Czy zbyt dużo oczekuje od mojego chłopaka?

Myślę, że jak dalej pociągniesz swoje życie w kierunku spełniania wizji i obrazków jakie zobaczyłaś w filmie i u koleżanek, to marnie się to skończy. Dziewczyno! Wake up, nie jesteś księżniczką z bajki, a on Twoim królewiczem do zaspakajania zachcianek. Zejdź do reala.Masz 23 lata, a to jak się zachowujesz jest przedszkolne. Radzę rozwinąć swoje zdanie, poznać swoje WŁASNE POTRZEBY, nauczyć się je sama zaspokajać i zacząć próbować coś dawać od siebie temu biednemu chłopakowi, a nie tylko żądać i brać.

Witam.  Z tojego opisu widze że jesteś wrażliwą osobą. W swoim związku nie szukasz nic co by było nie do spełnienia przez twojego partnera. Kobieta jest stwożona do adoracji, on chyba tego nie rozumie lub jest leniwy by podjąć w tym kierunku pewne działania. Pragniesz miłości nietuzinkowej, romantycznej, obfitej w niespodzianki i zwroty akcji jak na filmie. Tego pragną wszystkie kobiety. Na moim przykładzie powiem ci jakie są fatalne konsekwencje braku adoracji. Chodziłem z moją żoną od 8 klasy latałem za nią jak myśliwiec, kwiaty, kolacje, pikniki, upominki, jej koleżanki zazdrościły jej jak diabli, robiłem wszystko by nie szukała lepszego ,modelu, po ślubie byłem pewien że nikt mi jej nie odbierze, pomyłka, co zrobiłem źle wpadłem w rutyne, po co ją adorować mam czego pragnąłem ale myślałem o sobie a o jej pragnieniach jak TWOJE O KT?RYCH piszesz _NIE. Skończyło się to bolesną nauczką. Porozmawiaj z nim jakie są twoje oczekiwania wynikające z waszego związku, czego od niego oczekujesz, powiedz mu że nie jesteś jakąś tam dziewczyną tylko wyjątkową kobietą kt?ra pragnie od partnera większej ambicji. Jeśli będziesz płakać przelej to na papier i podsuń mu. Daj mu czas do namysłu. Pamiętaj rutyna w związku prowadzona przez faceta nie w?ży nic dobrego.

A ja uważam, że to chłopak nawala. Widzi jak Ci na tym zależy, obiecuje, a potem zupełnie na to leje. Ja bym zostawiła. Nie wydaje mi się, by mu na Tobie zależało, bo jakby zależało, to by się postarał.

To nie jest tak że chce być królewna. Poprostu tych rzeczy mi brakuje.  ja wiem że on mnie kocha . Stara się pod innymi względami. Wszystko zrobi o co poproszę. Ale kwiatów przez ponad rok nie dostałam. Kiedyś szliśmy droga. Szła jakąś  para . Dziewczynami trzymala róże . Głupia róże. Mi się tak samo zrobiło przykro że ja nawet róży nie dostałam nigdy. On to zauważył. I stwierdził jakie to przewidywalne że dziewczyna się z róży cieszy. Jeju ja  chce dostać ta róże .nie ważne że to takie logiczne. Do kina czasem chodzimy. Wino rzadko. Ja czasem starań się coś organizować czy jakiś prezent mu robię . To nie jet tak że tylko wymagam. Może faktycznie szukam dziury w całym. Dlatego napisałam tutaj by poznać  inny punkt widzenia. By poczytać i uświadomić sobie że może coś źle robię .

Też tak miałam - on obiecywał, mówił, że spoko coś się pomyśli, albo że przesadzam i czego ja chce. Myślałam w pewnym momencie, że wydziwiam i w ogóle wymyślam. Aż do następnego chłopaka, który okazał się byc bardzo dobry, domyślny i słuchał tego co mówie. Jemu się zwyczajnie chciało czasem sprawić mi przyjemność. Wniosek? Twój chłopak jest leniwy i nie za bardzo mu zależy.

Tylko że ja mam wrażenie że on to wszystko wie, czasem mówi niby w żartach że jakiego ja  mam niedobrego chłopaka bo prezentów nie robi. On jest tego świadomy że ja coś bym chciała ale ciężko mu przejść do zrobienia tego. Nie wiem czemu. Może racja że powinnam o to zapytac w stosownym momencie. Ale ja i boję i wstydze się czasem coś powiedzieć. Moje odczucia. To jest mój odrębny problem. Nikt tego nie zrozumie kto tak nie ma. Z boku to się wydaje proste co to jest wyrazić swoje zdanie do osoby która się kocha. Jak nie było jego to tak myślałam. Dopiero przy nim zrozumiałam że ja tego nie umiem zrobić. Może faktycznie za dużo patrzę jak jest u innych a za mało doceniam tych dobrzych rzeczy

A moim zdaniem obie strony mają trochę racji. Nie oszukujmy się - związek często podtrzymują takie drobne, wzajemnie sobie sprawiane przyjemności. Osobiście nie znam mężczyzny, który na widok kwiaciarki sprzedającej róże nie pomyślałby chociaż raz na jakiś czas o swojej dziewczynie; podobnie jak nie znam kobiety, która raz na jakiś czas nie kupi ukochanemu zimnego piwa czy nie ugotuje ulubionej potrawy. To są takie małe rzeczy, które dowodzą, że nam zależy i troszczymy się o drugą osobę, chcemy sprawić jej przyjemność. Mężczyznom czasami wydaje się, że wystarczy zdobyć kobietę, a potem nie trzeba się już starać, bo "zaklepane". To błąd. Ludzie powinni starać się o siebie przez całe życie. Dlatego nie rozumiem zarzutów wobec autorki. Moim zdaniem w jej związku naprawdę brakuje czegoś istotnego.

Thepass: nie przesadzaj, że zakup kwiatka - szt. JEDEN, jest dla kolesia, któremu zależy, jakimś wielkim "ugięciem karku" przed kobieta czy pieskowaniem.. Ja rozumiem gdyby ona tego wymagała codziennie, ale ona W OGÓLE nie dostaje.

Poza tym, niejednokrotnie bywa tak- jak pisze Teo- taki facet dla innej kobiety potrafi takie rzeczy robić sam z siebie po zerwaniu z obecną.
no więc o czym to świadczy?

Nie wyciągaj pochopnych wniosków a propos księżniczkowania, zwłaszcza, że autorka pisze, że robi mu z chęcią prezenty.
Uwierz mi, że facetów- pasożytów i nierobów nie brakuje.

Napisała kilka ogólników co robi dla niego, dla swietego spokoju, by inni odpuscili temat. Konkretow zero, jak z reszta w jej sposobie komunikacji ze swoim facetem. Przede wszystkim nie znacie jego zdania. Czy on w ogole tych prezentow chce? Czyzby pierwsza zasada zdrowego zwiazku = dawac prezenty kobiecie?

Sama napisala, ze jest placzliwa, histeryczka, nadwrazliwa, wstydliwa. Tego nie mozna brac na powaznie, bo zawsze bedzie zle takiej.
I zamiast mu konkretnie w danej sytuacji powiedziec co jest nie tak, to ona zaczyna płakać, spławia "bo ja bym chciała wiecej niespodzianek". Roszczenia i owijanie w bawełne, bo sie nie umie komunikować nawet. TO nie jest mowienie wprost, czego on wlasnie oczekuje. Do reszty sie przyzwyczaił po prostu, bo pogada, cos pogada co jest w ogole niezrozumiałe dla faceta i przestanie.

Nie dziwie sie, że zwiazki sie rozpadają o pierdoły.

Nie, nie. Sposob komunikacji do faceta musi byc inny. To ze wy powiecie "nie dajesz mi prezentow" nie znaczy ze on zrozumie to jak "czuje sie zaniedbywana". No to tak nie dziala, bo to myslenie emocjonalne jest, ktore ma drugie dno, milion głębszych znaczen, a nie wprost.
Jak facet ma sie o cos postarac i wie ze musi to sie postara. On wie, ze nie musi i dodatkowo jest stawiany pod sciana jakby to on nie był akceptowany przez nią. Inny by zerwał i tak by było zdrowo, bo po co maja sie męczyc? Jak chce innego to niech ma. Albo dostanie typową kluseczke która by dawała te kwiatki często. I tak byłoby jej zle, bo wtedy brakłoby czegos innego.

Elle Ty tez nie mozesz ocenic, ze jest nierobem itd. wiec dziala to w dwie strony. OK, nie spełnia jej potrzeb. A czy sa wygorowane czy nie, to juz nie ma znaczenia:) Bo ona chce, to tak ma byc. Nigdzie nie napisalem, ze tego kwiatka nie powinien czasem dać, czy byc bardziej romantycznym. Moze by mógł, a moze nie chce, a moze nie umie, a moze ona nie napisała wszystkiego. Spławia ją tak samo jak ona jego. Nie ma przypadkow, ze ludzie podobni sie wiążą, mimo że inni.

I mnie właśnie o to chodzi Thepass: "pogada i jej przejdzie". to nawet nie to, że źle się komunikują, tylko kwestia jego podejścia/postawy.
Bycie razem polega przede wszystkim - na UWAŻNOŚCI na siebie na wzajem. Słowa są drugorzędne wobec empatii.
A tu brakuje właśnie współodczuwania po jego stronie. Ja rozumiem, gdyby ona walnęła focha i nie odzywała się 5 dni i kazała mu się domyślać, ale ona mu MÓWI wprost, czasem płacze (no to już chyba trzeba być ślepym, żeby nie zauważyć? a raczej NIE CHCIEĆ celowo zauważyć..) a on - zero reakcji. Nie mówię, że ma polecieć po tego kwiatka w tej chwili, kiedy się rozmowa odbywa, ale nikt mi nie powie, że faceci są na tyle niekumaci żeby nie rozumieć kiedy kobieta jest po prostu smutna, a kiedy załamana i na skraju wytrzymania.
Uważam, że gość się wypala albo wypalił, ale sam sobie jeszcze z tego do końca nie zdaje sprawy.

e4rs44 nie, problem jest pewnie w samym niedowartościowaniu, więc wychodzi to od tej kobiety. Taki jest opis tego. Jest szansa, że byc moze on jej wartość obniża, ale niczego takiego nie napisała. Jej wartosc obniżają wyobrażenia co powinien robić facet, by sie czuła dobrze (sama ze sobą?). Tak wiec jesli masz problem ze soba, to zawsze bedziesz miała z otoczeniem.

Druga sprawa. Jak było wczesniej?
Czy nagle sie jej zmieniło? Z JAKIEGO POWODU?

Przyklad:

Autorka tematu budzi się rano po filmie i nagle chce tego samego w zwiazku. Niedowartosciowana osoba ciagle sie zastanawia i wynajduje problemy, czy aby na pewno jest kochana, ciagle sie boi. Dobrych rzeczy nie zauważa, tylko te złe. Nadaje im wieksza wartosc. Taka maruda bedzie marudą zawsze. Jak nie kwiatki to bratki, jak nie za mało kasy to za dużo. Albo za dobry facet, albo zawsze zły. To juz kwestia charakteru. Nigdy nie jest dobrze, wiec trzeba sie czepic jednego szczegółu który mowi ze jest zle/bedzie zle, szczegolnie gdy inni mają lepiej. A czy pomyslala by samą byc taką lepszą? Moze w niej jest problem? Czemu ktos ma cokolwiek dawać? Za co? Za te wyrzuty i pretensje?

I teraz ona wybucha dopiero jak jej źle, płacze, a jednoczesnie nie mowi wprost o co chodzi bo jest rozemocjonowana. Pozniej znowu schodzą jej emocje i problem zostaje zamieciony. On zajęty innymi sprawami niz uczucia, bo tak,to jest normalne w męskim mozgu i dobrze, bo to on by jej płakał jak mu zle, bo go nie docenia, jego działań poza samym dawaniem kwiatkow. Ciekawe czy wtedy byłaby dla niego taka wyrozumiała, jak sama oczekuje?

I tak sie tworzy RUTYNA. Cos do czego sie kazdy przyzwyczaja. Do pewnego schematu postępowania miedzy obojgiem ludzi, ktory zaczyna lezec w podswiadomosci. I tu mamy wine opartą na obu stronach, bo obie niczego nie zmieniają w swoim zachowaniu. On nie czuje, ze musi, ona nie czuje, że umie. Ba, nie jest pewna tego, ze tak musi byc.

Mogłaby postawic go pod sciana, ale z racji charakteru to niemozliwe rzeczy w jej stanie. Poza tym jakby sie spinał jej wymaganiami, to by też uznała go za kluche, wiec chemii zero.

Ok, problem moze byc glebiej? Nie jest napisane gdzie. Jesli czuje sie zaniedbywana (niekochana?) TYLKO dlatego, że nie ma kwiatka i nie ma tego co w filmach to to jest robienie problemu dla robienia problemu. Lepiej niech napisze jak to z nimi naprawde jest. Z uczuciami, z seksem, namietnoscia, spedzaniem czasu, jego inicjowaniem spotkan, rozmow, rozwiazywaniem problemow ktore są życiowe, a nie bajkowe.

Dlatego juz lepiej jakby dostawała kwiatki od kolegi, a on by pytał od kogo to? I wtedy dopiero umysł moglby mu sie otworzyc - widzisz, inny moze, inny jest lepszy, on mnie docenia. Manipulacja, ale kazda relacja miedzy ludzmi sie na tym opiera, choc czesciej nieswiadomie. Jak chce sie mieć wpływ na człowieka, to trzeba go wywrzeć, a nie mu pozwalać (hah i jeszcze nagradzać prezentami). Jako facet odbieram to w ten sposob:
dziecko płacze, czuje sie zle, bo nie dało mu sie zabawki, a pozniej przychodzi i sie przytula, wszystko jest ok. I pozniej znowu zobaczylo nowa zabawke i znowu mu zle, ale zaraz przechodzi i znowu sie przytula. Rodzic co powie - sobie kiedys kupisz:) I nie znaczy ,ze rodzicowi nie zalezy. Po prostu to nie polega na spełnianiu zachcianek, bo będą rosnąć u takiej osoby.

A jesli sie wypalił? Tym lepiej dla niej:) Znajdzie sobie bogatego romantyka-empiryka. Od razu. Takiego co bedzie ją zdobywał kwiatami, kolacjami, szalonym zyciem, by sie nie nudziła. Nie czyms innym, np wyglądem:P
I pozniej nie pozwoli mu by z tym skonczył.
Jesli w ogole mu sie zachce starać, bo jesli chce ideału to niech sama bedzie idealna.

Jestem trochę w szoku na pojazd po mnie. Ale okej sama tego chciałam żeby ktoś mnie prowadził na ziemię. Tak jestem niedowartościowana. Wiem o tym. Wiem też że mój chłopak mnie kocha. Dużo razem czasu spędzamy. Jest mi dobrze. Nie chce mieć innego faceta nie lecę na kasę i prezenty tak jak tu nie którzy oczekują. Nigdy nie chciałam nic od niego za to że ja coś dla niego robię kupię czy za coś zapłace. A często to bardzo robię . Może i racja że nie będę miała życia jak w bajce. Ale skoro mam taki problem, mój chłopak o tym  wie, że wystarczy jakąś głupota by mi zrobić przyjemność a jednak tego nie robi to coś jest nie tak. Rozmawiałam dziś chwilę na ten temat z nim. Powiedział że on taki jest . Chyba muszę to akceptować. A tak propo to że jestem wrażliwa i że zdarza mi się płakać nie znaczy że jestem histeryczka. Ludzka rzecz że robi się przykro. Jednym częściej jednym rzadziej. Mi widać częściej. To jest mój problem. Nie chce tego i walczę z tym . Każdy ma jakieś wady i słabości. Wy też na pewno macie. Więc proszę o szacunek do moich

Boże, jakie to szczęście mieć takie problemy...

Po pierwsze, łzy i fochy, to bardzo zła metoda na przekonanie kogoś do swoich racji. Jedyne co się osiąga to zmęczenie, irytacja i składanie obietnic na odczepnego, bo w ten sposób atakowany człowiek stara się jak najszybciej wydostać spod tej ściany pod którą został postawiony.

Po drugie, snucie wewnętrznych fantazji i oczekiwanie, że druga połowa ma kryształową kulę i w myślach czyta, jest po prostu nieracjonalne.

Jeżeli, Aniahania, chcesz mieć jakieś efekty, to zacznij od spokojnego komunikowania, bez potoków łez, że chciałabyś tego kwiatka co tydzień (czy czekoladki czy coś innego).

Eileen, ani nie twierdzę, że facet musi latać z różyczkami co tydzień, ani Autorka spełniać każdą jego zachciankę. Nie na tym związek polega.

W związku natomiast liczy się komunikacja i kompromisy, których obydwu tu brakuje. Zamiast rozmawiać, Aniahania urządza maratony płaczu i emocjonalnego terroru. Zamiast rozmawiać, jej facet chowa głowę w piasek i rzuca obietnice bez pokrycia. Ona atakuje, on jej ucieka. A przecież można by na spokojnie pogadać- Aniahania by przyjęła do wiadomości, że jej chłopak to nie jasnowidz; on by zrozumiał, że ten kwiatek co jakiś czas jej do szczęścia potrzebny.

Kiedy byłam gówniarą (no, w każdym razie bardziej niż teraz ), miałam lat 14/15, to byłam z chłopakiem 4 lata starszym. I to był wiek, w którym też chciałam "być księżniczką", chociaż i tak w mniejszym stopniu niż moje rówieśniczki, ale tak czy inaczej chciałam kwiatków, kolacji przy świecach, romantycznych spacerków i tego wszystkiego. A chłopak był bardzo opiekuńczy, kochał i... zamiast kwiatków naprawiał komputer, pompował koła od roweru, dbał, żebym się ciepło ubrała, woził samochodem, jak było trzeba itd. itp. I fakt, najpierw chciałam wymagać kwiatków i serenad pod balkonem, ale potem hm... dlaczego on ma się zachowywać tak, jak ja chcę, czemu moje sposoby okazywania miłości mają być lepsze? Zwłaszcza, że np. na seks nie byłam gotowa, więc bym się nie zgodziła, gdyby chciał. Nie chciałam też z nim iść na jakąś ważną imprezę w liceum, bo po prostu nie miałam ochoty - jemu zależało, ale nigdy nie naciskał. Więc skoro on mi pozwalał okazywać uczucie na mój sposób, to ja pozwoliłam jemu na jego. Ważne, by w ogóle dostrzegać sygnały, że zależy, ale wymagać zmiany? A fe.

Dziękuje! Muszę się nauczyć bardziej doceniać te formy okazywania uczuć które mam. A jest ich dużo. Tak jak sobie myślę teraz, a mniej skupiać się na tych. Może on kiedyś zechce zrobić coś z tych rzeczy o których wspominałam.

Witaj Aniahania, mam podobą sytuację do Twojej, ale jestem z partnerem troszkę dłużej. Na początku dawał mi prezenty z okazji różnych świąt, urodzin itp. Bez okazji nigdy nic mi nie dał, ale ja jemu też nie. Dostałam kwiaty bez okazji może raz w ciągu tych 6 lat... Potem gdy Luby wyjechał za granicę to prezentowanie zanikło, bo święta spędzamy osobno, ale raz byłam u niego i wypadły moje urodziny. Nie dostałam nic. Powiem tak, było mi przykro, nie powiem, że nie. Ale nie robiłam z tego tragedii, ponieważ mój teraz już mąż ma inne zalety, które przyćmiewają tą "wadę". On po prostu taki jest... zaakceptowałam to i nie dobieram sobie do głowy, że mnie nie kocha, że mu na mnie nie zależy. Po prostu on nie czuje, że musi to robić, wie, że jestem już jego na 100% i nie musi mnie zdobywać w ten sposób. A nadrabia przytulaniem, czułością, komplementami. Po za tym jest wartościowym człowiekiem, stałym w uczuciach, zrównoważonym i racjonalnym. Doceniam to i cieszę się z tego co mam. Tak się składa, że byłam kiedyś w związku z romantykiem, który robił mi niespodzianki i dawał kwiaty bez okazji. Ale zdradzał mnie, bo nie potrafił zachować obojętności wobec innych kobiet. Kochliwy był i emocjonalny. Mój obecny jest jaki jest, ale na prawdę mnie kocha. Jest taka piosenka:
"Miłość to nie pluszowy miś ani kwiaty.
To też nie diabeł rogaty.
Ani miłość kiedy jedno płacze
a drugie po nim skacze.
Miłość to żaden film w żadnym kinie
ani róże ani całusy małe, duże.
Ale miłość - kiedy jedno spada w dół,
drugie ciągnie je ku górze. "
Myślę, że nasi mężczyźni to taki typ trochę egoisty, skupionego bardziej na sobie i myślącego przyziemnie. Prawdziwy problem z nimi to nie prezenty, czy ich brak, ale brak inicjatywy i energii do starania się. Zauważyłam to u mojego męża dawno temu, że często jest bierny i mało wyczulony na moje słowa. Nie koduje moich komunikatów-to jest problem i z tym zaczęłam walczyć. I powiem Ci że mi się udaje. A jak? Daje mu dobry przykład: jestem mega wyczulona na jego potrzeby, koduje jego słowa, wyłapuje ciche komunikaty, on to dostrzegł i zaczął zachowywać się podobnie. Kiedyś nie był troskliwy, a pod moim wpływem zrobił duże postępy. Gdy jestem chora to skacze w okół mnie, że aż mi głupio:). Mam w planie też przywrócić do naszego związku zwyczaj prezentowania i niespodziankowania. Wiem, że jeśli ja zrobię mu prezent to on odwdzięczy się tym samym.

Mam podobną sytuację z kwiatami, dostałam 3 razy. Wie, że chciałabym dostać, często widzę jak inne dostają. Mój powiedział, że ma pewną sytuację, że nie lubi kwiatków. Według mnie kiedyś ktoś odrzucił jego kwiaty i dlatego teraz ja cierpię, a być może kolejna (nauczony na błędzie) będzie nimi obsypywana. Los pokaże, głowa do góry Nie wyolbrzymiajmy, że autorka jest księżniczką, ona po prostu chciałaby mieć drobny gest za 5zł albo mniej. Czujemy się wtedy kobieco, przynajmniej ja tak to postrzegam. Czy kwiatek raz na 3 miesiące to aż tak wiele? Czemu dziadek koleżanki kupuje babci często kwiaty, a ona wciąż czuje się tak samo wyjątkowo? Nie rozumiem mężczyzn, to nie prośba o zmianę czegoś istotnego tylko malutki gest. U mnie rozmowy nie pomogły jak na razie, a było ich sporo. Czas pokaże. Życzę Ci cierpliwości.