10 lat różnicy, czy jestem zabawką?

Jakby sie zmienił to byś sie odkochała.

Przecież chciałaś Go takim jakim był, więc po co miałby się zmienić. Dziewczyno czy Ty na pewno wiesz czego chcesz? Powiem jedno DOROŚNIJ, bo raczej zachowujesz się jak gimnazjalistka.

Trochę dostałam po tyłku od Was, a nie chodziło mi o to żeby ktoś uświadamiał mi, że jestem naiwna i pewnie niedługo - do wyrzucenia, bo jest mi jeszcze bardziej przykro. Świadoma jestem całkowicie tego, że mogę być zabawką, ale ciągle pozostaje cień wątpliwości, że może to, co faktycznie mówi może się kiedyś ziścić i będzie dbał, zabiegał blablabla... myślicie, że można chwilę przepłakać ale wyleczyć się z tego uczucia i uzależnienia do Niego?

Tak, uważam, że jesteś dla niego zabawką. Piszesz, że nie okazuje publicznie czułości - może nie chce żeby otoczenie kojarzyło was jako parę. Nie ukrywa sympatii do byłej dziewczyny, chociaż go zraniła. Ona, natomiast widząc jego słabość do niej, wypożycza go sobie w wygodnych dla niej sytuacjach. Wyobrażam sobie jak musiałaś się czuć, wiedząc, że oni gdzieś razem wyjechali. Na pytanie o ich relacje -  "On oburzył się i powiedział, że za dużo myślę i wymyślam sobie rzeczy". Krótko mówiąc zbył Cię, niczego nie deklarując. A już nazwanie Cię "wieśniakiem", do tego w towarzystwie, było chamstwem w czystej postaci. Z takim epitetem mógłby wyskoczyć niezbyt ogarnięty nastolatek. Dziwię się, że w tamtym momencie nie opuściłaś tego towarzystwa. Tak jak inni odnoszę wrażenie, że jesteś dla niego panienką "na przeczekanie". Szkoda Cię Paulo dla takiego typa.

Jasne, że da się tylko trzeba tego chcieć. Kiedyś miałam faceta który był niezłym egoistą. Nasz związek traktował, jak odskocznię od pracy/hobby. Szybko mu uświadomiłam, że tak być nie może. Niezbyt wziął sobie moje słowa i czyny do serca, więc wyprosiłam go z mojego życia. Czy było mi przykro. Jasne. Czy nadal coś do niego czułam. Jasne. Ale nie widziałam życia z nim, lepiej było mi bez niego.
Mam nadzieję, że jeśli zdecydujesz się na ten krok to nie będzie Ci później zawracał dupy jak mi. Bo to działa tylko na nerwy.

Bo marnujesz. W miarę ogarnięty życiowo facet nawet jak za 10 lat się obudzi, że chce się ustatkować, to znajdzie chętną. A Ty jak jeszcze z nim pobędziesz dwa lata, to twoje rówieśniczki sprzątną Ci sprzed nosa najfajniejszych facetów w twoim wieku.

Jeśli nie jesteś gotowa na zakończenie tej relacji, to wystarczy, że się po prostu otworzysz na nowe znajomości. Twój facet się "koleguje" z byłą, to i Ty również możesz się spotykać z innymi facetami i mieć kolegów, szczególnie, że z jego strony nie padły żadne wiążące deklaracje.
W każdym razie nie zamykaj się na znajomości z innymi,z powodu nie rokującego związku z facetem, który Cię nie traktuje poważnie.

10 lat różnicy to nie problem, wiem z doświadczenia. Jako 19-latka związałam się z 39-latkiem i mieliśmy relatywnie udany związek przez prawie 7 lat.

Natomiast czy Wasz taki będzie to już zależy - od Waszej dojrzałości, celów, potrzeb etc. i tu raczej nikt Ci nie powie, czy facet Cię traktuje jak zabawkę czy poważnie.

A propos jego ex, ktoś może powiedzieć, że kobiety zawsze sa zazdrosne i przewrażliwione na punkcie byłych. Ja z kolei jestem kobietka, która nigdy nie zazdrościła urody, lubię kobiety i dlatego na początku nie widziałam problemu w jego byłej, w ogóle z natury jestem człowiekiem otwartym, popularnym w swoich kręgach i lubianym. Ale zaczęło się od tego, że ona wmawiała mu, że będę się nim bawić, później wypytywała znajomych czy się spotykamy, później zaczęła przyjeżdżać co jakiś czas do niego, dzwoniła, mówiła, że to na pewno koniec, że więcej się nie odezwie blablabla, nawet w jego urodziny które były niedawno musiała wysłać mu buziaka na facebooku, żeby wszyscy widzieli - kontekst facebooka infantylny powiecie, ale czy to nie irytujące ? Choć to wszystko dzieje, bo on nie odmawiał, więc nie mogę winić jej 100%, ale miesza najbardziej.
O sobie i o atrakcyjności nie pisałam w żaden sposób, żeby się pochwalić, tylko po prostu chciałabym, żeby ktoś mnie zrozumiał. Jestem dosyć znaną, popularną dziewczyną, kiedyś bawiłam się w pozowanie do zdjęć, nigdy dla nikogo nie byłam pionkiem, aż do momentu poznania Jego. Właściwie na początku był mną zafascynowany, teraz już tego tak nie pokazuje, jednak zmianą po tych 1,5 roku jest to że wychodzimy razem, lubi się ze mną pokazywać, nawet zabiera mnie do siebie na obiady, pokazuje rodzinie, zabrał mnie na długie wakacje, ale jednak czasem wbija mi nóż w serce, ma mnie w dupie i wtedy mam ochotę wszystko zniszczyć, ale nie potrafię, bo jest dla mnie unikatem.

Problem różnicy wieku raczej nie dotyczy mnie, ja zawsze lubiłam starszych, dojrzalszych, taka już jestem. Jedynie moi rówieśnicy uważają że to staruszek, idziemy niedługo na moją studniówkę, stąd moi znajomi dowiedzieli się o nas.

Tylko, że on nie jest "mój", nie deklarował mi niczego, to nie związek, a póki coś co niby budujemy, żeby miało solidny fundament kiedy będę na studiach i będę pewna, że chcę Jego. Może nie mam takiego charakteru, żeby walczyć, może nigdy nie musiałam, a może po prostu uważam, że jeśli faktycznie mu na mnie zależy to sam będzie wiedział co wybrać....

Wiesz co ja musiałem w wieku 25 lat dorosnąć w ekspresowym tempie(zmarł mi tata) i poprowadzić dwie firmy czasu nie miałem nawet na to aby się dobrze wyspać a co dopiero myśleć o zabawie i przyjemnościach.Miałem chwile zwątpienia,zajebiście ciężko mi szło ale uparłem się zacisnąłem zęby i jakoś to wszystko okiełznałem(dziękuje Ci mamo za pomoc:))Kiedy dobiłem 30 lat wszystko działało jak w zegarku choć parę wtop miałem i Magda mając 23 lata prosto z uczelni przyjeżdżała mi pomagać(to wystrzałowa dziewczyna była wszyscy mi jej zazdrościli)razem pchneliśmy ten wózek do takich rozmiarów jak dziś.Dlaczego Ci o ty napisałem dlatego,że nie usiadłem na ławce nie popłakałem się a zawalczyłem i zyskałem wszystko z tego całego zamętu najbardziej się cieszę z Niej to taki dar od losu rekompensata i przyszedł taki moment ,że też musiałem o Nią o Nas zawalczyć.Mogłem to olać i zyć dalej spokojnie bez ciśnień ale stracił bym kogoś kto rzeczywiście jest moją drugą połową.

Dla osób postronnych Vian.Zainteresowani raczej o tym nie myślą.

Przepraszam,że odpowiadam z poślizgiem ale z kumplem przez neta w szachy gram.Miedzy 25 a 30 rokiem życia większość mówiła ,ze jestem pedałem a ja naprawdę nie miałem na nic czasu(no z kumplami kilka razy konkretnie zresetowałem umysł).Moim zdaniem nie ma żadnej granicy w miłości kocha się kogoś za to jaki jest a nie ile ma lat ile na koncie itd może to głupie ale wierze w to.

U mnie też granica w dół
W górę tak do +-12 lat.

Niestety, jeśli należy się do grupy kobiet, dla których najseksowniejsza częścią ciała mężczyzny jest umysł, to wiele po drodze "młodych ogierów" się traci

Tzn mnie realnie ciężko sobie wyobrazić siebie w związku z 80-latkiem, bo jednak dla mnie związek to też seks, ale jakbym trafiła na zadbanego, zdrowego, sprawnego faceta, który by mnie jakoś oczarował? Czemu nie.

To nie jest jednak tak, że z góry wiadomo: WAM NIE WYJDZIE albo WAM WYJDZIE.

Przykładowo może być tak:

On myśli że ty w ciągu następnych 5-6 lat staniesz się innym człowiekiem - i w istocie ma rację. Zmiany w tym okresie są niezwykle dynamiczne i zwykle obejmują też preferencje partnerów. Uczucie do niego może wyparować. Tak w istocie może być akurat w tym wieku u ciebie.
Z tego powodu boi się związać i łatwo poddaje się manipulacjom byłej, dla której liczy się liczba ludzi których ma na smyczy i może użyć gdy będą jej potrzebni.
Raz już zainwestował na maksa więc się boi, że znów straci.

Ty koncentrujesz się głównie na zagrożeniu ze strony byłej i tym że całkowicie nie angażuje wszystkiego w ciebie i cierpisz. Nie możesz pójść z nim na maksa.

Zatem rozwiązanie problemu jest proste ;-) Ty musisz być na 100% pewna, że będziesz go kochała za kilka lat, a on mając tą pewność ma w ciebie zainwestować 100%.
Dacie radę tak się umówić?
;-)

Przeczytałem spoko problemem jest ex faceta i to jej musi się bohaterka pozbyć,ponieważ kiedy się tamta nie pojawia zaczyna panować sielanka.To bohaterka jeśli chce musi podjąć wysiłek no cóż można wtedy oberwać w dupę albo wszystko zyskać,czasem ryzyko się opłaca lub nie.Inaczej tego po prostu nie widzę lub marnie to widzę.

Przyznam, że wcześniej nie czytałam wszystkich postów, ale po ostatnim akapicie autorki- zgadzam się oczywiście z Szarlotką - ten facet traktuję paulę jako koło zapasowe, a zakochany jest dalej po uszy w ex, czeka w gotowości aż ona tylko da sygnał do powrotu.

Z tego nic nie będzie, bo  autorka jest "drugim wyborem" , czyli kimś w zastępstwo z musu, bo on nie może być z tą, która jest jego pierwszym wyborem - kimś kto mu odpowiada osobowościowo, tak jak on odpowiada osobowościowo autorce.
W takich sytuacjach zwykle osobie, która pasuje nam osobowościowo pozwala się na duużo więcej niż osobie, która chce nam wiele dać z siebie, ale niestety nie odpowiada nam do końca z różnych względów.

Ten wątek to jest tego idealny przykład: autorka patrzy tęsknie na swój 'ideał' w postaci tego kolesia, a koleś wodzi wzrokiem za ex, której na wiele pozwala jak widać, na co nawet w ułamkowym stopniu nie pozwala zakochanej autorce.

Niestety ludzie łudzą się latami, że można z drugiego wyboru awansować na pierwszy. Nie można
Chyba, że w innej konfiguracji, z kimś zupełnie innym.

Każda z osób na Forum miała lub ma taka "idealna osobę" dla SIEBIE (nie mylić z Ideałem ), dla której sama jest tylko 'drugim wyborem'. To dlatego część osób nie potrafi zamknąć raz a dobrze rozdziału ex, bo wciąż porównują.

Na pewno jesteś świetną dziewczyną, tylko musisz w to uwierzyć, popracować nad poczuciem własnej wartości, a z tym przyjdzie pewność siebie
Masz jeszcze sporo czasu by znaleźć kogoś dla kogo wzajemnie będziecie dla siebie pierwszym wyborem i tylko w taką relację warto iść, pomimo tego, że wokoło pełno związków, gdzie jeden z partnerów jest dla drugiego tym Pierwszym, ale odwrotnie już nie.

Zaufaj mi, że poczujesz ogromną różnicę w tym jak w przyszłości będzie traktował Cię mężczyzna, któremu naprawdę na Tobie zależy, który widzi w Tobie to co ten facet widzi w ex.

Wiem, że Ci przykro <przytula>, ale uwierz mi: w tej sytuacji niezależnie od tego ile osoba - drugi wybór - ładuje od siebie w taki związek nigdy nie zostaje to doceniane tak, jak gdyby osoba- wybór pierwszy - zrobiła mały procent z tego, albo nawet i nic

Też mam skojarzenia z facetem, który lubuje się w femme fatale.
Opis tego jak zachowuje się jego była - jak drażni się z nim w obecności autorki i napawa jej bezradnością i ma satysfakcję z jej cierpienia i poniżenia, wskazywałoby na ten typ osobowości.
A autorka jest jej przeciwieństwem: spokojna (przewidywalna w rozumieniu tego faceta), czuła, można na niej polegać, wyrozumiała, wrażliwa, itd.

Słusznie zauważył ExtraTerrestial, że rolę FF trzeba lubić by się w niej odnajdywać, tego nie można się nauczyć nie czując tego.
Inna sprawa, że jest to typ osobowości niezdolny, a wręcz uciekający od prawdziwej bliskości i intymności, gdzie wzajemne poznanie własnych słabości jest podstawą, bo na tym polega pełna akceptacja drugiego człowieka. W przyp. FF uwodzenie polega głównie na umiejętności tworzenia atmosfery napięcia, niepokoju pomieszanego z niepewnością i przez to wywołującym skrajne emocje, które składają się na podniecenie.
Słabości czy problemy, które trzeba rozwiązywać są czymś poza sferą zainteresowań takiej osoby. Ona ma się świetnie bawić w związku, bo jak nie to odchodzi (a ofiara za nią goni), ewentualnie tak pokieruje sytuacją by druga (bardziej zaangażowana strona) zdezorientowana tym co się dzieje wzięła winę na siebie, byle tylko znów poczuć ten koktajl emocji <3

FF to damski odpowiednik Playboya

Dokładnie.
Gość ma zbyt mało wyobraźni i kwalifikacji by potrafić dostrzec Skarb, jaki mu się trafił i że przy wprawnej komunikacji wiele by mógł ja o sile jej kobiecości nauczyć, z korzyścią dla siebie (nie mylić z przerabianiem jej na kogoś kim nie jest i nie czułaby się w tym sobą).

On ma klapki na oczach w tej chwili i pewnie tak zostanie. Jedyna możliwość jakiejkolwiek zmiany, to gdyby odczuł boleśnie stratę autorki, tyle że on wie, że ona się na to nie odważy..zbyt jest w niego zapatrzona, zaangażowana.

Inna sprawa, że startuje z zupełnie innego pułapu niż ex, która dokładnie wie, który przycisk nacisnąć by w głowie i spodniach tego facecika uruchomić odpowiednie skojarzenia i emocje.

Oczywiście.
Ale pisałam o tym wcześniej - facet jest zakochany w byłej po dziurki w nosie, a autorka jest "wyborem" z musu, czyli nie świadomym i dobrowolnym, tylko z braku tej, o którą mu chodzi.

Facet nawet specjalnie się z tym nie ukrywa, bo kiedy mu komunikuje wprost, że ja rani swoim zachowaniem on ma to w 4 literach i totalnie bez empatii mówi jej by "się ogarnęła i nie robiła scen".

Jasne, że to nie jest jedyny scenariusz, ale ja pisałam o osobach, które mają taki rodzaj fiksacji w psychice, gdzie szalenie podnieca ich bycie upokarzanym i pieskowanie wybranej Kobiecie.
Wtedy - im gorzej ona ich traktuje, im bardziej przez nią cierpią, tym paradoksalnie bardziej jej pożądają i zyskuje ona dla nich status Nieosiągalnej Bogini, którą gotowi są nawet "dzielić się" wiedząc, że sypia z innymi samcami, byle tylko zechciała pozwolić od czasu do czasu połasić się takiemu psu do siebie.

Znam takie "pary", gdzie to facet wykazuje inklinacje w kierunku skrajnego szmacenia i zdominowania przez płeć piękną i uwierz mi, że ich taka przewaga Kobiety ogromnie nakręca, a wszystkie inne kobiety, które postrzegają jako 'szare myszki' traktuję z buta, dokładnie tak jak ich Pani ich.

To nie ma szans na zmianę, dopóki taki facet nie nauczy się czerpać satysfakcji i podniecenia z głowy i interakcji na poziomie emocjonalnym z Kobietą, a nie tylko z pozycji pożądania, które wzbudzają w nim bardzo określone zachowania i bodźce - bardzo sztywne zresztą, na zasadzie fetyszu.

Na to właśnie zgadzał się oficjalny chłopak idolki, o której wspomniałem i poźniejszy mąż. Było to ... najlepszym określeniem jest: obrzydliwe. :-)

Droga Autorko, mimo tego, co tu napisano, jako niepoprawny optymista spróbowałbym działania ostatniej szansy - czyli postawienia gościa pod ścianą i w oparciu o posiadaną wiedzę i zagrożenie utratą Ciebie wydobycia z niego tego, co ci się należy.

Jest jednak drobny problem, za kilka lat widok takich piesków nie będzie miał dla ciebie większego powabu. Po prostu zaczniesz odróżniać towar zdefektowany od markowego.

Myślę, że za dużo skupiasz się na teorii EXTRA_t

Chyba doskonale zdajesz sobie sprawę, że krasomówstwo potrafi nieźle zbić z pantałyku i dawkować emocje, budować w wyobraźni obrazy: "Ach, kiedy TO już się między nami stanie (kiedy on mnie zechce/pokocha, etc.) jakież to będzie piękne.. Skoro on tak mówi. Tylko muszę być bardziej cierpliwa, bardziej wyrozumiała, bardziej <...> Co za wspaniały, zdystansowany i rozsądny mężczyzna <3"

Bulllllshit

Prawda jest taka, że ŻADEN, absolutnie żaden zakochany lub klasyfikujący daną kobieta na coś więcej niż przygoda na 1 noc lub - to samo tylko zwielokrotnione na kilka-kilkadziesiąt nocek, czyli friends w/benefits
(a ja mówię na to Benny Hill ) facet nie będzie reagował w tak 'wyważony' emocjonalnie i zdroworozsądkowy sposób, wygłaszając jakieś teorie a powieka mu nie drgnie.
Tak zachowuje się facet, który czuje że nie ma nic, ew. niewiele do stracenia. Jest z nią, bo jest.
chociaż "jest" to w tym przypadku nadużycie.

autorka widać się pomału zaczyna stawiać w roli adwokata diabła czyli haczyk połknęła głęboko.

Dowodem Miłości niekoniecznie, ale na pewno dowodem na to, że facet czuje się nie do końca pewnie swojej sytuacji i kontroli jaką ma nad autorką.

Podam Ci inny przykład z życia.

Wyobraź sobie, że jedziesz w nocy szosą. Wokół żywego ducha, klimat okolicy wywołuje ciarki na plecach, tak, że chce się przejechać to miejsce jak najszybciej.

W pewnej chwili zauważasz kogoś przy drodze. Niepozorna istota, która wymownie macha do Ciebie ręką na znak byś się zatrzymał. Podjeżdżasz bliżej z duszą na ramieniu, myślisz: "W takim miejscu, o tej godzinie SAMA?!! Bez cienia strachu macha do pierwszego lepszego przejeżdżającego kierowcy i z szerokim uśmiechem prosi o podwózkę??"

Jeśli nie domyślasz się do końca, co chce przekazać to ujmę to tak: Nie ufam nigdy do końca ludziom, którzy rozpoczynając bliższą relację ze mną W OGÓLE  nie wykazują żadnych emocji świadczących o tym, że mają jakieś uczucia wyższe względem mnie, tak samo jak nie ufam ludziom, którzy nie czują w ogóle strachu w sytuacji, gdzie jest on czymś naturalnym.

Można tę sytuację odnieść do poziomu zaangażowania lub jego braku, jeśli chodzi o związki.
I tak ktoś, któremu nie zależy nie będzie czuł cienia strachu przed jakąś krzywą akcją czy ruchem w kierunku osoby, której obecność w swoim życiu niespecjalnie ceni.

Strach jest na pierwszym etapie zauroczenia/zakochania nieodłącznym i pozytywnym objawem, że nam choć odrobinę zależy i że będziemy się starać, bo są w nas jakieś emocje w stosunku do drugiej osoby, inne niż pewność i przyzwyczajenie.

Ten facet reprezentuje postawę przeciwną: on niczego się nie boi w kwestii tego jak może zostać i jak jest odbierany przez autorkę.
Ma na to WY WA LO NE.

Tu nie chodzi o wielkie love, a najmniejsze oznaki, że jest się dla drugiej osoby czymś więcej niż pewnikiem w rodzaju starej kanapy w przedpokoju, o którą nie trzeba specjalnie dbać -jest bo jest, bo zawsze była i będzie.

Chodzi o to, że ona zrobi wiele by do tej konfrontacji (stawiania pod ścianą) nie doprowadzić, bo boi się odpowiedzi. Woli te ochłapy prawdy i okłamywanie samej siebie.

Tu chodzi o zdanie sobie sprawy z jednego faktu: Łatwo jest "mieć dobra gadkę" (pigmaliona ) i mieć na wszystko logiczne, w miarę sensowne wyjaśnienia kiedy nie jest się emocjonalnie zaangażowanym.
Wtedy na histerię czy pretensje po drugiej stronie reaguje się kamienną twarzą i spokojem, który wzbudza jeszcze większy podziw u osoby 'urabianej'.

Tak działają tzw. "gracze", którzy mają w nosie, więc mogą zagrać va banque, ale ale (!) -tu uwaga: Nigdy nie robią tego w sposób chamski czy tak by jednoznacznie zniechęcić "ofiarę".
Tutaj wszystko odbywa się w białych rękawiczkach, tak, że zaangażowana osoba nie ma pojęcia co konkretnie jest nie tak, chociaż czuje, że JEST NIE TAK i to mocno.
Ale słysząc ciągle gładkie słówka albo to, że wyolbrzymia sprawę, w końcu sama zaczyna czuć się jak agresor i ktoś, kto niszczy relację swoim emocjonalnym zachowaniem.

Podczas gdy emocjonalne reakcje są dla osoby zaangażowanej czymś zupełnie normalnym (o ile nie obraża oczywiście) i wręcz pożądanym, bo świadczą o zaangażowaniu w daną znajomość serca.
Kiedy serce jest wyłączone, nie ma mowy o zaangażowaniu, wtedy działa się z poziomu logiki i wygłasza tzw. mądre zdania i argumenty, których na zdrowy rozsądek nijak nie można zbić, za to w żaden sposób nie można się z taką osobą dogadać z poziomu emocji, czyli zbliżyć.

Trzeba zrozumieć, że "graczowi" czy po prostu osobie niezaangażowanej emocjonalnie w relacje nie zależy na tym by zniechęcić zupełnie tę drugą osobę do siebie, bo po co?
Skoro nie myśli przyszłościowo o tej relacji, za to może swobodnie ciupciać kiedy tylko ma ochotę
Wystarczy tak 'rozegrać' sprawę, by nigdy nie deklarować niczego wprost, a jednocześnie dawać nadzieję, że "kto wie..może kiedyś".
Nigdy też taka osoba nie wchodzi w żadne konfrontacje czy kłótnie. Po co? Przecież wykłócamy się o coś, na czego realizacji nam w jakiś sposób w przyszłości zależy, no i przede wszystkim z osobą, z którą dana sytuacja będzie miała miejsce w przyszłości. a skoro nie wiążemy przyszłości z daną osobą..po co tworzyć "sztuczne problemy"?  Tak myśli ktoś, komu nie zależy.
Natomiast osoba zaangażowana widzi w unikaniu konfrontacji i kłótni zaletę: "Z moim misiem to nigdy się nie można pokłócić. Albo mi przytakuje, albo jest taki spokojny i wyważony. Zawsze powie coś mądrego, czym wytrąca mi argumenty z rąk"

Haha. Tak, bo ma Cię gdzieś!

Dlatego autorka nie zorientuje się, kiedy straci kolejny rok lub więcej na uganianie się za facetem, który nigdy nie patrzył i nie widzi jej w kategoriach kogoś ponad friends with benefits.

Wykorzystam tą ekspertyzę Elle do "swoich celów" czyli niekoniecznie do celu w jakim Elle88 to pisała.

Z tego wynika, że jeśli uda ci się nim wstrząsnąć, spowodować, że zadrży mu głos, że zacznie gubić się w zeznaniach, straci "logiczność argumentacji", spokojny ton, i zacznie prosić Cię abyś została - to go "masz" i może dasz radę na bazie tego usunąć go z orbity wpływu byłej.

Jeśli nie masz tyle władzy nad nim, to Elle88 ma rację.

Dla mnie jest to facet w stanie "wyzwalania" się spod presji byłej, który chce cię przygotować na przyszłość do roli wymyślonego przez siebie ideału.

Dla Elle88 gość trzymający cię opcjonalnie na wypadek gdyby była dała zielone światło (mam nadzieję, że nie przekręcam).

Nawiasem - żadna z tych opcji nie może dać satysfakcji osobie która kogoś kocha, więc tak czy owak trzeba coś zrobić.

I oczywiście też życzę ci abyś w Nowym Roku była piękna, zadowolona i szczęśliwa :-)

/piszę oględnie bo po 2 szampanach ;-)/

Ma 20 lat napisala w pierwszym poscie.

Moj maz mnie w nic nie wprowadzal, a byla wieksza roznica wieku i tez bylam okolo wieku autorki.
Chociaz tutaj sie zgadzam, ze autorka ze swojego trzesienia sie nad nim i zachowania nie pokazuje twarzy kobiety bezposredniej i doswiadczonej.
Wiec w tym wypadku to przepasc jest i to spora.
Jednak to nie jedyny powod dla ktorego moim zdaniem ten zwiazek im nie wyjdzie.

Elle 88 no coś Ty nigdy się moja żona nie trzęsła nie jestem ani psychopatą ani wariatem.Ja się jej zapytałem czy po prostu chce nic nie ukrywałem.Po pół roku usłyszałem drugi raz w życiu(ostatni mam nadzieje)Kocham Cie i wiedziałem już ,że dam rade z kimś takim.Niech autorka mu to powie facet może nie wie jeszcze tego jak jest.Mnie to pokruszyło w dniu kiedy mi to powiedziała aż mi łzy stanęły w oczach choć powiedziałem jej ,że mi sie zaprószyły piaskiem oczy.

Jeśli chodzi o mój wiek, rocznikowo w tym Nowym Roku mam 20 lat, jeszcze w '14 miałam te 19, ale zaokrągliłam. Studniówkę mam teraz, bo chodzę do szkoły 4-letniej, ot cała historia : )

Hmmm, On dobrze wie, że mam fioła na jego punkcie, ale jak mnie traktuje napisałam już wcześniej, a nawet ostatni post opisał mojego szalonego sylwestra, w którego też zostałam olana jak ta lala. Czy chcę walczyć? Chyba nie, to jedyny facet, który tak mnie traktuje i może po prostu taki już jest, a może otworzą mu się oczy. Ja póki co chcę tylko dotrwać do swojej studniówki, a po niej może będę w stanie tak po prostu się ulotnić...