śmierć koleżanki

Nie jest dobre myslenie, ze ktos kto znalazl sie w tak tragicznej sytuacji nie chce zwracac na siebie uwagi i nie ptrabuje dobrego slowa. Klucz w tym, ze nalezy zachowac ostroznosc, takt. Zauwazylam w Twoim poscie, ze uzywasz sformuowan typu "smierc", "stypa"...Rozumiem, ze jestes zszkowana jej choroba i werdyktem "3 miesiace zycia". Twoja kolezanka jest jednak wsrod zywych i fakt, ze zorganizowala w firmie "party" swiadczy o tym, ze cieszy sie tym zyciem.

Jesli znalas ja osobiscie, mialas okazje wspolpracowac - bardzo taktowne i wlasciwe bedzie okazanie wdziecznosci za to ze moglas z nia pracowac, itd. Mozesz dodac, ze zalujesz ze nie zdarzylyscie sie poznac blizej. Czasem taka prosta rozmowa, okazanie zyczliwosci i serdecznosci znaczy naprawde wiele. Uwiez mi, ze takie drobne rzeczy sa najlepszym "pocieszeniem". Czesto osoba zdominowana przez chrobe chce by inni traktowali ja jak wczesniej, a nie jako "chorego".

Wiem, użyłam takich brutalnych słów : śmierć, stypa itd Ale nie potrafię tego po prostu  zrozumieć, że będąc śmiertelnie chorą ona tak się zachowuje, żebyśmy nic nie widzieli, nie mogli pomóc jakoś. To przecież okrutne. Anna nie jest może jakąś moją najlepszą koleżanką z pracy, ale przeżyłyśmy razem 3 lata w tej firmie, razem pracowałyśmy nad dwoma projektami itd ... Jest osobą bardzo u nas w firmie lubianą - każdy by jej pomógł, wsparł. Jasne ,ze ja nie chcę się narzucać, ale nie można w takiej sytuacji skazywać się na taką samotność jak ona to robi. Jej rodzice od dawna nie żyją, nie ma rodzeństwa, mąż założył nową rodzinę ... co ona chce zrobić ? Przesiedzieć ten czas w domu i czekać na śmierć ?

Ludzie na rozne sposoby radza sobie z tzw. sytuacjami stresujacymi. Jedni uruchamiajac swoje kontakty, opowiadaja o swoich smutkach i szukaja wsparcia bliskich poprzez rozmowe, spotkania. Inni stres staraja sie pokonac sami, wyciszaja sie, "odsuwaja" z problemem od najblizszych. Trudno tutaj mowic o zwyczjnej sytuacji stresujacej. Walka z nowotworem i perspektywa smierci jest tragedia, ktorej ludzie ktorzy sie o nia nie otarli nie zrozumieja...
Powinismy uszanowac jej wybor. grazyna29 rozumiem, ze jestes otwarta by jej pomoc, ale zastanawialas sie jaka pomoc jestes w stanie jej zaofiarowac?

Fakt, ze kolezanka nie ma bliskiej rodziny, nie znaczy iz nie posiada jakies grupy wsparcia. Opieka paliatywna i grupy wsparcia dla ludzi z nowotworem sa dla niej najlepsza podpora. Ludzie, ktorzy zostali przez nowotwor naznaczeni najlepiej potafia sie wysluchac i zrozumiec. Ogromna role odgrywa rowniez wiara.

Wiem, wszystko to może być prawdą. Może ona potrzebuje tej samotności - tak jak piszecie. To jej ostatni tydzień z nami i na pewno będę starać się być dla niej jak najlepszą - ale nie gwarantuję, że się przy tym nie popłaczę gdzieś w kącie bo jestem tylko człowiekiem i bardzo to przeżywam.

Ja otarłam się o śmierć............................
Sześć lat temu pękł mi tętniak mózgu,przez dziesięć dni leżałam plackiem nie mogąc podnosić głowy i z myślami jak go zlokalizują to zoperują i mam szansę przeżyć,jak nie to wiadomo...........
Wiadomo było że to pęknięcie gdyż punkcja wykazała krew w płynie mózgowo-rdzeniowym,tomografia rezonans to potwierdziły a nie otworzą mi głowy nie znając dokładnego miejsca krwawienia.........
A ja leżałam z kłębiącymi sie myślami,ani razu nie pomyślałam o sobie,cały czas miałam przed oczami moje dzieci,co One biedne poczną bez matki,jak to wszysko odbije sie na ich psychice,na ich przyszłm życiu,dlaczego przez to wszysko będą musiały przechodzić.....................Chciałam płakać,ale nie mogłam wydusić nawet jednej łzy,chciałam krzyczeć,ale słowa stawały w gardle,chciałam się modlić nie mogłam........do tego nie użalałam się nad sobą przy mężu który czuwał przy mnie całe dnie,gdyż wiedziałam że musi wracać sześćdziesiąt kilometrów do domu do dzieci,nie chciałam Go jeszcze bardziej dołować,On nikł w oczach z dnia na dzień.Nie potrafię tego wytłumaczyć ale wcale nie myślałam o sobie, że to już może być mój koniec............a miałam tylko 31 lat.
Wreszcie kolejny rezonas zlokalizował mojego tętniaka,wieczorem dzień przed operacją przyszedł do mnie ksiądz,chciał mnie wyspowiadać,nie chciałam,może to głupie ale pomyślałam że jak się wyspowiadam może to być moja ostatnia spowiedz żebym czysta przeszła na drugą stronę........a ja muszę tu być dla moich dzieci.
Operacja się udała,miałam tylko problemy z pamięcią..........najważniejsze było że wrócciłam do dzieci.
Nie wiem jak to opisać ,ale jak człowiek staje twarzą w twarz ze śmiercią,jest w pewnym sensie pogodzony z losem który go spotkał.......myślałam że jeżeli już ma to nastąpić to żeby tylko nie bolało................................................

Tak oxyewa po takim doświadczeniu inaczej podchodzę do życia.Powiem tak, przepraszam za określenie,nie przejmuję się pierdołami.;) Wiem co teraz jest dla mnie najważniejsze-zdrowie,zdrowie i jeszcze raz zdrowie,no i moja rodzina,dzieci i mój mąż który był przy mnie w tych trudnych chwilach,wspierał jak tylko potrafił,przekonałam się jakim jest wspaniałym człowiekiem.........
Czasami jest mi ciężko,cierpię na nawracające okropne bóle głowy,przez które nie mogę normalnie funkcjonować.Lekarze twierdzą że po takiej operacji to normalne,a przeprowadzane badania nie wykazują niczego niepokojacego..........
Cieszę się każdym dniem,każdą chwilą.............

Dziękuję hano,ja też cieszę się że dane Nam było się poznać.Żyję w myśl zasady że co nas nie zabije,to nas wzmocni i Ty też tak trzymaj,a damy radę wszystkim przeciwnością losu.:)

Chyba w życiu jest tak jak piszesz,że w jakiś sposób zostajemy wynagrodzeni za pewne nieszczęściua ktore nas spotykają w mim przypadku jest to moja rodzina.:)
O tym że mój mąż jest wspaniałym człowiekiem,wiedziałam odkąd Go poznałam a moja choroba tylko mnie utwierdziła w tym przekonaniu.Oczywiście że nie jest to wieczna sielanka,zdarzają się nam lepsze i gorsze dni,ale najważniejsze że zawsze możemy na siebie liczyć.Lączy nas nie tylko miłośc ale i głęboka przyjazń.:)

A te moje bóle głowy,och..nie ma jakiejś reguły co do częstotliwości ich występowania,czasami jest tak że kilka razy w miesiacu boli przez dwa trzy dni,a czasami przez miesiąc półtora mam spokój.Środki przeciwbólowe ogólnie dostępne nie pomagają,te na recepte a więc silne podrażniają mi strasznie żołądek.Najlepiej kiedy mam podany lek dożylnie,no ale wtedy muszę się położyć do szpitala,albo na SOR.:(
Już nauczyłam się z tym żyć.:)

Osobiście dziękuję za Wasze wpisy
Przydadzą mi się