brak empatii ?

Dokładnie. Wieś to stan umysłu.
Można nie mieszkać na wsi, a reprezentować podobny poziom świadomości i empatii, jak Twoja dziewczyna. Miejsce odgrywa drugorzędne znaczenie i nie spodziewaj się, że po przeprowadzce Twoja dziewczyna nagle wskoczy na wyższy poziom zarówno empatii, jak i społecznej odpowiedzialności.
Pies to tylko wierzchołek góry lodowej i jak pogrzebiesz znajdziesz więcej zachowań świadczących o nieco innym podejściu do ludzi, społeczeństwa, norm, zwierząt itd. Teraz w obliczu kwitnącej miłości nie są tak rażące (choć pies mimo wszystko dał Ci do myślenia), ale z czasem, wraz z bardziej dogłębnym poznaniem i ulatującymi motylkami sam zobaczysz ile jesteś w stanie zaakceptować, a czego absolutnie nie. Wieś (w sensie umysłowym) będzie dla was na długo punktem zapalnym.

Podobnie.
Pomijając miłość do zwierząt, której u nich brak, to jest to również inny próg wrażliwości generalnie, który jest dla mnie nie do przyjęcia. Dyskwalifikująca kombinacja.

Z jednej strony zgadzam się z przedmówczyniami, a z drugiej warto zaobserwować czy reakcje chłopaka będą miały wpływ na dziewczynę. Przecież ona jest taka jakie miała wzorce. Nie jest powiedziane, że nie dostrzeże niewłaściwego stosunku do zwierząt. To nie musi być wrodzony brak empatii, tylko, tak jak wcześniej powiedziałam, kwestia wzorców. Na wsi tak w większości traktowało się zwierzęta (użytkowo), ale pokazanie innego podejścia może dziewczynie otworzyć oczy.
Zatem, co do zasady reakcja prawidłowa. Co do przyszłości - warto dłużej zaobserwować reakcję.

Absolutnie nie przesadzasz!

Nie mogłabym być z kimś, kto w ten sposób traktuje zwierzęta...

Powiem wam tak.... mam bardzo mieszane uczucia mimo, ze jestem człowiekiem który osądza ludzi bardzo szybko, a tu mam spory orzech do zryzienia, ponieważ wiecie za pewne, że jest wiele rzeczy na wsi o czym się nie mówi jak np. topienie kotów, a o skali tego dowiedziałem się nie dawno, też z góry bym powiedział, że rodzina zero empatii, lecz mama mojej dziewczyny jak urodziły im się małe kotki powiedziała, że oni ich nie utopią bo nie mają serca czegoś takiego zrobić. I widzicie.... tutaj już się pojawia inne spojrzenie na tą sprawę, czy to rzeczywiście brak empatii wobec zwierząt czy zwykły brak świadomości, który nie tak łatwo będzie przeforsować, ponieważ doskonale wiecie jak dorośli ludzie podchodzą do takich nowinek. Ja jestem typem człowieka, któremu jak coś lub ktoś zajdzie za skórę to będę walczył do upadłego, poświęcę wszystko.... związek, opinię itd. ale będę walczył w słusznej sprawie. Jeśli to nie pomoże to kupię psu budę porządną przed zimą, właśnie po to by im się zrobiło głupio, może wtedy zrozumieją, ale pewnie nie zrozumieją Więc luz, o zwierzęta się nie martwcie bo ja tam jestem (rzeczywiście, patrzę ostatnio po wsiach na psy i te warunki w jakich są one trzymane nie odbiegają od warunków w jakich jest trzymany pies mojej dziewczyny, ale to nie jest usprawiedliwienie). Powiedzcie mi tylko jak rozgryźć problem z moja dziewczyną, walczyć z wiatrakami czy co zrobić ? Ostatnio nawet zapytałem się moich rodziców jakie ja miałem podejście do zwierząt jak byłem mały i czy byłem uczony delikatności wobec nich ... otóż od zawsze byłem delikatny względem zwierząt i nikt mnie tego nie uczył (wychowywałem się bez psa i kota ponieważ moi rodzice nie chcieli mieć, mieszkałem w bloku). Pierwszy raz w życiu nie wiem co robić

To ja dodam swoje pięć groszy
Ja też wychowywałam się dużą część czasu, swego okresu dziecięcego, na wsi.
Miałam takie szczęście, że najbliższa rodzina (rodziciele, rodzeństwo) byli bardzo 'empatycznie' nastawieni do zwierząt. Pamiętam, że zawsze mama, mimo iż sama wychowywała się na wsi (i to takiej WSI drukowanymi literami) powtarzała, że zwierząt nie można męczyć, nie można krzywdzić bo też czują.
Nie wiem skąd to się wzięło, ale z rodzeństwem mieliśmy bardzo uczuciowe do tego podejście. Non stop braliśmy jakieś zwierzęta pod dach - a to chomiki, a to jakieś papugi faliste i kanarki, a to rybki, a to w końcu pies. Nawet niezlicze ile razy przyniosłam z ulicy jakiegoś ptaszka co z gniazda wypadł, raz to nawet mewe przywlokłam i całą zimę u nas koło "pieca" spędziła
Ale do czego zmierzam? Ano do tego, że bywając na tej rodzinnej WSI bawiłam się też z dziećmi z innych podwórek i powiem szczerze, że tyle okropieństwa i koszmarnego stosunku do zwierząt jakiego się tam naoglądałam - to moje.
Bicie, kopanie, plucie, przywiązywanie kotów czy psów, strzelanie z procy do kaczek i kur. Kiedyś podczas takiej akcji z płaczem pobiegłam do brata mojego dziadka (pan 65+ lat) i co usłyszałam? Wyśmiał mnie i powiedział, że to tylko zwierze i że miastowemu dziecku się w czterech literach poprzewracało. Cóż, płakałam, ale miałam tylko 8 lat.
Unikałam tych okrytnych dzieciaków, ale chcę Ci autorze zwrócić uwagę na pewną rzecz - jest mnóstwo ludzi na wsi dla których zwierzę to coś co nie czuje, co jest pod człowiekiem, co służy w głównej mierze, albo do obrony domu (pies), albo zjadania szkodników (kot), albo do pracy (koń), albo do pożywnienia (kura, kaczka, krowa etc).
One nie mają praw. Zresztą pamiętam jaka chryja była jak powiedziałam kiedyś przy wigilii, że jestem wegetarianką Nawet nie chodzi o to, że mi mówili, że to głupota, ale np. moja babcia była szczerze przerażona, że pewnie jestem na coś chora i nie chce się przyznać bo nikt nie zrezygnowałby z jedzenia mięsa ot tak poprostu.

Nie wiem ile Twoja dziewczyna ma lat, może niedoczytałam ALE! Nie działałabym też zbyt pochopnie. Rozmawiaj z nią, obserwuj ją.

Bo zwierze to członek rodziny.

Sprawa wyjaśniona, pies będzie miał nową budę (okazało się, że buda jest dziurawa, ponieważ była przestawiana podczas dostawiania w niej nowej podłogi ostatnio, to fakt), spacery i miska tez juz na stałe będą, może i zareagowałem po swojemu czyli dosyć despotycznie i ostro, ale ważniejsze, że podziałało. Małym i jego stosunkiem do kotów również się zajmę. Jak widzicie, czasem warto postawić wszystko na jedną kartę, bo działacie wtedy w słusznej sprawie, ale nie po chamsku, ale z kulturą lecz zdecydowanie Temat do zamknięcia