Maszyny, nie ludzie

Myślę, że świetnie na Twoje pytanie odpowie dokument o Panu Richardzie Kuklińskim (Seryjny morderca, który zabił kilkaset osób), sam powiedział, że nie czuje kompletnie nic a jak ćwiartował człowieka to wówczas wywierało na nim takie wrażenie, że spokojnie mógł jeszcze jeść pizze

Są takie osoby. Najczęściej wiąże się to jednak z jakimiś  uszkodzeniami w mózgu, zaburzeniami. U ludzi gdzie mózg pracuje normalnie nie da się całkowicie wyeliminować uczuć.

powodem może być też związek chemiczny
(alkohol, inne substancje regulujące emocje,)

wielu ludzi np z powodu, np spapranego dzieciństwa "czuje" za bardzo

więc jak ktoś ambitny
można się śmiało doprowadzić, do stanu braku "duszy", emocjonalnej jałowości

procesor można tez przetaktować, mocno w dół , często proces już nie do cofnięcia

"lucyfer" nie z tym "szefem" trzymasz

Mysle ze chwilowo mozna to "wlaczyc" wprowadzajac do organizmu odpowiednie zwiazki chemiczne. Jak obudzilam sie po narkozie to mialam taki stan chyba.
Na stale ciezko mi to sobie wyobrazic.

Całkiem ciekawe.
Osobiście sam miałem taki stan czystej obojętności jakiś czas temu i trwał około 8 miesięcy.

Istnieja tacy ludzie. Najczesciej przyczyna jest jakas choroba, badz przyjmowanie substancji psychoaktywnych.

Drugie dno ci się marzy??
Od dna to sie pasuje odbić jak to jeden pisał, spadać w górę!!!!!

Najbliższą postacią która osiągnęła taki stan z znanych mi, jest autor tej autobiografi:
http://lubimyczytac.pl/ksiazka/144494/p … nika-wladz
Wiele razy w trakcie opisuje rzeczy przerażające, ale jego osobiście to zlewa, ocenia je jedynie poprzez pryzmat osobistych zysków/strat.
Ostatecznie miał syna i się nim zaczął opiekować więc pod koniec życia musiał zmienić swoje nastawienie, ale był bliski temu ideałowi.

Można by też rozważyć jakiś zakonników którzy całe życie się umartwiają-pomijając rzecz jasna kwestie "powołania religijnego" i tego typu "uduchowienia".

Zastanowiłbym się również nad różnego rodzaju sługami państwami, killerami, żołnierzami, ale nie przychodzi mi teraz na myśl taka "maszyna".

Szeroki i głeboki temat, ale wlasnie lubie takie. I w swoim stylu sie rozpisze...

Wydaje mi się, że może ja jestem osobą zbliżoną do tematu wątku. Wprawdzie nie cechuje mnie zupełny brak emocji, np. odczuwam stany nastroju, rozróżniam emocje, coś tam przeżywam emocjonalnie np. oglądając filmy czy podziwiając dzieła sztuki. Jednak jednoczesnie zupełnie nie są dla mnie ważne tzw. głebsze, wyzsze przezycia. Zwłaszcza zwiazane z relacjami. Nigdy nie byłem w zadnym zwiazku i raczej nie mialem potrzeby zadnej więzi. W życiu nigdy nie szukalem żadnych przezyc, emocji. Nie mialem nigdy potrzeby nawet bycia na jakims koncercie, imprezie. Po nic zwiazanego z emocjami. A moze to tylko socjopatia ?

Po prostu widze, ze sa emocje dobre, ale tez bardzo wiele złych. Czyli stan gdy ktos jest emocjonalnie martwy wprawdzie powoduje, ze omijaja go emocje szcześcia, ale unika też emocji cierpienia itd.

Mam ogromny dystans do emocji z kilku powodów. Po pierwsze emocje sa moim zdaniem ulotne, emocje kogos do innej oosby moga sie zmienic doswlonie z dnia na dzien nie da sie przewidziec co  ktos inny bedzie czul w danej chwili. Dlatego sa tylko bezwartosciowym jak dla mnie dodatkiem w życiu. Emocje nie sa wiec czyms na czym mozna jakos polegac. Po drugie ludzie umieja oszukiwac emocjonalnie, deklarowac jedne emocje a w rzeczywistosci czuc cos zupelnie innego. Nie mozna wiec ufac emocjom jakie widiz sie u innych ludzi. Po trzecie wyrazajac wlasne emocje narazamy sie na ocene innych. Moze byc ona druzgocąca. Emocje to cos co mozna subiektywnie oceniac. Gdy nie czuje sie tego samego co inni to np. mozna byc odrzucanym przez grupę. Dlatego zdecydowanie wole nauki scisle, gdzie ocena czyich dzialan nie opiera sie na emocjach.

Ponadto zycie i innych ludzi traktuje raczej jak reakcje chemiczną, więc śmierć jak koniec takiej reakcji, rozpad tkanek. Dlatego chyba nie boje się śmierci. Kiedys mnie nie było choc atomyu ktore mnie tworza istniały. I kiedys moje ciało wróci do otoczenia. Emocje moga byc pewnym złudzeniem, chwilowym stanem chemicznym majacym zmotywowac nas do pewnych stanow.

Osobiscie bardziej ufam wiedzy, inteligencji, regułom. Te są jasne, niezmienne. I zawsze dziwi mnie dlaczego dla innych tak wazne sa emocje. Moze mam jakas odmiane autyzmu. Moja ulubioną ksiazka jest np. rocznik statystyczny, encyklopedie. Im wiecej informacji tym lepiej.

Lepiej współpracuje mi sie z maszynami niz z ludzmi. Podobno zbliza sie czas, ze pracowac beda z nami roboty. Maszyny moim zdaniem beda kolejnym etapem ewolucji.... nie będą chorować, umierać na raka... bo same doskonale beda znac i moc zmieniać swoją budowe...

Gdybym kiedys mial dziewczyne i pewnego dnia ktos zamienił ją na robota identycznie wygladajacego i postepujacego nie odczułbym żadnego braku... zreszta chyba podobnie gdyby to sie stalo z każda osobą która znam. Jest mi obojetne czy otaczaja mnie osoby które coś czują.

Osobiście nie mam nic przeciwko maszynom, nawet lubie je bardziej niż ludzi. Napisalem "lubię" co swoja drogą tez jest jakąś emocją... wiec moze sam sobie przeczę... A moze nie tyle "lubie" co wydaje mi sie, ze "jestem lepiej dostosowany do pewnego otoczenia"... czy to uczucia ? Nie kazdy stan umyslu musi byc już emocją...

No wlasnie to wlasciwie dopiero wstep do tego..... czym sa emocje, uczucia ? To jest niemal dziedzina naukowa. Definicje okreslaja emocje jako stan pobudzenia umyslu, organizmu, na pewno sytyacja z otoczenia... czyli ta sama sytuacja moze u roznych ludzi budzic rozne emocje...

Wydaje mi sie, ze emocje to pewien prymitywny mechanizm ktoremu ludzie nadaja zbyt wielka wartosciowosc. Sa bowiem pewne kolory ktore potrafia wzbudzac pewne emocje np. radosci, a inne kolory uznaje sie za smutne, dajace inne emocje. To pokazuje jak zwykly kolor, np.taki sam obraz namalowany innymi kolorami moze dac skrajne emocje... choc obraz niesie te sama informacje.

Emocje bywaja złym podpowiednikiem, potrafia zaciemniac obraz rzeczywistosci.

I rzeczywiście, ludzie ktorzy mocno odrozniaja emocje od rzeczywistosic potrafia byc seryjnymi mordercami.

Inna kategoria to np. wycwiczeni żołnierze, płatni mordercy.

Ale uwaga nalezy pamietac, ze nagla utrata emocji moze byc objawem depresji. I to nie sa juz wtedy filozficzne rozwazania...brak emocji nie jest wtedy czyims wyborem czy naturą ale chorobą... pewne przezycia mogly byc zbyt ciezkie i rozregulowały tak, że ma sie depresje i nie czuje zadnych emocji i nie ma sie zadnej motywacji do niczego.

I na koniec : czemu brak emocji traktuje się jako chorobę ? A może wlasnie ktos taki kto ich nie przeżywa jest - w jakims sensie - jedynym w pelni zdrowym ? Jak Pan Spok ze Star Treka ? Czemu emocji nie traktuje sie jako choroby ? Uzalezenienie od czegos jest emocją. Nalogowo zakochanie sie i Milosc ktora uniemozlwia odejscie od kogos z kim nie jest nam wcale dobrze...

Dla mnie określenie "być jak maszyna" to komplement.

To co napisałeś bardziej kojarzy mi sie z depresja.

Ale to tez może być kwestia podejścia , dzisiejszy świat obfituje w multum informacji i podniet.
Trzeba jakoś odfiltrować to co potrzebne a nie podniecać się byle czym.
W przeciwnym wypadku zamiast przezywać swoje życie w miarę jakimś tam skupienia przezywa się jakieś pierdoły.
I tak w kółko dzień po dniu bez jakiejś głębszej refleksji.

Depresja mniejwięcej tak działa

DDA/DDD

Jeśli szukacie największego potwora to od razu zaznaczam że nie jest nim Hitler Stalin czy Mao aa nacjonalista dyktator paragwaju Francisko Solano Lopez. Człowiek który w ciągu 5 lat wojny zabił 90% ludności własnego państwa.
Co o nim mówili

Francisco Solano López był butnym i zadufanym w sobie dyktatorem Paragwaju, który, w imię honoru i prestiżu narodowego, doprowadził swój kraj do tego, że został on nieomal całkowicie zniszczony przez Brazylię, Argentynę i Urugwaj. Zdolny do okrutnych czynów, López był wielkim fanfaronem i pozerem, psychopatą o morderczych skłonnościach, cierpiącym na manię wielkości i uważającym się za Napoleona Ameryki Południowej. Ostatecznie jednak fatalnie przeliczył się co do swych możliwości, co miało katastrofalne skutki zarówno dla niego samego, jego rodziny, jak i kraju, który podobno tak bardzo kochał.

Autor: Simon Sebag Montefiore, Potwory. Historia zbrodni i okrucieństwa, tłum. Jerzy Korpanty, wyd. Świat Książki, Warszawa 2010, ISBN 9788324715480, s. 180.

Niski i krępy, zawsze miał skłonności do tycia. Ubierał się groteskowo, lecz jego stroje zawsze były kosztowne i starannie wykończone. Gdy był zadowolony, jego oczy wyrażały bydlęcą łagodność. Gdy się jednak rozzłościł, źrenice wydawały się rozszerzać, aż przestawały przypominać oczy ludzkiej istoty i zmieniały się w ślepia rozwścieczonej do szaleństwa bestii. Zawsze zresztą, nawet gdy był spokojny, jego twarz miała tępy, zwierzęcy wyraz.

Autor: Charles Ames Washburn
Źródło: Nigel Cawthorne, Życie erotyczne wielkich dyktatorów, 1996, s. 98

Nowy prezydent, krwawy dyktator, stał się dla kraju i narodu prawdziwym nieszczęściem. Stanąwszy na czele słabego liczebnie i stosunkowo ubogiego kraju, wydał się sam sobie wielkim potentatem, zdolnym do rozprawy z trzema sąsiadami: Brazylią, Argentyną i Urugwajem. Chodziło mu, być może, o uzyskanie dostępu do Oceanu Atlantyckiego przez zagarnięcie brazylijskiego stanu Rio Grande do Sul, może o przyłączenie ziem dawnego państwa jezuicko-guarańskiego, sam zapewne dobrze nie wiedział, czego pragnął, dość, że wplątał swój kraj w nieszczęśliwy zatarg zbrojny z tymi państwami. (…) Francisco Solano Lopes, bezsprzecznie odważny osobiście i obdarzony olbrzymią energią, okazał się w czasie wojny bezwzględnym okrutnikiem, rozstrzeliwującym i skazującym ludzi na chłostę bez sądu, bez możności dowiedzenia swojej niewinności. W roku 1869 rozstrzelał własnego brata, drugiego kazał chłostać aż do śmierci, a matkę skazał na baty, gdyż podejrzewał rodzinę o spisek przeciw dyktaturze i o plany zmierzające do przerwania krwawej masakry ludności, w jaką w tym okresie przeistoczyła się najoczywiściej już przegrana wojna. Należy jednak przyznać, że pogrążywszy kraj w odmęt, nie szukał ucieczki i własnego bezpieczeństwa, lecz śmierci, którą też i znalazł z rąk lansjera brazylijskiego na placy bitwy pod miejscowością Cerro Cora.

Autor: Mieczysław Lepecki, W selwasach Paragwaju, wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1962, s. 28–29.

Potwór niemający sobie równych.

Autor: George Thompson, angielski inżynier na służbie u Lópeza
Źródło: Simon Sebag Montefiore, Potwory. Historia zbrodni i okrucieństwa, tłum. Jerzy Korpanty, wyd. Świat Książki, Warszawa 2010, ISBN 9788324715480, s. 180.

Mi dziwnie przypomina kogoś z obecnie rządzących...

Bardzo interesujący artykuł Paweło - poszukam trochę literatury o Francisco Solano López, bo takie postacie zawsze mnie interesowały.

Co do "potworów" to zwycięscy piszą historię ... w końcu Paragwaj w losach świata nie zrobił tyle bałaganu co obaj znani klasowo-rasowi europejscy wąsaci

Użytkowniku Naprędce - Co prawda przykład jest dosyć radykalni, ale jak najbardziej pasuje.

Skoro tak, to historia wojen i ogólnie zorganizowanej przemocy to praktycznie niewyczerpane źródło takich przypadków.
Rzeź w Nankingu, japońska jednostka 731 która w okrucieństwie przebiła Mengele na głowę, 100 tys. zamordowanych Polaków na Pomorzu przez niemieckich sąsiadów, Wołyń, sowieckie łagry itp. itd.

Sprawcy przecież nie byli psychopatami. Niemcy taśmowo rozstrzeliwujący polskich cywilów na Woli w 44, to przecież z tego co pamiętam między innymi policjaci z Poznania, którzy po robocie wracali do żon i dzieci.
Różne czynniki mogą "wyłączać emocje", albo tłumić. Alkohol, pogarda dla innych (grup etnicznych, ras, narodów), ślepa wiara w przełożonych i wodzów, mimikra+ strach przed wykluczeniem z danej grupy, podatność na manipulację, rutyna i pewnie masę innych czynników.

Można rozejrzeć się też wokół siebie; pewna część lekarzy, goście sprzątający ludzkie szczątki na autostradach, pracownicy opieki społecznej kursujący po melinach i odwiedzający patologiczne rodziny itd. żeby wykonywać swoją pracę muszą zobojętnieć na to co widzą na codzień.

Wydaje mi się, że mówimy trochę o czymś innym. Ja mam na myśli osoby stykające się regularnie z ludźkimi tragediami i makabrycznymi widokami (itp.), ogólnie- takimi sytuacjami które dla postronnych, przypadkowych osób mają zazwyczaj duży wpływ na psychikę i długo cięzko się z nich otrząsnąć. Niektórzy mają to na codzień.
Widzę tą "obojętność" jako warunek dla wykonywania zawodu to raz, a dwa- jako mechanizm obronny, który pozwala na normalne funkcjonowanie również poza nią, tak by obrazy amputowanych kończyn, szloch rodzin ofiar na korytarzach, smutek w oczach zaszczutych dzieci na jakichś melinach itp nie stawał wciąż przed oczyma i w efekcie nie rozwalił w koncu człowiekowi psychiki.
Taka "maska" nie oznacza dla mnie automatycznie tego, że ktoś jest jakimś nieczułym bydlakiem, któremu np. tak naprawdę wisi czy ktoś mi bliski umrze bądź przeżyje, albo wręcz już kombinuje jak spienięzyć kolejne zwłoki. Chociaż trzeba się, z taką możliwością liczyć... szczególnie w naszej rzeczywistości.

Widzę tą maskę jako coś w rodzaju przyciemnionej szyby, która sprawia że kolejne tysiące przypadków jakby zlewają się ze sobą i nie dotykają psychiki tak dotkliwie jak na początku. Co nie musi oznaczać, że nie potrafimy do poszczególnych z nich podejść tak jak wymaga tego od nas etyka lekarska, poczucie przyzwoitości itp.
Zgadzam się, że spekulujemy i głos praktyka móglby dużo tu wnieść.