Depresja? Zrezygnować ze studiów?

Problem w tym, że jestem tak niezdecydowana, że nie umiem podjąć tej decyzji, biję się z myślami od bardzo dawna.

Z jednej strony rezygnując zdjęłabym sobie z barków jeden problem, skupiła tylko na rehabilitacji i leczeniu córki, nie martwiła się o finanse (co miesiąc musze płacić kilkaset zł), ale z drugiej strony skłaniając się do tej decyzji mam jakieś wyrzuty sumienia, że sobie nie poradziłam, że uciekam od tego, że jak zrezygnuje to kiedyś może być mi równie ciężko wrócić. Czuję, że już się duszę w tym decydowaniu. Ale znowu czuję, że studiowanie teraz dla mnie jest murem nie do przeskoczenia, że mogę zawalić to i tak, że będę cały czas myślami przy córce i innych problemach, a np kolejny zjazd nałożył mi się ze szpitalem w którym będziemy z córką i obawiam się, że zawsze może być coś, co wypadnie albo przeszkodzi z nauce.

Mam takie samo zdanie jak yessa i moje odczucie jest takie, ze na razie nie powinnas studiow przerywac.
Jesli nie masz na razie zadnej jasnej decyzji, to nie podejmuj zadnych dzialan pod wplywem depresyjnych mysli.
Zazwyczaj po jakims czasie sytuacja sie sama klaruje i wiadomo co zrobic, albo okolicznosci sie tak ukladaja, ze droga jest zupelnie jasna.

Masz jakis plan, co bys zrobila w wypadku przerwania studiow, zeby przelamac ten stan marazmu u siebie i zaczac normalnie zyc, spelniac inne zadania i nie bac sie ich? Czy to tylko po prostu wyobrazenie, ze jak rzucisz i ten ostatni obowiazek, to bedzie Ci lepiej?
Jesli to tylko to ostatnie, to twierdze, ze to z pewnoscia nie pomoze!

Pomoc moze tylko przeciwstawienie sie temu stanowi i nie robienie sie od niego zaleznym.
Czyli jak nie chce Ci sie wstac, to zostawiasz ta niechec w sobie, nie musisz jej przezwyciezac, ale mimo to wstajesz i robisz co trzeba, czujac niechec dalej.
Da sie funcjonowac i wykonywac swoje obowiazki mimo takich uczuc. Po prostu nie nalezy ich brac az tak powaznie i nie mozna dac sie nimi sterowac.
Gdy dzialasz, wtedy uruchamia sie naturalny przeplyw energii zyciowej i czesto nawet sie nie zauwaza, kiedy niechec i marazm znika.
Mozesz tez zaczac codziennie robic krotka przebiezke na swiezym powietrzu, lub gimnastyke, tanczyc do muzyki, zeby zmobilizowac krazenie. Zobaczysz, ze po takiej dawce ruchowej bedziesz sie inaczej czula.

Problem siedzi w glowie, a studia psychologiczne moglyby Ci pomoc w jego rozwiazaniu, nie mowiac juz o pomocy w wyzwaniach zwiazanych z wychowywaniem coreczki.
Przede wszystkim skoncz z tym ciaglym rozmyslaniem, bo tylko sama wpedzasz sie w jakies obawy.
To, ze jestes w tej sytuacji wyczerpana i lekko depresyjna, jest calkowicie zrozumiale. Male dziecko samo w sobie jest juz wyzwaniem i co tu duzo mowic, takze obciazeniem nieprzespanych nocy i koniecznosci bycia w ciaglej gotowosci i do dyspozycji, a do tego dziecko z autyzmem tym bardziej. Sa na pewno obawy o jego dalszy rozwoj, zawiedzione nadzieje na pelnie szczescia.
No coz, tak sie zlozylo, nie nabywamy wraz z urodzeniem prawa do zycia bez problemow, wiec teraz trzeba sobie z tym poradzic. Czlowiek zazwyczaj nie dostaje od zycia wiekszych zadan, niz takie, z ktorymi moze sobie poradzic.
A wiec sadze, ze i Ty jestes w stanie uporac sie z tym.

Jak chce sie wejsc na szczyt gory, to nie da sie tego zrobic, gdy ciagle sie sobie wyobraza z przerazeniem odlegly szczyt, ktory wydaje sie nieosiagalny, bo wtedy zazwyczaj cel sie porzuci.
Pod gore idzie sie po prostu jeden krok za drugim, bedac skupionym na kazdym pojedynczym kroku, uwaznie, zeby sie nie poslizgnac i nie liczac ciagle, ile jeszcze ich zostalo.

Nie macie nikogo, kto moglby Wam pomoc w opiece nad coreczka, zeby troche odciazyc meza i Ciebie?