Ludzie mnie nie lubią. - Netkobiety.pl

Cieszę się moim chłopakiem, ale brak koleżanek jest dla mnie problemem. Normą wydaje mi się jednak mieć paru znajomych, którzy też cię lubią, a nie czasem łaskawie zjawią się, jak ich zaprosisz, "z braku laku". Jasne, że zawsze ktoś ma gorzej, ale skoro widzę gdzieś problem to próbuję go rozwiązać, a nie wmawiać sobie, że go nie ma

Sylwester jest przereklamowany. Dorośli ludzie też nie urządzają domówek:P więc to też zdecydowanie przereklamowana wiedza.

A może Ty tych ludzi gdzieś zaproś na kawę czy coś? Chociaż serio moim zdaniem za dużo analizujesz. Moim zdaniem nie ma co się skupiać na wielkich przyjaźniach bo takie i tak istnieją głównie w książkach.

No ja dalej nie widze nic nienormalnego w tym ze nie dostajesz zaproszen na domowki. Dla mnie taki stan jest calkowicie normalny i akceptowalny.

Ja nie lubie jak ludzie do mnie co chwile cos piszą. Nie mam czasu im odpisywac i nie mam czasu sie z nimi spotykac. Mam za to znajomych, ktorym to odpowiada ze piszemy ze soba raz na 3-4 miesiace. Moze to jest problem Twojej przyjaciolki. Niektore znajomosci przy takim trybie sie urywaja i to tez jest normalne. Ale to jest dorosle zycie. Czlowiek skupia sie na pracy, domu, rodzinie a nie na domowkach.

Ej, nie mogę się zgodzić. Przecież widzę wokół siebie zżyte grupki koleżanek, chodzę do znajomych chłopaka, którzy zapraszają go do siebie, na fb przyjaciółki widzę całą masę zdjęć z jej nowymi koleżankami ze studiów - całą grupą studencką jeżdżą co roku na wspólne wakacje, n koncerty, konferencje akademickie... Na jej urodziny poprosili mnie o nagranie i wysłanie im jakiejś śmiesznej scenki na temat życia przyjaciółki, bo taki robili jej prezent. O moich urodzinach pamięta chłopak, ona i najbliższa rodzina. Nie mam nawet za bardzo kogo na nie zaprosić.

Jak mam uwierzyć w to, że brak znajomych jest normalny, kiedy widzę wokół tyle przykładów, że to nieprawda? Mój brat, który jest ode mnie starszy i ma już dzieci nadal ma do kogo przyjść na sylwestra, a ja, osoba świeżo po studiach czuję się jak starsza pani, której wszyscy każą wnuki bawić i nie myśleć o "wielkich przyjaźniach".

Ale kolejny raz powiem, że nie chodzi mi wcale o "wielką przyjaźń", tylko o kogoś, kto raz na dwa miesiące zaprosi mnie na kawę, a jak przydarzy mi się coś zabawnego, mogę mu o tym napisać licząc, że nie potraktuje tego jak zawracania gitary obcej osobie.

Rozumiem, ja mam inaczej. Nie miałam takiej grupy koleżanek na studiach, nie wyjeżdżałam na wakacje - więc trudno mi się odnieść. Nawet nie chciałam tego, więc może dlatego trudno mi zrozumieć.

Nie mówię, że brak znajomych jest normalny, ale z drugiej strony oczekiwanie, że ludzie będą wychodzić do Ciebie pierwsi, będą zapraszać, podchodzić - może skończyć się na oczekiwaniu i nic więcej. Piszesz, że masz przyjaciółkę i grono znajomych, z którymi możesz czasem wyjść na piwo, po czym piszesz, że chcesz mieć kogoś, z kim możesz iść na kawę. Czyli właściwie nie chodzi o brak ludzi dookoła, tylko brak ludzi, którzy się o ciebie starają i którzy zabiegają o twoją uwagę. To trochę inna sprawa, moim zdaniem.

Chcesz, żeby to Ciebie zapraszano, do Ciebie pisano, bo już nie chcesz być tą osobą, która pisze i zaprasza. I masz dwie opcje - albo rezygnujesz z zapraszania i czekasz, aż ktoś na ciebie zwróci uwagę (co boli, bo okazuje się, że tak naprawdę tylko rodzina i chłopak dbają o regularny kontakt), albo sama działasz i chowasz "urażoną dumę" (pt. nikt mnie nie lubi) w buty i dbasz o te kontakty i relacje sama, piszesz do ludzi, mówisz im, że są dla Ciebie ważni, pamiętasz o ich urodzinach i problemach, zapraszasz ich na kawę czy planszówki - i dzięki temu być może za jakiś czas odwdzięczą się tym samym.

Skoro już wiesz, że ludzie tak na Ciebie reagują i nie masz co liczyć na pierwszy krok z ich strony, to możesz to zaakceptować i dzialać. Wypracować sobie jakieś znajomości. Ale jeśli będziesz patrzeć - wyobrażam sobie, że z zazdrością, skwaszoną miną i skrzyżowanymi rękami, burząc isę, że do Ciebie nie podchodzą - to tym bardziej nikt nie podejdzie. Ja zawsze byłam w relacjach tą osobą, która pierwsza proponowała kontakt, wyjścia itd. Nie jestem towarzysko atrakcyjna, ale to nie znaczy, że nie zadbałam o to, żeby mieć  z kim gadać. Dlatego mówię o tym, że "wyrosłam" z niektórzych rzeczy. Mogłam czekać i czekać, ale zaczęłam działać i pisać i proponować spotkania. Czasem mnie to wkurza, bo wiem, że część relacji odeszłaby w niepamięć, gdyby nie było z mojej strony pracy  - ale szczerze zależy  mi na tym, żeby mieć tę osobę w życiu, więc to akceptuję, że to ja muszę zaprosić. I już.

Piszę tylko o tej stronie, bo co tak naprawdę sprawia, że ludzie tak na Ciebie reagują, nie da się ocenić z kilku krótkich postów. Może masz pecha i zawsze trafiałaś na ludzi, którym jedna Twoja cecha nie odpowiadała. Może opowiedz o sobie coś więcej?

Nie wiem, mogę Ci jedynie poradzić nie zniechęcanie się? Być może wybierasz "towarzysko atrakcyjne" osoby, które mają znajomych na pęczki, wtedy też kiedy im się ktoś nie spodoba do końca, to wybierają innych ludzi lub inne aktywności. W kogo celujesz, kiedy zapraszasz na kawę? Osoby przebojowe, głośne, śmieszne, otwarte i widoczne publicznie? Bo jeśli tak (nie wiem czy tak jest), to może warto rozejrzeć się za kimś, kto podobnie jak ty na studiach siedzi sam, patrzy w telefon, obserwuje ludzi. Może wśród "szarych myszek" znajdzie się ktoś, z kim znajdziesz nić porozumienia.