Po 16 miesiącach przestaliśmy być razem, jak dopomóc szczęściu?

Doskonale Cię rozumiem, gdyż po części mam podobny problem. Też najchętniej bym cofnął czas o 3 miesiące i powiedział to co czuję, a tak gryzę się z myślami codziennie od tamtego czasu. I też, podobnie jak Ty, powiedziałem coś czego zupełnie nie czułem- nie chciałem mówić, przez co do teraz cierpię. Mówienie, że czas leczy rany jest bezsensu, bo widzę to po sobie. A może jeszcze jeszcze dla Was nadzieja, musisz być blisko, może w końcu da Ci chociaż szansę na wyjaśnienia, np. ja w głębi duszy ciągle czuję, że u mnie jeszcze można to wszystko jakoś naprostować.

Z niedowierzaniem czytam twój post o domu w tajemnicy... możesz powiedzieć co stało za takim poglądem, że miało to przyprawić ją o łzy szczęścia?

Joasiu. Wydaje mi się to z mojego punktu widzenia bardzo proste.
To bardzo wrażliwa osoba, płakała kiedy będąc "u siebie" szła z rodzicami na kolację a ja za jej plecami umówiony z jej rodzicami zjawiałem się tylko na kolację jadąc prawie 200km tylko aby z nimi zjeść i wrócić późnym wieczorem do siebie bo następnego dnia praca. Kiedy płakała, gdy mówiłem aby niezobowiązująco ubrała się bo zapraszam ją do kina a tak naprawdę jechaliśmy 200km na wąskotorówkę, która wiozła nas do zoo. Łzy wzruszenia kiedy na początku znajomości opowiadasz ukochanemu o zapachu z przed lat, zapachu nie do zdobycia a jednak znajdujesz go gdzieś tam na zagranicznym serwisie w edycji limitowanej i wręczasz go po kilku miesiącach pamiętając?  Mieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. Opowiadała mi kiedyś, że jej marzeniem jest malutki domek na wsi, mały skromny ale własny... Kiedy Kochasz potrafisz się cieszyć z małych gestów z małych rzeczy więc uznałem, że taka rzecz ją zwali w przenośni i dosłownie z nóg. Uwielbiałem robić jej niespodzianki. Najbardziej takie o których nie miała zielonego pojęcia. Takie, których nie spodziewała się do samego końca. Ty byś nie cieszyła się gdyby kto kogo kochasz, któregoś dnia zupełnie niespodziewanie, ktoś z kim wiążesz plany na przyszłość przyszedł i powiedział "Kochanie chcę budować dla nas dom"? Być może źle to interpretowałem w takim razie i trzeba było o wszystkim opowiadać. Ale ja nie potrafię. Nie potrafię powiedzieć Kochanie jutro zrobimy to czy tamto. Można teraz gdybać co mógłbym zrobić ale kłótni i słów wypowiedzianych już nie cofnę

Piciu.
Będę walczył. Będę przyjmował wszystkie razy i cięgi jakie od niej otrzymam. Mam dużo pomysłów. Jednak jako facet nie wiem jak mam postąpić bo się po prostu boję. Mam dużo pomysłów jednak bym nie chciał wchodzić na grunt z którego nie będę mógł wyjść. Każdego 11 miesiąca obchodzimy tak zwaną "miesięcznicę". Ona lubi "hand made". Kupiłem już piękne ręcznie robione kartki, chcę jej wysłać 11 z przeprosinami ale wciąż boję się, że to tylko otworzy rany. Numeru mojego nie zablokowala jeszcze ale nie dzwonię bo wiem, że gotowa jest to zrobić. To ja namówiłem ją aby nie farbowała włosów "farbami". Walczyliśmy o jej włosy kilka miesięcy. Udało mi się przekonać ją do naturalnej Henny Khadi (kobiety będą wiedzieć o co chodzi). Średnio co 45 dni osobiście jej nakładałem bo jej fryzjer powiedział, że on tego nie zrobi bo nie ma nad tym kontroli i on odpowiedzialności nie weźmie). To też sprawiło, że pojawiały się u niej łzy. Że ma piękne i zdrowe włosy. Teraz mam 8 kartonów tej farby i myślę, że jej nie wysłać z liścikiem aby nie zniszczyła tego na co tak długo pracowała. Będę walczył ile sił będę miał w sobie. Boję się tylko telefonu. Jej telefonu w którym powie mi, że jest gotowa przyjechać po pozostałe rzeczy bo to będzie oznaczało definitywny koniec moim zdaniem. Tym bardziej, że powiedziała kilka dni temu, że jak przyjedzie po rzeczy pozostałe to będzie się chciała pożegnać z moimi rodzicami. Jak więc widzisz sytuacja jest niezręczna. Ale walczyć chcę. Może powinienem na wszystkie sposoby? Ale świadomość blokady mnie sprawia, że się boję. Po prostu się boję bo jeżeli mnie zablokuje w telefonie to kompletnie stracę z nią kontakt. A co jeżeli będę potrzebował naprawdę się z nią skontaktować? Nawet kiedy pytam się smsem o coś to tak układam treść aby mimo wszystko odpowiedź padła. "Normalne" smsy pozostają bez echa. Ale będę walczył. Uważam, że do momentu w którym istnieje 1% należy walczyć i dać z siebie wszystko. Czas i koszty nie grają w tedy żadnej roli.
Trudno jednak bo nie znam z doświadczenia kiedy NIE oznacza definitywne NIE a kiedy jest tylko okresem próbnym aby mimo wszystko otrzymać drugą szansę

Bolą słowa kiedy słyszysz, że wszystko co robiłeś dzisiaj jest solą w oku. Solą ponieważ to tylko pokazało jej jak łatwo ją omamić i wyrolować

Dziękuję... chociaż mi to nic nie pomogło. Pytałam, bo mnie spotkało coś podobnego - zakładanie ze strony partnera że ja nie będę chciała mieć nic do powiedzenia w tej kwestii... już dawno ze sobą nie jesteśmy, a ja do dzisiaj dnia nie rozumiem jak coś takiego egoistycznego mogło się zrodzić w jego głowie
Smutne, bo z jednej strony możesz być zaślepiony (rozumiem mniejsze niespodzianki, ale tak ważna rzecz jak dom?!), a z drugiej może by i się cieszyła bardzo... Nie znam jej, wiadomo że nie wiem jak by zareagowała i mogę napisać jedynie na własnym doświadczeniu.

Diamondzik teraz już za późno ale ... ale weź człowieku sam zastanów się jak się zachowywałeś (pewnie to co opisałeś to tylko łagodne fragmenty "pod publikę", ona zapewne odczytywała to dużo gorzej). Pomyśl, że w taki sposób zaczyna nagle zachowywać się ona. Bez żadnego powodu. Jestem pewien, że sam miałbyś nagle najprzeróżniejsze myśli i prędzej czy później miałbyś dość. Nie rozumiem jak można być tak wielkim egoistą wiedząc dobrze jak wrażliwą masz partnerkę.

Nic z tych rzeczy nie robiłeś dla niej. To wszystko robiłeś dla siebie. Taka jest niestety prawda. Starałeś się ją niejako uszczęśliwić na siłę, zdecydować za nią co jest dla niej dobre a co nie. Miałeś przed nią sekrety, nie pozwoliłeś jej decydować w bardzo ważnych kwestiach w związku. Chciałeś ją ubezwłasnowolnić w zasadzie. Zamknąć w klatce. Sam chciałbyś aby ona Ci to zrobiła ?

Czy ona Cie kocha ?

Zgodnie z powiedzeniem, jak chce odejsc, to pusc wolno.Jak kocha , to wroci.Jak nie  to nie masz czego zalowac.
Powinienes z nia porozmawiac.Bo moze kochac, ale byc osoba bardzo ambitna i bedzie cierpiala, ale pierwsza nie zrobi kroku.Odezwij sie.Moze teraz jakas okazja, rocznica  bedzie ?
Bylby dobry pretekst.
Moze problem jest glebszy ? Ona jest 9 lat mlodsza.A budowa domu to tak jakby zobowiazanie do bycia na zawsze razem.Moze ona sie wystraszyla ? I tak naprawde nie chodzi o to, ze byles nerwowy, ze jej nie powiedziales. tylko bala sie  powaznego zwiazku.

A jesli chodzi o to, kiedy masz porozmawiac, to Ty powinienes lepiej wiedziec.Za dlugo nie ma co czekac, bo pomysli - o, juz zapomnial, wcale mu na mnie nie zalezy.
Na powno nie dwa miesiace.

Tak jest
Dlatego jak wspomniałem 11.06 by była kolejna miesięcznica. Jeżeli chodzi o różnicę wieku. Mimo wieku emocjonalnie była bardzo dojrzała. Sama mi o marzeniach swoich opowiadała, sama wspominała o dziecku wielokrotnie.

Ja już wiem co zrobię. Nie mogę się wieczność zadręczać, smucić i tym dołować. Nawaliłem ale jak ktoś nawali to chyba można z nim o tym później porozmawiać? Nie to świadczy o dorosłości? Ja rozumiem, że ktoś może przejść załamanie, wkurzenie i inne stany jeszcze - ale aby o tym nie chcieć porozmawiać? Mam tracić kolejne miesiące i lata z życia tylko dlatego, że druga osoba nie ma w sobie tyle "tego czegoś" co pozwoli na do niczego nie zmuszającą rozmowę? Czy warto? Warto Niech krzyczy, bije, znów krzyczy i znów bije ale rozmawia Jeżeli nie chce? No to kurcze to tak jak byście chcieli na siłę na dyskotece zaciągnąć kogoś do tańca

Racja jest taka. Jeżeli tak jak mówi "zabiłem w niej coś" to po co mam jej sobą to przypominać? Albo wspólne bycie ze sobą jest miałkie albo krótkie jak nasze ale intensywne. Pełne nie tylko tego co złe ale także tych dobrych rzeczy także, otwartości jakiej dotąd nie znałem i perwersji

Myślę, że w końcu może jej tego brakować. Coś jak w "urwanym" fragmencie pewnego wiersza

Widziałam słowika ze złamanym skrzydłem
mógł nadal śpiewać , cieszyć się wiatrem i słońcem
ale to było mało, bo pamiętał te dni kiedy latał po niebie

Kiedyś też o tym rozmawialiśmy. O miałkich facetach o tym jak fajnie, że w końcu trafił jej się taki sk***. Ale przegiąłem, oj przegiąłem - cóż zrobić? Nic nie zrobię
Cel na kolejne miesiące mam - budowę zaczynam z nią lub bez niej. To na pewno mnie pochłonie bez reszty. Odezwę się kilka razy, dam propozycję spotkania i rozmowy - po prostu się przypomnę.
Jeżeli nie będzie chciała porozmawiać, spotkać się i pozostawi to tak rzucone nigdy się nie dowie jak to mogło być. Myślę, że nie raz do niej to później myślami wróci.

Co związek to inna historia.
Za kilka tygodni lub miesięcy wrócę tu dokończyć moje "love story". Z tarczą lub na tarczy
Do zobaczenia w innych wątkach...

Siwek ciężko rozmawiać kiedy ktoś nie chce rozmawiać i nie chce nawet spróbować porozmawiać. Pokorę w sobie nadal mam. Uważam jednak, że nie zrobisz niczego na siłę. Czy trafiłeś kiedykolwiek na osobę, która bez względu na to co nie zrobisz i co nie powiesz jest na nie?

Mówiłem jej, że dzięki iż nie poznała mnie rok wcześniej bo po miesiącu by się spakowała. Praktycznie wszystko co miała "złe" w poprzednich związkach zostało u mnie wyłączone. Praktycznie wszystko, posypał się tylko umysł. Czy widziałem? Kurcze widziałem ale wierzyłem, że jeszcze kilka dni, tygodni to zniesie. Nie zniosła. No jest to moja wina. Ani Twoja ani jej tylko moja. I ja doskonale to rozumiem.

Tylko nie mogę stanąć z życiem w miejscu. Nie mogę czekać miesiącami czy będzie chciała rozmawiać czy nie będzie chciała. Pewnych rzeczy nie da się już zatrzymać. To nie jest tak, że wina leży zawsze po jednej ze stron. Ona się rozdziela. W tym przypadku mojej jest 98%.

Kurcze wyciągasz wnioski tak daleko idące po szkicu sytuacji.

Napiszę tak
To nasze codzienne życie i sposób w jaki żyjemy to są konsekwencje naszych działań. Jeżeli dzisiaj nie zabamy o siebie to w późniejszym życiu szanse na zdrowe funkcjonowanie drastycznie maleją. Jeżeli będziemy wciąż  negatywnie nastawieni do ludzi i świata to raczej wiadomym jest, że odpłaci nam tą samą monetą. "Wiadomym jest", że optymiści przyciągają do siebie więcej pozytywnych sytuacji i zdarzeń, a więc znowu mamy do czynienia z pewnego rodzaju konsekwencją. Niech każdy z Was prześledzi swoje życie wstecz często a być może spostrzeże że sprawy tak jak się ułożyły są najlepszym rozwiązaniem pomimo, że na dany moment wcześniej wydawału się najgorszym scenariuszem. Czy to są lekcje życiowe z pokory? Być może nie zawsze jeżeli ktoś jest głęboko w "odchłani" ale w większości przypadków po rozstaniu z partnerem zaczynamy nowe lepsze życie, po zwolnieniu z pracy otrzymujemy lepszą, etc. Mówimy wtedy, że widocznie tak musiało być, że to wszystko ma sens, dobrze się stało.

Nasze ścieżki te codziennie wyboru, które podejmujemy i konsekwencje wytyczamy sami. Talenty niestety są wrodzone i możemy dwoić się i troić a nie damy rady myśleć jak Einstein Pewnie wielu z Was zdarzyło się z sytuacją w której dzieją się niezwykłe rzeczy. Dajmy na to intensywnie myślimy o jakieś osobie, ta osoba nagle dzwoni, albo spotykamy ją w najmniej oczekiwanym momencie wówczas przechodzimy obok obojętnie mówiąc o zwykłym przypadku, albo nadajemy mu głębi, nazywając przeznaczeniem. Kluczem do jego zrozumienia jest świadomość i to właśnie ona nadaje sens życiu.

Dlaczego to wszystko piszę? Minęły prawie dwa lata od rozstania, rok temu z poślizgiem dosłownie kilku dni w rocznicę "dostałem" od losu cudowny dar, który otacza mnie do dnia dzisiejszego. Życzę Wam także dużo szczęścia i miłości i nigdy nie poddawajcie się bo to co najlepsze dopiero przed Wami