Za moich czasów:)

Margolciu wydaje mi się że dzięki własnie technice te sprawy wyszły na wierzch.
To jak bedziemy spędzać swój czas zależy niezmiennie od nas samych.
To co mnie boli w dzisiejszej rzeczywistości to pogoń za pieniądzem i bardzo wysokie poprzeczki aby się wybić- trzeba być silnym.
Za to podoba mi się okres PRL - seriale czy książki są wesołe i łatwo poprawiają humor.

zawsze to co przeszliśmy wydaje się nam prostsze niz w czasie kiedy się z tym zmagaliśmy.

Pozdrawiam

Margolcia zdecydowanie się z tobą zgadzam, w twoich czasach i moich zresztą też było milej weselej radośniej mimo octu na wystawie. Teraz ludzie są w izolacji nikt z nikim nie rozmawia, prawdziwa bezinteresowna rozmowa z panią w sklepie czy na ulicy zanikła.
Teraz nikt nikomu nie ufa, w każdym widzimy zagrożenie dla nas , naszych rodzin, dzieci.
Kiedyś młodzież jeździła na obozy, zloty i ludzie puszczali swoje dzieci a teraz a gdzie okradną cie, zgwałcą porwą i sprzedadzą.

A gdzie zaufanie do młodzieży, do samych siebie. Pogoń za dobrami materialnymi i po co to wszystko, tracimy zdrowie i chwile z życia naszych bliskich. A po latach okazuję sie że w rodzinach nie ma więzi, dzieci odeślą bez żalu rodziców do domów opieki bo kiedyś sami byli odsyłani po babciach , nianiach czy ciociach.
Okropne jest zatracanie sie kosztem bliskich w szczurzym wyścigu po złota trumnę.

Moja babcia jak mi mówiła za moich czasów to były wartości honor , ojczyzna, to cos znaczyło a teraz powiedz komuś jesteś odpowiedzialny za kraj to wyśmieje cię.
A ilu młodych ludzi dzieci zginęło żebyśmy my doceniali i szanowali nasz kraj? Obchodzimy święta nią zastanawiając sie nad nimi.Straszne to okropne.
Babcia kiedyś patrząc jak gadam przez komórkę, kręciła głową ze rozmawiam z koleżanka która mieszka kilometr ode mnie zamiast w piękne lato wyjść i pogadać z nią w cztery oczy.
Technika zamyka nas w domu i upośledza , choć daje tez nie ograniczone pole nauki.
Tęsknie za beztroskim dzieciństwem gdzie biegałam bez komórki i nikt mnie nie śledził gdzie jestem i kiedy wrócę.

Mnie najbardziej przeraża, że sama urodziłam się w końcówce PRL-u, a zdarza mi się dość często wypowiadać zdanie "za moich czasów...", co pewnie śmiesznie brzmi w ustach dwudziestoparolatki, ale... jak patrzę na to, co dzieje się dziś, jak zachowują się i wyglądają dzisiejsze nastolatki, to mam wrażenie, że jestem dinozaurem... i mentalnie bliżej mi do czasów młodości mojej mamy, niż do dzisiejszej młodzieży.

Niedawno rozmawiałam o tym z koleżanką ze studiów (zaledwie rok starszą ode mnie) i ona zwróciła uwagę, że kiedy byłyśmy dziećmi, zimą, kiedy spadł śnieg, wszędzie były "ślizgawki" - fragmenty chodnika pokryte lodem czy "wyjeżdżonym" przez dzieci śniegiem, po których ślizganie się było pyszną zabawą. A teraz ciężko gdziekolwiek zauważyć "ślizgawkę", bo dzieciaki, zamiast wychodzić na dwór, jeździć na sankach i ślizgać się - siedzą w domu przy komputerach...

Na podwórkach i placach zabaw widuje się tylko młodsze dzieci, te pod opieką rodziców, bo starsze w wolnych chwilach, zamiast wyjść na powietrze, grają na komputerze. Kiedy ja byłam dzieckiem, na podwórku można było spotkać dzieciaki praktycznie w każdym wieku, włącznie z nastolatkami - jeżdżące na rowerze, bawiące się, biegające... Dzień, w którym się nie wybiegałam do utraty tchu i nie wybrudziłam, był dniem straconym.

Do tego dochodzą "problemy" nastolatków - wczesny seks, brak szacunku do siebie i swojego ciała, alkohol, papierosy, narkotyki, wulgaryzmy... Jak widzę 12-13 latków z petami, rzucających mięsem aż uszy więdną, to aż mnie trzęsie. Podobnie w autobusach - zaczęłam jeździć zawsze ze słuchawkami i jakąś muzyką, bo nie jestem w stanie już słuchać opowieści młodych dziewczątek w stylu: "zrobiłam ostatnio kolesiowi loda na dyskotece, bo postawił mi drinka". TAK, opowiadają sobie o tym w autobusie, tak, że wszyscy to słyszą. Niedobrze się robi.

Już bardzo dawno temu Alfred Adler pisał:
"Braterstwo to jedyne co zdoła nas ustrzec przed spłonięciem na krzyżu szkodliwej fikcji"
A przez "Szkodliwą fikcję" rozumiem dzisiejszą ,toksyczną  wylewność medialną,jak i tgz. Zdobycze techniki
coraz większe odizolowanie międzyludzkie zawdzięczamy konsumpcjonizmowi i w pogoni za dobrem materialnym,co skutkuje tym,że nie widzimy co się wokół nas dzieje i co robią nasze dzieci np.
Smutne, bo spada to po równi pochyłej...Nikt ani nic już tego nie zmieni..
Nikt nam komputerów ani telewizorów nie wyrzuci a czasów PRLu nie przywróci..

Margolcia,fajny temat.
Ja tez dodam trzy grosze.
rzeczywiscie ....za moich czasow bylo inaczej.Ale kto jest temu winien?Caly system.Poczawszy od rodzicow i konczywszy na naszym ustroju.

Swiatem obecnie rzadzi pieniadz.Niestety.Rodzice w pogoni za kasa nie maja czasu na rozmowe z dziecmi.W pogoni za kasa lub z powodu takiej a nie innej organizacj pracy.Dzieci sa niedopilnowane.
Kiedys dzieciom czytalo sie ksiazki,wyprawa do DK konczyla sie zakupem bajek,ktore kiedys tez byly drogie.a teraz?Wlacza sie DVD i z glowy mamy dzieciaka.
Kiedys kupilo sie gry planszowe lub puzzle i poswiecalo sie czas dzieciakom.Byla swoista wiez rodzic-dziecko.A teraz?Teraz dzieciak ma kupiona gierke w komputerze i sobie pogrywa.
A_normalna,piszesz ,ze teraz jest duzo nauki.A myslisz ,ze kiedys mysmy sie nie uczyli?To nie jest wytlumaczenie ,ze jest szkola.
kiedys byla szkola ,bylo i wyjscie do kolezanek.Teraz po co wychodzic ,jak mozna wlaczyc gg i z glowy?

Mozna mnozyc przyklady i mnozyc.

Wiecie, mnie się słabo robi, jak widzę tych młodych ludzi, zblazowanych, smętnych, jakby już całe życie mieli za sobą i niczego już nie oczekiwali...

Mon, masz całkowitą rację, że za naszych czasów też była nauka i to chyba trudniejsza, bo bez możliwości ściągnięcia bryków z kompa, streszczenia lektur itp. Lekturę TRZEBA było przeczytać.

Przez siedem lat trenowałam wyczynowo sport i ani szkoła, nauka ani treningi nie przeszkadzały mi w tym, aby jeszcze pograć w piłkę na podwórku, czy wyskoczyć w tajemnicy przed rodzicami o 23ej na zamknięty już basen Cracovii. To była dopiero frajda! I fantazja.

Nie zwalajmy więc wszystkiego na nadmiar nauki.

A_normalna masz rację ! Widzisz, ja przyjeżdżam ze szkoły ok. 16:00, lekcje robię do 18:00 (nie, nie spisuje wszystkiego z internetu.......) a po 18:00 godzinka przerwy na posiłek, poleżę chwilkę i o 19:00 chcociaż już mi się nie chce, uczę się..... W tygodniu mam po 2 sprawdziany, codziennie trzeba być przygotowanym na j.polski. I gdzie tu czas na odpoczynek, spacer ? Po tej nauce to nie mam ochoty na nic innego jak położyć się spać, i tak codziennie do weekendu.

Ojej, fantastycznie jest wyobrażać sobie dzień w dzień na podwórku...
Kobietki, wierzcie mi, że gdybym tylko miała na to wszystko czas to bardzo chętnie bym powtórzyła wszelkie zabawy na świeżym powietrzu! Ale wracam ze szkoły późno, zanim odrobię lekcję i się nauczę, do tego jakieś ćwiczenia na rozruszanie się, to po prostu... marzę o tym, aby spać... Ewentualnie wchodzę na forum .  Jak byłam młodsza zawsze zjeżdżałam z górki na sankach, bawiłam się w chowanego, butelkę (taką co się kopie - coś jak zabawa w chowanego), gumę... A przecież jestem z tej "nowej epoki". Więc to nie jest tak, że technologia objęła wszystkich... Chociaż mam siostrę młodszą prawie osiem lat i drobne różnice były... Wciąż siedziała przed komputerem, nawet wiosną, dopóki nie odkryła gumy i skakanki. W słoneczne dni brała do szkoły i dziewczynki z jej klasy od razu podłapały! Myślę, że gdyby trochę dzieciom ograniczyć komputer, a pokazać im stare zabawy, to chętnie przesiadywałyby na podwórku .

Ależ szkoła, lekcje....były zawsze. Powiem więcej - uczniowie spedzali w szkole więcej godzin niż teraz, mieli więcej w planie. Do tego kółka i "eskaesy", chór szkolny. Harcerstwo. Każdy uprawiał jakąś dyscypline sportu, bo były takie możliwości.
I nie boję się zaryzykować stwierdzenia - młodzież wiedziała więcej i ta wiedza była usystematyzowana.

Owszem szkoła, lekcje były zawsze, są i będą. Ale z tego co wiem, np. mojej mamie wystarczała godzinka na odrobienie lekcji. Jak ja wracam ze szkoły po 16:00 (czasem nawet lekcje kończę o 16:45, więc w domu jestem ok. 18:00) to naprawde już nic mi się nie chce... Ale lekcje odrobić trzeba, nauczyć się wypada- dla siebie, bo w końcu nie uczymy się dla kogoś. I tak uważam, że warto to wszystko przemęczyć, bo później czeka nas zasłużona nagroda- wiedza i szkoła wyższa. Nauka nie przychodzi sama, tak czy inaczej musimy się do niej przyłożyć.

No z tymi dyslektykami to po prostu żarty... Każdy kto nie radzi sobie z ortografią zamiast poćwiczyć, to od razu stwierdza, że jest dyslektykiem i już. Wystarczy papierek żeby wykręcić się od pisania poprawną polszczyzną.

hej
Margolciu, ja także nie mam im tego za złe, tak długo jak nie wykroczą poza jakieś normy obyczajowe i społeczne. Cóż, wystarczy spojrzeć na wątek "odtajała mi chrześniaczka". Właśnie, popieram Cię w 100 %, brak szacunku drażni niesamowicie.

Mój mąż niegdyś pracował w szkole, w dodatku także jako opiekun dzieci na dowozach. Wracał wykończony, pyskówka, nierobienie sobie nic z opiekuna, a czasem wyśmiewki typu- "ha ha, no i co mi zrobisz? Nic, bo masz przej...". Skłamałabym mówiąc, że moje dzieci nie burzą się, nie pyskną itd., ale jak słyszę co niektórzy potrafią... Masz rację, krew zalewa. A wiecie, rodzice czasem przychodzili na skargi, bo opiekunowie to i tamto. I kto w takim przypadku powinien iść na resocjalizację?

Kobietki, piękna dziś wiosna u mnie, otworzyłam sezon tarasowy pijąc kawusię i ogladając krokusy na trawniku. Rozmarzyłam się jak to fajnie i pachnąco było latem na łąkach, gdy robiłyśmy wianki z kwiatów.

hej
nie płaczmy, że się skończyło, cieszmy się, że w ogóle było pa