Witam wszystkich, mam 21 lat moj chłopak 23. Jesteśmy bardzo szcześliwą parą i myślimy o tym związku dość poważnie. Jest mi z ta osobą dobrze i nigdy nie pomyślałam o jakimś rozstaniu się.
Ale wiadomo za idealnie też być nie może... nie wiem moze przesadzam troche dlatego prosze o Wasze opinie. Problem tkwi w tym ze bardzo rzadko sie kłócimy ale jeżeli już do tego dojdzie mój chłopak podczas zdenerwowania kompletnie nie panuje nad tym co mówi lub pisze. Nie lecą wtedy żadne przekleństwa czy jakaś obraza mnie tylko kłapie językiem na lewo i prawo co mu ślina przyniesie. Czy tak reaguje wiekszość ludzi? Są to takie głupoty że tego sie nie chce słuchać, zaczyna mi coś wypominać że jestem taka i taka to są w ogóle nieprawdziwe rzeczy. Kiedy ochłonie z emocji mówi że to oczywiscie była nieprawda i żebym nie brała broń Boże tego do siebie. Ostatnio rozmawiałam z nim na ten temat żeby za nim powie w złości jakąs głupote ugryzł się w język on mówi że stara się ale jesteśmy już jakiś czas razem i powinnam już go znać i wiedzieć kiedy jest zdenerwowany i kiedy te słowa odbiegają od prawdy. Tłumacze mu że jedna taka kłotnia może zmienić myslenie o drugim czlowieku własnie przez te dziwne słowa, a on twierdzi że skoro ja potrafie przez jedną kłotnie zmienić zdanie o 180stopni o nim to to nie jest prawdziwa miłość bo dobrze powinnam wiedzieć jaki jest i mu ufać.
Czy mógłby ktoś spojrzec obiektywnie na to?
Podobne tematy
2 2014-06-04 19:27:53 Ostatnio edytowany przez Majki (2014-06-04 19:31:22)
Różnie ludzie reagują. Jeden tłumi w sobie emocje, inny trzaśnie drzwiami i idzie sie odstresować, a inny gada głupoty. Raczej normalne. W nerwach sie różne głupoty gada. Gdyby Cie wyzywał od najgorszych itd. albo jakaś agresja to by było nie halo.
Karolina to jest normalka mam to samo co Twoj facet. Kobiety czasem potrafia doprowadzic faceta do szewskiej pasji.
Huh.
Jak jest takim typem, co to się unosi chwilę leci, a potem szybko wraca do normy, to jest normalne.
Ludzie wynoszą zwłaszcza z domu, ale nie tylko, pewien sposób rozwiązywania konfliktów.
Jemu akurat tak zostało - rozejrzyj się po jego najbliższych, po kim to może mieć.
Co nie znaczy, że to jest dobre. Nie napisałaś na ile to jest uciążliwe, a może być bardzo.
Zwłaszcza na dokładkę w jakimś gorszym tyg, efekt zmęczenia.
Z pozytywnej strony patrząc, moją drugą połówkę udało się w miare wychować, ale trwało to lata.
I tu raczej cierpliwością, uporem i przykładem prędzej niż na drodze jakichś rewolucji.