Ludzie nie chcą się ze mną zadawać - Netkobiety.pl

Myślę, że ludzie wyczuwają Twoje wyobcowanie, niepewność i dlatego nie lgną do Ciebie.
Daj na luz, pogadaj z kimś od czasu do czasu na mało zobowiązujący temat, to naprawdę może być miłe i przyjemne.

Zawsze możesz też skorzystać z pomocy terapeuty, który pomoże Ci otworzyć się na innych.

Pytasz, co z Tobą jest nie tak. Moją uwagę przykuły Twe podwójne standardy, inne wobec siebie, inne wobec kolegów/koleżanek.

Sama do swych współpracowników nie podejdziesz, nie zagadasz do nich, ale oczekujesz, by oni do Ciebie podeszli, zagadali. Skąd pomysł, że ktokolwiek z nich Twoje zachowanie potraktuje jako obawę przed nowymi znajomościami, albo będzie chciał przełamywać Twój opór i niechęć okazywaną przez Ciebie?

Boisz się innych. Hm... . Nie pomyślałaś, że inni mogą bać się Ciebie? Wyniosłej, niedostępnej, wywyższającej się. Że to nieprawda? Że nie jesteś taką? Twoi nowi koledzy (płci obojga) też nie są takimi, których można się obawiać.

Twierdzisz, że wcześniej mimo Twych starań koleżanki kończyły znajomość z Tobą lub też ograniczały ja do kontaktów służbowych. Może wobec nich zachowywałaś się podobnie? Może i oni wyczuwali Twój strach i nie mieli ochoty na bycie Twymi terapeutami?

Masz do wyboru: albo do końca życia będziesz siedziała w tej lodowej skorupie i udawała niedostępną i olewającą, albo zaryzykujesz i MIMO lęku popatrzysz na tych "innych" przyjaznym okiem. To, co ułatwia kontakt to... zobaczenie innych osób, wymaga to jednak oderwania wzroku od czubka własnego nosa.

Witaj nie wiem czy jeszcze tu zaglądasz ale mam to samo. Nie znam nikogo prywatnie, w pracy ludzie niby rozmawiaja ze mną chwilę ale to słowo dwa słuzbowo i koniec. Nikt nie nie zapraszał nigdzie ani w szkole na domówki, ani na randki. Nie mam koleżanki poza pracą. Wymieniam czaem uwagi telefonicznie z dziewczyna która u nas kiedys pracowała a teraz pracuje w pokrewnej firmie. Ot uwagi na temat szefa, i czegos w firmie. Klika minut rozmowy i już. Ona nie odwiedza mnie ja jej tez nie.
Nie strasze wyglądem umiem sie dopasować do towarzystwa, nie jestem wielce niesmiała. Zabiegałam bardzo długo o sympatie innych , o uznanie za bycie fają kumpelą, o bycie przydatną, robiłam prace za innych, pisałam prace na studia, wykonywałam usługi darmowe,
Ludzie rozmawiali ze mna korzystali z tego. Gdy to uciełam przestałam byc zauważana. Ja nie mam nic atrakcyjnego dla innych i moje towarzystwo tez nie jest atrakcyjne. Nie jestem za poważna, fakt nie mam wiedzy na tzw tematy ogólne, zyciowe, nie umiem rozmawiac o niczym. Problem jest we mnie??? Ale gdzie??? Pusta gadka o wychodzeniu do ludzi nic nie da. Rozpoczęłam nawet szkołę żeby zmienic towarzystwo, miec nowe znajomości. Nic z tego nie wyszło.
problem dotyczy zarówno koleżeństwa babskiego jak i znajomości damsko męskich.

Trochę jest tak, jak napisała anna.polka70

To co pisze kruk1601 brzmi jak ja sprzed lat, kiedy uważałam, że jak będę ludziom robić przysługi, to zaczną mnie lubić. Ja Ci zrobię tę pracę domową, tylko mnie polub! Ja za ciebie nawet to wypracowanie całe napisze, ale odzywaj się do mnie! Taka wymiana emocji na korzyści materialne. To wykorzystywanie. Dawałam się wykorzystywać. Czemu? Bo nie wierzyłam, że ktoś może mnie tak po prostu lubić, za to, jaka jestem, a nie za to, co dla nich robię. Że mogę być dla kogoś ważna tak, ot, bez powodu, a nie dlatego, że jestem im potrzebna albo łatwo się mną wysłużyć.

Tak niskie poczucie własnej wartości, że aż uciekasz się do zarabiania na uczucia? Odstrasza. Ludzie widzą, jak bardzo jest się zdesperowanym, a nikt nie chce zostać osaczonym przez kogoś aż tak spragnionego bliskości, że jest w stanie ją "kupić" za jakieś przysługi. Nie chcą być odpowiedzialni za tę osobę, za jej stan, być jedynymi powiernikami i przyjaciółmi, bo to za dużo. A niestety takie oczekiwania widać po pierwszych rozmowach.

Co trzeba robić? Poluzować kucyk. Nikt nie lubi desperatów. Powiedzieć sobie, że to ja chcę wybierać ludzi a nie zawsze być wybierana, chcę móc decydować o tym, z kim się zaprzyjaźnię, a nie liczyć na "pierwszą lepszą" osobę, która zechce się do mnie odezwać. To ja mam BUDOWAĆ te relacje, a nie czekać, aż los mi je rzuci pod nogi, to ja mogę decydować z kim chcę spędzać czas, a nie być przeszczęśliwa, że ktokolwiek zechce zaszczycić mnie swoją obecnością.

Zgadzam się z tekstem o podwójnych standardach. Już był tu kiedyś taki wątek, ktoś pisał "ja nie odzywam się pierwsza, ale jak już ktoś się do mnie odezwie, to angażuję się na 200%". No i właśnie dlatego jest tak trudno, bo po pierwsze, nie odzywając się jako pierwsza znikasz z pola widzenia innych ludzi - jak mają cię zauważyć, jak siedzisz cicho, nic nie mówisz? Nie chcą się narzucać, być nachalni, może jesteś nieśmiała, nie lubisz ludzi... Będą czekać, bo tez mają ludzkie odruchy i wiedzą, że jak ktoś się nie odzywa i siedzi samotnie w kącie, to zazwyczaj ma do tego jakieś powody. Nie będą tych powodów wyciągać na światło dzienne, tylko poczekają, aż się poczujesz na tyle komfortowo, żeby wyjść ze swojej skorupy. Nikt z niej nie będzie Cię wyciągał na siłę. Po drugie jest trudno, bo gdy angażujesz się na 200% to możesz nagle zacząć zabierać tej osobie więcej czasu i uwagi, niż ona chce ci poświęcić. A że łatwiej jest przestać się odzywać i odbierać telefony niż poinformować "wiesz co, mam wrażenie, że mnie osaczasz, spędzamy za dużo czasu razem jak na moje potrzeby, przestaję cię lubić, kiedy do mnie dzwonisz codziennie i wypytujesz o wszystko jak na przesłuchaniu", to ludzie po prostu znikają.