Czy któraś z was chciałaby zostać żoną rolnika ?

hm... wątpię czy szukał rąk do pomocy, bo mi na nią nie pozwalał, choć ja sama chciałam
Ja potrafię zrozumieć brak czasu i pracę, ale tak jak to napisałeś każdy przecież da radę zorganizować sobie jakoś czas.
Jeszcze jedną wadą przy braku czasu jaką zauważyłam jest pisanie smsów... Że chłopak pracuje, jest zajęty, a tą pustkę wypełnia właśnie smsami i jeszcze stwierdzenie "przecież wszystko jest dobrze, przecież rozmawiamy".
A takie właśnie zachowanie zauważyłam nie tyle co na sobie, ile na innych moich koleżankach też.

I tu właśnie odpowiedz na pytanie w tytule... Czy któraś z was chciałaby zostać żoną rolnika?
Chyba nie, bo kobiety potrzebują jednak trochę więcej uwagi
(ale pewnie są też wyjątki tylko ja ich niestety nie znam )

nie przeczytałem wszystkich postów bo są zbyt długie ale po kilku podobnych wypowiedziach chciałem się do tego jakoś odnieść.
Po pierwsze miłość to kochanie kogoś bez względu na pochodzenie, bogactwo, wykonywany zawód, no ale w dzisiejszych czasach coraz większe znaczenie ma kwestia materialna, gdyż po ślubie można od razu stać się kimś bogatszym a nie dorabiać się przez większość życia. Na pewno wiele kobiet mówi, że nie obchodzi je majątek, ale w tym miejscu rodzice, troszcząc się o dobro swoich dzieci, będą chcieli aby córka nie wyszła za jakiegoś gołodupca. Przyznaję, że jeden rolnik może mieć nawet milionowe roczne zyski a innemu ledwo starcza na bytowanie. Zazwyczaj ten pierwszy przez swoją pracę osiąga takie wyniki i z biegiem lat inwestuje w takie technologie, które ułatwiają pracę w gospodarstwie, zaś ten drugi to jełop, który nie ma pomysłu na dalsze życie. życie z takim jełopem to dla kobiety jest olbrzymia mordęka.
Chciałbym tu przytoczyć przykład swojego gospodarstwa, który może trochę rozjaśni dziewczynom życie na wsi. Od razu mówię, że nie szukam kandydatki na żonę bo już mam.
Wrócę może do kwestii wykształcenia. Prawdą jest, że pokolenie rolników >40 nie ma wykształcenia wyższego. w tamtych czasach nie było samochodów, którymi przyszły rolnik mógł pojechać na uczelnię i się kształcić. Wieś była trochę zacofana i rodzice nie uważali, że przyszłemu następcy jest potrzebne takie wykształcenie skoro zostaje na wsi. Najważniejsze jest to aby był pracowity a uprawy i hodowli nauczy się od ojca. Dziś się wszystko zmieniło. Większość rodziców nie zabrania dzieciom kształcenia się. Owszem zdarzają się przypadki, że jedyny następca rodu chce studiować, a ojciec z obawy przed jego ucieczką ze wsi zabrania mu tego. Według mnie jeśli młodemu chłopakowi nie wyrobiła się chęć pozostania na wsi to nie ma co go do tego zmuszać, bo dobrym rolnikiem na pewno nie będzie. ja studiowałem na SGGW, zrobiłem dwa kierunki i podyplomówkę i zostałem rolnikiem bo wiem, że to kocham i nie jestem w stanie w tak młodym wieku i bez znajomości zrobić potężnej kariery, która przyniosła by mi takie zyski jak w rolnictwie. Ponadto jestem sam sobie szefem i nie obawiam się, że dziś mam pracę a jutro mogę nie mieć.
Odziedziczyłem gospodarstwo po ojcu, ok 25 ha oraz wspaniałe budynki inwentarskie i dom . w ciągu 7 lat kupiłem maszyn za ponad 1mln złotych, bo mnie na to stać. dzięki nim praca jest łatwiejsza.
Posiadam 40 krów mlecznych, których obsługa to 2 godziny rano, godzina w południe i 2 wieczorem. co miesiąc świeża gotówka ok 30 tysięcy złotych (zwykły robotnik pracuje na to cały rok), inne źródła to usługi, sprzedaż bydła mięsnego itp. bez problemu rocznie mam ponad 200 tysięcy złotych na czysto. Kobiety w moim domu może nawet zapomniały gdzie jest moje pole, bo wszelkie prace robią maszyny i ja jako ich operator. Pomagają mi tylko w doju gdzie mleko samo leci rurami do zbiornika i samo się myje. Paszę krowom zadaję z paszowozu. od listopada do marca nie ma prac polowych i zazwyczaj się odpoczywa po wydojeniu krów. jeśli chodzi o wyjazdy to kwestia dogadania się z rodzicami. wiadomo całym domem nigdzie nie pojedziemy na dłużej ale rodzice np. pojechali sobie na Kanary a ja  później do Tajlandii.
i tu taki apel do dziewczyn: dawniej kobiety to były parobki którym dzienną scieżkę życia wyznaczał: dom-pole- obora i nie było problemu, że któraś nie chce robić. dziś żona rolnika jest bogatą panią domu, która ma piękny ogród, piękny dom, kocha to co lubi, pomaga mężowi i korzysta z życia podobnie jak każda inna. nie musi daleko dojeżdżać do pracy, robić monotonne zajęcia i pierdzieć w stołek z obawy przed stratą pracy w której musi siedzieć do 67 roku życia. Na wsi ile zrobi to zrobi i ma opłacony KRUS , bez względu na to co robi.
Wiadomo że rolnictwo nie jest też takie cudne , trzeba nie kiedy ubrudzić się w gównie, w żniwa trochę więcej zapier...ać i trochę śmierdzieć. no ale od tego mam 3 łazienki i i tyle ciepłej wody ile potrzeba żeby się umyć.
Niech dziewczyny które mają możliwość wyjść za rolnika poważnie się zastanowią nad tym co napisałem bo można tu jeszcze wiele pisać o charakterach, pracowitości i wszechstronności rolników, no ale nie każdy jest taki sam i waszym zadaniem jest odkrycie różnych cech w przyszłym mężu.

dopłaty w moim gospodarstwie to tylko ok 35 tys rocznie co jedynie wystarcza na nawozy na obrabianą ziemię wraz z dzierżawami ok 50 heksów , na maszyny które zakupłem dostałem około 50 % zwrotu ze środków unijnych  bo  była taka możliwość więc trzeba ciągnąć ile się da. Moja dziewczyna jest tak napalona na kupno ziemi że aż się wstydzę podkupywać niekiedy sąsiadów

Takich gospodarzy jak johndirek jest teraz niewielu.
Wiele osób się poddaje bo zwyczajnie sobie nie radzą...

W całej okolicy gdzie mieszkam większość to tylko takie "buraki" robią w polu bo muszą, marudzą że to muszą robić itp. To jak jakakolwiek dziewczyna może go chcieć.
Są też oczywiście wyjątki, ale według moich obserwacji, tych pierwszych jest zdecydowanie więcej

VIAN i właśnie przez takie stereotypy jak Twoje rozwojowi, porządni, rozgarnięci chłopacy ze wsi nie mogą sobie znaleźć partnerek. Żal....
Lilia20 masz rację, zawsze się znajdą jakieś "buraki" ale przecież wszystkich nie możemy wrzucać do jednego wora. W mieście też jest pełno chłopaków nierobów, którzy tylko myślą gdzie coś podpier.... albo komu by tu dziś wpier... i potem się chwalą tym jak tacy niedorozwinięci przed swoimi koleszkami, bo to jest wszystko na co ich stać.
P.S.
Cieszy mnie to, że nie jestem sam w "walce" o dobre imię chłopaków ze wsi. I Ja również nigdy w życiu bym nie chciał aby moja partnerka siedziała w domu i była tzw. kurą domową. Cieszyło by mnie to jakby miała swoją pracę, która by jej sprawiała satysfakcję. Ale niestety większość dziewczyn z miasta myśli, że jak się zwiążą z chłopakiem, który ma gospodarstwo to będą musiały od rana do nocy ciężko pracować. A wcale tak nie jest. Osobiście czego nie robię sam to robią to pracownicy i wcale nie potrzebuję rąk mojej dziewczyny (potencjalnej oczywiście) do pracy.

Chłopaki a nie chłopacy. ;-)

Ja wiem, czy stereotypy? Pisałam na podstawie swoich kuzynów, rodziny przyjaciół ze wsi, ich sąsiadów, ble ble - ludzi których znam w większości bardzo dobrze i jakkolwiek większość z nich lubię, część nawet kocham, to po prostu z nikim bym się nie widziała w związku.

Tzn wiesz, ekstra, że masz takie podejście, serio, ale ja pisałam z myślą o samej sobie. Ja raczej nie znalazłabym pracy na wsi, musiałabym do pracy dojeżdżać do miasta, a że mam poważną wadę wzroku, nie bardzo mogę mieć samochód i prawo jazdy. Natomiast dojeżdżanie kilkadziesiąt km, a potem przedzieranie się komunikacją miejską przez korki - cóż, nie jest niemożliwe, ale na dłuższą metę bardzo zniechęcające.

Ergo nawet zakładając, że poznałabym czarującego, błyskotliwego faceta ze wsi i tak wątpliwe, żebym się przeprowadziła do niego i zamieszkała z nim, bo ja mam pracę tutaj. On z kolei też pewnie chętnie by nie przeprowadził się do miasta, żeby kilkadziesiąt km dojeżdżać do tego gospodarstwa.

Swoją drogą nie wiedziałam, ze w tym temacie o małżeństwach z facetami ze wsi można się wypowiadać tylko w superlatywach, a napisać, że raczej by się nie chciało, to już nie wolno, bo "żal.." i bo przeze mnie fajne chłopaki nie mają dziewczyn

PS.
A co do mentalności: jestem zdeklarowaną niewierzącą, nie chcę brać ślubu kościelnego ani chrzcić dzieci. Nie jestem też szczególnie rodzinna, nie znoszę np. kiedy ludzie, którzy na co dzień się podgryzają uśmiechają się do siebie fałszywie z okazji ślubu, chrzcin czy świąt takich lub owakich. Mam tendencję do bycia szczerą i szanuję tych, którzy na ten szacunek zasługują, np. mądrością, a nie oczekują go z automatu za to, że przeżyli np. 70 lat. Udany wieczór to dla mnie raczej taki przegadany przy winie niż przetańczony w klubie, a wiejskich dyskotek szczególnie nie znoszę. Wiedząc to wszystko jak uważasz - czy przeciętny facet ze wsi byłby dla mnie dobrym mężem, a ja dla niego dobrą żoną i czy uważasz, że dobrze bym się czuła na przeciętnej, polskiej wsi?

Lilia 20  - Chłopak nie pozwalał Ci pracować bo wychodził z założenia, że  jako ?miastowa? po prostu nie  nadajesz się do pracy w gospodarstwie i byłoby z tego więcej strat niż korzyści. Choć  jest jeszcze jedna możliwość - to był tylko podstęp. Po co masz się zrażać pracą przed ślubem ? Lepiej  udawać, że nie będziesz musiała nic robić w gospodarstwie a po ślubie.... To już  inna sprawa..  No ale to tylko  moje domysły .
Vian - Oczywiście, że można się wypowiadać nie tylko w superlatywach. Chodzi tylko o to by nie ?lecieć stereotypem? - mam tu na myśli ?wiejską mentalność?.  Piszesz, że wypowiadasz się na podstawie obserwacji swojej rodziny i jej sąsiadów. Tylko, że patrzysz się na WSZYSTKICH  rolników przez pryzmat konkretnej wsi. Spotykałem się kiedyś z warszawianką wywodząca się ze wsi i dla niej  czymś niesamowitym był fakt, że skończyłem studia. Dlaczego? Dlatego, że w jej rodzinnej wsi chłopaki kończyli edukację na zawodówce a ich codzienne życie kręciło się od rana do wieczora wokół sklepu monopolowego. Dla przykładu - znam miasto, w którego w jednym z parków można było się urodzić, przeżyć długie lata z butelką w ręku i umrzeć.
Łamiąc kolejny stereotyp specjalnie dla Ciebie przyznam się, że też jestem niewierzący, nie chcę brać ślubu kościelnego i chrzcić dzieci....NIESPODZIANKA !
I na koniec mała złośliwość, ale jak czytam ?Mam tendencję do bycia szczerą? to muszę się zapytać: jesteś szczera czy tylko ?masz tendencję? ? Żeby nie było, bo kiedyś wcześniej zostałem tu posądzony o ?pokazywanie prawdziwego oblicza? - to jest żart !.
PS. Panowie - Jeeeeeeessssttttt jedna chętna na żonę dla rolnika - Pozdrowienia dla Nikandry !!!

Facecie ze wsi
"byłoby z tego więcej strat niż korzyści" -  ... teraz to ja w szoku jestem. Jeżeli praca na wsi jest aż taka trudna, że nie dałabym rady nic tam zrobić... to może faktycznie ja i reszta dziewczyn z miasta powinnyśmy się trzymać od was z daleka skoro tak uważacie nie wiem jak mam to rozumieć.

Nie jestem całkiem zielona w tym, spędziłam w dzieciństwie wiele czasu na gospodarstwie, może nie wszystko wiem, ale chyba wszytskiego się można nauczyć Chciałam pomóc chłopakowi przy pracy, aby potem miał dla mnie więcej czasu, no ale może on w ogóle nie chciał go dla mnie mieć...

dominoszef
Przecież nie wrzuciłam wszytskich do jednego worka napisałam że na pewno są wyjątki, ale osobiście poznałam więcej tych przypadków o których mówi Vian co mnie trochę zniechęciło.

A osobiście, to będę mieć pracę w mieście:) żadna tam ciężka praca więc w ciągu dnia będę mieć jeszcze sporo energii na inne rzeczy
i zawsze marzyłam by mieszkać na wsi. Po pracy wrócić do pięknego domu, zająć się np. ogródkiem bo to moja wielka pasja, pomóc mężowi czemu nie, widziałabym siebie właśnie w takiej roli...
Ale nawet jak bym chciała to zniechęcają mnie osoby które znam. U mnie w okolicy nie ma takich rolników jak to chłopcy opisali wyżej

haha jeszcze nie widziałam aby ktoś kogos musiał uczyć jak się łopaty używa
Jakoś mnie nikt nie uczył, a jakoś nigdy nie miałam z tym problemu, zawsze mi w życiu wystarczyło jak spojrzę jak ktoś inny coś robi i też umiałam od razu
Poza tym pomoc przy pracy to chyba co innego jak bym miała sama wszystko robić Pomagając komuś, przy okazji się tego uczysz, a następnym razem sam już potrafisz to zrobić no tak mi się wydaje.

Lilia 20 - Ty jesteś wyjątkowo zdolną osobą, gratuluję . Tylko, że ja do tej pory pamiętam jak śmiałem się z pewnego studenta mówiąc: "widzisz student, taki trudny kierunek studiujesz a łopatą robić nie umiesz". Każdy rolnik mógłby Ci opowiedzieć jakąś historyjkę o tym jak to z pozoru prosta praca wymaga jednak pewnych umiejętności, nawet kopanie rowu.... No ale dość już rozważań  o łopacie na tym czacie

wiem, że nie był bym bezpośrednio wytykany palcami za niereligijność ale moherowi wyznawcy ojca dyrektora na pewno obrobili by mi dupę poza oczy. W kręgu ludzi młodszych nie było by z tym większego problemu. religijność na wsi jest wysoka , szczególnie jeśli ma się kościół 20 metrów od domu ,jedna msza i jedna wioska . Każdy widzi kto chodzi a kto nie. jeżeli do tego kościoła trzeba dojechać samochodem gdzie są dwie msze i spotyka się tam zlot dziesięciu wiosek z gminy to  sprawa jest inna . owszem można chodzić na msze tylko na pokaz a w rzeczywistości w nic nie wierzyć . Polska jest krajem monoteicznym w którym większość wierzy w Boga, natomiast wiara w np. Latającego potwora spaghetti jest traktowana przez społeczeństwo jako coś złego. Rozumiem, że nasza religia jest bardzo konserwatywna i nie pozwala na pewne rzeczy, które w nowoczesnym świecie są na porządku dziennym. Uważam iż jeżdżenie do dziewczyny  raz w tygodniu bez wspólnego mieszkania i seksu przedmałżeńskiego jest złe bo tylko poprzeż wspólne bytowanie ze sobą można się poznać a po ślubie nie ma rozczarowań. Jest to grzech z kţorego się wyspowiadam , pomimo iż w konfesjonale ksiądz będzie pouczał o tym , ja nadal będę w ten sposób grzeszył bo nie wyobrażam sobie mająć w przyszłości np 4 dzieci na nie korzystanie z antykoncepcji. Nie wyobrażam sobie również nie wierzyć w nic bo tak jestem wychowany i dalsze pokolenia chcę tak samo wychować.  co jeśli w przyszłości moje dzieci będą odrzucone od swojej grupy bo rodzice ich nie ochrzcili i nie posłali do komunii. Jeśli mój syn spotka dziewczynę katoliczkę , która chce małżeństwa w zgodzie z tradycją to jak to zrobi skoro nawet nie ma podstawowych sakramentów. Wiara jest również częścią wychowania, w dziecku kształtuje się sumienie, pewna odpowiedzialność. Z moich obserwacji wynika, że jeśli rodzice nie zadbają o katolicyzm dziecka to rosną z nich mali gangsterzy.

ale przesadziłeś tak jak z ta wiarą która niby kształtuje  sumienie

nie usuniesz posta możesz go edytować i zostawić np.kropke tylko

Vian ok chłopaki, a nie chłopacy masz rację mój błąd

Lilia20 właśnie takich dziewczyn jak Ty szukają chłopaki ze wsi, a z pewnością Ja takiej dziewczyny szukam.

Johndeerek piszesz, że "życie z rolnikiem na ,, kocią łapę" sprawiło by nieustanne bycie na języku wszystkich sąsiadów." I znów pojawia się stereotyp, jak to niby jest na wsi. Nie wiem jak u ciebie ale w moich rejonach to jest normą, że nawet rolnicy żyją z początku na "kocią łapę" i nikt z tego nie robi żadnej sensacji. A przyczyną takiego życia w pewnym stopniu jest niestety pazerność niektórych dziewczyn, które myślą tylko o tym aby zostać współwłaścicielką majątku męża, najlepiej jeszcze, żeby mieć z nim dziecko po to aby później się z nim rozstać, wziąć połowę majątku i wysokie alimenty. Niestety taka jest prawda. Oczywiście nie chcę aby ktoś pomyślał, że wrzucam wszystkie dziewczyny do jednego wora ale wielu moich znajomych znalazło się właśnie w takiej sytuacji. A co do chodzenia do kościoła bo "co ludzie powiedzą" to znów muszę się nie zgodzić. U mnie nikt na to nie patrzy. Jak ktoś chodzi to chodzi jak nie to nie i w ogóle to nikogo nie interesuje.

Panowie, strach przed zamieszkaniem z teściową po jednym dachem zwycięży!
Załóżmy, że dziewczyna pracuje. Natychmiast sobie przekalkuluje, ile czasu i pieniędzy będzie ją kosztował dojazd do pracy. Kobiety chcą mieć dzieci. Jak sobie to wyobrażacie? Posady trzeba pilnować, nawet w tej  budżetówce, czyli zaraz po macierzyńskim powrót. Co z niemowlakiem, niania? Chyba czytacie co piszą kobiety, teściowej wara od maleństwa! Hormony szaleją, teren jest "obsikiwany".

Mając do wyboru rolnika ( nawet wykształconego, o większych przychodach) lub operatora CNC, kobieta wybierze tego, który zapewni jej większy komfort nie tylko materialny, ale też psychiczny. Mówiąc krótko, małe ciasne, ale własne i bez orbitującej teściowej, męczących dojazdów, braku zaplecza w postaci żłobka czy przedszkola.

Coś naprawdę konkretnego trzeba wrzucić na haczyk, żeby zachęcić przyszłą żonę. Mówimy o takiej uczciwej, pracowitej.

Odpowiem krótko i zwięzle NIE, nie chciałabym

Chaber05 -
Masz rację, życie na wsi nie jest dla wszystkich. Trzeba liczyć się z tym i trzeba również się z tym pogodzić, że w większości przypadków czekają nas dojazdy, czasem długie. Jakiś lepiej zaopatrzony sklep, kino, teatr czy impreza - trzeba wsiąść w samochód i poświęcić trochę czasu na drogę. Ale jak najbardziej jest to możliwe. W zamian dostaje się wiele innych rzeczy, których nie będę teraz wymieniać ale dla których wolę mieszkać na wsi. Co do dojazdów do pracy to proszę zauważ, że nie zawsze tak jest, że mieszkając w mieście ma się pracę na miejscu. Czasem niestety trzeba jechać do innego - oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów miasta.
Ale faktycznie, niestety dzięki stereotypom faktycznie my rolnicy musimy - jak to zgrabnie ujęłaś - wrzucić coś konkretnego na haczyk .
Vian -
Święta  racja ! O to właśnie chodzi by mąż-rolnik miał jaja - nie tylko w kurniku .

Pumo, tobie w ręce wpadła rolnicza gazeta więc były w niej anonse rolników.
Mieszkam na wsi i obserwując moich miejscowych facetów do wzięcia stwierdzam że większośc z nich to mężczyźni, którym mamusie układają życie. A motto takiej mamusi brzmi: ŻADNA  NIE ZASŁUGUJE NA MOJEGO SYNKA!!!
Przypomniała mi się w tym momencie historia mojego kolegi. Chłopak pochodzi z bardzo katolickiej rodziny. Jego mamusia ma hopla na punkcie kościoła itp. No więc ten chłopak zakochał się w dziewczynie, planowali ślub. Co na to mamusia? W imieniu syna zerwała zaręczyny. Chłopak załamał się a mamusia dała na mszę w intencji jego powrotu do zdrowia. Dodam że ten chłopak ma 32 lata.
Ale takie matki zdarzają się nie tylko na wsiach.
Jeśli chodzi o to czy mogłabym być żoną rolnika to moja odpowiedź brzmi: raczej nie.

Tylko ten samochód i prawo jazdy trzeba jeszcze mieć, a niektórzy nie mogą, np. ja. Jeszcze inni po prostu nie czują się na siłach pokonywać dłuższej drogi codziennie samochodem, czy deszcz czy śnieg, bo czują się marnymi kierowcami i się zwyczajnie boją.

Więc nie piszcie tak, jakby już absolutnie każdy miał prawo jazdy, samochód i jeździć kilkadziesiąt km w jedną stronę dziennie, to dla niego pikuś.

Dominszef, lepsze ciasne mieszkanko z kredytem, niż teściowa na karku.

Mówisz, że szybciej ze wsi do miasta, niż z jednego końca miasta na drugi. Może ze wsi do tabliczki z nazwą miasta tak, ale nie każdy pracuje na obrzeżach miasta i to tych od strony wsi, w której mieszka. Często trzeba najpierw dojechać do miasta, a później jeszcze przez pół miasta do miejsca pracy.

Nie każdy też pracuje w wielkiej firmie:) Dojazd jest różny, w jednym przypadku będzie to 15 minut bez korków, w innym upierdliwe 2 godziny. Po prostu nie ma co generalizować.

Tak, trzeba mieć własne zdanie i umieć wyperswadować pewne rzeczy rodzicom, a Ci rodzice muszą być choć trochę taktowni, tolerancyjni i szanować czyjąś prywatność. Wtedy są fundamenty pod to wspólne życie, czy to w jednym domu, czy w dwóch na jednym podwórku. A to i tak nie znaczy, że będzie dobrze.
Zresztą faceci zupełnie inaczej patrzą na tą relację teściowa-synowa.

Ale i tak moim zdaniem młodzi nie powinni mieszkać z rodzicami.
Ja bym się nie zdecydowała nawet na mieszkanie w jednym mieście z rodzicami, czy teściami, a co dopiero po sąsiedzku, czy w jednym domu.

Vian, to o teściowej to do mnie

chaber masz trochę racji ale w przypadku gdy dziewczyna zamieszka z nowym mężem w jego domu to wymagania teściów są inne niż w odwrotnym przypadku. Wiadomo, że to facet jest glową rodziny i powinien zatroszczyć się o dobrobyt rodziny. Ja sam nie chciałbym przenieść się do domu bogatszej ode mnie dziewczyny bo jeśli nie osiągnął bym pewnego poziomu w postaci wysokich zarobków lub też cenionego przez społeczeństwo stanowiska pracy to czułbym , że  teściowie są ze mnie mało zadowoleni. na wsi jest często tak, że dziewczyna pomimo tego iż jest biedna to nadrabia to pracą i teściowie są zadowoleni. Znam przypadki w których rodzice za dużą się wtrącają w życie młodych i to nie prowadzi do niczego dobrego. Ja nigdy nie pozwoliłbym sobie na to by moi rodzice wtrącali się w moję życie małżeńskie. Życie z rozsądnymi ropdzicami w zgodzie to jest wielki plus. U mnie rodzice mają własne mieszkania, ja mam swoje i jest jeszcze babcia która ma swoje pokoje. nie mam problemu z wyjazdami bo w tym czasie rodzice za mnie pracują, później oni wyjeżdżają a babcia , która ma ponad 70 lat czasami sama pójdzie i wydoi 40 sztuk bydła bo może się zdażyć , że ja i ojciec po pewnej gościnie możemy trochę zaspać. Tak więc jeśli taka startsza osoba daję radę z takimi robotami to nie ma w tym nic ciężkiego dla młodych osób.  Gospodarzyć samemu z żoną w produkcji zwierzęcej to najgorsza rzecz bo dopóki dzieci nie urosną to nie ma mowy o wspólnych wyjazdach a rodzice zawsze pomogą.
Cały czas piszecie o tym , że kobieta rolnika pracuje, dojeżdża do pracy. Ja w swoich okolicach obserwuję trend , że żony tych najmniejszych gospodarzy jeżdżą do roboty do miasta a po powrocie pomagają w gospodarstwie, natomiast żony tych większych hadziajów nawet o takim czymś nie myślą i to nie z tego powodu, że mają nawał pracy w domu, tylko dlatego, że to co da się osiągnąć z gospodarstwa stwarza takie  warunki, że dodatkowe źródła zysku nie są potrzebne. Są przypadki, że kobieta jest w czymś dobra i chce się realizować zawodowo ale znam wiele takich, które w gospodarstwach roślinnych ( brak produkcji zwierzęcej) pomimo braku obowiązków związanych z hodowlą  nawet nie myślą o pójściu do pracy bo jest im dobrze w domu

"Już na rogatkach miasta zaczynają się korki. U mnie to jakieś 7km przed tablicą z nazwą miasta. Do dużego zakładu jedzie dużo samochodów (chyba jasne)."

CHABER05 w moim przypadaku dojazd do ścisłego centrum miasta zajmuje mi 25 minut, dobra maks 30 min. W pobliżu mojego miejsca zamieszkania biegną 4 trasy o znaczeniu krajowym jak i międzynarodowym także akurat z tym w moim przypadku nie ma najmniejszego problemu.

A teraz odpowiem na Twoje pytania, tak więc:
- do miasta wojewódzkiego 35 km
- żłobek, przedszkole począwszy od sąsiedniej miejscowości do pierwszego większego miasta oddalonego o 10 km
- owszem działa świetlica
- rodzice nigdy w życiu by się nie wtrącali w sprawy moje i mojej wybranki
- hmmm o jakim "obsikiwaniu:??
- czy z miasta czy ze wsi bez różnicy ale nie wyobrażam sobie aby moja wybranka siedziała w domu zamiast się rozwijać i pracować poza gospodarstwem. Jak będę potrzebował pomocy to zatrudnię dodatkową osobę zamiast męczyć żonę.
- owszem mieszkałem w ciasnym mieszkaniu w mieście i nigdy w życiu bym więcej nie chciał tak mieszkać
- w gospodarstwie decyduję oczywiście Ja, jednakże zdarza się, że zwracam się o poradę zwłaszcza do ojca.

I co Ty na to??

nikt nie każe babce robić ale to jest taki typ człowieka, że jak nic nie robi to jest chora

chaber05 z tego co Ja tu widzę to największy problem jest w tym, że na jednym placu (ale nie w jednym domu tylko w osobnych) będę mieszkał Ja i moi rodzice. Ale jak Wy (dziewczyny) to sobie inaczej wyobrażacie?? Wybudować dom rodzicom na drugim końcu Polski?? I wtedy było by wszystko ok?? No to już mi się wydaje, że mała przesada. Bo tak jak johndirek pisał, że jak są rodzice pod ręką to nie ma żadnego problemu aby z małżonką wyskoczyć gdzieś na parę dni a jak nie ma  nikogo no to rip...

chaber05 w odpowiedzi na Twoje pytanie to taki kłopot mieli moi rodzice z moją babcią, tzn nie kłopot, po prostu zamieszkała w domu dla starszych ludzi gdzie miała non stop opiekę i gdzie wszyscy mogli Ją bez problemu odwiedzać. I wszyscy byli zadowoleni a najbardziej babcia bo tam miała z kim porozmawiać i była między ludźmi a nie sama w domu.

chaber05 owszem można ale co jak np w żniwa zrąbie się pogoda i są np 3 dni postoju to wtedy na spontana można gdzieś wyskoczyć jak są rodzice pod ręką a tak to d**a

lena812 wtedy moje dzieci będą na tyle duże, że będą zarządzać.

dominoszef a jaką masz pewność że Twoje dzieci bedą chciały zostać na gospodarstwie?

Dobra panowie kończę.

Rodzice na emeryturze, powinni naprawdę na niej byc. Raz na jakiś czas mogą w czymś pomóc, ale wykorzystywanie ich uważam za przegięcie. Tym się właśnie różnimy, jeśli samodzielnosc, to samodzielnosc. Szlag by mnie trafił gdyby synowie nas wykorzystywali. My mamy swoje życie, oni powinni miec swoje. Widujemy się co jakiś czas, nie za często i gra gitara. Takiego życia oczekują dzisiejsze kobiety.

Domino dobrze się zastanów. Rodzice potrafią miec wymagania. To, że Ty czegoś chcesz, coś tam uważasz, nie wystarczy.

No a dlaczego miały by nie chcieć? A poza tym co miało by się stać z tym wszystkim na co pracowałem Ja i poprzednie pokolenia?