę. Chodzi mi to, że często jednak sposób spędzania wakacji może być brane pod uwagę jako jakieś kryterium.

To nie. Ale druga część już jest mniej więcej zgodna z prawdą, nie? Zarobki, brak dziewczyny, brak spotkań towarzyskich, itp.

Ja nie mówię, że to jaką mam pracę to jest jakiś wielki problem. Ale widziałem chociażby na tych szybkich randkach, że dziewczyny często reagowały na to z jakąś dezaprobatą.

No ja to wiem, że to normalni faceci. Ale widocznie nie wszyscy to wiedzą.

To jeden aspekt.
Mogło być tak, ze zapytała o wakacje, ona no dużo podróżuje Ty nie. I nie mieliście po prostu o czym dalej rozmawiać. Potem był kolejny temat-i tu się nie zgadaliście i tak dalej aż znajomość umarła na początku. Moze było jeszcze parę punktów, może ogólnie rozmowa była drętwa i wyciągnąłeś wniose, że sposób spędzania wakacji miał kluczowe znaczenie.
Albo kobieta po prostu lubiła sobie pojeździć.

No, da się tak. Zwyczajnie samemu nie mam motywacji żeby jechać gdziekolwiek i tyle.

Może i ucieka. Ale co to za zabawa jechać samemu...

Zresztą, ja nigdy nigdzie nie byłem. Jestem taką dupą wołową, że pewnie i tak bym nic nie dał rady załatwić, dojechać na miejsce, itp. W życiu w żadnym hotelu nie byłem, nawet nie wiedziałbym co ze sobą na takie wakacje wziąć pewnie. A nawet jakbym dał radę, to pewnie bym się zgubił, a potem moje ciało gdzieś w rowie znaleźli xDD

Ale ja kurna już nie umiem. Żyłem 31 lat sam. Nie umiem już dalej. Takie życie jest totalnie do dupy. Jeszcze trochę i zwyczajnie sobie w łeb strzelę, bo nie wytrzymam.

Nie już, Ty JESZCZE nie umiesz. Spójrz jak żyłeś do tej pory. Jakie już?

Ja Ci ogromnie współczuję, jeśli jedynym wyjściem dla Ciebie na to, aby być w życiu szczęśliwym jest posiadanie partnera. Przy takiej osobie jak Ty bycie partnerem jest bardzo dużym obciążeniem. Ty sobie chyba sprawy z tego nie zdajesz.

Nie, to nie tak dużo. Mnie się wydaje, że rację mają osoby, które sugerowały Ci zmianę terapii na indywidualną. Ja w Twoich wypowiedziach widzę ogromną potrzebę bycia akceptowanym. Możliwe że chcesz ją na siłę spełnić przez posiadania partnerki. Nie wiem, nie znam się, diagnoza jest domorosła, ale tak to widzę z tego co i jak piszesz.

Jesteś. Powtórzyłeś to już tyle razy, że uwierzyłam.

Ja jak nie spełniam czyiś wymagań to odpuszczam. Zwłaszcza tych wymagań na które mam wpływ. Nie jestem koncert życzeń.
Uważaj, bo idziesz trochę niebezpieczną drogą. Co zrobisz kiedy już będzie spełniał te wymagania i nadal będzie nic?

No ale na 99% i tak nic z tego nie będzie pewnie. Bo np. nigdy nie uda mi się mocno zmienić np. mojego charakteru. Czy paru innych rzeczy. Zawsze będzie w okolicy ktoś lepszy, ktoś bardziej interesujący.

Super, a może ja chcę chociaż poznać to złudzenie?

Skończcie mi kurna próbować udowodnić, że wcale nie chcę kogoś poznać, bo kurde chcę.

Wy cały czas kogoś macie, jesteście po x związkach, ani trochę nie wiecie jak się czuje ktoś taki jak ja. Co nie znaczy, że nie doceniam tego co piszecie (chociaż można mieć wrażenie, że mam to w dupie xD).

Żadnej matki. Sam sobie organizuję życie, jak potrzebuję to sobie załatwiam co trzeba. Ale kurna nie chcę być cały życie sam! Chciałbym choć raz pójść na randkę, dowiedzieć się jak to jest kogoś pocałować, jak to jest uprawiać seks, itp. Jak to kurde jest prowadzić życie częściowo w 2 osoby, a nie cały czas w pojedynkę. Wszystko co Wy macie na dzień dobry. Co w tym złego?

Pudło, nigdy nie miałem dużej grupy znajomych, a słowo "przyjaciel" jest dla mnie obce. I nigdy też żadnego wsparcia od nikogo nie doświadczyłem. Więc tu podobieństwa się kończą.