Fotki na portalach społecznościowych a łechtanie ego

Rzadko zamieszczam zdjęcia i nie jarają mnie lajki.

szpanerstwo i tyle 
tym, ktorym dobrze sie powodzi i stac ich na podroz w dowolny zakatek globu, nie musza sie tym chwalic przed reszta swiata, dla nich to normalna rzecz.
Dla mnie "lajki od atrakcyjnych osob" to jakas abstrakcja. Sorki, ale w ogole nie rozumiem czym tu sie jarac.  Ale ja sie wychowywalam w erze bez internetu, wiec kompletnie nie czaje tej calej ekscytacji portalami spolecznosciowymi i sieciowego ekshibicjonizmu. A ile jest takich, co w necie maja po 500 znajomych na profilu a w realu zero zycia towarzyskiego. Tez mi sukces!

Nie mam zdjęć na portalach społecznościowych.

ja się obawiam ze niedługo i to zaczną wrzucać
trochę za dużo prywatnego zycia jest na portalach, zdjęcia z usg zdiecia dzieci, tez nie jest najlepszym pomysłem

No z tymi fotami talerza to się zgodzę, choć mnie osobiście obrzydzają foty stóp co sobie ludzie strzelają na plażach, a na dalszym planie morze... Przecież to jest ohydne, stopy to najbrzydsza część ciała u człowieka moim zdaniem Z zakochanymi parami też się zgodzę, w ogóle tacy co nie wrzucają tylko tych zdjęć ale manifestacyjnie całują się gdzieś na środku przy ludziach itd. uważam za śmieszne i na pokaz. Ja wrzucałem normalne, swoje, podczas jakichś czynności zazwyczaj i na których wyszedłem korzystnie i nie kryłem, że po trochu się jarałem gdy dostawałem lajki.

Elle- totalnie pomyliłaś tematy, chodzi mi o te portale która przytoczyła wyżej Krejzolka, skąd Ci randkowe przyszły do głowy

Faktycznie, źle zrozumiałam o co chodziło autorowi   Sorki !

Więc jeśli chodzi o FB , Instagram itp. społecznościówki to totalnie mnie to nie jara.
Jestem za 'starą szkołą' jeszcze sprzed społecznościówek, gdzie trzeba było mieć coś w głowie, nie wystarczyło wrzucić swojego zdjęcia.

Choć oczywiście śledzę profile osób, które mi czymś imponują i czegoś się od nich uczę.
Nie jestem tylko pod wrażeniem gdy 'przeciętny Kowalski'/-ka próbuje w nieudolny sposób stac się "języczkiem uwagi", nie mając właściwie nic do przekazania poza tym co zjadł na śniadanie czy gdzie to się nie bawił.

Peacock jak tu wpadnie jakis fetyszysta stop, to Ci zrobi taki wyklad, ze je pokochasz
A tak serio - zgadzam sie z Toba, pod warunkiem, ze to stopy z krogulczymi pazurami, zaawansowana grzybica i zrogowacialymi pietami.
Zadbane stopy wygladaja jak kazda inna zadbana czesc ciala - estetycznie. Zawsze zwracam uwage na dlonie i - gdy jest mozliwosc - stopy, bo ich wyglad duzo mowi mi o czlowieku. 

chloe dla kazdej mamusi jej bobo jest osmym cudem swiata, nawet wtedy, gdy jest wielkosci fasolki lub ma 40 lat, wiec te chorobe usprawiedliwiam
Wlasnie chcialam zerknac co tam wyprawia moje dziecko na fejsie, ale przypomnialo mi sie, ze usunelo mnie ze znajomych, stwierdzajac w uzasadnieniu, ze nie potrzebuje tam Maty Hari

Niektóre matki mają coś nie tak z główką.
Ledwie wyjdzie od ginekologa a już wrzuca fotkę z USG.Potem 20 razy w miesiącu zdjęcie powiększającego się brzucha.Nie zdąży ochłonąć po porodzie a już dziecko na fejsie jest.
A potem to Maja z cycusiem,Maja z butelką,Maja z pierwszą zupką,Maja to ,Maja sramto.
Już nie mówiąc o grupach dla mam gdzie potrafią wstawić zdjęcie z zawartością pampersa.

Marcelina To nie Maja

Marcelinka jest fajna,podoba mi się zwłaszcza na tym filmiku Tylko  Ty nie bombardujesz mojej tablicy fotami Marcelinki.Wstawiasz coś raz na jakiś czas, a nie dzień w dzień 15 fot

Przeraża mnie też to że ludzie w przypadku bliskiej osoby,nawet przez chwilę nie potrafią żyć bez Fejsa.
jeszcze ktoś nie ostygł a już kir na tablicy,sa jednak lepsi i fotografują się ze zmarłymi,jaki w tym cel?

Bardzo rzadko udzielam się na takich portalach. Portale społecznościowe to miejsce dobre dla ekstrawertyków.
Nie moja bajka.

Mam fejsa, flikra i instagrama. Fejs badziej, by mieć kontakt ze znajomymi, zdjęć mam tam kilka, ale są to głównie zdjęcia profilowe, które zmieniam co 6-12 miesięcy. Dlaczego? Nudzą mi się poprzednie plus ludzie, których osobiście nie widziałam dłuższy czas, w tym moi rodzice, wiedzieli jak wyglądam.

Sama nie lubię wrzucać zdjęć grupowych, chyba mi się raz zdarzyło, ale nie sądze, by ludzie, którzy to robią byli jacyś niefajni, chociaż w granicach rozsądku. Wydaje mi się to naturalną reakcją, że ktoś, kto jest na jakimś evencie z masa ludzi chce się podzielić z innymi tym, że świetnie się bawi. Wszyscy lubimy się czymś pochwalić, ale to też forma podzielenia się radością.
Jestem odznaczona w dużej ilości zdjęć, części dość profesjonalnie wyglądających, co zawdzięczam ówczesnej "przyjaźni" z bardzo zapalonym fotografem. Chociaż uważał mnie za paskudną, o ironio, narobił mi diablo dużo bardzo dobrych zdjęć, których cześć albo sam publikował, albo część ja wybierałam sobie na profilówki.

Jednocześnie uważam, że ci, którzy wrzucają miliardy zdjęć są nieco uciążliwi i nudni, ale co za problem ich nie śledzić?

Mimo początkowego sceptycyzmu wciągnęłam się w flikr i instagram. Oba są  społecznościówkami nastawionymi na fotografię, chociaż pod innymi kątami. Ideowo Flikr jest mi bliższy i początkowo wrzucałam tam więcej zdjęć, jako, że jest dostępny nie tylko przez smartfona. Jednak nie mając w ogóle znajomych na flikrze i po znalezieniu profilów świetnych fotografów, designerów i architektów na instagramie jestem tam bardziej aktywna. Tracą te foty na jakości i często mam na tablicy  od diabła nużących selfies, ale zaspokaja to moją potrzebę dzielenia się radością. 
Jako, że chętnie podróżuje i fotografuję, tak jest najłatwiej podzielić się ze znajomymi. Dużo ludzi mówiło mi "kiedy ty mi pokażesz wreszcie zdjęcia z X", teraz znacznie łatwiej jest wysłać wszystkich na instagram lub flikra. Mam dużo znajomych, którzy interesuja się fotografią, stąd jest to tez mozliwo sć usłyszeć od nich potem jakichś opinii na temat opublikowanych zdjęć.

Czy to łechcze ego? I tak i nie. Nie jestem zbyt popularna i nie mam masy lajków, teraz to dla mnie bardziej miara tego, jakie zdjęcia się bardziej podobają, chociaż instagramowa popularność to glównie dobry dobór tagów. Miło mi, jak ktoś to polubi, ale nie zastanawiam się nad tym za bardzo. To trochę bardziej konstruktywne dla mnie, plus częściowo budowanie wizerunku i troche taki "dziennik z podróży".

Nie rozumiem ludzi, którzy wrzucają wszędzie zdjęcia swojej twarzy. Niech robią co chcą, ale jest niestety taka grupa, która wrzucając powiedzmy 200 zdjęć występuje w 130 samotnie, z tą samą miną. I o ile są to często śliczne dziewczyny, to szybko robi się to męczące, a dodatkowo zastanawiam się, dlaczego uważają siebie aż za tak fascynujący temat fotograficzny. Podświadomie zaczynam je mieć za bardzo zadufane w sobie i o nudnym życiu.
Tak samo nie rozumiem wrzucania gdziekolwiek 3,5 czy 8 zdjęć z tego samego wydarzenia, które to zdjęcia niczym się prawie nie różnią. To nic nie wnosi.
Zresztą musieli te zdjęcia napstrykać, i o ile sama lubię fotografię, to jak jestem na imprezie/posiadówie czy czymkolwiek, to idę by się dobrze bawić, a nie pstrykać mase identycznych fotek. Myślę, że tacy ludzie sami sobie krzywdę robią.

Edit.

adiaphora, znasz takich ludzi? Bo ja nie. Znaczy są tacy, z którymi komunikuję się, chociaż są z tego samego miasta, ale własnie po to, byśmy mogli się gdzieś spotkać. Zrywanie, klócenie i inne takie podobno istnieje, ale nigdy nie widziałam. Dzielenie się USG? Tak, raz, ale dziewczyna zawsze marzyła o dziecku i jakoś mi się ciepło na sercu zrobiło, że w końcu spełnia swoje marzenia. Wydaje mi się to piękne.
Ogłaszanie zaręczyn, ślubów i innych? Lubię patrzeć na szczęśliwych ludzi dzielących się swoją radością.

Całuja się tam? Jeśli nie jest to obsceniczny całus, to czemu to jest takie najgorsze? Mnie się to wydaje często słodkie, to rodzaj wyrażenia czułości drugiej osobie. Coś jak "jestem szczesliwy/szczesliwa z nim/nią i chcę o tym powiedzieć całemu światu".

Fotografie ze zmarłymi? Nie widziałam.

Ja mam wrażenie, że to modne nie lubić fejsa i instagrama i narzekać jacy to dzisiejszy ludzie głupi i otępieni tym. Lubię te portale i chociaż wiele zjawisk tam jest bardzo dziwnych, to nie sądzę by to była wina tego, raczej ludzi, którzy się do powstania tych zjawisk przykładają.

Kilka dni temu od swojego 18-letniego syna dostałam sms o treści: "Mamo, właśnie znalazłem w necie, że matki chwalące się bez przerwy zdjęciami swoich dzieci, w rzeczywistości maskują fakt, że te dzieci to ich jedyne osiągnięcie".
Dodam, że syna nie mam w znajomych, męża zresztą także , zdjęcie mojego małolata chyba jedno, może dwa, zresztą sprzed jakichś czterech lat.

Czarnaczarna, być może w tym co piszesz jest sporo racji, ale ja tego wirtualnego ekshibicjonizmu po prostu nie kupuję. Dla mnie to oznacza, że dana osoba albo ma silną potrzebę dowartościowania się (cokolwiek to znaczy) i/lub zaspokojenia własnej próżności, albo sygnał, że w swoim otoczeniu nie ma z kim tej swojej codzienności dzielić, dlatego przenosi się z nią do sieci.

Ale tak naprawdę czym różni się fejs od tego forum na przykład? Ludzie buduja i tu i tam swój wizerunek.  Na fejsie przed znajomymi, natomiast tutaj przed obcymi.

I tu i tam się chwalą, chociaż tutaj mniej bezpośrednio. Ty się "chwalisz" tym co powiedziało Ci dziecko i jakie masz podejście do fejsa w tym tamacie.
To jest jakiś rodzaj manifestacji, zaznaczenia swojej indywidualności. Nie pisze tego jako ataku, to moja próba zrozumienia różnicy.
Martainn (wybacz wciągnięcie) na przykład często wspomina żonę, swoje sukcesy/porażki miłosne, zamiłowanie do ćwiczeń, czasem wrzuca jakąś fotkę w rozmowę. Czym to się różni od fotek na fejsie? Można robić psychoanalizę albo na to spojrzeć, że miłość do żony i zdrowie są dla niego ważne i jak dla mnie brzmi to fenomenalnie. Jakby wrzucił zdjęcia z żoną lub z siłki, to wyszłoby na to samo. Jest z czegoś dumny, to lepsze dla mnie niż wieczni malkontenci.

Na forum też jesteśmy tylko tacy jakimi się pokazujemy. Też "kreujemy się", jeszcze bardziej, bo nie jesteśmy "zaczepieni" w rzeczywistości tak jak na fejsie, gdzie mamy z reguły znajomych z prawdziwego życia. Tutaj nikt nas nie sprawdzi.
Czy pisanie tu to wirtualny ekshibilicjonizm? Czy dowartościowujemy się? Zaspokajamy próżność?

Nawet bym się nie zdziwiła, ale nie sądzę, by było to złe. Rozmowa z drugim człowiekiem, gdy mówimy co u nas, opowiadamy o dziecku czy chwalimy awansem, to to samo. Nie mówię, że rozmawiamy tylko dlatego, ale to część konwersacji z innymi.

Też mnie ludzie nadajacy w kółko macieju o tym samym na fejsie/osobiście/forum nużą. Mój główny problem jest taki, że nie widze dużej róznicy między nimi. Szczególnie między forum a fejsem. Czym różni się wrzucenie na fejsa komentarza do jakiegoś tekstu i dyskusja w komentarzach od dyskusji na forum? Czym tak naprawdę w istocie różni się jakiś luźny temat o małżeństwie w którym jesteś, od wrzucania fotek z drugą połową z różnych miejsc, gdzie jesteście szczęśliwi?

Zgadzam się, że są dziedziny, gdzie lepiej wyglądają pewne rzeczy na forum, przyznaje. Na przykład szukanie rozwiązań problemów. Na fejsie wygląda to jakoś dziwnie, gdy ktoś opisuje sytuację z eksem i szuka rozwiązań. Ale często ludzie szukają rozwiązań problemów na fejsie, chociaż innych. Poszukiwania notatek, noclegu w innym mieście, linka do jakichś danych, których ktoś zapomniał.
Ktoś publikuje treści na facebooku i ma nadzieję, że kogoś to interesuje. Tutaj to samo, stukamy posty, wierząc, że to się dla kogoś może liczyć.

Mnie nie chodzi o pochwalenie się, ale chwalenie się w nadmiarze, a to jest spora różnica. Razi mnie za to kreowanie nieprawdziwego wizerunku, czyli jeśli w świecie realnym coś nie gra, to w tym wirtualnym udajemy kogoś, kim nie jesteśmy.

Też się przez chwilę nad tym zastanawiałam, ale... na fejsie kreujemy swoją rzeczywistość wśród realnych znajomych, tutaj mimo wszystko jesteśmy anonimowi (na tyle, na ile chcemy takimi pozostać), więc  jedyne co możemy zrobić, jeśli rzecz jasna ktoś ma taką potrzebę, to sobie samym poprawić samopoczucie. Załóżmy, że wśród znajomych chcemy sobie podnieść notowania, a tutaj po co?

Jeśli jednak wrócimy do twierdzenia, że na FB chcemy dzielić się z innymi własną radością i sukcesami, to ja z kolei znów powrócę do tezy, że radością i sukcesami wolę podzielić się z tymi, których mam tuż obok siebie. Ja naprawdę nie mam potrzeby o wszystkim opowiadać ludziom, których co prawda znam, ale nie są mi na tyle bliscy, żeby się aż tak uzewnętrzniać. Bo nie czarujmy się, ale różnych ludzi mamy wśród znajomych na portalach społecznościowych.
Z kolei forum daje mi swobodę dyskusji, bo w jednym miejscu ścierają się różne punkty widzenia i różne światopoglądy, sama też wybieram sobie temat, o którym chcę w danej chwili porozmawiać, w życiu realnym jest nas jednak znacznie mniej i jesteśmy bardziej do siebie podobni, co siłą rzeczy to wszystko utrudnia.

Trochę nie widzę związku albo nie rozumiemy się. Moim zdaniem sam fakt, że ktoś wrzuci do sieci jakieś zdjęcie jeszcze nie świadczy, że kreuje się na kogoś, kim nie jest.

Ja kiedyś wrzuciłem na portal fotę z kotem i koleżanka napisała "dwa kocury" hehe :DD To był dopiero komplement xD

Eh u niektórych nastolatków lajki pod zdjęciami są sensem życia...Niektórych osób ze zdjęć na fejsie nie poznaje w relau. Najbardziej, wkurzają mnie spamy...Matki, co dodają codziennie foty swojego szkraba i te ochy i achy nad nim.Zakochana para, co codziennie dodają i udostępnia zdjęcia o tematyce miłości i to :*** [jezu].I jeszcze jeden gatunek, internetowa dziunia co codziennie wstawia swoje selfi,ma dużo lajków pod zdjęciem i relacjonuje cały czas co robi w czasie dnia...Nie mam i tego za złe ale, odrobina prywatność jeszcze nikomu nie zaszkodziła.Niektóre zdjęcia i "przemyślenia" lepiej zachować dla siebie

A mnie jarają nawet dziewczyny w moim wieku lub odrobinę starsze (w skrócie przedział wiekowy 23-28) które wstawiają sobie selfie, a są przy tym zwyczajnie ... inteligentne. Taki fajny mix z tego wychodzi księżniczek (w pozytywnym znaczeniu tym razem) w kwiecie wieku choć wciąż z młodzieńczą fantazją podkreśloną do tego doświadczeniem i jakąś tam myślą. Kiedyś mnie to drażniło bo uważałem za próżne, teraz jak taka wrzuci zdjęcie (oczywiście nie codziennie, ale od czasu do czasu) to fajnie, bo widzę że dalej jest z niej ta sama wariatka i fajna kobitka :DD Czaicie o co chodzi mam nadzieję A co do fot strzelanych przez mam to żenada, potem wychowują w ten sposób np. swojego syna i wyjdzie maminsynek który jest wiecznie chwalony (często niesłusznie) i pchany do przodu przez mamusię. I potem jak coś się nawet najmniejszego stanie to płaaaacz ojeeeej...

Chloe- no nie gadaj że byłaś zazdrosna o kota xDD

To jest właśnie paradoks, ludzie zamiast zdjęcia koleżanki wolą zalajkować fotę jej kota. Tak samo z niektórymi moimi znajomymi, kłócą się z jakimiś obcymi ludźmi na forum, z ludźmi którzy w sumie gówno ich obchodzą, a do znajomych towarzysko nie zagadają albo nawet życzeń imieninowych nie złożą xDD

Nie uważam, żeby było coś złego w robieniu sobie selfie (mnie czasem nawet na to najdzie ochota, nigdzie ich nie wstawiam), ale bez przesady    Życie różni się, zasadniczo od tego rzeczywistego  od tego na  portalach społecznościowych, wszystko jest tam takie cukierkowe i wysublimowane.A lajki to karmienie własnego ego, u niektórych ludzi świadczą o poczuciu własnej wartości.To jak dla mnie tragedia.

Koty sa NAJPIEKNIEJSZE.

Pochwal się tutaj

W moim profilu znajdziesz maila chętnie obejrzę jakieś rysunki

Wysłałam maila, ale musisz najpierw odpisać, bo przez forum się nie da pliku dołączyć

Edit:
Poszło, sorry za zwłokę, ale zapomniałam o pustce w lodówce i mnie dziecko z domu wygoniło

Edit2: Snake, gołymi babami też możesz się pochwalić