Witam serdecznie 
!
Trafiłem na to forum przypadkowo ale z zainteresowaniem przeczytałem wszystkie wypowiedzi. Anemonne swoim pytaniem włożyła przysłowiowy kij w mrowisko. A właściwie nie tyle nawet pytaniem co jego formą. Co prawda dość szybko zreflektowała się co do pewnej niezręczności swej wypowiedzi tym niemniej, jako rolnik i ...., potencjalny ?mąż-rolnik? poczułem się w pierwszej chwili nieco zniesmaczony...., trochę obrażony a może nawet...., zawstydzony ? Zawstydzony ale z pozycji widza, który wstydzi się za poziom wiedzy uczestnika jakiegoś quizu oglądanego w TV. Tym bardziej ucieszyły mnie i podniosły na duchu wypowiedzi wielu kobiet, które wykazały wiele zrozumienia i szacunku dla rolników - mimo, iż chyba niemal wszystkie jednak nie zdecydowałyby się wyjść za rolnika.
Anemonne - napisałaś, że chcesz mieć męża inteligentnego oczytanego a nie takiego po zawodówce.... ok., wykształcenie daje pewną ogładę ale nie każdemu... Mam dwóch znajomych - jednego ze studiów, rodowitego warszawiaka i drugiego mieszkającego kilka wsi dalej - po zawodówce rolniczej..... Uwierz mi - nie chciałabyś mieć za męża takiego bufona i debila jakim jest ten kolega z Warszawy ! Za to ten drugi.... - inteligentny, pracowity i zaradny, oczytany... (na co dzień czyta Rzeczpospolitą). Więc proszę.... - nie leć stereotypem... Wiem, tak jest najłatwiej ale niestety tylko najłatwiej .
Ale właśnie... Gdy rozmawiam z dziewczynami na czacie to, kiedy napiszę, że jestem rolnikiem - w większości przypadków rozmowa się urywa..... ! Bo w wyobraźni rysuje się obraz faceta w berecie z antenką, gumowcach i pewnie jeszcze z batem w ręce... ! A ja nie miałem nigdy takiego beretu, w gumowcach nie chodzę bo nie lubię, bata nie mam, bo mam konie mechaniczne, ale ?płacę? za stereotyp ! Dlatego kilka słów o sobie by pokazać ten inny (nie mówię, że powszechny - ale coraz powszechniejszy szczególnie w młodszym pokoleniu) wizerunek. Skończyłem SGGW - mam tytuł magistra rolnictwa, potem w ramach studiów podyplomowych uzyskałem jeszcze kilka innych fakultetów, w tym podyplomowe studia na wydziale prawa i administracji UW. I mimo, że mógłbym pracować w mieście i miałbym kilka różnych biurek do wyboru - orzę ziemię ! Bo lubię, bo kocham ten zawód i całkiem fajnie mi się tu żyje .
Bardzo dużo czytam: prasę, książki (m.in. takich autorów jak Paulo Coelho, Robert Ludlum, Richard Dawkins, Franz Kafka, czy Norman Davies), internet, oczywiście pisma branżowe, interesuję się wieloma rzeczami znacznie wykraczającymi poza sprawy związane z prowadzeniem gospodarstwa. Któraś z kobiet napisała, że nie chciałaby się ograniczać tylko do rozmów o wyrzucaniu łajna.... Nie wiem dziewczyno, ale wydaje mi się, że znasz wieś z opowiadań.... Co nie znaczy, że kiedy jest rozwożenie obornika na pole, orka, siew, czy żniwa - to tematem przewodnim w te dni nie jest: obornik, orka, nasiona, czy plony! Ale przecież na co dzień jest tyle innych spraw do rozmowy... Jesteśmy normalnymi ludźmi... Tak samo rozmawiamy o dzieciach, o rodzinie, o tym co ta czy inna ciocia powiedziała, a co zrobił wujek, co wydarzyło się na świecie, o filmie jaki ostatnio oglądaliśmy, czy o koncercie na jakim byliśmy..... Tak, tak.... Bywamy na koncertach, na pokazach...- tylko, że musimy trochę więcej czasu (podróż, droga) na to poświęcić. Ale odbijam piłeczkę... - wyobraź sobie, że jesteś np.. projektantką mody i właśnie wprowadzasz na rynek nową kolekcję.... - nie wmówisz mi, że w ogóle nie poruszasz tego tematu w domu !!!. Moi sąsiedzi wożą swoje dzieci do miasta na zajęcia pozalekcyjne, na kółka zainteresowań. Ja sam jeżdżę kilkadziesiąt kilometrów do Warszawy na trening sztuk walki, na naukę tańca....., do kina..... co może o tyle dziwić , że mam w tej chwili ponad 40 lat !. Przyznaję, mam w gospodarstwie tylko produkcje roślinną, więc mogę sobie pozwolić na takie wyjazdy, na spędzenie nocy w dyskotece również... Któraś z Was poruszyła problem urlopów.. Tak, to prawda...., ci, którzy prowadzą hodowlę zwierząt trudno mają wyrwać się na dłuższy czas. Cóż... Nie zawsze jest tak, że człowiek doświadcza w życiu tylko tego co mu się najbardziej podoba..... Jasne, nie wyrwiesz mnie na urlop w środku żniw ale i ja i moi znajomi rolnicy tuż przed żniwami z rodziną lub znajomymi umiemy się wyrwać na dwa - trzy dni nad morze.... - bo doceniamy wartość wspólnego odpoczynku. Jeśli jednak dwutygodniowy urlop jest dla Ciebie kwestią życia i śmierci to.... 
albo po prostu trzeba zorganizować jakieś zastępstwo ?. W mieście też nie ma łatwo... Znam kilka małżeństw pracujących w mieście, które spędzają urlopy oddzielnie, bo tak im się praca układa....., niestety..., więc uważaj, bo możesz się ?naciąć? i na ?miastowego?.
Kwestia ciężkiej pracy..... Któraś z dziewczyn zakpiła z obietnic chłopaków ze wsi, że ich żony po ślubie nie będą pracować w gospodarstwie. A mnie śmieszy wiara kobiet w bajki, jakie opowiadają im przed ślubem nadużywający alkoholu albo pięści, narzeczeni obiecujący, że ?po ślubie kochanie, dla ciebie się zmienię? ........!!! Oczywiście, w wielu mniejszych gospodarstwach, w których jest ?wszystkiego po trochu? pracuje cała rodzina: mąż, żona, ich rodzice, dzieci.... To prawda. Ale prawdą jest również to, że w dużych gospodarstwach jest to rzadkością. Albo właściciel ma maszyny odpowiedniej wydajności i sam nad wszystkim panuje albo zatrudnia pracowników. Rozumiem te obawy dziewczyn, szczególnie tych wywodzących się ze wsi.... Z obserwacji widzę, że praca na roli wyraźnie bardziej ?niszczy? kobiety niż mężczyzn..., szczególnie jeśli trafi się jakaś szczególnie ambitna gospodyni... Niestety, dość szybko zapomina o zrobieniu sobie makijażu, o zadbaniu o ubiór... - pochłania ją praca i ?usprawiedliwia? świadomość, że przecież koleżanki jej nie widzą, więc nie musi ?wyglądać? Piszę ?niestety? bo chciałbym by moja żona (jestem singlem) była KOBIETĄ z prawdziwego zdarzenia... Nie - ?tylko? kobietą ale KOBIETĄ - elegancką, inteligentną, zadbaną, wykształconą dziewczyną z wizją swojej przyszłości, taką, która wie czego chce i ma odwagę to zrealizować. I dlatego właśnie naprawdę nie chcę by moja żona pracowała razem ze mną ! Co więcej gdybym trafił na bardzo ?pro rolniczą? dziewczynę - to wolałbym z w/w względów nie wiązać się z nią !. Co nie znaczy, że nie chciałbym by w pewnych sytuacjach nie miała mi pomóc. Dla przykładu, gdy próbuję odkręcić jakąś śrubę, która złośliwie ?kręci się? ciągle i musiałbym mieć jedną rękę długości 2 metrów, żeby z drugiej strony blachy ją przytrzymać kluczem... Ale tylko pomóc, nie pracować cały czas ! Tak naprawdę to dziwi mnie trochę ta obawa, przed ciężką pracą na wsi. Pamiętam rozmowę z młodym chłopakiem, który koniecznie chciał się wyrwać ze wsi..., pracuje teraz jako piekarz, wstaje wcześniej niż u rodziców w gospodarstwie, przez cały czas pracuje w ?gorącu? i widać, że wolałby robić u siebie w polu..... Ok., być może Wy macie pracę biurową, pracujecie 8 godzin i potem macie luz... Ale dziewczyny z miasta, z którymi spotykałem się (zdecydowana większość to warszawianki) - tak, przepraszam za wyrażenie...... zdrowo ?zapieprzały?, że aż było mi głupio, że niby ja ten ?harujący? od świtu do nocy rolnik, mam czas przyjechać do niej na weekend a ona, żeby się ze mną spotkać, musiała sobie pracę dezorganizować... W mieście też można ?ciężko pracować? i zawsze, kiedy słyszę od rolników, którzy uważają, że jak dziewczyna ?ucieka? ze wsi to znaczy, że jest ?leniwa? opowiadam o tych ?miastowych?, które żeby coś osiągnąć często pracują na dwa etaty.... Ale najwidoczniej wyjaśnienie tkwi w tym, że nie każdy po prostu musi być rolnikiem i jeśli spełnia się w innej pracy to nawet nie zauważa tego czy ta praca jest ciężka czy nie... Wiele znajomych współczuje mi, że tak ?ciężko pracuję? J a ja im mówię, że mimo wykształcenia wolę orać ziemię, bo za biurkiem pełnym jakichś ?papierzysk pewnie bym umarł z wycieńczenia.... Jedna z dziewczyn zauważyła (i słusznie), że nieprawdą jest jakoby rolnicy pracowali 20 godzin na dobę... Owszem zdarza się w okresach szczególnie wytężonej pracy, że coś koło tego się pracuje ale to są dni.... Później faktycznie jest już spokojnie choć co do zasady jednak dłużej niż 8 godzin, szczególnie gdy ktoś ma hodowlę. Tak na marginesie to tak się zastanawiam jaką ja miałbym dla Ciebie teraz (zima) pracę w gospodarstwie skoro samemu mi się nudzi ?.
Kilka z Was poruszyło kwestię wspólnego z teściami mieszkania... Fakt, też bym nie chciał... W wielu miejscach Polski rodziny wielopokoleniowe (na wsi) to coś normalnego, jak najbardziej właściwego. Od znajomego z takich okolic usłyszałem, że gdyby młodzi mieli oddzielną ?kuchnię? - wieś potraktowała by to jako dowód na niezgodę między ?starymi? a młodymi? i w ogóle bardzo źle by to o wszystkich świadczyło. Coraz więcej jednak młodych małżeństw stara się oddzielnie mieszkać.
Przyznaję się ?bez bicia?, że mieszkam pod jednym dachem z rodzicami. Już widzę te ?wydziwiania? jaki to jestem dziwak, mamisynek i ogólnie jakieś nieszczęście..... Uwierzcie mi..... Zdaję sobie sprawę z ograniczeń jakie ten stan rzeczy na mnie nakłada, zazdroszczę mojemu rodzeństwu w mieście (zarówno brat jak i siostra założywszy rodziny mają swoje mieszkania), widzę jak żyją w samodzielnym mieszkaniach moi znajomi, tylko.... Nie widzę sensu budowania swojego domu po drugiej strony drogi, żeby pokazać (komu?) jaki to ja jestem samodzielny, tym bardziej, że dom rodzinny ma 250 m2 ! Podobnie naprawdę nic się nie stanie z moją osobowością, psychiką jeśli zjem obiad ugotowany przez moją matkę. A ja powiem, że łatwo krytykować i udawać dorosłego mieszkając 100 km od rodzinnego domu, mając spokojne sumienie, bo starymi rodzicami opiekuje się mieszkający z nimi brat czy siostra. To trochę taka sama dorosłość jaką prezentuje nastoletni smarkacz paląc papierosy... - jest w swoim mniemaniu dorosły ! Ale to wcale nie oznacza, że po ślubie zamierzam mieszkać z rodzicami. Absolutnie nie !. Ja chcę mieć SWOJĄ RODZINĘ, SWÓJ DOM !!!. Wszyscy w rodzinie wiedzą, że gdy tylko założę swoją rodzinę od razu przechodzimy ?na swoje?. Mamy swoje życie, swój - nasz świat i tylko nasz świat ! Wystarczy lekko przebudować dom albo nawet jak tego domagała się jedna z piszących - jeśli tylko byłyby na to środki - nowy dom... Tak, wtedy by to miało sens.....
Ale się rozpisałem...... Na zakończenie muszę jeszcze napisać o jednej sprawie... O tym, co sąsiedzi mogą pomyśleć o żonie z miasta, która nie udzielałaby się w gospodarstwie. A CO TO MA ICH OBCHODZIĆ ??? !!! Jeśli mnie nie przeszkadza, że Ty masz swoją pracę czy po prostu nie pracujesz w gospodarstwie to co komu do tego ? Niech się martwią swoimi żonami i mężami! Zastanówcie się chwilę... Jak pracujecie w mieście to wszystkim się podobacie...?, naprawdę...?
I jakoś żyjecie !
I bardzo proszę...... Rolnik to konkretny człowiek a nie stereotyp rolnika....
Pozdrawiam.
Krzysiek.
Jednak w moim regionie najpopularniejsze są małe gospodarstwa rodzinne. Mój sąsiad to 30-letni rolnik i nie chciałabym wyjść za takiego człowieka. Dziwnie się czuję rozmawiając z nim. Nie ujmuję mu inteligencji, ale nie mamy wspólnych tematów i drażni mnie jego styl wypowiedzi (rzadko już spotykana gwara wiejska). Jednak mam dla takich Panów kilka słów pociechy: sąsiad ma żonę, bardzo ładną i po studiach, a od roku jest ojcem uroczej dziewczynki 
Poza tym, inga ma rację- teraz wieś,to nie widły i papranie się w gnojniku, to są wielkie maszynerie, hektary zboża (mąka jest, kasza jest), torfu na opał, zagony warzyw, sad, kury jajka niosą, krowy mleko dają... taki tradycyjny rolnik nie da umrzeć swojej kobiecie z głodu 
