Zauroczyłam się kolegą z pracy. Nie umiem wybić go sobie z głowy... :(

A co z Twoja rodzina? Nie jest aktualnie wazna :>

Ech, co za teorie, tłumaczenia......a tu sprawa jest prosta.
Ludzie już tak mają, że całkiem nieoczekiwanie, zupełnie bez powodu, na przekór wszystkiemu .....potrafią się zauroczyć.
Strzała Amora uderza, feromony działają, chemia rozum zniewala......i nagle druga osoba cały świat nam przesłania.

Bywa....jak w piosence:
"Dane nam było, słońca zaćmienie,
Następne będzie, może za sto lat."

Co robić?
Jedni grzęzną w miłosci, na przekór wszystkiemu, porzucają dotychczasowe życie i spalają się w szaleństwie.
Inni siłą woli odrzucają uczucie....pozostając w codzienności, żyjąc wspomnieniami i żalem za czymś utraconym.
Nie ma co radzić....każdy jest kowalem swojego losu. Postąpi jak będzie chciał.
Choć trzeba zauważyc, że wszystko na tym świecie przemija....zauroczenie też.

Nie wiem ciągle dlaczego zaczęło się tak,
Czemu zgasło też nie wie nikt,
Są wciąż różne koło mnie, nie budzę się sam,
Ale nic nie jest proste w te dni.

P.S. I jeszcze jedno. Biedni są ludzie, którzy nie przeżyli takiego zauroczenia, namiętności, szaleństwa.

Znudzone żony, znudzeni mężowie ....to zupełnie inna kategoria niż strzał Amora.
Znudzeni szukają przygód, a przygody szukają zauroczonych.

zwyczajny gość: Czasem strzała Amora trafia w znudzoną małżeńskim stadłem osobę... Zupełnie niespodziewanie. Jak jest w moim przypadku? Hmm...

bagienni_k: Każdy normalny człowiek pragnie stabilizacji i przewidywalności. Chcemy poczucia bezpieczeństwa, zapewnienia, że tak będzie zawsze. Otóż, nie będzie. Ten fakt pięknie obrazuje chociażby kończący się niedługo rok...

Czasem dopada nas rutyna, szarość, stagnacja... Lockdown to jeszcze bardziej pogłębia, bo nie można nigdzie wyjść, nawet do kina. Przyznam, że lubię odrywać się od rzeczywistości, szarości. Od dziecka byłam marzycielką, rzeczywistość często mnie nudziła. Z drugiej strony: potrafię cieszyć się z małych rzeczy, z codziennej kawy, z pięknego zachodu słońca etc. Ostatnio stawiam na uważność, cieszenie się chwilą. Nie wiemy przecież ile tych chwil jeszcze przed nami...

Ciągnie mnie do R. Chciałabym go mieć w swoim życiu, chciałabym się do niego zbliżyć... Wiem jednak, że to niemożliwe. Że to zniszczy i skomplikuje wszystko. Już teraz mam sporo uczuć wobec niego, to co byłoby potem?

On wydaje mi się racjonalnym, twardo stąpającym po ziemi mężczyzną. Dlatego wiem, że do niczego nie dojdzie. Nie może.

Czytając wiele takich wątków, zbyt często obserwuje się jednak, że ludzie uciekają od tych problemów, gdzie dochodzi do oddalenia się dwojga ludzi od siebie.
Czas stresu i niepokoju, tak jak teraz, jest przecież próbą dla wszystkich.Czy to znaczy, że tak łatwo mamy się od siebie oddalać w gronie najbliższych/rodziny?
Liczyć na czyjś rozsądek(lub jego brak) wydaje się słabe w tej sytuacji, bo jeśli Ty chcesz sobie z tym poradzić,dla dobra swojego, swojego męża i rodziny, to od Ciebie zależy, jak się to dalej potoczy.
Czytając tutaj wiele wątków, zakładanych przez osoby zdradzone, ciężko jest im nie współczuć, dlatego nie dziw się tak ostrej reakcji niektórych, kiedy romanse się podobnie zaczynają, jak Twoja relacja z tym facetem.

bagienni_k: Podczas pierwszego lockdownu radziliśmy sobie z mężem całkiem nieźle. Mieliśmy trochę rzeczy do zrobienia w domu, zajmowaliśmy się córką, sobą i jakoś ten czas płynął. Bez większych kłótni i burz. Przez chwilę też zapomniałam o R. No, ale wróciłam do pracy w lipcu i na nowo się zaczęło, choć z początku w ogóle się nie widywaliśmy. Wszystko mi jednak o nim przypominało. Traf chciał, że spotkałam go parę tygodni temu i poszliśmy na tę kawę.

normalnyjestem: Tylko wiesz, my nie mamy ze sobą w ogóle kontaktu poza pracą, a i w pracy sporadyczny - inne działy, stanowiska, inne grafiki. Czasem przypadkiem się spotkamy, jak to było parę tygodni temu.
Nie mogę napisać w jakiej branży pracujemy, bo jest ona dość specyficzna. I tak w sumie napisałam sporo rzeczy... Zbyt dużo.

paslawek: Ja uwielbiam takie rzeczy. Często się wyciszam słuchając hipnozy lub muzyki medytacyjnej. Interesuję się rozwojem duchowym, ogólnie duchowymi sprawami i świetnie to rozumiem.

Ja mysle ze tam juz niema co zbierac. Autorka mysli ze kocha meza ale nie bardzo chyba rozumie co znaczy kogos kochac. Ona podstawia chyba pod to slowo -" jestem przywiazana, mam poczucie bezpieczenstwa, mam seks , mam stabilizacje". To chyba jest dla niej to jej "kocham meza". Autorka ani razu nie zajaknela sie rowniez nad konsekwencjami jej romansu dla jej dziecka takze to pokazuje ze tam "milosc" w malzenstwie/rodzinie jest definiowana mocno na wyrost, niejako tylko werbalnie w slowie a nie czynach.

a ja sadzę, ze oczekujesz czegoś innego ... tj. akceptacji tego co robisz i usprawiedliwienia
Wydaje Ci się, ze twoja sprawa jest wyjątkowa i masz racje, wydaje Ci się. To jest tak przewidywalne, ze aż do wyrz.gania.
Wg mnie on celowo przekracza kolejne granice bo WIDZI, że Ty pozwalasz. Oboje jesteście w tym po uszy umoczeni.

Tak, kolega chce za ciupciać , a Ty nie opierasz się zbytnio, jesteś celem ... o ile tych celów nie ma więcej. Ty nie idziesz jak ćma do ognia, Ty jesteś zupełnie świadoma tego. Znasz jego historię, bo czuję, że ten typ tak ma ? Czy chce romansu nie wiadomo ale poluje, to rzecz pewna.
Napisałaś, ze mąż się zaczyna domyślać więc całkiem możliwe, że o ile tego nie utniesz, któregoś dnia się obudzisz nas stole będzie pozew rozwodowy i cała sterta dowodów na zdradę, bo to co się dzieje, to praktycznie zdrada.
A wtedy będzie rwanie włosów.
Światełka się palą, alarm wyje i potrzeba pilnie zadbać o małżeństwo.

PS. nie można przypadkiem dotknąć stopy, to nie był przypadek albo z jego albo z Twojej strony.

Przypominam, że wypowiadamy się jedynie w temacie wątku, a złośliwe osobiste wycieczki nie są na Netkobietach mile widziane.

Twój mąż psuje małżeństwo kierując agresję w twoją stronę. Tak się nie robi. I to wg mnie jest gorsze niż zdrada -- niszczyć przez wiele lat kogoś, małymi wbijanymi igiełkami, w ramach miłości aż do grobowej deski. Obrzydliwe...

Romans z obcym? Kawa? Emocje? Zauroczenie? Pożądanie?

Masz pewnie symetryczną sytuację do tej:

https://www.netkobiety.pl/t124312.html

(Chyba że ktoś troluje i wrzuca przeciwne wątki, aby sprawdzić czy sprawiedliwie oceniamy).

Na twoim miejscu bym się zastanowił jak daleko chcesz iść:

0. w ogóle zerwać kontakt
1. tylko na kawie się pośmiać z kolegą z pracy
2. być zakochanym, flirtować, podrywać się, ale nie eskalować bliskości fizycznej
3. bliskość fizyczna, to już seks

Gdzie ustawiasz swoją granicę? Ustaw ją tam i tego się trzymaj.

Jak ja bym wybrał? Wybrałbym "3", jeśli wiem, że kobieta poszłaby ze mną na seks.

W przeciwnym wypadku wybieram "0", bo po co flirtować, zakochiwać się, aby potem dojść do jakiegoś muru, gdzie będziemy mieli smutne miny.

Jak widzisz wszystko zaczyna się od twojej decyzji.
Potem są tylko granice i działania.

Oj tam, oj tam.....erotycznie to by było, gdyby ujął łydkę wyżej niż potrzeba....i jeszcze wargami musnął kolanko. Całkiem przypadkiem....
A może on nie jest aż tak zaangażowany....a erotyzm jest w Twoim wnętrzu z niezaspokojonych potrzeb?
Wtedy to nawet trzepaczka emanuje seksem.....

Jeśli to droczenie z humorem -- nie ma problemu.
Jeśli droczenia jest za dużo -- ale to nie jest agresja -- to nie ma problemu.
Jeśli jednak to jest agresja, złe emocje... to wtedy mamy przemoc psychiczną.

Teraz, teraz... oczywiście... nie ma innej rzeczywistości niż "teraz".

Moja perspektywa: wydaje mi się, że takie flirty są męczące, nie wiadomo co ona myśli, czego ona chce, w dodatku jeśli to w pracy, to komplikuje relację, i jeśli ktoś się posunie za daleko, to druga strona powie "stop", to wtedy całkiem odpuścić, czy za jakiś czas znowu podrywać. Do tego wasze rodziny, znajomość z pracy... To skomplikowane.

Flirt to taka droga, gdzie dwoje ludzi idzie razem zbliżając się do siebie, czyli idą w stronę seksu. W pewnym momencie ktoś może powiedzieć "Aaa... nie idę dalej, zawracam". Pytanie po co było rozpoczynać ten flirt?

Nie wiadomo czego on chce. Nie wiadomo gdzie on ma granice.

O czym w ogóle rozmawialiście na kawie? To był flirt, czy rozmowa o wszystkim wokół a nie o was samych? Najlepiej byłoby tak

-- Hej cześć! Idziemy na kawę po pracy?
-- Tak, chętnie...
-- Podrywasz mnie, czy mi się wydaje?
-- A podrywam!
-- No i co będzie dalej? Seks? Romans?
-- bla, bla, bla... -- można porozmawiać jak człowiek z człowiekiem... mam rodzinę to tylko flirt... albo poszedłbym/poszłabym na seks... albo "fajnie spotkać się z kimś na kawie i porozmawiać dla odmiany", ...

NIe musisz sobie udowadniać, czy on flirtuje... bo jesteś dla niego obca, i zaprosił Cię na kawę  -- myślisz, że zaprosił, aby sobie pogadać? jak z kumplem na piwo?

Uważaj jednak czy on nie jest jakimś dobrym podrywaczem... zwłaszcza, że już o nim myślisz, ale mało się znacie.

Zobacz Anno ile czasu Ci zajmuje rozkminianie ,dedukowanie ,spekulowanie co facet myśli o Tobie jakie ma intencje i motywy,co czuje do Ciebie itp itd.Reszta czasu jak napisałaś to szukanie miejsca i organizowanie czasu już w domu na marzenia i fantazje i też rozkminy.To już trwa parę miesięcy ułożyłaś się w tym i z wątpliwościami ,tęsknotami też jeszcze nie jest jednak wygodnie bo decyzji na moje oko wcale nie podjęłaś czekasz żeby przeczekać lockdown mam wrażenie że bardzo chcesz przetrwać przechować to zauroczenie do końca lockdownu  i poczuć jednocześnie rozczarowanie tym że Ci nie przeszło oraz ulgę z podjęcia decyzji że chcesz wejść na następny etap zaczniesz pisać pewnikiem do niego a on do ciebie .
Facet z tego co Ty opisujesz i jak Ty to widzisz prawdopodobnie czai się i też czeka i ma ochotę podobnie jak ty szuka potwierdzenia,Twojej chęci i jak bardzo jesteś gotowa zareaguje "adekwatnie" usłyszysz nie raz to co bardzo chcesz usłyszeć nawet sobie dopowiesz część jesteś albo możesz być jak podana na tacy ,wyhaczona i chętna sama to oznajmiłaś niewerbalnie .
Cały czas masz wybór jeszcze każdego dnia jednak Ty chcesz podsumowania wniosku pewności .
Moim zdanie to pójdziesz jak w dym i na nic cały ten wątek .
Opcja 1i2 Garyego jest dla ciebie bez sensu bo się wymęczysz tylko a i tak wybierzesz opcję 3 bo chcesz szukasz tylko powodu takiego 100% usprawiedliwienia.Reszta z tego co ostatnio napisałaś to zmyłki,fikołki,akrobacje .
Za chwilę okaże się że mąż jest narcyzem,socjo/psychopatą, przemocowym,poprzedni partner który ciebie zdradził też nim był a Ty jesteś DDA albo coś w ten deseń i właściwie nie masz wyjścia i musisz sobie ulżyć ,bo należy ci się odwet,rekompensata,zemsta zadośćuczynienie za cierpienia deficyty urazy których doznałaś i które uroisz jeszcze wzmocnisz odświeżysz stare nowe,oczywiście nie przyznasz tego i tak tego nie nazwiesz.Ewidentnie uciekasz od siebie a cały ten niby rozwój duchowy w konsekwencji to strata czasu pic na wodę fotomontaż i tylko próba ślizgania się że niby walczysz i coś robisz ze sobą .Nie darowałaś mężowi tego zauroczenia,albo zrobiłaś to na wyrost, powierzchownie, teraz masz na niego haka w ciemnicy i na wszelki wypadek tak mi się zdaje.
Jednak mimo sympatii ,którą u mnie zdobyłaś przyznam się że mam nieodparte wrażanie że oszukujesz się tylko a forum to jeden z elementów do tego .
Wiesz co jak tak bardzo chcesz to wejdź w romans oboje jesteście gotowi i teraz już raczej jednak chyba jest za późno nie dasz już rady powstrzymać się im bardziej się powstrzymujesz tym bardziej eskalujesz w podświadomości bo tam wszystko jest żywe i się rusza rozwija czego nie chcesz widzieć .Ściemniasz sobie totalnie a to tylko krygowanie się ,jedyne wątpliwości jakie opisałaś to to czy aby na pewno kolega jest chętny on jak nawet nie jest to będzie bo się ślini już i ma mokro a okazję trudno mu będzie przepuścić z takiej wygłodzonej mężatki "jasny układ masz chyba jak w banku: tylko po lockdownie bo teraz marne możliwości są na seks i spotkania - zacznij pisać i żalić się na sytuacje,męża i jego niezrozumienie,zobaczysz że facet ma to samo - porozumienie macie gwarantowane nawet jak facet ma w miarę poukładane w domu swoje sprawy z żoną.
Tylko odraczasz sprawę na jutro nie oszukuj się po prostu ,że wybrałaś to że nie chcesz romansu to słabsza opcja.
Wiodące w Twoim myśleniu jest szukanie sposobów jak wybrnąć z niewygody i stworzyć sobie komfort niewierności i zdradzenia.
Przyznaj co poczułaś na wpis Gareygo ten o mężu że to no swoim zachowaniem niszczy małżeństwo ?
Ja nie jestem obiektywny czasem przeginam celowo w takich psychoanalizach, forumowych, domorosłych   - ciekawość po prostu

Aaaaa tego się nie dowiesz, póki nie przejmiesz inicjatywy w swoje paluszki....
Upuszczenie segregatora, tak by schylając się po niego zahaczył nosem o twój dekolt.(sprawdzasz czy spuści oczy, czy wręcz przeciwnie)..albo potknięcie się by rycerz mógł się wykazać refleksem (testujesz długość przytrzymania) ....a w wersji hard core pryśniecie kawą na jego koszulę (czy wrzaśnie - "o rzesz ty" czy powie, że nic nie szkodzi)  itp. itd...

Bo może się okazać, że facet jest tylko koleżeński.....a Twoje wyobrażenia są  tylko ułudą i nie ma co gonić króliczka.

paslawek, bullet: Wasze wypowiedzi się do bólu szczere i druzgocące, ale dziękuję za nie. Forum to dla mnie forma katharsis, mogę się wypowiedzieć bez skrępowania tutaj, ani bez nadmiernego krygowania się.

A teraz jakie są fakty (gdy chodzi o mnie):

* nie jestem DDA, ale moje dzieciństwo nie było usłane różami ze względu na choleryzm ojca i inne nieciekawe wydarzenia w rodzinie (bliższej oraz dalszej)
* mój mąż się na mnie nie wyżywa, bywa jednak bardzo niemiły i uszczypliwy, a wszystko tłumaczy tym, że to przeze mnie, albo tym, że inaczej bym od niego odeszła (nieprawda)
* uwielbiam rozmawiać z moim mężem, nadal mamy tematy do ciekawych rozmów, jest troskliwy, zwłaszcza w stosunku do naszej córeczki
* nadal pragnę mojego męża, jest między nami bliskość, ale mam wrażenie, że chciałabym to bardziej urozmaicić, a z jego strony jest bierność i tekst: "mi się tam wszystko podoba"
* jedną z głębszych rys na naszym małżeństwie jest mój kontakt z teściową - nie chcę wchodzić w szczegóły - no, ale nie przepadamy za sobą (ogólnie rzecz ujmując)
* nie szukałam i nie szukam kochanka, nie planowałam uwodzić kogokolwiek
* jestem zauroczona osobą R. i gdyby nie pożądanie - mogłabym zostać jego przyjaciółką
* wiem, że namiętność między mną a R. wybuchłaby, gdyby nie to, że oboje mamy wiele do stracenia i tłumimy ją, a przynajmniej z mojej strony tak właśnie jest
* uciekam od siebie - pewnie tak, zwłaszcza, że te emocje w stosunku do R. bardzo mną wstrząsnęły i spadły jak grom z jasnego nieba
* każdego dnia myślę, że będzie lepiej, że będzie inaczej i znowu pojawia się w myślach on... jakieś jego spojrzenie, czy zapach
* czy nie chcę tego skończyć? być może nie chcę, być może nie jestem gotowa, żeby całkowicie zapomnieć, być może czekam na odpowiedni moment, chwilę, która mi go obrzydzi, jakieś jego zachowanie czy chłód z jego strony
* czy popłynę? nie sądzę. mimo wszystko sądzę, że nie. myślę, że oboje zdajemy sobie sprawę z konsekwencji.

Zamierzam wykorzystać ten lockdown na zbliżenie się do mojego męża oraz na przyznanie się przed samą sobą, co ja najlepszego wyprawiam. Mam wrażenie, że są we mnie dwie, zupełnie diametralnie od siebie różne osoby. Jedna z nich to ja - matka i żona, kobieta odpowiedzialna, racjonalna, nie ulegająca chwili, planująca, oddana rodzinie. Jest też ta druga ja: wolna, nieskrępowana, egoistyczna, ulegająca własnym zachciankom, dzika, spontaniczna, zauroczona...

Gary: To droczenie ze strony męża bywa różne, w zależności od kontekstu i natężenia. Ale wiesz, nie jest tak, że ja pokornie schylam głowę. Potrafię się odgryźć, tylko często mnie to już męczy. Właściwie, coraz częściej.

O czym rozmawialiśmy z R. na kawie?
Hmm na tę kawę to przez przypadek poszliśmy. Akurat wpadliśmy na siebie przed pracą i on zaproponował, żebyśmy weszli na chwilę do kawiarni. Ja nie byłam co do tego przekonana, powiedziałam, że może lepiej nie, bo się spóźnimy. On odparł, że mamy jeszcze czas i "no chodź..." Jakoś nie przychodziła do mojej głowy żadna wymówka, byłam lekko oszołomiona faktem, że widzimy się po paru miesiącach. Właściwie to nie zdążyliśmy pogadać na tej kawie o niczym szczególnym. Jakieś takie bzdety. Byłam niesamowicie skrępowana, ale też szczęśliwa. Pytał, co u mnie, jak sobie radzę z całą sytuacją... O to chyba pytał z kilka razy. Możliwe, że nie udzieliłam mu głębszej odpowiedzi na ten temat. Tak jak piszę, byłam oszołomiona jego towarzystwem, tym, że się widzimy. Czułam się trochę jak za mgłą. Bałam się też, że on zauważy mój dziwny nastrój... Teraz jak tak o tym myślę, to pamiętam jedynie, że pytał jaką kawę piję, że zamówił te dwie kawy dla nas, zagadywał mnie, patrzył, a mi było zwyczajnie słabo, smutno i szczęśliwie zarazem.

Ech, wulgaryzm mnie jak ten koleś na mnie działa...

Hmm... Wiesz co, mamy tak specyficzne środowisko pracy i też nasze ekipy często się zmieniają, że nie sądzę, aby ktoś coś zauważył. I, jak już wcześniej pisałam, nie widujemy się codziennie. W naszej pracy często ktoś tam z kimś flirtuje i jest to jakby na porządku dziennym. Taka branża. Dodatkowo - możliwe, że jakoś nie rzucamy się w oczy z tym. Możliwe, że ja i on nie zwracamy uwagi innych, chociaż... Muszę to teraz przemyśleć, bo jakoś uszło to mojej uwadze powiem szczerze.

nie sadzę

czy masz jakiś pomysł co on miał na myśli ujmując "z całą sytuacją", o jaką sytuację chodzi ? Skoro pytał kilka razy to było kluczowe pytanie. Być może w tym przypadku zagadał otwartym tekstem ale autorka "nie złapała" tropu.

dziwny wątek.

Yyyy... rok czasu? To ile godzin razem byliście blisko siebie przez ten rok? Na kawie 20 min? W biurze ze trzy razy po 10 min? Czyli godzinę czasu razem? Ile godzin razem rozmawialiście?

Ale jak eskaluje? Powinniście albo w łóżku wylądować, albo powinno się to wypalić.
Nie możesz iść z nim na kawę jeszcze? Albo 10 kaw?
Bo może pielęgnujesz w swojej głowie wirtualny jego obraz... no i tak się męczysz.

Trochę tutaj sprzeczności... z jednej strony byliście na kawie... potem Cię dotknął podnosząc coś z podłogi, potem staje niekomfortowo blisko... ALEEEEE nie podrywa, nie szuka kontaktu?

Ale siedzi Ci w głowie od roku, czy od kawy 2 tyg temu?

Ja bym na razie nie kasował flirtu, ani go nie rozwijał. Jak ten pan będzie blisko to bym go nie unikał, starał się zwyczajnie rozmawiać.

Właśnie dlatego nie lubię flirtów, bo nigdy nie wiadomo co się dzieje. Pójście na kawę może wiele wyjaśnić. Kontakt online z nim masz?

I jak tak zwalniacie kroku aby być osobno, albo on Cię dogoni to o czym mówi? Coś o Tobie?

Nie irytuje Cię to orbitowanie jego od roku i nic więcej nie robienie? Taka maskarada? Trochę to obciachowe Cię dotykać, a potem czerwienić się i nie mówić do kobiety...

Nie możecie się normalnie umówić na kawę?

Jak to nie ma znaczenia? Przecież tutaj schemat goni schemat. Jej mąż musi podobać się koleżankom, to jeden z ważniejszych powodów jego wybrania. Koleżanki mają jej go zazdrościć

To widzisz Gary mamy do czynienia z niebyt typowym chociaż niezbyt standardowym/typowym przypadkiem
Kolega to może pierdoła albo bardzo wytrwały wytrawny gracz wielowątkowy

Anka poszłaś przez rok w stronę "cichego wielbicielstawa" i rozgrywania przeżywania wszystkiego co dotyczy tej niby relacji w swojej głowie i jakby na jawie.
Rozkminiasz naprawdę epizody,duperele i dorabiasz do tego całą historię (która może być tylko projekcją ), co nie zaprzecza temu co wcześniej napisano i co sama napisałaś.
To co robisz i jak myślisz wydaje się w sferze emocji i uczuć iść w stronę czegoś nałogowego i jednak traktowanego przez ciebie (potencjalnie) ucieczkowo jak coś co dodaje niby wsparcia do życia .Naprawdę sam jestem ciekaw przed czym i przed jakimi uczuciami uciekasz w bycie cichą wielbicielką potencjalną kochanką tym zauroczeniem.To nie musi wydawać się czymś drastycznie strasznym,traumatycznym,nie raz nie dwa nawet bardzo małe rysy w małżeństwie  początkują taki proces jak u ciebie.Nikt nie jest doskonały - znasz to.
Owszem zauroczenie nic nie musi zepsuć w relacji ze stałym partnerem "automatycznie" ,to cienka krucha granica jednak jest żeby wywołać awersję do męża zbyt wiele zależy od kolegi w tym to ogromny brak równowagi może być bardzo śliska sprawa nawet jak na romans,ale rok czasu to sporo i dużo nieprzytomności,pocieszania się i samo uspokajania  takim przekonaniem że zauroczenie nie wpływa na związek ,nieco na siłę jak u ciebie jest możesz nie mieć sama jasności.Zawsze coś na coś wpływa.To kwestie świadomości ,uczciwości,wolności - normalnie pryncypia żadne harcerstwo i piękne frazesy i młodzieńcze ideały ,rozwój duchowy to nie zabawa ,w sferze tylko i wyłącznie przyjemności intelektualnych ,niejasny związek w braku swobody i wolności przez brak uczciwości,szczerości jakoś bardzo łatwo może przerodzić się w coś co oscyluje na granicy toksyczności ,a to wpływa na stały związek ,który jak dobrze wiesz raczej nigdy idealny nie jest  i też przez to łatwo go zepsuć .Uzależnienie to nie jest to co zdrowa więź a emocje wcale nie są czymś głębokim ,niczego tym nie wypełnisz żadnych braków,ani pustki ,żadnych deficytów bo to w uzależnieniach z racji ich właściwości jest niemożliwym przez eskalujące obsesyjne myślenie na różnych poziomach.Z każdym miesiącem utrwalasz postawę ,oczekiwania i pragnienia niechybnie stać się mogą roszczeniem i żądanie zaspokojenia a to już więcej niż kompulsywne może być .
Długo się przygotowujesz,narobisz sobie kupę nierealnych oczekiwań co do tej relacji,to źle rokuje nawet jak pękniesz i się złamiesz.

Na zaczepki pod tytułem: to prowokacja, ściema i trolowanie, bo mój mąż jest przystojny - nie odpowiadam, bo i po co. Myślcie sobie, co chcecie. Nie będę opisywała swojego małżeństwa ze szczegółami. Jak jesteście takie głodne / głodni wrażeń rodem z telenowel, macie tego pełno w tv. Ten temat nie ma tytułu: Moje małżeństwo i jego perypetie, tylko: Zauroczenie kolegą z pracy. Kto tego nie rozumie, cóż, nie moje zmartwienie, że nie umie czytać ze zrozumieniem. Na inteligentne pytania dotyczące mojego pożycia mogę odpowiedzieć, na głupawe zaczepki już nie.

A teraz do rzeczy:

Zdaję sobie sprawę, że moje myśli przybierają niebezpieczną formę nałogu. R. jest odskocznią od rzeczywistości, to chyba zdaje się też już pisałam. Przed czym uciekam? Przed nudą? Stagnacją? Szarością? Pragnę inspiracji, jakiegoś szaleństwa, uniesienia... Oczywiście wiem, co stawiam obok tego na szali. Wiem, że ryzykuję. Tylko tu pojawia się pytanie: co jeśli to moje ostatnie takie zauroczenie? Nie fascynuję się ot tak, albo: aż tak. Aż tak, że nie mogę powstrzymać myśli o nim, o tym co moglibyśmy robić razem, gdyby tylko była okazja być sam na sam...

Z drugiej strony, skoro on nie robi dalszych kroków, np. nie pisze do mnie, nie próbuje innych form kontaktu, to może nic tak naprawdę do mnie nie ma. Możecie być jednak pewni, że to co opisałam tutaj, to opis faktów. Bez ściemy, bez upiększania czy koloryzowania.

Co do naszych rozmów: rozmawiamy właściwie o wszystkim. O naszych związkach i partnerach, o dzieciach, o planach, o milionie różnych rzeczy. To się po prostu tak toczy. On jest dość gadatliwy, ale też zadaje mi sporo pytań. Jak ostatnio szliśmy do tego biura, to pytał mnie kilka razy, co u mnie... Nie wiem czego oczekiwał? Że co mu niby powiem?

Kontakt online - żaden. On nie ma fb. Nie uznaje tego.

To orbitowanie od roku... Hmm... Może i denerwuje. A może w jakiś sposób uspokaja, bo nie przekroczymy granicy. Ani ja, ani on.
Gramy w takie przybliżanie się i oddalanie. Aż w końcu się wypali, zanim cokolwiek się zacznie.

Czy nie możemy się normalnie umówić na kawę? Najwyraźniej nie, jak widać Choć on kiedyś polecał mi dwa miejsca, w których bywa. Chwalił kawę, mówił, że pewnie by mi się spodobało i takie tam. Ogólnie pie.przy dużo rzeczy. Wkurza mnie.

Co do drugiego dziecka - no, thanks. To już mamy ustalone z mężem. Ten świat jest coraz bardziej przerażający i chory. Poza tym uczciwie przyznam, że nie chce mi się. Moja córa jest wspaniała, boję się, że drugie nie wyjdzie już takie fajne. Poza tym dziecko to nie plasterek na całe zło.

Strasznie dużo tutaj rozkmin, wyobrażeń i analizy - to by świadczyło, że Ci na nim w jakiś sposób zależy. Dlatego wygląda to bardzo schematycznie, jak wiele innych podobnych historii. Pytanie czy dalej chce zależeć?
Ciężko jest nie móc mówić o odczuciach, tym bardziej ,jeśli irytują Cię pewne przytyki ze strony męża.

Pragniesz uniesienia i szaleństwa? A czy to na pewno jest tego wszystkiego warte? Czy nie można tego samego zrobić z wieloletnim partnerem tak, aby właśnie miało swój smak?

Dalej uważasz, że nie bierzesz romansu pod uwagę, że nic z tego nie będzie? Szkoda dzieci, tamtej żony, twojego męża. Ale cóż, żal nie skorzystać.

Z kolega wciaz rozmawiamy, niestety odbieram go jako bardzo sympatycznego faceta (wiem, jest wytrawnym graczem i czeka az sie skusze) ale wlasnie juz po takim czasie to chyba i jemu ciut moze przeszlo....a teraz covid i w ogole... Partner zaczal rozmawiac czesciej i wiecej, (pomijam ze przetrzepal mi komorke i nie wiem co jeszcze) ale wychodzi z inicjatywa, jakos tak jest znosniej, podoba mi sie ))
Rozwiazac pozytywnie to znaczy jeszcze lepiej spedzac czas z rodzinka by nie myslec o tamtym (choc wiem ze pewnie trudne :])
Nie kazde zauroczenie konczy sie łozkiem (biurkiem), choc przyznaje ze duzo czytalam o zdradach tutaj i po czesci dzieki netkobietom udalo sie... oprzytomniec (narazie )

... znam go troche.. blizej.. sie zapytalam - na tej kawie - ile kolezanek mial przede mna.. wydaje mi sie ze byl szczery, trudno powiedziec.. i on tez ma oczywiscie rodzine..
Oczywiscie ze takie forum to czasem niezla.. terapia.. mozna poczytac co mogloby byc dalej, historii mnostwo, wciaz czytam....

Np dlatego, że poza pracą zajęty innymi rzeczami? Np rodziną? Ma zobowiązania, nie chce żeby to wpłynęło na relacje w domu?
Bo np "myślę o Tobie kiedy jesteś blisko, ale kiedy Cię nie ma to nie myślę o Tobie". (Ja takie wyjaśnienie kiedyś dostałam)
Wygląda na to, że brakuje ci emocji/ bliskości (?) w twoim związku.

Przyznam, że cieszę się, iż trafiłam na to forum. Czytam teraz jeden z tematów, o kochance właśnie. Można sporo się dowiedzieć.

Moja fascynacja R. chyba zaczyna bardzo powolutku, ale jednak, blednąć. Teraz nie wiadomo przez jak długo nie będziemy się widzieć, a jak się zobaczymy, to mam nadzieję, że będę miała już do niego dystans i czyste koleżeństwo. Wiem, że to nie będzie proste. Wiem, że będę się łamać, ale wiem także, że mój mąż i moje dziecko są dla mnie najważniejsi. Nie wyobrażam sobie, że mogę stracić to, co budowaliśmy tyle lat. Mamy sporo planów na przyszłość, lubimy spędzać ze sobą czas i wbrew temu, co tutaj niektórzy próbują sugerować, mój związek nie przeżywa jakoś specjalnie kryzysu.

Bardziej chodzi o mnie. Czy to ten słynny kryzys wieku średniego? Za dwa lata kończę 40 lat i zastanawiam się, co może mnie jeszcze spotkać. Ucieczki w marzenia i fantazje nadal mi się zdarzają, jak wtedy gdy byłam dzieckiem i nastolatką. Może czas przekuć to w coś konstruktywnego i napisać w końcu tę ch.olerną książkę? Mam nadzieję, że będzie mniej błaha niż historia, której stałam się udziałem.

Tracę czas na kminienie o R. To zupełnie bezcelowe i bezsensowne. Nawet jeśli coś czuje do mnie, to co z tego? Co z tego wynika? Absolutnie NIC. Możemy przez tę fascynację jedynie napytać sobie biedy, a do siebie niechęci. Nie jest mi to potrzebne do szczęścia.

Oprócz pracy i życia rodzinnego mam sporo hobby i na tym zamierzam się teraz skoncentrować. Jak również na czyszczeniu głowy z fantasmagorii oraz złych myśli.

Myślę pozytywnie.

Dziękuję wszystkim inteligentnym osobom wypowiadającym się w moim wątku. Wasze komentarze pomogły mi w "dojściu do siebie" i zadaniu sobie niezbędnych pytań. Za jakiś czas napiszę "updejta" tej historii. Jakikolwiek by nie był, obiecuję.

Pozdrawiam serdecznie.

Trzymajcie się!

Też się trzymaj Anka i najlepiej to zajmij się tym rozwojem duchowym tak jeszcze poważniej,ale na całego nie na 1/8 gwizdka .Zwykła duchowość ta codzienna leczy odloty i ucieczki stary ponury ćpun ci to pisze.Duchowość to nie są odjazdy i haj to odwrotność tego i zupełnie coś innego.
Jak się zacznie to nie ma powrotu do " starego"życia, ale to jest przygoda ,a nie kara ,czy przykry obowiązek .
Córką to nie nie zasłaniaj jeżeli chodzi o seks z mężem - słaba wymówka i sprzeczne wobec tego co napisałaś .wcześniej.
Odbieranie znaczenia ważności Twojemu myśleniu o koledze to dobra droga ,ale nie obrzydzaj sobie ludzi bo po pierwsze nie znasz go ,a to może po prostu poczciwy facet chciał być miły tez nie iw czego chce boi się konsekwencji choć ,może to przyzwoity facet,ale  go kusi to też ludzkie.Dyskredytowanie go i deprecjonowanie jest tylko odwrotnością idealizowania to taki komplecik ,zatruwa jednak i zaciemnia czyni nietrzeźwym,to przeszkadza w tym żeby być uważnym i wnikliwym.Z doświadczenia powiem /Ci że ja przez 20 panad lat miałem dwa takie odloty jak Ty moja żona jeden da sie to przeżyć mało tego popycha to też w rozwoju widzi się i poznaje siebie .
Ja nie jestem zwolennikiem zabawy w ciepło zimno w relacjach ( możliwe że Twój mąż ma taki wzór zakodowany a Ty wyniosłaś go z domu również) , bo to taka durna technika wpływu kontroli nad kimś przy jednoczesnym poddawaniu się kontrolowaniu przez kogoś najczęściej w myśleniu to jest bo w rzeczywistości trudno wyczuć i sprawdzić ,to też podtrzymywanie i wytłumianie emocji na jakimś niby bezpiecznym poziomie - iluzje .

Jak dla mnie jednak wyobrazasz sobie po prostu zbyt wiele.

Zapominasz też o tym, że on ma żonę. Jeśli jednak dojdzie do romansu a Ty się zakochasz (co jest bardzo prawdopodobne) to będziesz musiała się tez liczyć z bólem, że "nie jest Twój". Całkiem możliwe, że będziesz tylko jego seks-zabawka, których mógł mieć przed Tobą już wiele. To w Twojej głowie historia mieni się jako wyjatkowa, że być może "to ten na którego czekałaś całe życie i tracisz szanse nie próbując" a dla niego może to być kolejny romans dla umilenia sobie życia. Widać, że Tobie nie zależy tylko na seksie ale głównie na emocjonalnym zaangazowaniu. Pomysł przyszłościowo jakbyś chciała - jeśli zdecydujesz się na romans - aby wyglądał ciąg dalszy? On zostawi żonę i będzie z Tobą? Będziesz tylko kochanka? Z czasem coraz bardziej zazdrosna? Przespicie się ze sobą kilka razy, znudzicie sobie i romans się rozleci? Czy warto w takim razie dla czegoś tak miałkiego zdradzać partnera?

Zona wie o Twoich odlotach, bo byliscie juz wtedy malzenstwem tak? Przegadaliscie czego bylo brak?? Miales az 2... czyli.. hm, ciekawe.... I... wciaz jestescie razem, rozwineliscie sie, wiec da sie....
tego bym sie trzymala Anno Elizo, od kazdego schematu jest wyjatek