On się zakochał, a ja chcę tylko przyjaźni.

Ale jak? Łzy mam w oczach jak pomyślę co on wtedy poczuje. Chciałam mu to dziś powiedzieć, ale nie dałam rady. Nie potrafię

Spróbuję przy najbliższej rozmowie. Nie wiem jeszcze jak.

No i teraz sama nie wiem
Łukasza znam lepiej, ale tylko przez telefon. Nie wiem jak by mi się z nim żyło tak normalnie na co dzień. Poza tym ktoś z nas musiałby się przeprowadzić na drugi koniec Polski. Michał mieszka obok, dużo czasu z nim już spędziłam, byliśmy w górach, nad morzem i na mazurach. Zdążyłam go poznać przez 3 miesiące i jest mi z nim dobrze, ale on mi jeszcze nie wyznał swoich uczuć, a ja za nim zaczynam wariować.
Po nocach nie mogę spać, bo płaczę z powodu Łukasza.
Może jeszcze poczekam parę dni i to przemyślę. Nie chcę podjąć pochopnej decyzji której będę żałować. Chyba zwariuję.

Nie chcę związku na odległość, kiedyś próbowałam i to jest bez sensu to nie dla mnie.
Rachunek za i przeciw przemawia za Michałem.
Czy to jest w ogóle dobry pomysł żeby on przyjeżdżał?
Jeszcze bardziej się zakocha.

Zły pomysł.
Jakby z tego coś miało być to on by przyjechał do Ciebie półtora roku temu. Jeśli ludzie poznani przez internet myślą autentycznie o czymś więcej to się, po najwyżej kilkunastu tygodniach wirtualnej znajomości, spotykają w realu.
Miałam przynajmniej kilka takich przyjacielskich wirtualnych znajomości i one zwykle umierają śmiercią naturalną. Bo chodzi o to, że jak ktoś jest zainteresowany naprawdę związkiem  to go nie kręci wieszanie się na telefonie. Taka znajomość polegająca tylko na gadaniu przez telefon jest zwykle wypełniaczem po nieudanym związku, lub przejawem poczucia samotności, lecz bez realnej chęci zaangażowania się w związek.
Wobec internetowego przyjaciela nie masz żadnych damsko-męskich zobowiązań. Jedynym zobowiązaniem jest to, żebyś uczciwie mu powiedziała, że masz teraz chłopaka. Będzie mu przykro, ale tak trzeba.

Powiedz mu wprost to co masz w głowie. Nie okłamuj go. Bo to i tak i tak skończy się źle. Może sie jedynie skończyć jeszcze gorzej (jeżeli będziesz zwlekać).

Byłam/jestem w podobnej sytuacji tylko ja z "przyjacielem" znam się osobiście. Powiedz mu i to jak najszybciej. Im dłużej będziesz zwlekać tym bardziej on będzie potem cierpiał. Nie ma na co czekać.

w mojej opini nalez dac mu czas.... na przemyslenie, ulozenie sobie pewnych rzeczy, dojscie do siebie.... ewentualnie po jakims dluzszym czasie odezwanie sie, zapytanie co u niego. to tak samo ciezkie jest dla niego jak i dla Ciebie, dobrze zeby o tym wiedzial. czs okresli co zostanie z tej znajomosci.

ps najlepiej zeby nie przyjezdzal do Ciebie...

Ekhem... Pewnie to, co napiszę, wielu się nie spodoba, ale trudno.

Jak dla mnie ten Łukasz to wcale nie jest fajny przyjaciel. Myślę, że dałaś się wmanewrować w relację z toksykiem, typowym wampirem energetycznym. Lubi, żeby się nim interesować, żeby go pocieszać, a swoją "ofiarą" nie chce się z nikim dzielić. Jak dla mnie to on nie jest "typem samotnika", tylko wszystkich zdążył już odstraszyć swoją zaborczością. Pomyśl logicznie - ponad dwa lata (!!!) ze sobą rozmawiacie, nie było spotkań, nie było gadki o uczuciach, dopiero gdy poznałaś Michała, to Łukasz się nagle obudził? Eee, za stara jestem na takie kity, koleś po prostu boi się, że nie będziesz już miała czasu na wielogodzinne rozmowy z nim, i tyle. I to żałosne branie na litość: "jestem nieudacznikiem i żałosnym gnojkiem, całe życie pod górkę, och ach!" - no błagam, kto normalny mówi tak o sobie?

Próbuj z Michałem, uda się czy nie, czas pokaże, ale niech Cię ręka boska broni przed tym Łukaszem, dobrze Ci radzę.

Też jestem zdania, że powinnaś spróbować z Michałem, o ile w ogóle Michał chce być z Tobą. Piszesz, że Ty zaczynasz coś do Niego czuć, a On? mówi coś o uczuciach?

Zgadzam sie z kolezanka, ktora napisala swoj post wyzej. Koles robi z siebie ofiare i wysysa energie.

Dlaczego od razu on jest frajerem, toksykiem czy nieudacznikiem?
Żałosne są osoby co tak piszą, chłopak potrzebował czasu by zdać sobie sprawę że coś czuje do autorki wątku.
Logiczne więc że jego serce teraz wariuje, wie że może stracić ukochaną.
Sam miałem podobną historię, tyle że to było w szkole i też trwało dwa lata, gdy dziewczyna potem odeszła to serce mi pękło i dlatego rozumiem co przeżywa teraz ten Łukasz.
Tak więc obrażanie go jest dla mnie nie na miejscu, według mnie jego autorka mogłaby być bardziej pewna niż Michała, wszak jego już zna dość długo.

Słuszna obserwacja.
Jeśli facet o sobie tak mówi, to zawsze ma rację, więc należy uciekać gdzie pieprz rośnie...

Moim zdaniem NIE MOŻNA zakochać się w kimś przez internet. Zauroczyć, zafascynować, przywiązać do drugiej osoby- owszem... ale nie zakochać.

Bardzo dziwne, że mimo dwóch lat konwersacji nie udało Wam się ze sobą spotkać. Nawet jeśli dzielą Was skrajne granice naszego kraju.

Sama kiedyś wplątałam się w podobną "znajomość". Tylko nas dzieliło... jakieś 10km. Pisaliśmy ze sobą rok i jakoś nigdy nie udało nam się spotkać. Na początku cieszyłam się, że jest "inny niż wszyscy", że nie proponuje spotkania po 5-ciu minutach pisania. Miesiące leciały a on nic (jakoś wydawało mi się, że to chłopak powinien zaproponować). Zaczęłam sugerować, w końcu pisałam wprost, że mi taka relacja nie odpowiada. Nie napierałam,ale co jakiś czas przywoływałam temat. Nie to, że miałam "parcie na związek" (chociaż nie ukrywam, że w gdzieś środku liczyłam, że może coś z tego wyjdzie). Czułam, że za bardzo mnie pochłania świat wirtualny. Gdy go nie było na gg, gdy nie pisał głupiego smsa... tęskniłam.

A on? Pisał, że też chce się spotkać, ale to nie takie proste dla niego. Nie wiem, czy miał coś do ukrycia, zapomniał wspomnieć o jakimś "drobnym szczególe". Mimo, iż znaliśmy się jedynie z wirtualnego świata, zyskał u mnie sporo zaufania. Ja jednak byłam coraz bardziej poirytowana. Postanowiłam sobie, że jeśli minie rok pisania i w dalszym ciągu się nie spotkamy- zrywam tą chorą znajomość. Zrobiłabym to już sporo wcześniej, gdyby nie to, że wodził mnie za nos cały czas. Najpierw, że spotkamy się po mojej sesji i oblejemy... Później, że jak będzie mieć urlop. Podczas owemu urlopu jednak niestety był bardzo zajęty. Nie przeszkadzało mu to jednak, żeby przez kilka godzin pisać ze mną na gg.

Ostatecznie wygarnęłam mu co o tym wszystkim myślę i przestaliśmy ze sobą pisać. On myślał, że to tylko kolejne "z cichych dni" (bo coraz częściej takie się zdarzały z powodu mojego poirytowania sytuacją). Ja obiecałam sobie, że dam sobie z nim spokój, nawet jakby znowu się odezwał. Tak też się stało. Po kilku dniach napisał. Kilka razy. Ja go olałam i tyle z naszej znajomości.

Żeby było zabawniej... Pomiędzy tą naszą ostatnią rozmową a tym jego napisaniem poznałam cudownego faceta. W realnym świecie. Spadł mi totalnie z nieba. Ktoś mógł by stwierdzić, że zainteresowałam się nim z braku laku... ale to nieprawda. Naprawdę mnie zainteresował. Zaczęliśmy się spotykać i niebawem nasza pierwsza rocznica. Jak widać- tak miało być i nic nie dzieje się bez przyczyny.

Jeszcze co do pana internetowego... Też próbował we mnie wzbudzać wyrzuty sumienia. Gdyby nie to- byłoby mi o wiele łatwiej zerwać z nim "znajomość". Określał się jako typ samotnika. Nie wychodził nigdzie ze znajomymi (o ile ich w ogóle miał?) i był zazdrosny, gdy ja gdzieś szłam. Szczególnie, gdy mu pisałam, że idę na imprezę. Jak mnie nie było wieczorem na gg to też od razu taki podejrzliwy.

Tobie też radzę dać sobie spokój z internetowym. Nie znasz go. Wytworzyłaś sobie w głowie jego obraz. Zderzenie z rzeczywistością może być bolesne.

Dziękuję Wam za wszystkie cenne rady i opinie, dały mi one wiele do myślenia i uświadomiły pewne sprawy.

Łukasz bardzo się zdenerwował, gdy mu powiedziałam co myślę i czego chcę. Znowu zaczął źle o sobie mówić i że zawsze to on jest ten zły. Odpowiedziałam mu, że złe jest to że źle o sobie myśli, a to wcale nie prawda, co go trochę pohamowało. Dziś pewnie nie będzie mógł spać. Mam nadzieję, że jak to przetrawi to się odezwie i nie zerwie całkowicie ze mną kontaktu.

Rozmawiałam z Michałem, on nie chce mi nic obiecywać, bo sam nie wie co będzie. Jest bardzo ostrożny w uczuciach, czuję że 3 miesiące to dla niego za krótko, ale jak stwierdził dobrze nam idzie. Więc sama muszę pohamować trochę swoje emocje i na spokojnie budować razem z nim ten związek.