Nie umiem zaprzyjaźnić się

Mam podobny problem, ale moi znajomi nie chcą się ze mną zadawać ze względu na własne decyzje i opinie. Po prostu nie robię tak jak oni chcą i nie jestem żadnym przydupasem i za to mnie nie lubią, bo mam swój rozum i nie daję się podporządkować komuś.
Jedyny mój kolega, przyjaciel to mój chłopak, czasem mi to nie wystarcza. Ale muszę się z tym pogodzić ...

Dziękuję Wam za odpowiedź. Mam do Was pytanie - jakich ludzi nie lubicie, jacy ludzie Was drażnią ? Np. ja nie chcę mieć ciągłego żalu o to, że ktoś mnie olewa. Staram się nad sobą pracować.
To co mnie drażni ( jak uważacie, że to nie fair, to piszcie, wezmę to pod uwagę ! W końcu jestem człowiekiem i mam potrzebę mieć znajomych !)

- wczoraj koleżanka D do mnie pisze, że jej koleżanka ma do odsprzedania bilet do teatru na 19 i czy chcę pójść, zapytałam za ile, ona,że za 40zł. Wkurzyłam się, bo odzywa się kiedy ma interes, a kiedy ja jej proponuję spotkanie, to odpisuje /mówi,że nie ma czasu, bo nauka, jest umówiona, ma plany. Nie zaproponowała mi,żebym poszła z nimi do teatru, tylko tego samego dnia z rana chciała pomóc koleżance bądź sobie,żebym poszła z nimi i poczułam się jak deska ratunku. Odmówiłam.

- koleżanka U pisze do mnie we Wrześniu i w ferie ,,hej, nudzi mi się, masz czas spotkać się dziś?" Doprowadza mnie taki sms do szału i zarazem chce mi się ryczeć. Mam ochotę odpisać jej/ powiedzieć - nie mam ochoty spotykać się z Tobą kiedy Ci się nudzi - zjeżdżaj. I zazwyczaj odmawiam grzecznie, bo może kiedyś nie będę miała się z kim spotkać, to zaproponuję jej.

- wynajmując pokój ze współlokatorką zaprosiłyśmy koleżanki D i U na weekend do nas - napisałyśmy do nich w czwartek wieczorem. Dostałyśmy odpowiedź ,,dzięki,ale nie wiemy jeszcze co będziemy robiły w weekend. Jak coś damy znać" Od tamtej pory moja współlokatorka nie odezwała się do nich sama ani razu, chyba,że miała interes. Nie przepada za nimi. Jak je spotyka, to udaje,że je lubi i buzia jej się nie zamyka, co mnie wkurza,że nie ma swojego zdania. Ja do nich dalej piszę i proponuję spotkanie. Ostatnie wyglądało tak, jak napisałam powyżej.

- siostra przyjaciółki, za którą nie przepadam, bo ciągle narzeka, ale nie mam się z kim trzymać na uczelni, więc trzymam się z nią ( staram się widzieć w niej dobre strony, zrozumieć jej narzekania - często mówi ,,nie lubię.....") kiedy nie chce sama wejść na zajęcia dzwoni do mnie czy poczekać na mnie - cieszę się,że pomyślała o mnie, nasze relacje poprawią się, mówię jej tak. Później pytam czy wracamy razem na inny wydział - ona odburkuje coś,że ciężki mi zrozumieć czy tak czy nie. Wychodząc podbiega przede mną do dziewczyn i pyta czy mają wolne miejsce w aucie - a one,że niestety nie. Jedno mają dla mnie, bo razem mamy zajęcia. Ja bym jej tak nigdy nie zostawiła. Jak ma interes, to jest miła, częstuje mnie swoimi słodyczami, chce ode mnie nagrania z wykładów. Kiedy ja ją o coś poproszę np ,, zajdziesz ze mną po wodę" odpowiada mi z dumą ,,idę z S" bo do S odnosi się zawsze serdecznie i kiedy S stanęła jej na nogę odpowiedziała jej ,,nie szkodzi, możesz deptać" kiedy ja ją o coś proszę,to mnie olewa i robi dziwne miny

- to są generalnie sytuacje kiedy jestem przydupasem, bo nie chcę być sama na uczelni,bo nie chcę spędzać sama pięknego dnia w domu, bo nie chcę sama iść na miasto, do parku. Często czuję się jak deska ratunku, kiedy nikt inny, to ja. Informacja o spotkaniu - tego dnia, kiedy ktoś chce się spotkać. Czasami mam ochotę poddać się, powiedzieć im wprost,że walcie się i oglądać głupie seriale i żyć wirtualnym światem. Bo wolę spotkanie z żywym człowiekiem. Może na podstawie tego co napisałam uważacie,że coś ze mną nie tak?