Boję się śmierci, a Ty?

Kleoma co się dzieje?

skąd takie czarne myśli, czy aż tak jest zle?

Ano jest Milionku. Mam AZW, przebiegało bezobjawowo, na wyleczenie za późno.

No rzeczywiście - wypluwanie sobie po trochu płuc albo Alzheimer, czy ciało gnijące od odleżyn, to najpiękniejsze co spotyka człowieka...

Ja się śmierci jako nieistnienia nie boję, bo czego tu się bać. Ale boję się umierania, szczególnie długiego i powolnego. Chciałabym umrzeć szybko albo we śnie. Boję się też, że mi się przed śmiercią coś stanie (wylew, paraliż, choroba psychiczna), co mi uniemożliwi popełnienie samobójstwa w razie czego.

Ja już miałam uczucie, że umieram, zresztą umarłam prawie, tylko mnie odratowali i uważam, że to nic przyjemnego. Tzn mogłoby być ciekawe bez bólu a z bólem... to jest ból a potem pewnie nic nie ma.

Ja pamiętam ból w klatce piersiowej (bo ona była źródłem mojego umierania) taki bardzo mocny, jakby mnie fortepian przygniótł (nie żeby kiedyś przygniótł, ale tak to sobie wyobrazić można) i w sumie nic poza tym. Pamiętam, że się obudziłam w szpitalu z absolutnie paskudnym uczuciem wszędzie.

Ja się w sumie najbardziej boję, że z moim mózgiem coś się stanie, albo że będę całkiem sparaliżowana, jak Christopher Reeve.

Nie wiem czy się boję czy nie wiem natomiast jak boją się ludzie,Którym dzieci chorują na śmiertelne choroby.Nawet chciałem link wkleić taki z prośbą o pomoc dla młodego kibica dzieciaka ale Vian by mnie chyba na 100 lat zbanowała.Musi chłopak przyjmować szczepionkę przed przeszczepem i co miesiąc potrzebuje 10 tys ja wysłałem mu sporo bo w końcu brat po szalu.Mam nadzieje ,że mu się uda i jeszcze kiedyś się zobaczymy na meczu.Kruche to życie jest.

O widzisz nie wpadłem na to aż tak nisko nigdy w tym serwisie nie zjechałem:)
Wiesz co Vian,ponieważ nigdy w młodości grzeczny nie byłem to chciałem czy nie chciałem na 4 miechy zostałem"oddelegowany"do pomocy w fundacji dla dzieci niepełnosprawnych.Wiesz jakie ja tam widziałem rzeczy jakie tragedie cholera wycisnąć ze mnie łze to zadanie bardzo ale to bardzo trudne tam pękłem.No i zżyłem się z tymi dzieciakami robiły ze mną co chciały:)

Widzisz Vian z fb i WTM  zniknęłą już strona ze zbiórką mam nadzieję ,że nic złego się nie stało czekam na wyjaśnienia z WTM.
A żeby nie być goło słownym wkleje na razie(potem usunę) początek akcji która potem przerodziła się w coś naprawdę fajnego

W dniu 11.12.2014 roku delegacja Fan Clubu Koluszki udaje się do szpitala przy ulicy Spornej do chorego na białaczkę kibica Widzewa z naszego miasta ? Kuby Gołębiowskiego. W odwiedziny do Kuby wybierają się z nami trzej zawodnicy Widzewa: Damian Warchoł, Mateusz Ławniczak oraz Mateusz Janiec, którzy wręczyli młodemu kibicowi z Koluszek meczową koszulkę wraz z kompletem podpisów całej drużyny.
Po krótkiej rozmowie (stan zdrowia Kuby nie pozwala na odwiedziny dłuższe, niż zaledwie kilka minut) nie mogło zabraknąć oczywiście pamiątkowego zdjęcia. Piłkarze życzyli chłopcu rzecz jasna dużo zdrowia i kolejnego spotkania w lepszych, niż dziś, okolicznościach.
Nie trzeba pisać, że radość chorego chłopca po spotkaniu z piłkarzami była bezcenna! Miejmy nadzieję, że organizacja tej akcji przez FCK doda Kubie siły w walce z tak trudną i ciężką chorobą!

P.S. Szkoda, że w tak szlachetnej i wyjątkowej akcji jeden z pracowników klubu wystawił nas do wiatru na 10 minut przed planowanym wyjazdem do chorego dziecka? Sytuacja ta nie wymaga komentarza. Nie chodziło tu o sprawy kibicowskie, ale o jednorazową pomoc w walce z chorobą chłopca.
Po krótkiej i szybkiej rozmowie z piłkarzami po treningu w przeciągu 10 minut zebrane są wszystkie podpisy i skrystalizowana delegacja, z którą wyruszamy w drogę do piłkarzy

SERDECZNE PODZIĘKOWANIA DLA DAMIANA WARCHOŁA, DZIĘKI KTÓREMU CAŁA TA AKCJA DOSZŁA DO SKUTKU ORAZ POZOSTAŁEJ DWÓJCE PIŁKARZY, KTÓRZY Z WIELKA CHĘCIĄ PRZYŁĄCZYLI SIĘ DO ODWIEDZIN! WIELKIE DZIĘKI CHŁOPAKI ? DZIĘKI WAM NIE ZAWIEDLIŚMY KUBY KTÓRY OD KILKU DNI Z UTĘSKNIENIEM NA WAS CZEKAŁ!

Panowie gracie tak kiepsko aż bolą oczy ale dumny z Was jestem jak nigdy!!!!

Boję się śmierci, chyba każdy się boi bo to coś nieznanego. Wiem, że będzie ból i nie będzie przyjemnie ale to nieuniknione i jakbym się nie wzbraniała to ten moment i tak nadejdzie.  Panicznie boję się tego,że mogłabym odejść zbyt wcześnie zostawiając moje dziecko. I boję się śmierci moich bliskich bo świat bez nich będzie dla mnie obcy. To co przykre to przemijanie, kiedy młoda dusza jest uwięziona w starym ciele. I ta niepewność czy jest coś potem.

Ja nie boję się samej śmierci, tylko bólu. Chociaż na co dzień się nad tym nie zastanawiam. Bardziej się boję, że to spotkałoby bliskie mi osoby. Raz tylko okoliczności skłoniły mnie do zastanowienia się, co by było, gdybym faktycznie umarła. I strachu jakoś nie czułam, bardziej żal, że jeśli to byłby koniec, to musiałabym zostawić całe moje życie i ominęłoby mnie tyle rzeczy, które jeszcze chciałam zrobić.

Nieistnienie jest moim największym pragnieniem, ale nie umiem się przemóc, i zrobić coś w tym kierunku. Umierania sie nie boję, boję się życia.

Samą śmierć wyobrażam sobie jak wyłączenie świadomości, a jej moment jak taki "odlot", jakiego doznałam przed operacją w pełnej narkozie. Człowiek jest, zgaśnie i przecież nawet o tym nie wie. Kiedy jednak, całkiem zresztą nie tak dawno, śmierć zajrzała mi w oczy, to już wiedziałam, że bardzo chcę żyć!

Kiedy dziś o tym myślę, to boję się śmierci przedwczesnej. Boję się tej nagłej, na którą nie będę mogła się przygotować, ale także powolnej, od której nie ma odwrotu, jest za to sprecyzowany czas, jaki choremu pozostał. Nawet nie umiem sobie wyobrazić co czują ludzie w zaawansowanym stadium raka, kiedy wiedzą, że nie ma nadziei, więc pozostał im miesiąc życia, dwa, może kilka. Jak z taką świadomością można wieczorem kłaść się do łóżka i spokojnie zasypiać? Czy w ogóle można spokojnie?
Ja nie miałam nowotworu, nie miałam wyroku, a jednak kładłam się wieczorem i zastanawiałam czy dożyję do rana, z kolei rankiem dziękowałam za cud życia. To było nieco irracjonalne, bo na tamtą chwilę nikt jeszcze nie postawił diagnozy, a jednak ten strach mnie paraliżował.

Zgadzam się z tym co Olinka napisała, sama śmierć to po prostu nieistnienie i to jest to dobrodziejstwo , natomiast choroba, cierpienie , zależność od innych a więc ta droga do śmierci jest okropna . Straszne jest to że człowiek przez chorobę zniszczony jest fizycznie i psychicznie i ma tego świadomość , a więc wolę umierać nieświadomie ale niestety nie ja wybieram swój koniec , chyba że w porę zauważę że nie mam wyjścia.

Kaja , nieistnienie to też brak świadomości więc nie masz się czego bać.

No racja, myśl o śmierci bliskich jest najgorsza. Tutaj już raczej człowiek nigdy się nie pogodzi z tym, jak się kogoś kocha, to wiadomo, że cierpi się bardzo, gdy tej osoby zabraknie, jak się pogodzić, że nie usłyszy się już głosu tej osoby, że nie jest obecna w naszym życiu. Niektórym pomaga wiara w życie pozagrobowe, ale i tak to boli jak nie ma bliskich osób. A jak się nie wierzy, to wiadomo, nikt na siłę nie będzie wierzył, a brak obecności boli tu i teraz.

No to prawda, i nagła, i powolna śmierć jest okropna. Nagła, bo nie możemy ani trochę "pożegnać się" z tą osobą, a jeśli dotknie kogoś, to po prostu on sam też nie będzie ani trochę przygotowany. Powolna dlatego, że często powoduje cierpienie, no psychiczne też, ale najbardziej fizyczne, choć wiadomo zależy od sytuacji i choroby. Często jednak śmierć jest w sumie nagła lub powolna, często dosyć towarzyszy jej cierpienie i to jest smutne. Najlepiej zawsze by było bez cierpienia, ale tak to rzadko chyba albo może w zaawansowanej starości u ludzi, którzy mieli całe życie bardzo dobre zdrowie, a umierają po prostu ze starości. Tak mi się wydaje, że skoro nie ma u nich poważnej choroby, skoro zdrowie ogólnie mieli ok, to może wtedy mniej cierpią. Może wtedy zdarzy się we śnie. No, ale to jest chyba rzadsze.

Czyli wszyscy ludzie, których kochasz są nieszczęśliwi i lepiej by im było, gdyby nie istnieli? Czy projektujesz na nich własne nieszczęście?

Śmierć to naturalna rzecz, tak ja to widzę

Nie projektuję, sami to przyznają. Jeden nawet chciał żebym go zabiła.

Ja zawsze uważałam, że gorzej mają Ci co zostają. Ale nie dlatego że świat jest zły a "niebyt" jest lepszy.. tylko ten ból po straci kogoś. Gdybym wiedziała że umieram najbardziej chyba bolałby mi ten ból ludzi którzy mnie kochają i którzy nie chcą się ze mną rozstać bo jak nadejdzie ta chwila to ja nie będę czuć nic - a oni wstąpią do piekła. Straszne to.. nawet samo myślenie przyprawia mnie o łzy. Co by zrobiła mama? Moja siostra? Mój chłopak? Taki ból zadany za życia - przeze mnie.

Ja bardziej od śmierci boję się samotności, że kiedyś umrą bliscy mi ludzie, moje ewentualne dzieci wyjadą, zajmą się swoim życiem i zostanę sama. Obserwując moją babcię boję się też momentu śmierci ukochanej osoby. Chciałabym umrzeć przed moim Pawłem. To egoistyczne, ale ci co zostają mają gorzej, a ja mogłabym sobie z tym nie radzić, to jest takie trudne...

Boję się przedwczesnej śmierci. Nie chciałabym umrzeć zanim zostanę matką, babcią. Chciałabym jak najdłużej być przy swoich (planowanych na nieokreśloną przyszłość ) dzieciach, nauczyć je jak radzić sobie w życiu, jak dojrzeć do podejmowania decyzji, a potem patrzyć jak one zakładają swoje rodziny i odnajdują swoje ścieżki do szczęścia

Boję się męki przed śmiercią, ciężkiej choroby, bycia ciężarem, cierpienia ponad siły.
Boję się umrzeć niepogodzona z samą sobą i z Bogiem. Bez sakramentu spowiedzi i komunii, bez pożegnania z bliskimi i bez załatwienia swoich spraw i spełnienia marzeń.
Boję się też, że swoim odejściem mogłabym skrzywdzić zbyt mocno bliskich mi ludzi. Dlatego nie chciałabym umrzeć młodo. Co innego, kiedy pogrzeb się sprawia 70-80-letniej babci, a co innego, kiedy pogrzeb sprawia się 30-letniej córce, żonie, matce małych dzieci. Wiadomo, że każda śmierć niesie za sobą żal i tęsknotę, ale w niektórych przepadkach jest to taka kolej rzeczy, element życia, a w innych śmierć zdaje się niespodziewanym i stokroć niesprawiedliwym ciosem od losu.

Myślę, że kiedy miałabym umierać to obawiałabym się, że przeżyłam życie nie do końca tak jak powinnam, za mało dawałam od siebie, za mało okazywałam jak mi na kimś zależy, za mało pomogłam, chociaż miałam możliwość, za bardzo goniłam za błahymi sprawami. Jestem religijna, więc obawiałabym się również Sądu Ostatecznego, że właśnie wtedy będę żałowała tego dobra, które mogłam komuś dać, a nie dałam i tych uczynków, których nie spełniłam przez lenistwo albo zasłanianie się brakiem czasu.