Nie chce być jego zabawką!

Nie odbyła się między Wami żadna rozmowa na ten temat? Może On ma jakiś problem i sobie nie potrafi z tym poradzić.
W sumie po to ma Ciebie, żebyś Go wspierała, jednak On nie jest wobec Ciebie szczery. A związek opiera się na zaufaniu i szczerości.
Hmm... Może za bardzo się starasz?
Posiada rodzeństwo? Może skontaktuj się z kimś z Jego bliskich.

Może być tak, że za bardzo się staram... Ale tez staram się od pewnego czasu tak mu tego nie pokazywac, nie pokazywac jak mi zalezy, podchodzic do wszystkiego tak samo jak i on. nie zwracać swojej 100% uwagi na niego. Itp.
On potrafi sie ze mna nie widziec cały dzień. I jemu jest z tym dobrze.. Tak mi sie wydaje. Potrafi dlugo sie nie odzywac i jego zdaniem tez jest ok.. czy to jest normalne? On wie jak ja sie martwie, i jak mnie to boli a robi mi takie rzeczy. Ja mu pisze rozne rzeczy ktore mnie bolą wtedy jak sie nie widzimy a on nawet nie odpisze i to ignoruje.. A ja wtedy wariuje i mysle ze spelniają sie powoli moje obawy a mianowicie to, ze chce mnie zostawić..

Dodam jeszcze, ze wiem dlaczego np mowi mi ze sama moja obecnosc dziala mu na nerwy. Przez przeszłość. Wczesniej bardzo dużo sie kłocilismy, czepialam sie jego o kazda drobnostke analizowałam. Wszystko chciałam wiedzieć.
Tzn do tej pory tak mam, tyle ze wlasnie nie pokazuje mu tego. Czego chce sie dowiedziec, się dowiem ale nie czepiam sie do niego.
Ogolnie jest tez tak, ze kiedy ja chce z nim normalnie porozmawiać on za chwilę się do mnie rzuca i krzyczy i odrazu sie denerwuje.. Mowi tez ze gadam bez sensu. Mowilam mu ze kazde moje slowo i ruch jest dla niego denerwujące.. to w sumie nie dowiedzialam sie niczego. Albo np zabiera mnie do siebie, do domu i jestesmy razem ale jednak jakby osobno.. On siedzi na laptopie, robi coś. Ja siedze sama. Kiedy mowie mu czy przyjdzie sie przytulić to odpowiada "nie, nie mam teraz ochoty na przytulanie" itp.
Albo kiedy ja przychodze się do niego przytulić to zaraz sie wyrywa i mowi ze go wkurzam juz i nie chce sie przytulac..

Kurcze czy on taki po prostu jest? To jest wlasnie jego prawdziwy charakter? Nie wydaje mi się, ze mialby jakis problem czy cos w tym stylu bo akurat o tym mi mowi zawsze i jest szczery.  Czy problem jest we mnie, w nim? Kiedyś taki nie był, teraz jest ale to moze dlatego bo wie ze juz teraz przy mnie może byc prawdziwym sobą? Może nie jest mnie wart, ale nie potrafię sie w nim odkochać i siedze w tym po uszy. Dla niego to drobnostka, a ja mam ogromny problem..

Matko jedyna! Jaka Ty jesteś męcząca! Ta Twoja "dobroć", chęć widywania się codziennie, bezustanne przytulanie....osaczasz go.
Wcale mu się nie dziwię, że ma dosyć. Ten Twój lęk przed jego utratą prowadzi do...jego utraty.
Skupiasz się się wyłącznie na nim,  martwisz się jak jego rodzicielka. Nie możesz być po prostu partnerką, która jednak trochę wierzy w siebie?