5 lat studiów na marne :(

Studiowałam germanistykę. Jeżeli zatrudnia się filologa, to raczej wymaga się od niego znajomości języka perfekt, a nie przeciętności Wiem, że to moja wina, nie każdy ma super zdolności językowe, mogłam odpuścić po licencjacie. Jednak najbardziej nie chciałam zawieść otoczenia, które w mnie wierzyło, że mogę więcej niż mi się wydaje, nie chciałam zawieść rodziców. No i teraz mam... a raczej nie mam nic.

Prawda jest taka, że trochę sobie sama jesteś winna. Trzeba było po licencjacie zmienić kierunek. Ty miałaś szczęście, bo byłaś na dwustopniowych i mogłaś po licencjacie zmienić kierunek.

widzę, że nie tylko ja mam problem... ja jestem na zarządzaniu, na drugim roku, zawsze marzyłam o inżynierskich, ale nie dostałam się z powodu braku matur z przedmiotów ścisłych (chodziłam do klasy humanistycznej, zdawałam tylko matmę podstawową). Do tego kwestia taka, że jestem na dziennych (niestety z winy byłego) i jak widzę, że znajomi studiują zaocznie, mają pieniądze, mogą sobie coś odłożyć to mnie po prostu trafia... Do tego boję się że mam depresję, aktualnie semestr prawie zawaliłam i czekam aż skończy się sesja, bo chcę w końcu iść do pracy. Jakoś lepiej czułam się wtedy wiedząc, że coś z tego wynoszę...

no właśnie z jednej strony wydaje mi się że mnie nikt po tym nie zatrudni... i że te studia potrzebne są mi tylko w momencie kiedy będę chciała założyć własną firmę

Rycerzowa, piszesz że od zawsze marzyłaś o studiach inżynierskich, a byłaś na profilu humanistycznym i zdawałaś tylko podstawę z matmy. Coś nie tak. Ja do początku poszłam na profil mat.-inf., a później studia inżynierskie. Ale na pocieszenie dodam, że niewiele mi te studia dały. Póki co i tak byłam zmuszona wyjechać za granicę. Ale myślę że spróbuję coś zdziałać w moim kierunku, muszę tylko płynnie mówić po niemiecku.

chodzi o to, że na początku nie wierzyłam w swoje umiejętności i możliwości. Poszłam do humanistycznej, na rozszerzony angielski, bo mam dryg do języków. Na studia poszłam tylko dlatego, że rodzice bardzo chcieli i miałam nacisk z każdej strony, dlatego nie poszłam na to co chciałam tylko tam gdzie mnie przyjęli - na początku informatyka i ekonometria na Ekonomicznym (psychicznie odpadłam, bo to nie było to i olewałam totalnie). Potem zarządzanie na politechnice. Drugi rok a ja mam załamkę. Teraz zastanawiam się co wybrać i robić dalej... Na pewno pójdę na zaoczne, tego jestem pewna.

Rycerzowa, ale nadal nie piszesz co ty chcesz w życiu robić? Kim chcesz być? W czym się odnajdujesz? Co chcesz osiągnąć? W czym odnosiłaś sukcesy? Co ci przychodzi z lekkością? Jakie są twoje mocne strony? Jakie masz umiejętności?
I najważniejsze: co cię powstrzymuje przed zmianą?

biadolenie rodziców... w końcu tyle pieniędzy na mnie wydali, na dojazdy, itd. itp., zapewnili mi warunki do nauki a ja z tego nie skorzystałam i "niszczę sobie życie". bo dla nich bez szkoły to nie ma nic i to jest najważniejsze... z tym, że mama powinna mnie zrozumieć, bo sama wylądowała tam gdzie nie chciała i dla niej już za późno na zmianę. kiedyś zajmowała się księgowością i finansami w małej firmie, potem wylądowała w szkole i aktualnie jest nauczycielem, po studiach, dyplomowanym z kilkoma przedmiotami. sama mi mówiła, że najlepiej się czuła w papierkach, ale już nie ma co marudzić, bo jest jak jest.

po maturze totalnie nie wiedziałam co chcę robić. myślałam o finansach i rachunkowości, ale za słaba matura i złożyłam tam gdzie mnie wzięli, a po sesji... wylądowałam w pracy na produkcji. na szkoleniu już zaczęły mnie interesować wszystkie sprawy związane z zarządzaniem jakością i głównie dlatego trafiłam na swój kierunek, bo tam była ta specjalizacja. niestety... coś się pozmieniało w przepisach itd. i mamy nowe specjalizacje (one dopiero na II stopniu), więc się nie załapałam. jakoś mnie to kręciło zawsze chociaż teraz nie jestem pewna. niestety innej branży niż produkcja części motoryzacyjnych po prostu nie znam. szukam pracy aktualnie w różnych innych dziedzinach i branżach, jedna była ciekawa - konsultant sieci komórkowej w punkcie sprzedaży, ale niestety rozmowa miała być w dzień kolokwium (niestety na uczelnię dojeżdżam), więc musiałam odmówić i usłyszałam "zadzwonimy w terminie późniejszym".

kiedyś też interesowałam się żywnością człowieka (może to przez skłonności do zaburzeń odżywiania w wieku nastoletnim), ale leżę z biologią więc raczej odpada. może się skuszę na jakiś kurs dietetyka albo coś... no i co do umiejętności... matma mi wchodzi łatwo, programowanie już nie tak bardzo. wolę coś zrozumieć niż uczyć się na pamięć, dlatego przedmioty humanistyczne odpadają, tak samo miałam z językami... gramatykę angielskiego mam w małym palcu a słówek uczę się najczęściej z filmów czy piosenek. wiem tu muszę sama kopnąć się w tyłek, bo chciałabym znać co najmniej trzy języki obce (podstawy podstaw to mam chyba 4).

aktualnie czuję takie wypalenie. chciałabym skończyć coś, rozwijać się itd. może założyć własny biznes. rozmawiałam z bratem ostatnio i stwierdził, że ma żal do rodziców, bo pracował (awansował na dość wysokie stanowisko mimo braku studiów, aktualnie kazali mu skończyć żeby miał samego inżyniera) i rozwijał własną firmę. Powiedział mi, że dwóch rzeczy nie da się zrobić na raz i nie miał wsparcia od rodziców, bo chciałby teraz żeby te 10 lat temu powiedzieli mu, żeby olał pracę w X i zajął się swoim rozwojem i firmą, bo aktualnie to ma za duże zaległości w tej branży, mimo że jest dobry.

chciałam wziąć dziekankę na rok, żeby odpocząć od studiów i ogarnąć się życiowo po prostu... tylko z drugiej strony - mam 22 lata, pójdę na zaoczne to inżyniera będę miała po latach 4 czyli w wieku 26 lat. i tak źle i tak niedobrze...

ps. w zeszłym roku to łapałam co się da i nawet sprzątałam biuro. podziwiam wszystkich, którzy się tym zajmują, bo nie łatwa praca!

wiem wiem... dlatego pierwsze co chcę ogarnąć się życiowo, zrobić sobie jakąś przerwę. bo nawet jeśli chciałabym założyć firmę teraz (zalążki pomysłu mam, pomoc ze strony brata również) to potrzebuję kapitału.

niestety ta sytuacja z rodzicami niszczy mnie psychicznie i czasami nie mam ochoty wracać do domu. ale to chyba na inny temat jest, więc o tym pisać nie będę. boję się ostatnio czy nie zaczynam mieć depresji...

Rycerzowa, to jak wygląda dany kierunek można poznać dopiero jak się na niego pójdzie. Ani opinie znajomych ani to, co nam się wydaje, nie oddaje tego jak to naprawdę wygląda.
Ale jeśli jesteś na zarządzaniu na politechnice, to prawdopodobnie możesz wybierać tam specjalności? Nie ma specjalności z finansów i rachunkowości, o których wspominałaś?
Ewentualnie możesz starać się przenieść na jakiś kierunek inżynierski na Twojej uczelni, podpytaj może ktoś to robił, zawsze by Ci trochę takich ogólnych przedmiotów przepisali.

Jeśli mogę coś doradzić: wybierać wszystko co ma w nazwie technologia, technika, inż.

dokładnie mam to samo. bo jako jedyna z rodzeństwa poszłam do najlepszego liceum w mieście, zdałam maturę od razu, bez żadnych poprawek, dostałam się na dzienne i można się było dzieckiem pochwalić... ale mogę przytoczyć przykład mojej kuzynki. skończyła dwa kierunki jednocześnie studiując dziennie i zaocznie, stypendia, wyróżnienia, nagrody... no i co z tego że pracy nie może znaleźć? nie wspominając, że po niezdanym egzaminie teoretycznym na prawo jazdy musiała chodzić do psychologa, bo to jedna rzecz, która jej się nie udała...

czasem pomaga. wiem, bo chodziłam przez rok. tabletek nie miałam, zwykła rozmowa. sytuacja była inna, ale jakieś wsparcie się czuło

zdarza się i tak. popytaj znajomych o dobrego psychologa bądź psychiatrę

dziękuję no właśnie dlatego chcę iść na zaoczne. w pracy się poświęcam tylko wiesz... ciężko coś znaleźć. zawsze jestem punktualna i nienawidzę się spóźniać (to czasem moja zmora, bo ZAWSZE na wszystkich i wszystko czekam), staram się wykonywać swoją pracę najlepiej jak się da, słucham przełożonego, no chyba, że to totalny idiota i kręci (niestety tak miałam ostatnio, liderka wmawiała mi, że źle ją zrozumiałam...mówiła jedno, robiła drugie, do tego nie ogarniała własnej pracy)

Na pocieszenie - mnie moje studia - póki co - też za bardzo do niczego się nie przydały, w sensie fajne były, ale nie pracuję w zawodzie zupełnie. Z tym, że ja od początku wiedziałam, że studiuję dla przyjemności, bo zawsze chciałam pracować w mediach, a tam nie ważne jakie studia skończysz, liczy się determinacja. I od pierwszego roku studiów tam właśnie pracuję. Oczywiście najpierw za darmo, podpatrywałam, uczyłam się, ale potem już normalnie.

Dlaczego czekacie z rozpoczęciem jakiejś sensownej pracy aż do końca studiów? To mnie zawsze zastanawia jak przeglądam cv moich rówieśników. Przecież w czasie studiów (dziennych a jakże), też można pracować. Fakt, nie na każdym kierunku, bo są i takie mega absorbujące. Ale zarządzanie czy germanistyka? Można starać się o jakiś staż (niekoniecznie formalny, tylko zwykłe przychodzenie, parzenie kawy i podpatrywanie), coś tłumaczyć....

No ale ok, teraz już czasu nie cofniecie. Więc ja bym na Waszym miejscu zaczęła od początku. Jeśli Waszym atutem nie jest doświadczenie, to pokażcie że macie bezkrytyczny entuzjazm, że jesteście gotowi na wiele, byle by dostać się do pracy tam gdzie sobie upatrzycie. Pracodawcy takich młodych, świeżych, entuzjastycznie nastawionych lubią. Najgorzej jak ktoś nie ma ani doświadczenia, ani pomysłu i bije od niego zniechęcenie, choć jeszcze nawet nie zaczął....

Walczcie Głowa do góry, uwierzcie w siebie

To fakt, masz rację, może zrobiłam błędne założenie.
Podobnie jak Ty studiowałam dziennie na UW i też kierunek humanistyczny i to że mogłam pracować zawdzięczam naszemu punktowemu systemowi ects (czy jak on tam się nazywał ). Najczęściej ustawiałam sobie zajęcia tak, żeby rano iść na uczelnię, potem biec na większość dnia do redakcji, a potem wracać na popołudniowe wykłady. Założyłam więc, że może u Ciebie mogło być podobnie ale jeśli nie było to okej, cofam "zarzut"
Po prostu wiem, że wiele osób u mnie na roku, choć mogło pracować tak jak ja, to jednak woleli w tym czasie imprezować... I jak myślisz kto na tym lepiej wyszedł?
Ale jeśli jest tak jak mówisz i u Ciebie nie dało się pracować, to większość absolwentów po Twoim kierunku też jest bez doświadczenia, czyli nie jest źle. Nie ma powodu, żebyś się czuła "gorsza".
Może, żeby poczuć się pewniej, idź na jakiś dodatkowy kurs, żeby podszkolić język, a w między czasie uparcie szukaj pracy. Ale nie tak, że klikniesz i wyślesz kilka cv w ciągu tygodnia.
Biegaj z teczką od firmy do firmy, żądaj spotkań z szefami, kimś od rekrutacji i bądź nie do zdarcia....
Ale najpierw musisz odzyskać pewność siebie, bez tego ciężko Ci będzie przekonać kogoś, żeby Cię zatrudnił, no bo jak sama w siebie nie wierzysz, to jak ktoś ma uwierzyć...
Powodzenia, nie poddawaj się

u mnie takie wybieranie sobie godzin nie przeszło, bo każda specjalizacja to mała grupka i nie było na większość przedmiotów możliwości chodzenia na inne godziny niż w planie ustalone. No nic po prostu poczułam się lekko dotknięta, że ktoś tak pomyślał o moim kierunku, a ja na prawdę dużo pracy musiałam w studiowanie go włożyć. Eh... ale to też pewnie dlatego bo jestem ostatnio rozdrażniona, martwię się co ze mną będzie i wszystko biorę do siebie

no i ta moja wiara w siebie to przeogromny problem, masz rację.... Walczę z tym całe życia, ale bezskutecznie. Wydaje mi się, że do niczego się nie nadaję... Rozmowy kwalifikacyjne mnie przerażają... Mam poczucie, że wszyscy w pracy będą wiedzieć, że jestem słaba... Kurcze, jestem starą krową, a tak niedojrzałą i bojącą się wszystkiego. tragedia.