Zwierzenie faceta

Oczywiście, wszystko to zawsze kobiet wina, bo jak facet proponuje, to one powinny się zgadzać i tyle, na dodatek wdzięczne powinny być, że zaproponował. A tu jakieś rozwydrzone babska odmawiają.

Ironizuję, oczywiście.

A tak serio: facet, który nie umie zagadać i przy zapraszaniu na kawę się jąka nie jest atrakcyjny. To naprawdę nie jest takie trudne. Nie trzeba od razu robić wielkiego wydarzenia, że randka, czy tam co. Po prostu zaprosić: hej, masz ochotę po pracy na kawę/drinka dla relaksu? A kobieta ma ochotę albo nie. Odmowę też trzeba umieć przyjąć.

Sam sobie utrudniasz. Facet ma być facetem, jak wcześniej wspomniano. Jak mu się dziewczyna podoba, to musi mieć odwagę ją na randkę zaprosić. Być pewnym siebie w tym i koniec. Inaczej żadna dziewczyna nie potraktuje go poważnie. Kobieta oczekuje zdecydowania w działaniu, a nie zachowania rodem z podstawówki, że się podzieli drugim śniadaniem czy tornister poniesie. To jest słodkie, jak masz 12 lat.

oj przepraszam mamy równouprawnienie
Niby facet ma być facetem, ale w takim razie kobiety do 3xK ( nie traktujcie tego poważnie)

Swoją drogą Żydzie Ortodoksyjny to zarąbisty profil XD
aż mi się gif przypomniał

Problem z kobietami jest taki że zamiast porozmawiać z gościem normalnie, w celu wymiany informacji to robią jakieś chore testy i psychozagrywki w rezultacie czego selekcje przechodzą nie mężczyźni wartościowi lecz cwani i wyszczekani. A przecież podobno nie o to chodzi?

To nie wyrobione jaja, niegotowość na ryzyko i brak zdecydowania, Niewiem mnie tam jara, taki dreszczyk emocji jest jak sobie czasem jakąś zaproszę, ale od dłuższego czasu to bardzo rzadko  jest bo zajęty jestem dość

Nawet całkiem podobny do mnie

To ja mam bardzo dobre rozwiązanie na twoje problemy, może sama wyjdziesz z inicjatywą i zaprosisz faceta na randkę? Dzisiaj mamy równouprawnienie i kobieta również może sama coś zaproponować i to radzę też innym kobietom wziąć do serca.

Gdybym miała czekać, aż ostatni facet wydusi z siebie, że chce mnie zaprosić, to dziś nie miałabym męża

Tylko dlaczego miałabym odwalać robotę za kogoś, kto sam zainicjował te spojrzenia i tak dalej? Gdybym to ja zaczęła, to okej, pewnie przemknęłoby mi przez myśl, żeby podejść, jeśli chłopak naprawdę wpadłby mi w oko i odwzajemnił zainteresowanie, ale w większości przypadków jest tak, że na przykład siedzę w tramwaju, jakiś chłopak gdzieś blisko mnie i nagle wyczuwam na sobie jego wzrok. I czasami tak przez całą drogę, ale nie robi z tym nic. Chłopacy nie powinni zapominać, że kobiety są zupełnie inaczej wychowywane od pokoleń. Nauczone, że takie pierwsze spotkanie, czy rozmowę powinien zainicjować mężczyzna. Sam fakt równouprawnień wiele nie zmienia. To po prostu jest gdzieś w naszej głowie, a przynajmniej tak jest ze mną.

Zresztą taki chłopak, co nie ma odwagi zaprosić, później jest niezłym utrapieniem. Wiem coś o tym, bo miałam jeden taki przypadek całkiem niedawno. Gdy się poznaliśmy, oboje byliśmy z grupką znajomych, on miał troszeczkę wypite, to odważniejszy. Potem mnie znalazł na jednym z portali społecznościowych, pogadaliśmy. Pisał do mnie codziennie, często jakąś wiadomość miałam jeszcze zanim w ogóle byłam online. Ale spotkania sam na sam nie potrafił zainicjować. Jak już, to ze znajomymi, moimi albo jego. Gdy w końcu ja zaproponowałam coś takiego, to spędziliśmy ze sobą kilka godzin, potem kolejny raz i co dziwne, inicjował jakiś kontakt, ale tylko wtedy, gdy miał dodatkowy powód do tego. Na przykład było zimno, to mnie chwycił za rękę, żeby trochę ogrzać. Albo jak byliśmy z kimś jeszcze, to niby tylko po to, by tę osobę zaszokować, dążył do jakiegoś drobnego kontaktu i nazwał mnie tak, jakby coś między nami było. Poza tym NIC. I teraz powiedz mi, na co komu taki chłopak? Bo moim zdaniem on albo sam nie wiedział czego chce, albo brakowało mu odwagi, by po to sięgnąć. A przecież wtedy nawet ślepy by zauważył, że jestem zainteresowana. Więc w czym rzecz?

Tom94, mi chodziło o sytuację, gdy to chłopak zaczyna się przyglądać, w jakiś sposób zwracać na siebie uwagę dziewczyny, a potem nic nie robi. Tylko sobie czeka i nie wiadomo co z takim zrobić. Poza tym nie mówiłam, że kobieta nie powinna niczego inicjować. Drugie, trzecie spotkanie? Dla mnie nie ma problemu. Tak samo jak było z tamtym wspomnianym chłopakiem. Nawet pierwsze sam na sam zaproponowałam ja. On nie miał tyle odwagi. Próbowałam go zrozumieć i trochę pomóc. Odzywaliśmy się do siebie oboje, poświęcałam mu sporo czasu. Bywało już też wcześniej, w innych relacjach z chłopakami, że to ja pierwsza inicjowałam na randce kontakt, trzymanie się za ręce na przykład. Tylko to się ZAWSZE źle dla mnie skończyło. Po prostu zawsze. To tak jakby taki chłopak się zmieniał w tę księżniczkę, o której ciągle mówicie i czekał aż kobieta zrobi wszystko za niego. Dlatego z perspektywy czasu czuję się zdecydowanie lepiej, gdy to chłopak zaprosi na pierwsze spotkanie, gdy pierwszy chwyci za rękę, czy pocałuje, gdy pierwszy wykona ten krok. Później to mogę robić wszystko, naprawdę, ale nie za pierwszym razem. Nie chcę być w związku facetem, tylko kobietą.

Tom94, no ja uważam tak samo, to nigdy nie kończy się dobrze, kiedy jedna osoba się gimnastykuje i staje na rzęsach, a druga tylko bierze. Dlatego nauczyłam się, że są takie momenty, gdy trzeba po prostu odpuścić. Od tamtej pory daję każdemu trochę czasu, ale jeśli z niego nie korzysta, to serwuję sobie kubeł zimnej wody i przestaję czekać na jakikolwiek ruch. Nie ma co się o nic dopraszać.

Niemniej byłoby naprawdę miło, gdyby chłopacy w naszym wieku zaczęli stawać na wysokości zadania i podejmować to ryzyko. Natomiast dziewczyny powinny im tego nie utrudniać. Wtedy ludzie nie mieliby tylu problemów z komunikacją, a w rezultacie nie mnożyłyby się tu na forum wątki tego typu. Niestety ostatnimi czasy wydaje mi się, że to coraz bardziej niemożliwe, coraz mnie jest osób, którym chciałoby się choć trochę wysilić.

Popieram, mam podobne doswiadczenia...

Wyjsc z inicjatywa zawsze mozna, ale nie warto...

Moim zdaniem to mężczyzna powinien być tym bardziej aktywnym, zdecydowanym i pewnym siebie zdobywcą, a kobieta kokieteryjnym, dającym się gonić i w odpowiednim momencie złapać króliczkiem. Z tym, że męska inicjatywa powinna zakończyć się po 1-szym spotkaniu. Potem powinna być obustronna, a kobieta zapraszana na randkę jak najbardziej okazująca zainteresowanie (o ile jest zainteresowana) i chęć podtrzymywania tego kontaktu. Gdy para już się trochę pozna, nie ma znaczenia, kto kogo zaprosi - jestem za obopólną inicjatywą z obopólnymi korzyściami.
Kobieta nie powinna zgrywać księżniczki, choć osobiście znam panów, których kręcą tylko takie kobiety. Kobieta powinna być sobą i jeśli facet się jej podoba - nie kryć się z tym. Ale i nie być nachalną

Z doświadczenia swojego i wielu innych kobiet mogę śmiało powiedzieć, że kobieta inicjująca znajomość od samego początku nie jest dla mężczyzny wyzwaniem. Nawet jeśli się nią zainteresuje, to nie na długo. Bo nie ma motywacji, by robić na niej dobre wrażenie, skoro wszystko ma podane na tacy.
Kobieta z kolei pragnie robić dobre wrażenie na mężczyźnie inicjującym spotkanie po to, by zaprosił ją na randkę ponownie. Ot, różnica.

Nie dotyczy to pewnie wszystkich przypadków, ale znacznej większości na pewno.

O

. Kiedy to napisałam, ze nie chodzi o zdobywanie księżniczki i stawanie na rzęsach, aby panna łaskawie obdarzyla kogoś spojrzeniem pełnym wyższości, tylko by wyjść z inicjatywą PIERWSZEGO spotkania - wtedy kobieta ma poczucie, ze naprawde podoba sie temu mężczyźnie. A kolejne randki to jak dla mnie wkład 50/50, potem juz bez różnicy, kto kogo gdzie zaprosi, skoro oboje sa chętni na spędzanie razem czasu.

Może to również działać w drugą stronę.
Facet nie chce robić za dużo, jeżeli trafiał na księżniczki, którym trzeba było wszystko na tacy podawać pod nos