brak wiary w siebie:-(

ja się zawsze bałam zmian,raczej wolę stabilizacje,ale wszyscy mi mówią że jak mam szansę to trzeba spróbować,że trzeba iść do przodu,tylko że to wszystko tak przeraża.

żebyś wiedziała żeby nie stres to byłoby prościej,ale jak z tym walczyć,nie można się poddać i stać w miejscu,co robić?

ja nigdy nie brałam hormonów,a też tak mam że każdą duperelą się przejmuję i beczę z byle powodu.też podziwiam te osoby co idą do przodu z podniesioną głową i nikim się nie przejmują,tak bym chciała.może to się wynosi z domu rodzinnego?

Myślę, że można się nauczyć takiej życiowej odporności i wtedy takie stresy nie wpływają aż tak bardzo na Ciebie. Ja kiedyś miałam ciągłą gule w brzuchu, po prostu źle się czułam fizycznie ale stwierdziłam żę to w niczym nie pomaga, a wręcz przeciwnie - stres może być przyczyną wielu chorób więc staram się nie przejmować tak bardzo

są chwile że się nie stresuje,wierzę że dam radę,ale przychodzi taki dzień że wszystko widzę w ciemnych barwach,wszystko mi się wydaje takie trudne i nie dla mnie.że ja tam po prostu nie pasuję.jestem takim człowiekiem który nie lubi zmian.a najgorsze jest to że ten stres jest taki silny że odbiera siły całkowicie,wtedy bym tylko spała,ale mam rodzinę i zmuszam się do prac w domu,to mnie ratuje.

dzięki wielkie,nigdy nie pisałam na forum,to mój pierwszy raz,tak za bardzo nie mam z kim pogadać bo moje koleżanki albo wyjechały i zapomniały o mnie,albo mają swoje życie.mam męża który mnie wspiera ale to jednak facet,dla nich wszystko jest prostsze.od poniedziałku zaczynam prace na nowym stanowisku,zobaczymy jak to będzie.

Powodzenia ! Będzie dobrze, zawsze nowa sytuacja powoduje stres, grunt to jakoś go przełamać, może spróbuj pić melisę albo brać coś uspokajającego typu nervomix itp.Co Cię najbardziej stresuje?

Witaj,Twoje stresy związane z nową praca to nic wobec problemów jakie ja obecnie przechodzę.No więc tak:mąż od 2 miesięcy jest w szpitalu onkologicznym-rak gardła ,schudł 10 kg.a był szczupły,nie może jeść bo wszystko wypaliła radioterapia,ma obrzęk gardła ,stan zapalny jamy ustnej ,odżywiany jest dożylnie.Syn ma 26 lat i głęboką depresje ciągle płacze ,ranoczęsto wymiotował ostatnio więc od 2 dni jest w szpitalu.Czuje ,że to wszystko ze stresu jaki przebył.To zawsze odbija mu się na żołądku.Ja robie co mogę pocieszam obydwu ,ale sama mam też nerwice ,a teraz to chyba i depresje.Wymiękam po prostu ,.Syn od kilku lat ma depresje,lęki,bóle brzuche zdiagnozowany też zespół jelita drażliwego.Do tego jak mu lepiej to jest uparty jak kozioł.Do pracy mało chodzi bo pare dni i już poranne wymioty i bóle brzucha.Więc .znowu siedzenie w domu i zadręczenie siebie i mnie i tak w koło.Ja mam dość on też.mówi ,że jak by miał pistolet to by sobie palnął w łeb.,bo ma dość tej męki.Bierze na stałe leki psychotropowe,namówiłam go tez na wizyte u psychologa ,ale trzeba czekać do sierpnia.Nie wiem jak to wytrzymam.No i co czy Ty nie przesadzasz?Możesz sobie powiedzieć jak na filmie"Ja wam jeszcze pokarze 'i podnieść głowe do góry!

Warto poprosić jakiegoś zaprzyjaźnionego współpracownika, aby czasem coś doradził. Można też pogadać otwarcie z szefem, jeśli jest normalnym człowiekiem. Przydaje się też jakaś odskocznia, np. hobby, której poświęcasz się po pracy.