Nie daje już rady! !

Nie poddawaj się, jesteś potrzebna swojemu dziecku. Czy masz z nim dobry kontakt? Czy wiesz o jego problemach, co czuje, jak mu idzie w szkole, jakie ma relacje z rówieśnikami? Może za bardzo skupiłaś się na sobie? Jak spędziłaś urlop? Czy gdzieś wyjechałaś żeby wypocząć, czy zamiast tego siedziałaś w domu i użalałaś się nad sobą? Jeśli tak, to może to dobrze, że wracasz do pracy.

Kilka dni to jeszcze nie choroba, wiec znajdź w tym wszystkim czas dla siebie.
Może spotkanie z psychologiem?

Mam bardzo dobre kontakty z własnym dzieckiem. Niektórzy wiedzą, ze jestem po rozwodzie itp. Byłam na urlopie prawie dwumiesięcznym,dlatego ciężko wejść w rytm. Pracuję z trudnymi dziećmi i zdarzają się roczniki, które są wyzwaniem, obecnie taki mi się zdarzył.
Terapia Wielokropku już była, jestem na nią oporna lub nie trafiłam na właściwego terapeute. Po za tym mieszkam daleko od dużego miasta, w którym byłby wybór kogoś odpowiedniego. (To tez pewnie juz napisalam ).Najgorsze jest to, że ja nie mam sił na zmianę siebie, brak jakiejkolwiek motywacji. A moje wahania nastroju bywają tak dziwne, że samej trudno uwierzyć mi w to co się ze mną dzieje. Zaczynam myśleć, że to m . in z powodu szaleństw hormonów związanych z chorobą immunologiczna.
Życie mnie przerasta, a niska samoocena dobija. Przestaje wierzyć w swoje umiejętności zawodowe, a praca w gronie gadul,  przeżywaczek i plotkar sprawia, że nakręca się do szpiku kości

Witaj.
Stanowczo masz po co i dla kogo żyć, więc ratuj siebie.
Warto zaryzykować i umówić wizytę u psychiatry.

Warto też pójść do lekarza ogólnego, sama pisałaś, że to mogą być hormony, może tarczyca?

Czyli wiesz mniej więcej gdzie może się czaić Twój nieprzyjaciel, więc działaj!

Prawda jest taka, że 'inni' nie mają jakieś konkretnych oczekiwań wobec Ciebie (no, może poza wypełnianiem obowiązków służbowych oraz wobec Twego dziecka - ale to są takie same jak wobec innych pracowników i matek), to tylko Twoja wyobraźnia.

Obowiązki służbowe też mnie przytłaczają. Powodują nerwy, że nie dam rady i to już po prawie 15 latach pracy. Wszyscy są bardziej wymagający niż kiedyś. A ja nie czuję się silna...mam wrażenie, że wszyscy inni są bystrzejsi, wiele więcej potrafią. Może to wypalenie zawodowe.
Z resztą co tu dużo pisać. Całe życie chciałam przypodobać się rodzicom, teraz wychodzi wszystko.

Liwio, nie wierzę, że są ludzie oporni na terapię. To jest kwestia nastawienia, motywacji, twojego własnego zaangażowania i determinacji. Nie znam twojej poprzedniej przygody z psychoterapia, ale gdzieś był błąd skoro nie wyszło. Czegoś zabrakło...Być może metody pracy terapeuty nie odpowiadały ci a nie miałaś odwagi o tym powiedzieć, być może sabotowałaś samą siebie na tyle mocno że praca nie przyniosła efektu, być może zrobiłaś to dla kogoś a nie dla siebie...
Rady Wielokropka są świetne, tylko ze samej trudno będzie ci to zrobić, biorąc pod uwagę twój obecny stan. Rany z dzieciństwa to jest temat rzeka. Sama pracuje nad tym już od ponad roku, na terapii własnie. To nie jest kaprys na poprawę humoru, to jest ciężka praca, rozdrapywanie ran, budzenie demonów. Podejdź do tego jak do leczenia, jak do absolutnej konieczności. Nie oczekuj efektów i spektakularnych zmian. Wszystko przyjdzie w swoim czasie. Daj sobie ten czas własnie. Spróbuj jeszcze raz z innym nastawieniem z nowa determinacją. Obstawiam, że twoje obecne problemy maja swoje źródło w dzieciństwie. Podobnie jak Wielokropek, nie uważam aby chodziło o wypalenia zawodowe, choć za tym próbujesz sie troszkę schować

Możesz to zmienić. To są tylko twoje przekonania. One nie mają nic wspólnego z prawdą o tobie. Na początek tylko sobie o tym przypominaj gdy ogarną cię czarne myśli - to nie est prawda, to są tylko przyzwyczajenia twojego mózgu, który tak a nie inaczej nauczył się myśleć. Możesz nad tym zapanować i możesz to  zmienić. Ty jesteś panią swoich emocji, swojego strachu i swojej samooceny. Sama siebie kreujesz. Życzę ci odwagi i proponuję  ponownie pójść na terapię

znam podobny przypadek bardzo dobrze... Musisz życ dla dziecka, dla niego znaleźć motywację. Musisz sprostać temu co ono oczekuje. Nie poddawaj sie choćby nie wiem co.