Ludzie wokół nas - fałszywi?

Prawdziwi przyjaciele istnieja. Ja takich mam.

CO najbardziej mnie bawi, to to, ze kazdy mowi o tym jak to ludzie sa falszywi, a sami przez innych sa tak pewnie postrzegani. A jesli tak nie jest to skad sie w taki razie ci falszywcy biora?

Ludzie z natury są źli i fałszywi Wiem o czym mówię, bo potrafię bez problemu rozpoznać, kto ma dobre, a kto złe intencje. Zawsze bez trudu zauważę, gdy osoba (nawet przyjaciółka), gdy opowiadam o swoich sukcesach nagle zachowuje się tak jakby ktoś przeszył tę osobę igłą. To jest chwilowe, ale da się zauważyć. Druga sprawa - gdy mam problemy moi przyjaciele i znajomi nagle stają się ożywieni, jakby myśleli "ooo..tak, tak coś się u niej dzieje". Ma to każdy. Przyjaźń owszem, ale zawsze jest ona podszyta egoizmem.

Wszystkie nasze dzialania sa podszyte egoizmem. A przyjazn czy stosunki miedzyludzkie opieraja sie na starej zasadzie wzajemnosci.
Ty pomozesz mi ja Tobie. Nie mozna caly czas dawac, albo tylko brac.

Co do falszywosci, ponawiam pytanie, skad sie ci falszywcy biora?
Na pewno kazdemu z nas zdazylo sie kogos obgadac, skomentowac, ocenic, a pozniej z dana osoba rozmawiac. Dzieje sie tak wsrod znajomych, przyjaciol, ludzi w pracy. To naturalne zachowanie spoleczne. Niech pierwszy rzuci kamieniem ten kto nie ma takich akcji na swoim koncie.

Co innego jesli, ktos twierdzi, ze kogos nienawidzi i ze nie jest w stanie zniesc obecnosci danej osoby, a potem biega za nia jak kot z pecherzem, zeby zdobyc jakies korzysci. To juz nazywam dwulicowoscia.

Powiem tyle, że jeśli chodzi o mnie to akurat nie utrzymuję już prawie żadnych kontaktów z koleżankami, czy bliższymi znajomymi. Nie czuję takiej potrzeby.
Gdy mam problemy to wcale nie zwierzam się z nich koleżankom, tak naprawdę wtedy wolę byc sama, wolę popisac sobie tu na forum, niż wyjśc z tym do ludzi.

Tym bardziej takie zdania, nie śmiem zaprzeczyc, że błędne, bo prawdziwe, utwierdzają mnie w przekonaniu, że najlepiej mimo wszystko byc samej :
-

Po co tkwic w obłudzie i po raz setny rozczarowac się?
Przecież można tego uniknąc.

Przyjaciel to dla mnie wielkie słowo i bardzo je ważę, dlatego mam garstkę osób, które nazywam swoimi przyjaciółmi, inni to dobrzy znajomi lub po prostu znajomi. Doświadczenia, czas, nabrana przez lata życiowa mądrość, to wszystko sprawiło, że ograniczyłam tę listę wyłącznie do sprawdzonych i szczerych ludzi, na których w każdej chwili mogę polegać, czuję się w przez nich w 100% akceptowana dokładnie taką, jaka jestem, a w ich towarzystwie w pełni komfortowo. Moi przyjaciele nie zazdroszczą, nie obgadują, nie cieszą się z niepowodzeń, w każdej chwili gotowi są pomóc. Nie ma tutaj mowy o fałszu czy zawiści. Zaręczam też, że gdyby tak się stało, to szybko usunęłabym ich z tego zacnego grona, degradując do zupełnie innej rangi .

Generalni wolę wierzyć w to, że ludzie w większości są dobrzy.
Oczywiście to kwestia tylko wiary, bo tego sprawdzić nie mogę
Dlatego nie podpisuję się pod stwierdzeniem, że wokół pełno fałszywych ludzi.

Ja takich rzadko spotykam. A jak już poznam, to zazwyczaj kończy się taka znajomość na pierwszym i ostatnim spotkaniu.

Mam szczęście mieć kilku sprawdzonych przyjaciół.
Nowych nie szukam, bo na ilości mi nie zależy. Wolę jakość takich relacji, dlatego skupiam się na tych, których już mam blisko siebie, żeby tego nie zaniedbać i nie zepsuć.

Ja bym polemizowała.Znam fałszywych osobników, co to do większości ludzi są fałszywi np w czasie rozmowy uśmiechają się do jakiejś osoby, chwalą ją, mówią coś miłego, a jak tylko zniknie z pola widzenia, to suchej nitki na niej nie zostawia. I tak traktują prawie wszystkich ze swojego otoczenia, nie ważne czy jest to szef, czy sąsiadka, pani z warzywniaka czy koleżanka.
I zam takich u których tego fałszu nie ma.Nie ma i już.
Zgadzam się, że niemiłym można byc dla jednych a dla drugich być aniołem , bo każdego lubimy za coś innego, lub nie lubimy za coś innego.Ale fałsz to chyba taka
bardziej "ZROŚNIETA"z człowiekiem cecha.Jak ktoś fałsz ma "we krwi"to już nie ważne, czy to ciotka, czy hydraulik i tak będzie wobec nich fałszywy i obłudny.

Sporo racji w tym co piszesz - każdy tworzy swoją wlasną rzeczywistość, a ludzi postrzega przez własne filtry. I zależy jeszcze, co kto rozumie przez obgadywanie - czasem mowi się o kims cos, czego by się nie powtorzylo w jego obecności, ale nie przez falsz, a nie wiem.. takt czy delikatność - bo widzimy innego człowieka lepiej niż on sam siebie widzi.

Mówi się, że sądzi sie innych "podług siebie" samych (jako najbardziej "sprawdzonych" sędzi)

Ludzie rzadko są stricte fałszywi. Są zwykle zwyczajnie głupi. Pełni leków i myślenia stereotypami.

W moim miejscu pracy zjawisko nie występuje. Nie występują też struktury pionowe w organizacji pracy. Nikt się nikogo nie boi. Kazdy każdemu pomaga. Do szefa dzwoni się po wytyczne, albo żeby coś załatwił, albo zatwierdził większy wydatek (>1 kzł) - jeśli nie można poczekać na comiesięczne z szefem spotkanie.

Tak więc różnie bywa,

Owszem można znajesc przyjaciół, ale nie jest to proste, czasami potrzeba lat, żeby moc komus naprawde zaufac

Odświeżam wątek, ponieważ czuję taką potrzebę.

Chciałabym ogólnie poznać Wasze opinie na przytoczone sytuacje.
Bo zastanawia mnie, jak to jest z punktu widzenia innych osób.

Dodam, że nie jestem typem rozrywkowej osoby (może byłam nią kiedyś), teraz raczej kimś, kto woli zacisze domu.
Kiedyś zależało mi na kontaktach ze znajomymi, koleżankami, czy kolegami.
Teraz już od dłuższego czasu prawie w ogóle nie spotykam się z żadnymi koleżankami, czy znajomymi. Jeśli wychodzę to tylko z własną rodziną.
Lepiej mi jest serio tutaj na forum. Tutaj jakoś chyba bardziej potrafię wierzyć ludziom, bardziej potrafię ich dostrzec.
Rzeczywisty świat za oknem wydaje mi się całkowicie inny. I wciąż zadaję sobie te same pytania, na które odpowiedzi widzę na własne oczy.
Nie mam pojęcia, czemu nawet psycholog mówi do mnie, że może znajdę w końcu w najbliższym otoczeniu kogoś, przed kim będę mogła się otworzyć?
To dla mnie jak jakaś czarna magia.
Przecież ja widzę na własne oczy co innego.

Jeżdżę do pracy autem, jeśli mijam autostopowicza po drodze, to go zabieram. Tylko chyba oczywisty warunek, że facetów nie zabieram, chyba że taki wygląda wyjątkowo przyjaźnie, albo starszy pan.
Sytuacja odwrotna, rzadko nie mam czym jechać, ale zdarzyło się, że miałam popsute auto. Samochody jechały, stałam z godzinę, nikt się nie zatrzymuje.

Inna sytuacja , gdy ktoś chce coś pożyczyć. Przejechałam się nieraz, ale jak ktoś prosi to zawsze pożyczam, mimo że sama jakaś bogata nie jestem. Ale ja zawsze odkładam coś, w razie czego. A ludzie czasem mają naprawdę problemy. W pracy już nawet szef mnie ochrzanił za pożyczanie innym, ale to nie ode mnie się dowiedział.
Dzisiaj zapomniałam wziąć pieniędzy ze sobą z domu, a chciałam po pracy coś kupić. Wiedziałam, że większość nie miała kasy, a chodziło o 50zł. Ale wiedziałam też, że moja koleżanka z którą w kółko jestem w parze ma te pieniądze. Powiedziała, że mi nie pożyczy, bo od jutra ma wolne i będzie pracowała za ok. tydzień czasu, więc na tak długo to mi nie da. Zatkało mnie, ale już się nie odezwałam. Wiedziałam, że ma w domu odłożone pieniądze. I nieraz też jej  pomogłam w różnych sprawach.

U mnie jest złota zasada, że jeżeli coś od kogoś pożyczę (rzadko), to oddaję zawsze na słowo.

Albo ja jestem z innego świata, albo w ogóle nie rozumiem ludzi.
Bo po co tak naprawdę mieć koleżanki, jeśli to są osoby, którym nie da się ufać, ani nie można na nich polegać.
Bo przyjaźń i koleżeństwo to raczej odległe słowa.
To wszystko jeszcze bardziej zniechęca mnie do ludzi.
Może lepiej odpracować swoje, wrócić do domu, nie odbierać telefonów i jeszcze bardziej zamknąć się w czterech ścianach?
Bo przyjaciół nawet nie chcę szukać wokół siebie.

Jak to jest u Was, po co utrzymujecie z ludźmi kontakty? Koleżanka to coś innego niż przyjaciółka.
W takim razie koleżance się nie ufa, to po co z nią się zadawać?

Coraz bardziej przekonuję się do tego, żeby ludzi jednak unikać. Bo po czasie wychodzi ich prawdziwe oblicze.

Jolla, niestety, ale w momentach, gdy dostajemy porządnego kopa od życia, to dopiero wówczas otwierają nam się oczy.
Kiedyś, bardzo dawno, wierzyłam wszystkim. Wszyscy mnie wystawili.

Teraz niby szukam jakichś przyjaznych osób, ale co krok, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że to mrzonka, że takich ludzi nie ma obok.
Są na pewno gdzieś daleko, ale nie tu obok.

W pracy już powiedziałam tej najbliższej koleżance i koledze, że nie mam tutaj żadnych przyjaciół.
Że z chwilą, gdy przekraczam bramę zakładu, oni dla mnie już nie istnieją.
Po pracy mam swoje życie rodzinne.
Dziwne, żę koleżanka zaczęła się zachowywac tak, jakby miała dla mnie skoczyc w ogień.
A kolega daklaruje, że kiedyś udowodni mi swoją przyjazń.
Nie potrzebne mi takie jakieś wyższe kombinacje.

Ludzie są mili, jak czegoś chcą. A potem nagle pokazują swoje prawdziwe oblicze.
Tak bardzo znam to na pamięc, wszystkie gotowe scenariusze.

Ale żeby nie było tak pesymistycznie to powiem, że są też naprawdę wspaniali ludzie.
Trzeba ich szukac, nawet na końcu świata.
Warto, naprawdę
Ja już znalazłam i nikt mi nie powie, że to sen.
Nikomu nie uwierzę, że to ściema.
Ja wiem swoje

Pozdrawiam

Niestety pelno takich falszywych ludzi  udaja znajomych niby fajnie super,a jak ciebie nie ma,to  do kogos innego obgaduja ciebie,wysmiewja.. Od takich toksycznych falszywych ludzi jak najdalej.. Ja jak tylko widze takie cos zrywam kontakt .

Dokladnie..    ale sa jeszcze perelki ktore potrafia byc mile dobre same z siebie ,nie oczekujac czegos,ale bardzo rzadko taka perle  mozna znalesc w tym zepsutym swiecie ,teatrze swiata ,..

a i szczerosc a chamstwo to dwie rozne rzeczy   

jolla64 nic się nie martw będzie dobrze. Bob Marley kiedy został postrzelony już 2 dni później grał koncert a gdy zapytano go dlaczego to zrobił odpowiedział, że "zło nie bierze sobie wolnego". Jeśli jesteś dobrym człowiekiem to nie można się poddawać takim ludziom. Oni czynią zło bo są słabi.

Myślę, że wielu ludzi nie bierze na stopa NIKOGO. Po prostu się boją. Zatrzymasz się przy jakiejś miłej pani, otworzysz jej drzwi, a ona tobie gazem po oczach albo zawoła kolegę zza krzaka. Osobiście nie zabrałabym żadnego obcego pasażera. Możesz uznać mnie za bezduszną. Wolę nie ryzykować pobiciem/okradzeniem, gdyby kobieta lub starszy pan nie okazali się tacy bezbronni i sympatyczni.

Oprócz tego sugerujesz, że miałaś taką sytuację tylko raz. Nie wiadomo, czy kolejnym razem nie poszłoby Ci lepiej.

Być może koleżanka chciała powiedzieć, że nie może obyć się na tydzień bez pieniędzy, a specjalnie po zwrot się nie zamierza spotykać. W każdym razie była sz cz e r a. A podobno tego oczekujesz od ludzi?

Albo  myślisz magicznie. Wierzysz, że "dobro wraca" i to na życzenie, w tej samej formie, w jakiej posłałaś je w świat. Jak w bajce, w której dzielna dziewczyna oczyściła na swej drodze piec, zebrała jabłka i wyczesała konia, a w zmian mogła później najeść się kołaczy, owoców, a do domu pogalopowała na rączym rumaku.  Ty chyba też uważasz, że skoro zabierasz ludzi na stopa, to i Ciebie powinien ktoś zabrać. Jeśli  pożyczasz pieniądze, otrzymasz je od koleżanki akurat wtedy, kiedy będziesz potrzebowała.

To tak nie działa. Jeśli hojność i uczynność kiedykolwiek Ci się opłacą, to raczej za sprawą dobrych opinii otoczenia.

A co do  pożyczania oszczędności, chociaż "przejechałaś się nieraz", pozwól, że przytoczę pewną historię:

Kuzynka mojego męża dość krótko była z facetem, który zamieszkać razem nie chciał (mama chora na serce, więc musi się opiekować) seks uprawiał z nią niechętnie (mama chora na serce, więc nie ma nastroju) ale po miesiącu znajomości pieniądze już pożyczał, choć oczywiście bardzo się tego wstydził. Jej komentarz? "Słuchaj, to są t y l  k o pieniądze." Chociaż sama zdobywała je z największym trudem. Po prostu chciała udowodnić mu, że nie jest zaborcza, egoistyczna i małostkowa. Szczęśliwie związek zakończył się dość szybko, ale z pewną kwotą na minusie.

Morał z tego taki, że warto dbać w pierwszej kolejności o SWÓJ komfort i bezpieczeństwo finansowe, a dopiero potem bawić się w filantropię. Pewna moja koleżanka - bezpośrednia do bólu - miała do hojności następujące podejście: "jeśli mam na zapas, to dam. Jeśli mam na styk, to nie dam, choćby miał z głodu paść. Nie obniżę swojego standardu dla obcego człowieka, nie zamierzam sobie robić przykrości." Te 10 lat wstecz jej postawa wydała mi się bezwzględna. Dziś myślę, że zaoszczędziła jej wielu problemów i frustracji. Czego i Tobie życzę.

Strzała, z tego co piszesz, jesteś serdeczną osobą i z pewnością jeszcze nieraz dobro do Ciebie wróci. Jeśli zaś chodzi o tę konkretną koleżankę, to nie znam jej oczywiście, ale domyślam się, że ona ma po prostu taki styl bycia. Nie odwzajemnia przysług.

Jeśli chcesz unikać tego typu rozczarowań, radziłabym Tobie pomagać tylko tym ludziom, którzy przyjdą do Ciebie z g rz e cz n ą prośbą o wsparcie (nie mam tu na myśli żebraków, część z nich wcale pieniędzy rozpaczliwie nie potrzebuje, zbieranie ich traktuje jako zawód). Pozostali mogą bowiem traktować niespodziewaną przysługę jako "wartość dodaną" i uznać, że skoro ktoś ją wyświadczył, to miał w nadmiarze pieniędzy/chęci/sił. To oczywiście błędne podejście, lecz takie osoby nie uważają, że przyjmując pomoc, zaciągnęły dług wdzięczności.

Proponuję też, byś usystematyzowała swoją pomoc, wspierając jakieś OPP lub akcję dobroczynną. Nie tylko finansowo. Nawet jeśli nie zobaczysz dowodów wdzięczności, będziesz miała poczucie, że Twoje wysiłki nie zostały zmarnowane, a kto wie? Może w przyszłości będziesz mogła skorzystać z ich efektów w razie życiowej konieczności.

Nie powiedziałabym tego, że to właśnie wychowanie w domu rodzinnym ma największy wpływ na to, jak traktujemy innych ludzi.
Nawet to, czy ktoś jest wrażliwy, czy nie, na czyjąś krzywdę.
Raczej stwierdziłabym, że to cechy indywidualne każdego człowieka. Nie nabyte w drodze wychowania, ale takie z którymi człowiek przychodzi na świat.

I jeśli człowiek w życiu wciąż doznaje kolejnych rozczarowań, to nagle też zaczyna się zmieniac.
Bo ileż można byc wciąż wykorzystywanym, odrzucanym, oszukanym.
To wszystko sprawia, że nieraz taka osoba nagle zamyka się we własnym świecie, staje się bardziej twarda, czasem obojętna.
Można jeszcze do niej dotrzec. Ale to udaje się tylko jednostkom i to jest długa droga.

Moim zdaniem wlasnie wychowujacy ,tworza czlowieka jak z" plasteliny"

Potwierdzam.Ludzie się zmieniają -mam na myśli siebie.Po ostatnich przeżyciach coś we mnie pękło.Jestem nieufna i do granic podejrzliwa.Gram i udaje że jest ok., a nie jest .Jest mi z tym bardzo źle i mam wrażenie że się duszę -bo to nie jestem ja.Życie zweryfikowało ,że większość ludzi szuka kontaktu z innymi dla zaspokojenia własnych potrzeb, kieruje się cynizmem i egoizmem. Jestem wściekła na siebie za swoją łatwowierność ,lojalność, brak cwaniactwa i prawdomówność.

Dzięki Strzała.

spotykamy ludzi fałszywych - jakiś tam
a czy nas inni nie charakteryzują jako fałszywych ? jesteście tego pewni ?

często lubimy się koncentrować na zaletach a przecież też mamy wady ... czy popełniamy błędy
może jest tak, że ktoś jest fałszywy wobec nas a innym razem, my wobec kogoś?

to tak jak z pytaniem: czy jesteś głupi? każdy odpowiada - no nie ...
to gdzie są ci głupi?

Dobrze powiedziane.

Mówienie prawdy nie ma nic z fałszem. Prawdę mówią ludzie szczerzy.Sama wolę najgorszą ,ale prawdę -tak jak w rodzinie.
W  pracy otaczam się zakłamanymi i fałszywszymi ludźmi/ nie wszyscy/. Fałszywy człowiek swoją  prawdę mówi za plecami.Nigdy nie zapyta wprost i nie powie co myśli.Fałszywy człowiek jest miły , uczynny  i pomocny- wszystko na pokaz.Ja się na to nabierałam.

Uczę się rozpoznawać fałszywych ludzi. Uczę się żyć z fałszem dookoła bo nie mam innej alternatywy.Pracy nie zmienię
, ludzi też nie

To jest nas dwie

wszystko już właściwie zostało powiedziane , napisane...  wychodzi na to że musimy zachować dystans wobec ludzi którym nie możemy zaufać. W pracy , jest nas dużo i w zależności od grupy , zawsze znajdzie się osoba która chce dominować nad innymi, pomijając \brygadzistkę  czy też osoby wyżej postawione.

Pracuję już w kolejnej firmie....  ale wciąż tak samo  mogę powiedzieć że są ludzie i taborety .
ludzie którzy czują się od nas lepsi, lubią dominować i lubią, wręcz uwielbiają kiedy przełożeni i koleżanki ich chwalą........ w tym wszystkim jeszcze poniżają innych ,mówiąc że ktoś gorzej wykonuje swoją pracę.

Tak analizując  poprzednie prace...i teraz wychodzi na to że człowiek uczy  się  , jak postępować z ludzmi, którzy  wykorzystują innych ludzi do swoich celów i są nie do zniesienia. Powiem że ja z grzeczności cicha spokojna......................  przemilczałam nie jedną chorą sytuację,,,  teraz obecnie też jest czas na przemyślenie, tego co np powiedziała czy zrobiła  koleżanka, a potem po prostu mówię jej o tym,,,,czy zdaje sobie sprawę co zrobiła i jak postępuje,,,,, i czekam co odpowie. A jak pyta  mówię raz jeszcze co zrobiła....... gryzie się w język i przeprasza,,,, mówiąc że nie zdawała sobie sprawy że tak ją odbierają inni. Czy to coś zmieniło,,, zapewne tak co do mojej osoby z jej strony.... ale i niektórych koleżanek też. Z tym że ogólnie jej charakter i zachowanie jest dziwne i obłudne, dlatego też z takimi ludzmi trzeba nauczyć się żyć.....czasami  dając przysłowiowego kopa dla opamiętania.

Pozdrawiam

Wiem że nie jestem święta, ale zawsze jak zaczynam o kimś gadać to się sama w duchu potem ganie, że co ja mówię,tak przecież nie można i zaraz stawiam siebie do pionu.
Ale w swoim życiu poznałam już wiele zawiści i fałszu, dlatego unikam ludzi coraz częściej, boję się ufać.
Nigdy nie zazdrościłam komuś z nienawiścią, tylko myślałam sobie, kurcze ja też bym chciała mieć takie coś.
najgłupsze zachowanie ludzkie, nienawidzić za to, że ktoś ma coś lepszego, ładniejszego itp.

JAKIE to rzeczy potrafia mowic ,o osobie ktorej nie lubia. 

Osobe ktora zostala oszukana ,wykorzystana przez kogos -nabrala sie i nie ma kontaktu zerwala kontakt z ta osoba(ktora ja nabrala,grala  mila fajna dla swoich korzysci ,byla falszywa-przy innych kpila)  i jak ktos inny wejdze na temat tej osoby( falszywej ),a  ona mowi(osoba ktora dala sie nabrac)  o tamtej osobie jak jest ,ze falszywa,cwaniara itp NIE UWAZAM takiej osoby za falszywa(bo nie ma kontaktu ,zerwala kontakt z ta osoba ktora ja nabrala,wykorzystala ).

]Niestety,tez to widze u ludzi.Od dziecka sie nad tym zastanawiam.W koncu doszlam do wniosku,ze nie mozna popadac w przesadyzm.Po prostu falszywcow jest wiecej,lojalnych ludzi jak na lekarstwo.Ale mozna sobie zbudowac taka nisze z ludzmi szczerymi,godnymi zaufania.Ja sie tego uczylam .Jezeli o mnie chodzi,to czesto-gesto bylam wysmiewana za swoja szczerosc,w tej chwili mam to w ...glebokim powazaniu.Niech sobie mysla ,co chca,Ty badz soba.Pzdr.

Właśnie jestem na etapie budowania niszy i uczenia się mieć w ........... opinii innych .Trudne

Czlowiek czesto mysli ,ze jesli on jest dobry uczciwy,to druga osoba rowniez taka bedzie... Niestety prawda jest taka ,ze wiekszosc ludzi jest podla zlosliwa,falszywa... a narawde dobrych prawdziwych serdecznych ludzi ,to niewielka garstka jest  i jak slysze takie gadaie,ze kazdy czlowiek jest dobry..to mnie szlak trafia.. JEST WIELE LUDZI ZLYCH na tym swiecie,podlych...

Anhedonia -ale powiało nienawiścią .Współczuje nieszczęśliwy człowieku