Cslady-Ty bardzo cudnie piszesz o tym,że ograniczenia są w głowie.Tylko to nijak ma się do tego co ja napisałam.
Rodzice Cię wozilili gdzie chciałaś i kiedy chciałaś? A pracowali? Bo ja piszę o rodzicach pracujacych,dowożacych dzieci na zajęcia do miasta oddalonego o 30-40 km kilka razy w tygodniu.Dla wiekszości rodziców logistycznie to wyzwanie nie do pokonania.I wiem co piszę bo na codzień spotykam się z takimi dylematami u znajomych.
Mam znajomą,której córka skończyła I stopień muzycznej.W małej miejscowości,do której dojeżdżała 7 km od swego domu.
Kiedy skończyła dostała się do II stopnia w moim mieście.Te ponad 30 km było dla niej nie do pokonania 4 razy w tygodniu.Nieraz były sytuacje,że musiała zostać na orkiestrę do 19.30 i nie miała czym wrócić.Rodzice mają jeszcze dwójkę dzieci,nie było sytuacji by ją zabrać.Autobus nie dojeżdża do jej wioski,jeździ tylko szkolny po południu,musiałaby 7 km iść na piechotę.
To jeden z mnóstwa przykładów,które widzę prawie codziennie.
Ja te "stereotypy" przerabiam codziennie.W wielu wiejskich szkołach już pracowałam i widziałam moich utalentowanych wychowanków,którzy nie mieli możliwości pojechać na korepetycje do miasta.Znam tez takich rodziców,którzy wiozą dziecko do miasta do szkoły,po południu odbierają a że na 18 dziecko ma angielski w szkole językowej to włóczą się z nim po mieście,a to na obiad pójdą,a to na zakupy.Potem czekają aż dziecko skończy angielski i o 20 jadą do domu.Tam czeka drugie dziecko a pierwsze trzeba jeszcze dopilnować z lekcjami.Rodzice tego dziecka są rolnikami,ale mają szklarnie z pomidorami.Dwa dni mają wyrwane z zycia z powodu kształcenia dziecka.I widzę,że długo tego nie wytrzymają...
Ja nie jeżdże często autem ze względu na cukrzycę-robię to jak muszę.I nie wyobrażam sobie być uwiązaną na wsi i uzaleznioną od dwóch dziennie autobusów szkolnych jeżdżacych-co zrozumiałe-tylko w dni nauki szkolnej.
Ja mam chorowite dziecko,które raz jeden zawiozłam do szpitala w miasteczku oddalonych od wsi,na której spędzam wakacje.To umieralnia nie szpital,tam nikt normalny sam nie pojedzie.Lekarz na nocnym dyżurze,na wpół śpiący chciał dać zastrzyk sterydowy mojemu podduszającemu się dziecku nawet nie pytając czy ona może taki steryd przyjmować.Innym razem mąż naświetlił sobie oczy spawarką.Pojechalismy do tej umieralni a tam po 40 minutach pani doktor wstała,ubrała się i umalowała a następnie poinformowała nas,że ona okulistą nie jest i mamy jechać na oddział okulistyczny do szpitala w mieście,w którym mieszkamy cały rok oddalonym o 30 km.
W tymże samym szpitalu parę ładnych lat temu synkowi brata mojego męża chciano uciąć uciąć cały paliczek bo dziecko włożyło paluszek w furtkę,która mu go przytrzasnęła.Chłopiec stracił paznokieć a w szpitalu w moim mieście palec po prostu zszyto bo kość była nieuszkodzona.
Wioska do całorocznego zamieszkania jest fajna jest się jest emerytem o krzepkim zdrowiu:)
