Poczucie izolacji i brak empatii

Hm, to teraz bardziej zrozumiałe jest, dlaczego cię tak denerwują ludzie wyżalający się na forum ;P (A jeśli nie denerwują, to przynajmniej ja odnoszę takie wrazenie).

A "dokładnie" czuć tego co inni chyba nikt nie potrafi, ale potrafi np. wyobrazić sobie siebie w ich sytuacji.

Zacznij robić karierę w sprzedazy bezpośredniej

Wszystko zależy od człowieka i jego sumienia. Tylko nieliczni potrafią kogoś autentycznie pocieszyć, pomóc, ale prawie każdy - wyśmiać.

To może też być coś na zasadzie - jestem pracownikiem od dawna w danej firmie, przychodzi młodziak i wiecznie się o coś pyta - ja myślę - niech trochę pobiega i się sam nauczy... No ja musiałem. Bardzo często taka sytuacja się zdarza. Generalnie przykre doświadczenia z przeszłości często kierują ludzi na drogę myślenia tylko o sobie - liczę się ja i moje uczucia, moje życie, bo to ja byłam skrzywdzona i nigdy więcej. Bo to ja mam satysfakcję jak ktoś ma problemy, jakie ja miałam, niech sobie radzi, ja dałam radę.

Czesto wiek i zdobyte doswiadczenie tak kopie po tylku ze zamiast uwrazliwienia dostaje sie znieczulicy ogolnej.

W szkole średniej też tak było, czy "ukształtowałaś" się później ? Tak pytam, bo czasami pod wpływem jakiś przeżyć coś się w ludziach zmienia na kształt mechanizmu obronnego. I tak brną i utwierdzają się w tym.
Czyli krótko mówiąc masz w sobie pierwiastki psychopatii

Wszystko to prawda. Dostjemy po mocno po d...., zamykamy się w sobie, cierpimy, często złorzeczymy ludziom i światu...... później to przechodzi. Z wiekiem okazuje się że brak empatii brak prawdziwych i uczciwych kontaktow z ludźmi powoduje to ze jesteśmy sami, gdy mamy problem i nie zawsze mozemy poradzić sobie sami... nie mamy z kip pogadać. To co pisze adlernewman o sobie spowoduje że moze obudzić się bardzo bardzo samotna (czego jej oczywiscie nie życzę).

Adlernewman,
akceptujesz siebie taką, jaką jesteś, razem z cechami, o których piszesz - czy raczej masz z tym kłopot i chciałabyś się zmienić np. w zakresie odczuwania empatii i wyrażania emocji?

Raczej siebie akceptuje. Napisalam ten watek, bo po prostu mnie ciekawi dlaczego mam taka, a nie inna budowe wewnterzna. Troche zaczelam sie nad tym zastanawiac, bo ostatnio mialam sytuacje w ktorej moj facet barczo sie rozmiekczyl, przypominajac sobie przyjaciela, ktory nagle umarl pare miesiecy temu. No ja go oczywiscie staralam sie pocieszyc, ale w gruncie rzeczy to mnie to jego mazgajenie sie denerwowalo, wiec pocieszalam "bo wypadalo" a nie dlatego, ze naprawde mu wspolczulam. On to podlapal i powiedzial mi: "Ciebie to wcale nie obchodzi czy Dave zyje czy nie. Tak jak woda po kaczce splywa." No, I w sumie to prawda. Z zalozenia unikam nieprzyjemnych sytuacji (czytaj- ludzi z problemami) nie chcac sie angazowac w cos co moze sie skonczyc jakimkolwiek wysilkiem z mojej strony i zadnym zyskiem.

Ciezko powiedziec, bo nigdy mnie nikt nie zostawil. Lata temu chlopak mnie zdradzil, i poza tym, ze zrobilam mu awanture i powiedzialam, ze moze sie wypchac i nigdy nie wracac, bardziej przejelam sie tym, ze sie moge na wyklad spoznic. Nie bylam zdruzgotana. Raczej po prostu wsciekla, ze on zrobil cos za moimi plecami, cos nad czym nie mialam kontroli. W sumie, trzy dni pozniej bylam na randce z kims innym a dwa miechy pozniej w nowym zwiazku. Bardzo szybko mi przeszlo, chociaz z gosciem- zdradzaczem bylam cztery lata. Jego nastepca nie mial dlugiego zywota, zaledwie dwa lata, bo oprocz niesamowitej inteligencji byl niestety agresywnym, paranoidalnym alkoholikiem. Sama z nim skonczylam.

Nieobce jest mi uczucie milosci, ale nigdy ono nie dominuje nad rozsadkiem. Kocham swojego faceta, ale wybralam go przede wszystkim dlatego, ze odpowiada mi jego charakter i pasuje do mojego trybu zycia.

Mam przyjaciol, czemu nie? Jednak sa to zawsze mezczyzni dla ktorych  rozmowy o uczuciach wydaja sie bezcelowe.

W jakim sensie?

Nie mam dzieci i nie chce miec.

Remi, ja tez sie zastanawiam nad zyciem i ludzka motywacja (w koncu jestem filozofem!), ale nie widze powodu, zeby sie roztkliwiac nad kazdym negatywnym wydarzeniem. Bezsensowne mi sie tez wydaje przejmowanie sie uczuciami innych ludzi. Nie mam na nie wplywu, i szczerze mowiac malo mnie obchodza, chyba, ze od nich zaleza moje prywatne sprawy. Na przyklad, istotne jest dla mnie w jakim nastroju jest moj partner, ale czy kolega na uczelni ma dola czy nie, to juz mi zupelnie wisi.

Czy cos przez to trace? Nie wiem. Przynajmniej jest mi obce jakies tragiczne trzymanie sie faceta, ktory jest palantem, bo mi sie szybko instynkt samoobrony wlancza. Obce jest mi poswiecanie sie dla innych ludzi. Obce jest mi trwanie w toksycznych sytuacjach.

Z asertywnoscia zadnych problemow nie mam. Ignorowanie ludzi, ktorzy mi sie narzucaja, albo wrecz powiedzenie im wprost, ze mnie nie obchodza, latwo mi przychodzi. Ludzie sie mi nie zwierzaja zwykle, bo powszechnie wiadomo, ze nudza mnie jeczenia. Jak juz ktos trafi na pare moich wolnych minut, to sie szybko uczy, ze ode mnie tylko krotka pilke dostanie- moje rady sa praktyczne. No i oczywiscie, zawsze w takich okolicznosciach jestem oskarzana o brak serca, brak wspolczucia...itp. Sorki, ale nie mam czasu wysluchiwac czyjegos wyzalania sie. Masz problem, zajmij sie jego rozwiazywaniem, a nie placz w szklanke herbaty.

Wsumie adlernewman byłam kiedys baardzo podobna z osobowisci do twojej(pisze "baardzo podobna" aby nie pisac identyczna)i poczęsci mi troche tez zostalo to co opisujesz ,ale tylko troche.Pewne sytuacje zyciowe jakos samo automatycznie zmienily moj sposob odbioru i przekazu pewnych schematow zyciowych u siebie i innych,nie zmienilo wszystkiego ale wiekszosci
Jakby bardziej sie zaglebic to niekiedy nawet sie dobrze na tym wyszlo jesli choidzi o "bezemocjonalnosc" ale nie zawsze

Chyba jesteś przewrażliwiona, co nie?
Sama Adlernewman napisała - nie mam dzieci i nie chcę, to się zapytałem - dlaczego?
Tak, że prosiłbym o myślenie zanim coś napiszesz

Nie lubie dzieci. Nigdy nie chcialam ich miec. Dzialaja mi na nerwy. Nie mam potrzeby kontynuowania linii rodzinnej. Moj partner jest znacznie ode mnie starszy (14 lat) i tez zupelnie bezdzietny i niezainteresowany potomstwem.

Lubie swoje zycie i niezaleznosc.

Do Cat- prawdopodobnie, ze moja rodzina jest odpowiedzialna w czesci za moje zachowanie. Matka mnie zawsze otwarcie nie lubila, a ojciec byl takin malym tyranem, ktorym na szczescie mozna bylo czasem manipulowac, do tego moge dodac, ze rodzice zarli sie jak pies z kotem przez 20 lat malzenstwa, uzywajac mnie zwykle jako bron w przywatnych pyskowkach. Faktycznie, jakbym nie nauczyla sie ich ignorowac, to bym w Tworkach skonczyla.

Empatia, wspólczucie dla innych.... To uczucia wyższe. Ty ich nie masz.

Zwykle nie mają ich psychopaci.

adlernewman trudno jest współczuć komuś bo tak wypada. O ile można to jeszcze udawać słowami, to serca nie oszukasz I chyba o to chodzi. Nie o gadanie "jak mi przykro..." ale o poczucie tego w swoim sercu.

damy rade!!!!!!

Oczywiście, że najbardziej produktywna jest jakaś akcja, realna pomoc,
jednak czasem,..nie masz na to wpływu. Bo gdy ktoś umiera, nie zrobisz nic. Możesz jedynie ofiarować mu swój czas, potrzymać za rękę, byle nie była ona...zimna.

A jak inaczej odbierać śmierć? Ja też nie lubię rozpaczać, płakać.... Chociaż wiem, że gdyby umarł mój mąż popadłabym w czarną rozpacz.
To, że nie przezywasz jakoś głęboko śmierci to uważam za atut, nie za zimnorybstwo.

ja tam sądzę adlernewman -że tej post to bardziej przejaw narcyzmu...
od kilku dni z upodobaniem analizujesz swoje reakcje na.. swoje uczucia z okazji...

w analizie transakcyjnej jest taka gra, nazywa się 'cieplarnia"
to są takie pseudopsychologiczne rozmówki diagnostyczne ze stawianiem hipotez chorobowych - i to się tutaj własnie dzieje

mniam mniam
jacy my wszystcy jesteśmy interesujący, ciekawi, zagadkowi, mądrzy.. każdy z nas liznął, że jak ktoś jest popierdzielony, to na pewno miał trudne dzieciństwo, albo wydarzyło się coś z jego uczuciami, jakas trauma.,.. która go doprowadziła do takich reakcji i relacji...
adlernewman? wykorzystaj lepiej swoją logikę, żeby na innych wątkach pokazywać (z wrażliwością rzecz jasna), czyste fakty i logiczne odniesienia do sytuacji, które mają miejsce?
po co łata?
jak ktoś cię zdefiniuje jakopsychopatkę, socjopatkę, dziecko krzywdzone.. osobość narcystyczną, osobowość y, osobowośc z.. to czy to coś w tobie zmieni?
czy zmieni w każdym z nas?
\wyobrażam sobie, że narysujemy sobie taki wykres dotyczący reakcji na... i się postawimy - to jest norma, to jest nadwrażliwość, to jest nieczułość...
ale po co?
jakie masz umiejętności, które są twoją siłą? które cię wyróżniają?
czemu jestes na tym forum?
czego szukasz? chcesz komuś pomóc? lubisz słuchać "życiowych" opowieści?

więc jeśli umiesz logicznie i chłodno myśleć - to chwała ci za to
tak samo, jak chwała innym, którzy się uczuciowo angazują w każde relacje i opowieści...
nie zbieraj łatek..
one "nie ubierają"

ubierają cię czyny, zachowanie, decyzje

Ja tego za atut nie uważam. Jeżeli ktoś w żaden sposób nie przeżył śmierci ojca (matki etc.) tylko "stwierdził ten fakt", to świadczy, że rzeczywiście jest pozbawiony uczuć wyższych. I nie chodzi mi o "rozdzieranie szat", ale zwykłe uczucie.

Może takim ludziom jest łatwiej w życiu. Nie wiem. Z mojego punktu widzenia czegoś im brakuje.
Autorka zresztą chyba zdaje sobie (choć trochę) z tego sprawę, skoro wątek zatytułowała " poczucie izolacji".

Czy taka "nieczułość" jest dobra, czy nie? Dla zainteresowanego pewnie dobra. Ale osobiście wolałabym żyć na świecie pełnym współczujących ludzi Z punktu widzenia jednostki jest to całkiem korzystne, ale z punktu widzenia grupy - bardzo niekorzystne.

Wow, ciekawe, mam w dużej mierze odwrotnie

Ja jak najbardziej współczuje obcym ludziom. Po prostu wyobrazam sobie, jak sama bym się czuła w ich sytuacji.

Współczucie zwykle jest motorem takich akcji. Dlatego np. zakłada sie różne fundacje, działa w wolontariacie, organizuje, pomaga, i tak dalej. Te wszystkie rzeczy powstają głównie przez współczucie, bo przez co innego? Ono jest pierwsze.

Co do śmierci ludzi - nie odczułabym jej w ogóle w przypadku osób, z którymi nie jestem związana. Ty z ojcem nie byłaś wcale związana.

"...fakt dokonany" No bo w jakieś postaci to jest taki przejaw. Czy to jest gorsze od z kolei skrajnej czarnej rozpaczy ? Nie wiem.
Wiem natomiast, że np. nie chciałbym z kimś takim być w ekstremalnych sytuacjach.

To co wyżej opisujesz nie ma nic wspólnego z empatią.
To przejaw trzeźwej oceny sytuacji, "zimnej krwi"w trudnych sytuacjach i pewności siebie. Osoby empatyczne też tak potrafią się zachowywać.

No, ale czemu ja mam sie przejmowac przyjacielem mojego faceta? Nigdy go nie spotkalam. Jest mi zupelnie obcy. Byloby chyba dziwne, gdybym lzy wylewala za kims kogo nie znam.

Prosta odpowiedz jest taka, ze mnie malo obchodzi co kto czuje, chyba, ze ma to zwiazek ze mna, OMG.

Zdarzylo mi sie raz czy dwa, i z frustracji koledze przylozylam, zeby sie otrzasnal (dla wyjasnienia, kolega byl kawal chlopa a ja mam 158cm w kapeluszu). Zupelnie nie potrafie zrozumiec histerycznych zachowan. Wytracaja mnie z rownowagi.

Moj facet sobie dobrze radzi samemu. Nie jest mu potrzebna moja sympatia.

Nie, sama nigdy nie bylam w sytuacji gdy logika zawiodla.

Caly ten post jest w sumie o tym, ze ja nie narzekam, tylko inni ludzie obruszaja sie na mnie ciagle. Szczegolnie kobiety. A ja nie rozumiem gdzie problem lezy.

OMG, mnie nie zalezy by kazdy sie ze mna zgadzal, ale denerwuje mnie kiedy ktos mi zarzuca cos czego ja po prostu nie rozumiem, Wypisz na tablicy: "Nie rozumiem wspolczucia dla innych ludzi.". To nie jest tak, ze ja nie chce. Ja po prostu nie rozumiem. To tak jakby slepemu pokazywac kolory.

A zdarzyło się, że "zależało" (celowo w cudzysłowie) tobie na partnerze a on ciebie nagle zostawił bez słowa i po prostu zniknął, nie chciał żadnego kontaktu ? Jak się wtedy czułaś ?

O to właśnie chodzi. Już parę osób o tym pisało.
Ślepy kolorów nie zobaczy, osoba bez uczuć wyższych, empatii czuć nie będzie.

Do Pauliny,

Nie wiem czy to w kazdej sytuacji zadziala, ale kiedy ten gosciu chcial ze mna miec seks, ja po prostu udawalam mila. Polozyl mi lape na piersi, nie protestowalam. Ale kiedy chcial mi majty zerwac, slodko mu powiedzialam, ze pamietam numer jego taksowki i niech on robi co chce, ale ja na policje pojde i go wrobie po szyje. Zaraz mu przeszlo. Wiedzialam z opowiesci o gwalcicielach (kumpel byl policjantem), ze ich jara sprzeciw, wiec nie ma sensu walczyc, jak tez, ze w wiekszosci maja jakas traume zwiazana z kobietami, wiec rozmowa z nimi i bycie ulegla dziala jako mini terapia (no, nie tak naprawde, ale kiedy gosciu chce cie zgwalcic, to to pomaga). Smieszne, ale mnie nie tak przeszkadzalo, ze on chcial miec sex ze mna, ale mialam niesamowita przyjemnosc manipulujac tego buraka.

Do innych,

Nie jestem osobowoscia antyspoleczna. Mam cechy takowej. Ale powinniscie porozmawiac z ludzmi w Samaritans, gdzie odbieram telefony trzy razy w tygodniu, albo z bratem bylego chlopaka, ktorego pakowalam do szpitala psychiatrycznego.