Panie z dziećmi na portalach randkowych

Na podstawie wyciągniętych z wypowiedzi Lady Loka cytatów wnioskuję, że jednak z jakiegoś powodu bardzo dotknęły Cię treści dotyczące braku z Twojej strony oświadczyn, pomimo długiego stażu związku. Przypuszczam bowiem, że nieprzypadkowo skupiłeś się właśnie na tych zdaniach, wymieniając je jako wymierzone przeciwko Tobie.

Generalnie jednak to, co usiłujemy Ci naświetlić, to jest ta pogarda, którą pod płaszczykiem rozgryzania socjologicznego zagadnienia, obdarzasz 25-letnie samotne matki. I możesz sobie do woli zaprzeczać, ale jeśli tyle osób to zauważyło, to zamiast iść w zaparte, że miała być to jedynie zwykła, niewinna dyskusja, może jednak warto pokusić się o uczciwą refleksję?

Marek, podnieś się z gleby, popraw rękawice, bo cię kobiety nokautują aż żal patrzeć. I monitor sobie wytrzyj, bo się splułeś jak niemowlę w trakcie ząbkowania

Paluszku7, a Ty dalej nie rozumiesz. Wyobraź sobie, że zakładam temat o treści: "Słuchajcie, często zimowe miesiące spędzałam na stoku. Prawie wszyscy mężczyźni, których tam poznałam, umieli jeździć na nartach, a jeśli nie - przychodzili do mnie się nauczyć. Uważam, że dzieje się tak dlatego, że narty są najpopularniejszym sportem wśród mężczyzn w całej Polsce, każdy musi je polubić - w końcu prawie wszyscy Polacy jeżdżą na nartach!"

Oczywiście zaczęły pojawiać się odpowiedzi.

"Ludzie poznani przez jedną osobę na stoku nie są reprezentatywną grupą dla całej populacji, a skoro ty uczysz, to wiadomo, że poznasz więcej narciarzy niż przeciętny człowiek".

"Narty nie są najpopularniejsze, najwięcej osób zajmuje się sportami X i Y wg badań jakichś tam".

"Wiele osób chce spróbować jazdy na nartach tylko ze względu na jeżdżące towarzystwo (dzieci, przyjaciele, żona)".

I wtedy ja wpadam niczym furia, strzelam focha i zaczynam tupać nóżkami, że wszyscy piszą nie na temat i co z tego, że ja uczę, co z tego, że badania, że wszyscy mają inne doświadczenia; tu mamy rozmawiać o tym, że prawie wszyscy jeżdżą na nartach albo o tym marzą, BO JA MAM TAKIE DOŚWIADCZENIA, WIĘC TAK JEST!!!

Jeśli dodać obrażanie innych, dokładnie tak wygląda dyskusja z Tobą.

A ta Pani, która Ci zarzuciła, że się prężysz na plaży, miała n asobie strój kąpielowy?

Wiadomo, że na wychowanie dziecka się trochę czasu poświęca, więc takie samotne matki nie mają czasu na uganianie się za partnerami w realu..

Nie pamiętam dokładnie, chyba było zwykłe selfie przy lustrze jako jedno jedyne zdjęcie.

No bo to nie jest dyskusja, temat nie dotyczy mnie tylko Pań z tindera i to z dzieckiem więc co ma piernik do wiatraka?

Pytanie czy jakby ktoś Tobie mówił, że jesteś niedojrzała, że zmarnowałaś facetowi ileś lat z życia, że jesteś kimś z tego forum i zakładasz kolejny temat i masz wiecznie z czymś problem, że problem tkwi w Tobie, że inni panowie Cię olewają, że plujesz jak niemowle podczas ząbkowania to czy byś to traktowała jako komplementy i cieszyła się z tego?

Ja odpowiem za siebie. Gdyby mi obce osoby z forum pisały jakieś przykre dla mnie rzeczy to zastanowiłabym się nad tym czy skoro tyle osób pisze mi coś w podobnym duchu to może warto zweryfikować moją postawę i pewne poglądy. Gdybym jednak po tej analizie uznała że absolutnie nie mają racji to miałaby gdzieś co o mnie piszą, gdyż cóż może znaczyć dla mnie zdanie osób których w życiu nie poznałam i nie poznam. Ty się Autorze tym przejmujesz. Pytanie dlaczego. Może jednak coś jest na rzeczy w tym co o sobie przeczytałeś. To wiesz tylko Ty.

Nie przeczytałem całości, nie dałem rady. Tutaj jednak muszę się wtrącić jako facet.
DeepAndBlue nie miała dobrego dnia.
Wspomniany betaprovider itd. powinien być jeszcze niski, a owe "dzisiejsze kobiety" nadal będą radośnie kopulować w toaletach podrzędnych klubów, gdy już beciak będzie siedział z nie swoimi dziećmi w domu.
Wtedy obraz jest kompletny.
Kurde, jak już się rozwiodę do końca, to chyba sobie tindera założę i sprawdzę teorie autora:D

Ta dyskusja naprawdę zaczyna iść w złym kierunku..Nie da się dzisiaj pewnych kwestsii na spokojnie omawiać, bez natychmiastowego wzbudzenia emocji, krytyki i szukania winy w innych.

Z tego co wiem sredni wiek rodzenia przez polki jest w okolicach 27 lat. Więc ja bym powiedziała że 25 letnie matki kilku latków na portalach to raczej kwestia tego że autor zwraca na nie uwagę, a nie ze są ich miliony. Rodzimy coraz później i to jest fakt. A co do 30 latek z kilkuletnim dzieckiem - niby panuje przekonanie że dziecko można mieć w każdym wieku ale niektóre osoby już ledwie po 30 mają spadek płodności i problemy z zajściem w ciążę. Znam takie przypadki, niestety natura jest nieublagana więc szczerze, ja nie widzę nic złego w 30 latce z dzieckiem. Kiedy ma te dzieci mieć?

A porównywanie 17 latki z dzieckiem do 25 latki z dzieckiem wydaje mi się po prostu śmieszne. Serio to jest autorze dla Ciebie jeden pies? Dziewczyna która nie skończyła liceum vs. dorosła kobieta po studiach? No ja widzę różnice.

25latka z 2 letnim dzieckiem spokojnie może być po studiach. Przypominam Ci, że większość ludzi studia kończy mając 24 lata, a zwykle ostatni rok nie jest szczególnie wymagający, więc spokojnie da się to zrobić mając wsparcie choćby rodziców. I uwaga - ludzie tak robią.
Nie Tobie oceniać dojrzałość innych.

I wręcz ja Ci powiem, że patrząc ze swojej perspektywy, czyli ciąża w dorosłym życiu, 29 lat, żałuję bardzo, że w ciążę nie zaszłam wcześniej. Bo potem jest o wieeeeele prościej na rynku pracy jak się już ma małe dziecko, niż jak się koło 30tki idzie na macierzyński. Ja to im zazdroszczę, jak będą w moim wieku to będą miały już kilkuletnie dziecko, chodzące do przedszkola, a ja będę bujać się z pieluchami i myśleniem czy robić drugie czy nie ma już sensu. Gdybym poznała męża wcześniej, to na pewno nie czekałabym z ciążą do 30tki, bo to głupota. Im wcześniej tym wygodniej i dla organizmu i dla kariery.

Poza tym wielokrotnie była o tym mowa, że to często są wieloletnie związki trwające od liceu. Jak ludzie mają po 22-23 lata i są ze sobą już 4-5 lat, to naturalne jest to, że pojawiają się oświadczyny albo dziecko. 5 lat razem to jest serio sporo.
No i nie mówiąc już o sytuacjach, w których facet jest te 3-4 lata starszy, są razem kilka lat i się decydują na poważniejszy krok.
Tylko tu znowu dobijamy do tego, że Ty nie rozumiesz, że ludzie będąc razem te 3-4-5-6 lat chcą czegoś więcej niż chodzenia za rączkę i zastanawiania się czy taki związek ma sens. Ludzie jak są ze sobą tyle lat, to raczej świadomie decydują się na konkretne zobowiązania, czy to dziecko czy zaręczyny i ślub.
Tak jak pisałam, jak wchodzisz z kimś w związek to z tyłu głowy jednak powinna być myśl, że taki związek naturalnie prowadzi do pewnych zobowiązań. Inaczej to można się bawić w dom i nic z tego nie wynika poza marnowaniem czasu sobie i drugiemu człowiekowi.

A nasi rodzice rozstaja się później często dlatego, że mają inną mentalność i inne postrzeganie rozwodu.

A jeśli ta sama 25-latka jest matką, ale żyje z ojcem swojego dziecka? Przecież mentalnie jest dokładnie taką samą 25 letnią kobietą, z których coraz wyraźniej szydzisz. W takim samym punkcie życia, z tym samym wykształceniem, poziomem odpowiedzialności, dojrzałości, a jedyna różnica polega na tym, że nie trafiła na tatusia, który okazał się nie być kimś wystarczająco dojrzałym i nie stanął na wysokości zadania.

Swoją drogą jeśli ktoś w wieku 25 lat mentalnie nie jest gotów do założenia rodziny, to też chyba coś jest nie tak. Nie mówię tu o świadomej chęci, lub nie, do jej posiadania, ale o ogólnym poziomie życiowego ogarnięcia i psychicznego rozwoju.

Paluszek7, idąc Twoim tokiem myślenia, można też się zastanawiać czy to jest norma 34 latek kawaler, bez żony i dzieci? Zakładając, że potrzebujesz co najmniej kilku lat na poznanie 2 osoby, to Twój status nie zmieni pewnie do ok 40-stki. A w tym wieku nasi rodzice, jakby nie było, mieli już zwykle kilkunastoletnie dzieci.

Słaba ta Twoja matma jednak, mi wytykasz procenty kobiet z dziecmi a sama podajesz że 25 latka z 2 letnią córką czyli urodziła ją jak miała 24 lata, swoją drogą jakiego typu studia pozwalają na niechodzenie na zajęcia od 3-ego roku? Bo ja nie znam, no chyba że noworodek niczym 5-latek z dziadkami sobie posiedzi ileś godzini  będzie ok.

często są wieloletnie związki trwające od liceum? Serio? nie znam ani jednego, ani ze swoich klas, znajomych, rodziny.

O to to! tutaj dochodzimy do porozumienia, zgadzam się i mi właśnie brakuje tej mentalności, tego postrzegania może nie rozwodu ale relacji międzyludzkich, tego dbania o dobro dziecko, o jego przyszłość, o to żeby rodzina była rodziną a nie traktowania jak kartki papieru że się zgniata i wyrzuca itd.

I dla mnie trochę zastanawiające jest to że dla Was dziecko to produkt, a wszystko w latach macie powyliczane jak emeryturę na kalkulatorze albo Excelu, czy gdzieś u księgowej.
Mamy chyba skrajnie inne postrzeganie rodziny i relacji, ja to 5x się zastanawiam jak pracę zmieniam a dla Was relacje tego typu to tak szast prast i już. Ja tak nie potrafię raczej.

Jest jednak różnica w uzyskaniu dorosłości u obu płci. U wielu kobiet zjawisko tzw. ściany pojawia się w wieku o 28-30 lat. Znaczy zaczyna się robić poważne ciśnienie na życiowe decyzje. Wiek 23 to wg mnie początek normy. Jak wspomniały powyżej koleżanki, można już się przemęczyć ten rok czy 2, żeby skończyć studia. No i coś tam się kuma z życia.
U mężczyzn to jest później, bo kobiety mają znacznie większe wymagania co do przyszłego założenia rodziny. Takim wiekiem minimum, to pewnie 25-26, skończone studia i pierwsze prace na stałe.

Gościu, a gdzie ja napisałam, że urodziła mając 24 lata?:D
Napisałam, że spokojnie jak ma 25 lat i 2 letnie dziecko to może być po studiach, bo studia kończy się w wieku 24 lat, a jak miała wsparcie rodziny to bez problemu ktoś mógł z dzieckiem zostać, kiedy ona miała zajęcia.
Nie napisałam też, że są studia, gdzie pozwala się na niechodzenie na zajęcia od 3 roku. Napisałam, że zwykle OSTATNI (5) rok nie jest zbyt wymagający. Głównie pisze się magisterkę przecież. Ja pamiętam, że zajęcia miałam może ze 2x po 1.5h w tygodniu, a od drugiego semestru już tylko chodziłam na dyżury do promotorki.
Bez problemu ze wsparciem jest to do pogodzenia. Nie mówiąc już o tym, że one miały w większości ostatnie dwa lata nauczanie zdalne tym bardziej studia do pogodzenia z dzieckiem.

No popatrz, a ja znam tylko jedną kobietę, która została sama z dzieckiem, bo mężuś wolał kochankę. A oni ze sobą byli dłuuuugo przed ślubem.

Edit.
Nie chodziło mi o to, że nasi rodzice trwali ze sobą ze względu na dzieci (co nie jest dobre dla dzieci) albo ratowali związek mimo wszystko, a teraz tak nie jest.

W pokoleniu naszych rodziców często rozwód jest ujmą. U mnke w rodzinie rozwód do tej pory był jeden. U znajomych podobnie. Ludzie się nie rozwodzą i tkwią w relacjach z toksyką albo bez miłości, bo co ludzie powiedzą. I to nie ma nic wspólnego z naprawianiem relacji, której często już nie ma. Jest pokazówa. Bo trzeba i już. Albo zdradzanie się wzajemne, ale nie rozejdą się, bo właśnie rozwód to ujma. Plus religia grała dużą rolę

A obecnie ludzie stawiają na swoje szczęście. Dzieci też lepiej funkcjonują w rozbitej rodzinie niż w toksycznej.

Że co? Siostra urodziła dwójkę dzieci w wieku 33 lat i 35, kuzynka w wieku 36 (sama została urodzona przez matkę rocznik 1940 a ona rocznik 81 czyli matka miała 41 lat), mój kolega został ojcem w wieku 32 lat - żona równieśniczka, teraz w wieku 34 urodziło się drugie dziecko. itp itd..

Tak ludzie są teraz egoistami, teraz jest takie dziadoskie życie "łatwo przyszło, łatwo poszło", nie patrzy się na drugą stronę, dzieci nie sa ważne, są produktem no po prostu.
A co do dzieci z robitej rodziny to może uznajmy w ogóle że dom dziecka to zaszczyt dla takiej małej osoby?

Pomylenie z poplątaniem i tyle.
Takie pytanie po co w ogóle hasło zakładanie rodziny? raczej szukanie samców i samic do urodzenia dziecka co?
Może w ogóle najlepiej jak tylko dziecko się urodzi to się rozstać tak na wszelki wypadek bo to będzie dobre dla dziecka? Wiesz co? urodziła nam się Paula to ja że tak powiem spadam, no bo wiesz po co źle wpływać na dziecko, będzie lepiej wychowywać się jak nie będziemy razem

Ale gdyby kobieta według Ciebie miała urodzić w wieku 33 czy 35 lat to musiałaby zacząć związek co najmniej w wieku 27. To już i tak sporo jak dla kobiety. Ja tu jednak wspomniałam o Twoich rówieśniczkach, które teraz stoją przed perspektywą tego 4 czy 6-letniego (teoretycznie) związku, który w końcu też może się rozpaść i tak dobiją do 40-stki.
Ja wiem, że i kobiety 40+ czasem rodzą ale to nie jest "naturalny" czy najlepszy czas na macierzyństwo. Ryzyko jest spore itd.
EDIT: Poza tym prawda jest taka, że w młodym wieku mamy największy wybór. Z czasem, zwłaszcza ok 30-stki i więcej coraz trudniej znaleźć partnera do związku.

No i o czym to ma niby świadczyć? O tym, że z kobietami 20+ która mają dzieci, jest coś nie tak, czy że rodzić trzeba teraz według normy 30+  bo granica wejścia w pełnowymiarową dorosłość przesuwa się z wieku 20+ na 30+? Dawniej normą było 20+ (czyt. WIĘKSZOŚĆ) teraz normą staje się 30+ (czyt. tendencja, kierunek zmian), ale tak to jest z reguła, że nie dotyczy ona całości populacji.
Twoje zdziwienie co do tego świadczy tylko o bardzo krótkowzrocznym pojmowaniu otaczającej Cię rzeczywistości.

I znowu przeinaczasz, wyolbrzymiasz, manipulujesz moją wypowiedzią.
Pomiędzy tym co ja napisałam, a 16latką jest różnics taka jak z Zakopanego do Gdańska.

Nie ma sensu z Tobą rozmawiać, bo Ty po prostu rozmawiać nie umiesz. I dopóki się nie nauczysz, to zawsze będzie problem. Na każdym forum.

Jeżeli zamierzasz z nią "chodzić" co najmniej 4 czy 6 lat, a potem i tak żadnej gwarancji nie dasz, to rzeczywiście taki target jest w sam raz dla Ciebie. Inna sprawa czy w drugą stronę.
Dla kobiety 26+ czy tym bardziej 30+, Twoje podejście do związków/rodziny/dzieci może odstraszać. Jak dla mnie w takim wieku 2-3 lata to absolutny max, szczególnie jeśli się chce mieć dzieci.

Żal mi Cię.
Bo w manipulacji mistrzostwo, a w związkach międzyludzkich słabizna.
Daj Ty tym dziewczynom z tindera spokój, będą mieć większą szansę trafić na kogoś normalnego zamiast gościa, który zabierze im 4-6 lat życia niepotrzebnie.

Ty naprawdę nie znasz realiów tego, jak wygląda życie kobiety na rynku zawodowym. Nie musiss, jesteś facetem. Ale zamiast mieć deko empatii, to wolisz wyśmiać i zmanipulować.
Dobrze, że jest jak jest, bo żadnej kobiecie nie życzyłabym tak mało empatycznego i tak ignoranckiego faceta jako ojca jej dzieci.

No Ty też nie lepsza skoro opowiadasz że szybko kobieta powinna dzieci rodzić, a Ty się spóźniałaś czyli te relacje z Panami w Twoim zyciu też takie niezbyt chyba co? Skoro nie dało rady wcześniej...
I jeszcze pisałaś że byś spokojnie dała radę ucząć się, no wiec na co czekałąś? Czy nie było kompana chętnego - naiwniaka?

Tak samo jak każdy gość z którym kobieta się buja 6 lat to idiota, mogłaś sobie poszukać nie-idiotę z którym byś została matką po roku nie byłoby problemów. A poza tym hipokrytką jesteś? Mi wciskasz manipulację a sama ją uskuteczniasz w każdym poście? wskażesz mi gdzie pisałem o jaimś frajerze?

Nagle musisz kończyć studia a potem dziecko a pisałaś że w wieku 25 lat matka z 2 letnią córką już jest dawno po studiach, piszesz, że wcześniejsze macierzyństwo jest lepsze ale Ty decydujesz się o wiele później nie rozumiem tego..

No właśnie Ty tez bierz odpowiedzialność za słowa, bo za chwilę się okaże że to Ty trafiałaś na idiotów i nie mogłaś załóżyć rodziny z normalnym gościem bo żaden nie chciał także czasem nie warto tak się galopować.

I powiem tylko tyle, żaszłaś już w ciąże? no cholera..daj spokój dostaniesz wypowiedzenie i co? świat legnie w gruzach coś Ty narobiła?? A jak jeszcze nie to broń Cię Panie!

Nigdy z Tindera nie skorzystam. Matko święta, co za okazy tam się znajdują

Paluszek, a czy Ty w ogóle pytałeś tych kobiet dlaczego są samotnymi matkami? Czy od razu stwierdziłeś, że są takie, siakie i owakie. Przecież dzieci nie biorą znikąd, do tanga trzeba dwojga. Poza tym 22 czy 25-letnie kobiety są już dorosłe i raczej świadomie podjęły decyzję o dziecku. Z biologicznego/zdrowotnego punktu widzenia wcześniejsze macierzyństwo, tzn. w wieku do 30-stki jest lepsze. Poza tym sam jesteś przecież przykładem, że wieloletni związek nie jest gwarancją niczego.
To, dlaczego wśród naszych Rodziców było mniej rozwodów, też już tu zostało napisane.
Nawet gdybyśmy założyli, że najlepszy wiek na takie decyzje to powiedzmy 27-30l, to nie każdemu tak się w życiu zawodowo i związkowo układa, że akurat wtedy ma na to sprzyjające okoliczności. Jak tak patrzę na różne związki z mniej więcej mojego rocznika na przestrzeni lat, to najszybciej i najchętniej wchodzili w związki na studiach czy nawet w szkole średniej. Jeżeli nie było poważniejszych decyzji dotyczących wspólnej przyszłości, najczęściej się rozpadały. Wtedy ludzie mieli już średnio 26-28 lat. Zakładając, że potem coraz ciężej kogoś poznać, trzeba też czasu by się w związku "sprawdzić", dobiegamy do tej magicznej 30-sti.
Poza tym wielu facetów, nawet tu na forum uważa, że najlepsze lata dla kobiety to 20-25l, a tych po 30-sce wolą omijać szerokim łukiem bo ich zdaniem tylko o dziecko im chodzi bo zegar zaczyna tykać.
Wciąż jednak kobiety szybciej dojrzewają niż mężczyźni. Mamy też czasy jakie mamy i mało który facet w wieku 20+ jest w stanie wziąć odpowiedzialność za rodzinę.  Większość dopiero po 30-stce osiąga jakąś tam stabilizację (o ile ma jakieś ambicje). Kobiety pod tym względem są w znacznie trudniejszej sytuacji bo to w końcu na nich spada odpowiedzialność za wychowanie dziecka. Ile znam kobiet, które "wcześnie" tzn. w wieku 20-25l zostały matkami, to tylko niewielka część nie skończyła studiów. Niemniej i tak miały jakieś prace i to stałe, także mogły liczyć na zasiłek macierzyński itd. Inne kończyły studia zaoczne i też często pracowały. Jeszcze inne, będące na studiach dziennych brały dziekanki.
To jest każdego indywidualna decyzja i nie wiem dlaczego dajesz sobie prawo do oceniania tych kobiet? Bo odważyły się zostać matkami, wziąć na siebie odpowiedzialność za wychowanie dziecka i o zgrozo jak mogą szukać kogoś na portalach? No proszę Cię...
Nikt Ci przecież nie każe wiązać się z kobietą z dzieckiem czy dziećmi. Za każdą samotną matką idzie facet z dzieckiem (przynajmniej teoretycznie). No chyba, że znalazł się jakiś chad/Casanova co te wszystkie kobiety zbałamucił.
Zostaw więc te kobiety w spokoju, niech szukają albo takich którym dziecko nie przeszkadza albo takich, którzy sami mają dzieci.
Ja tu nie widzę żadnego problemu, nie wiem skąd on bierze u Ciebie, tym bardziej, że sam nie spieszyłeś się z deklaracjami bo niby "przeczuwałeś", że związki się skończą.
Kobiety, w przeciwieństwie do mężczyzn, mają ograniczony czas na macierzyństwo i to 10-15 lat, co wcale nie jest długim okresem, szczególnie jeśli w tym czasie mamy kogoś odpowiedniego znaleźć, i jakby każdy najpierw chciał "chodzić" 4 czy 6 lat to 2-3 takie związki zakończone rozstaniem i ... niestety. A jeszcze trzeba myśleć o sprawach zawodowych/finansowych.
U facetów jak zostaną ojcami niewiele czy wręcz nic zawodowo nie zmienia. To kobiety muszą myśleć jak pogodzić pracę/naukę z wychowaniem dziecka. Dlatego nie ma dobrego czy najlepszego czasu na to. A z biologicznego punktu widzenia zgadzam się z Lady Loca, że lepiej wcześniej, niż później. Człowiek mając 20+ ma więcej siły, energii i zdrowia (zwykle).
Niby się mówi, że lepiej najpierw dorobić. Ok, tylko to dorobienie w naszej polskiej rzeczywistości to zwykle następuje w wieku 35-40l i to harówy. A jak się kobieta dorabia (też facet), to ma mniej czasu na randkowanie. 
Ok, można powiedzieć, że jak się dorabia razem to szybciej i łatwiej, tylko kto zagwarantuje, że za te 6l czy więcej tą rodzinę założy i "będą żyli długo i szczęśliwie"? Nikt.
Oczywiście można sobie gdybać, że najlepiej się np. poznać na studiach, potem przez kilka lat poukładać wszystko pod wspólną rodzinę czyli stała praca, mieszkanie itd. No i pierwsze dziecko ok 30-stki. Tyle, że życie nie jest idealne i pary rozstają. A znalezienie kogoś do związku staje się nie lada wyzwaniem.

Oczywiście, że tak. Możemy sobie zakładać, planować, podejmować decyzje, a życie i tak pisze różne scenariusze. Nie wszystko można z góry przewidzieć, choćby dołożyło się największej staranności, czasem trzeba podjąć ryzyko i to ryzyko w perspektywie czasu albo nas rozczaruje, albo mile zaskoczy.

Ty zaś, Paluszku, wszystkie młode matki wkładasz do tego samego worka, jakby coś z nimi wszystkimi było nie tak, a przede wszystkim jakbyś kompletnie nie znał życia. Równocześnie masz 34 lata, a jednak nie szukasz do związku rówieśnicy, o czym świadczą widełki wieku ustawione na Tinderze, bo - jak można przypuszczać - gdybyś dziś poznał równolatkę, to potrzebowałbyś jeszcze kilku dodatkowych lat, by się wzajemnie poznać i sprawdzić, potem oświadczyć, wziąć ślub, wtedy nagle okazałoby się, że na zakładanie pełnej rodziny dla 40-letniej kobiety w Twoich oczach trochę jest za późno. Jeśli do tego dodać ewentualne problemy z zajściem w ciążę, to znów mamy poślizg. Dążę do tego, że oceniasz innych, a wychodzi mi jak nic, że sam wyraźnie kalkulujesz.

Akurat na Tinderze nie bywałem, bo odstraszyło mnie już to, co o nim usłyszałem. Jednak nie lubię wydawać zbyt pochopnych opiini na temat czyjegoś, hmmm, "stanu" lub sytuacji życiowej..

Przepraszam, bo w tej kwestii istotnie wysunęłam niesłuszne wnioski. Zwyczajnie pomyliłam się, ale sprawdziłam i w jednym z pierwszych postów wspomniałeś, że widełki masz ustawione na przedział do 37 lat. Nie wiem dlaczego zakodowałam, że to 25-28, ale pewnie z tego powodu, że to właśnie te liczby tak często są tu powtarzane. W każdym razie zwracam honor, mój błąd.

Tylko widzisz, zwykle po najdalej dwóch latach to się już wie, a jeśli mimo upływu takiej ilości czasu względnie intensywnego związku wciąż ma się na tyle duże wątpliwości, że człowiek boi się jakichkolwiek deklaracji, to z niemal 100% pewnością można uznać, że te wątpliwości nie są przypadkowe i nie warto na taką relację tracić kolejnych miesięcy, ewentualnie na żadną. 

Dlaczego więc kiedy zapytałam czym na dobrą sprawę w Twoich oczach różni się młoda, samotna matka od młodej matki, dosyć wymowne to pytanie zignorowałeś? W czym ta pierwsza jest gorsza poza tym, że nie udał jej się jakiś związek, z którego pozostała pamiątka w postaci dziecka? Ponadto wiele razy wspominasz o wieku tych kobiet zupełnie w oderwaniu od sytuacji związkowej, podkreślając wówczas, że to właśnie młody wiek stanowi problem, na przykład w kontekście studiów.
My z kolei usiłujemy naświetlić, że sam fakt, że kobieta samotnie wychowuje dziecko w żadnej mierze nie określa jej jako człowieka gorszej kategorii. Ba, wiele osób patrzy na takie matki jak na wyjątkowo dzielne osoby, bo przecież trudniej jest samej podołać odpowiedzialności i trudowi, który w pełnej rodzinie rozkłada się na dwoje.

Jeśli zaś chodzi o Tindera, to nikt inny, jak my zwracałyśmy uwagę, że w żadnej mierze nie należy tego przekładać na całe społeczeństwo. Jak sądzisz, wzięło nam się to z niczego czy może jednak między wierszami przemyciłeś to i owo, a teraz usiłujesz jakoś z tego wybrnąć? <pytanie retoryczne>

No to taką samotną matką była moja przyjaciółka - mąż zmarł, kiedy miała 27 lat. No chyba że ratuje ją fakt, że nie miała już tych 25, może od 27 wolno. No i z tindera zaczęła korzystać oczywiście później.

Inna moja dobra koleżanka rozwiodła się też przed 30-tką, ma dwójkę dzieci. Mąż po utracie pracy i zmianie na gorzej płatną znalazł nowe hobby: picie, jaranie i przemoc. Myślę, że na razie nie ma czasu na tindery, bo bardziej zajęta jest bieganiem na rozmaite rozprawy. Teraz wyobrażam sobie, że ona tu wchodzi i czyta Twoje wywody o tym, jak to trzeba ratować małżeństwo i "kieeedyś to było...". I oczywiście nie uważam, że ona byłaby wymarzonym materiałem na partnerkę, ale jednocześnie sądzę, że - niezależnie od popełnionych błędów i sytuacji życiowej - nie powinna musieć wybierać między beznadziejnym mężem a byciem określaną tak, jak Ty określałeś młode samotne matki.

Nie było mnie tu tylko 24h, ale nic się nie zmieniło. Paluszek i tak nic z tego nie wyciągnie, ciągle drąży ten sam temat, podaje argumenty, które i tak nic nie wnoszą. Uważam, że wcale za mocno nie oberwał, jak lubi takie jałowe dyskusje to niech mu się jeszcze bardziej dostanie to będzie miał więcej argumentów, żeby jeszcze mniej szanować kobiety, dyskusja z nim to jak kopanie się z koniem. Każdy mu powtarza, ustaw preferencje, szukaj czego oczekujesz, ale jemu nie o to chodzi. Ksero z sytuacji z Kremikiem. Neverending story, autor: Littlefinger:):)