Nie wychodzi mi z facetami.

Chyba za często Ci " totalnie odbija " na punkcie facetów i tutaj jest problem.
Facet to myśliwy,chce biegać za zdobyczą,chce żeby mu się wymykała,aby znów od nowa musiał ją gonić.
Ty wręcz sama biegniesz za myśliwym,krzycząc "tutaj jestem ,złap mnie"
Myśliwy łapie,ale za jakiś czas zaczyna się zastanawiać czy aby na pewno ta złapana łania nie ma jakichś defektów,skoro z własnej woli weszła w sidła,stwierdza że nie ma czym pochwalić się kolegom w takiej sytuacji,a wręcz go wyśmieją.
Zaczyna rozglądać się za kolejną,trudniejszą bardziej niedostępną zdobyczą.
Moja rada na przyszłość,zanim znowu Ci coś "odbije" weź głęboki oddech i daj sobie czas na wymyślenie odpowiedniej taktyki,jak udawać że pozornie wcale nie jesteś zainteresowana.

o czy tym w ogóle piszesz?? co to za brednie??
Jaki myśliwy??...jakiś bałwan kiedyś wymyślił totalnie odbitą od rzeczywistości teorie i teraz wszyscy jak manekiny powtarzają te bzdury.
Jestem facetem...mam taką pracę, że to ja spełniam się jako "łowczy"...daje mi zajebistą satysfakcję, a w życiu osobisty bardzo cenię dziewczynę, które sama wyjdzie z inicjatywą ..ba nawet ją przejmie...wcale mi to nie przeszkadza. Ile to już widziałem ludzkich nieszczęść, kiedy to zaczytana bredniami kobieta (pomimo dużego uczucia) udawała tą niedostępną (a potem wielkie rozczarowanie, że mężczyzna odpuścił - bo uznał, że skoro nie zainteresowana to dał sobie spokój)..Dziewczyny zagadywać, atakować facetów...Niestety żyjemy w czasach galopującego konsumpcjonizmu..wiadomo, pogoń za pracą..kasą..niby lepszym życiem, to już nie era honorowych rycerzyków, którzy na swoim koniku przemierzali kraj w poszukiwaniu tej jedynej księżniczki...dzisiejszy facet jest "zajechany" otaczającymi go obowiązkami i powinnościami..i dlatego jest zajebiście poznać kobietę, która ukoi jego rozterki życiowe swoim zaangażowaniem i uczuciem. Ja osobiście mam już dość księżniczek, które oczekują tylko adoracji i jednokierunkowego zaangażowania....po ciężkim dniu pracy chce wiedzieć, że ktoś tez o mnie zabiega i stara się żeby mnie przy sobie utrzymać....

Dzięki wielkie Panowie za odzew

Odniosę się najpierw do kwestii "zaliczania mnie". Generalnie nie jestem łatwa, tak sądzę i tak widzi mnie męska część moich znajomych. Nie zaczynam żadnych relacji z facetami od "dupy strony" i na jakikolwiek kontakt fizyczny pozwalam sobie dopiero gdy zaufam drugiej osobie. Dawniej gdy byłam pewną siebie i radosną dziewczyną nie miałam problemu z zagwozdką : na której randce powinnam iść do łóżka, albo dać się pocałować. Robiłam to gdy miałam ochotę i paradoksalnie żaden z moich stałych partnerów nie uznał mnie za łatwą zdobycz tylko chciał ze mną być.
Dlaczego więc wydaje mi się, że faceci widzą we mnie tylko obiekt seksualny skoro nie jestem rozwiązła i nie puszczam się na prawo i lewo? Wydaje mi się, że to przez mój wygląd. Nie chcę się rozwodzić tutaj nad tym jak wyglądam, ale generalnie w opinii innych ludzi [ bo ja na swój temat mam jak najgorsze zdanie i nie mogę się na siebie patrzeć czasem ] jestem atrakcyjna. Wychodzę, więc z założenia, że większość mężczyzn, która się mną interesuje robi to dlatego bo jestem hm, ładna. Mam przez to często wrażenie, że nic innego sobą nie reprezentuję i stąd te stadne ucieczki mężczyzn ode mnie.

Cieszę się, a raczej cieszyłam się, że jakieś tam zainteresowanie budzę, tylko co z tego skoro ono jest jedynie chwilowe? Jestem młoda, a zaczynam robić się zgryźliwa i zrzędliwa jak stara baba. Nie wierzę też w teorię, że nie trafiłam na "tego jedynego" bądź "tego właściwego". Moje koleżanki też miały problemy ze znalezieniem faceta, a jednak im się udało i to w dość krótkim czasie. A ja? Ponad dwa lata i dalej sama. Uwierzcie, że nie szukam na siłę i nie rzucam się na każdego. Ja właściwie nie szukam nikogo tylko oni się sami trafiają. Część rozbudza we mnie nadzieje, a potem olewa. Część chce czegoś więcej, ale akurat nie odpowiadają mi albo fizycznie albo osobowością. I to mnie chyba najbardziej wkurza, chciałabym pobyć KOMPLETNIE sama i to nie dlatego, że tego potrzebuje, ale dlatego żeby uporać się ze swoją samooceną. Póki co nie mogę tego zrobić, bo stale powiększająca się liczba porażek jeszcze bardziej wpędza mnie w kompleksy.
Zniechęcam do siebie dosłownie wszystkich.

The Pass, moje 3 związki rozpadły się z następujących powodów:
1. Facet działał na dwa, a może nawet na 3 fronty. Mnie przypadła rola hm, kochanki? To za dużo powiedziane, bo nigdy z nim nie spałam, byłam za młoda i bałam się. Chłopak przyznał mi się po długim czasie, że od zawsze mu się podobałam i zawsze chciał mnie "przelecieć". Udawał nawet związek żeby dopiąć swojego, a jak mu się nie udało to mnie zostawił i wrócił do dziewczyny z którą był bardzo długi i ją kochał. Mnie nie, więc to kolejny punkt na mojej liście kompleksów, bo co ze mną jest nie tak?
2. Poróżniły nas charaktery, tak sądzę. Najpierw on był zakochany, a ja nie, potem role się odwróciły. Gość miał zadatki na psychopatę, zdradził mnie, próbował obwiniać za to, prawie uderzył i wiele innych dziwnych akcji. Związek ostatecznie zakończyłam ja i bardzo się z tego cieszę. Oczywiście wyszłam z workiem nowych kompleksów z niego, czy się z nich wyleczyłam? Nie wiem.
3. Facet "bluszcz". Zagłaskał mnie na śmierć, miałam dość i odeszłam. Narobiłam mu dużo złych rzeczy, byłam głupia i niedojrzała, do dziś się za to wstydzę i żałuję, że nie umiałam go docenić. Co zabawniejsze, chłopak był średnio bystry [ ale był bardzo dobrą i czułą osobą ], więc zdążyłam sobie uroić, że jestem tak beznadziejna, że tylko takie osoby są w stanie się we mnie zakochać.

Masz całkowitą rację, inni widzą mnie tak jak ja widzę samą siebie. W sumie przekonałam się o tym kilkakrotnie.
Sęk w tym, że nie umiem całkowicie, na dłuższą metę zmienić swojego obrazu w moich oczach. Próbuję i czasem mi się to udaje i wtedy faktycznie jakoś grono ludzi wokół mnie się powiększa i większość raczej, bo całkowitej pewności nie mam odbiera mnie jako pozytywną, fajną osobę. Tylko, że zawsze po takim sielankowym okresie , w moim życiu [ najczęściej uczuciowym ] dzieje się coś złego co podcina mi skrzydła i zamieniam się w wiecznie cierpiącą, zgryźliwą babę. Inna sprawa, że mi się wydaje, że ja po prostu taka jestem i to nie jest żadna zmiana tylko mój prawdziwy charakter wychodzi na wierzch.
Już pisałam wcześniej, że charakter mam okropny. Staram się nad nim pracować, zmieniać swoje niektóre zachowania, ale nie zawsze mi się to udaje. No i te nieszczęsne kompleksy, aaaa, jak się tego pozbyć raz na zawsze?

Co do facetów, myślisz że mogę ich jakoś odstraszać? Zapomniałam napisać o moim zachowaniu względem mężczyzn. Gdy nie jestem zaangażowana w jakąś relację i facet nie budzi moich emocji to zachowuję się całkowicie normalnie. Czasem odzywam się sama, nie mam problemów z flirtem, rozmową, uśmiechem. Nie dokonuję żadnych analiz męskiego zachowania, nie doszukuję się ukrytych znaczeń. Zupełnie inaczej ma się sprawa kiedy się zauroczę. Zdarza mi się to bardzo rzadko, więc zaczynam wariować. Z normalnej osoby zmieniam się w wariatkę, z góry zakładam, że to nie wyjdzie, bo przecież nie jest mi pisana miłość z wzajemnością. Wiem, że mogę odrzucać swoim zachowaniem i zniechęcać, chociaż zaraz potem nachodzą mnie myśli, że przecież jak facetowi zależy to zniesie wszystko, moi byli na samym początku kiedy się o mnie starali mieli ze mną naprawdę ciężki żywot i mimo tego chcieli ze mną być. To nauczyło mnie takiego podejścia - jak facet chce to zrobi wszystko i nic mu nie stanie na przeszkodzie. Obracam się głównie w męskim towarzystwie i widzę jak moi kumple zabiegają o dziewczyny, które im się podobają i nieraz one wręcz nimi pogardzają, chamsko olewają, manipulują i robią wiele innych złych rzeczy. Oni jednak dalej się starają...

Witaj! Czytam twojego posta i jakbym czytała o sobie...nie wiem ile masz lat ale ja już troszeczkę już mam za sobą. Korzystałam z pomocy psychologa i dowiedziałam się że mam syndrom ofiary, który jest następstwem zarówno dzieciństwa jak i poźniejszych wydarzeń mojego życia. Moja samoocena od zawsze nie była zbyt wysoka a jak już doszła zdrada w moim życiu no to już poleciało. Niestety też zadaję sobie te same pytania, które ty zadajesz sobie chociaż ja na co dzień staram się myśleć pozytywnie i raczej nie zamęczam swojego otoczenia. Ja swoje "doły" przeżywam w czterech ścianach swojego mieszkania. Nie pocieszam cię tym....wiem.....ale nie poddawaj się i powtarzaj sobie tak jak ja "też mam prawo być szczęśliwa" i tak do znudzenia. Jeszcze mam problem z tym ale zauważam że chyba coraz mniejszy. Zajęłam się w końcu swoimi sprawami, do których wcześniej nie miałam głowy ale koniec z tym....trzeba zacząć coś robić i wyłaczyć to głupie myślenie. Też mówią że jestem atrakcyjną zadbaną kobietą o figurze, że niejedna nastolatka może mi pozazdrościć....i co? Też nie mam szczęścia bo jestem "ofiarą" i to trzeba wyleczyć. to tyle...nie wiem co mogłabym ci jeszcze napisać bo sama jeszcze nad tym pracuje więc trzymaj się i głowa do góry.....

Zuzia1967:

U mnie to nie kwestia traumy z dzieciństwa, bo żadnej takiej nie miałam, a moje dzieciństwo było bardzo udane tylko bardziej kwestia moich nastoletnich złych decyzji i wyborów. Mojej lekkomyślności i głupot, które popełniłam, a było ich mnóstwo. Ciągle się właściwie biczuję w głowie za to, że kiedyś postępowałam tak jak postępowałam. Robiłam dużo złych i krzywdzących innych rzeczy. Teraz przyszedł taki moment w moim życiu, że trochę dojrzałam i jak patrzę z perspektywy czasu na to co robiłam kiedyś to mi po prostu koszmarnie wstyd. Być może nie umiem się uporać z poczuciem winy, wstydem czy wyrzutami sumienia i to rzutuje na moją obecną samoocenę. Wiesz, strasznie się obwiniam o wszystko i to mnie niszczy od środka.
Co do zajęcia się czymś pożytecznym - tak się składa, że się zajmuję. Studiami, pracą, znajomymi, swoim hobby. To nie jest tak, że siedzę całe dnie i użalam się nad sobą. Dni mam w większości zajęte, ale gdy zostaję sama, albo nadchodzi noc to wtedy zaczyna się najgorsze. Myślisz, że wybranie się do psychologa by mi coś pomogło? Bo odnoszę wrażenie, że te problemy z facetami to zaledwie wierzchołek góry lodowej i dopóki nie uporam się sama ze sobą to nigdy nie stworzę niczego stałego i zdrowego.

prekvapenie:

Zgadzam się z Tobą całkowicie, wychodzę z założenia, że nie ma co marnować czasu na facetów, których kręci tylko pogoń za króliczkiem. Mogę mu uciekać i uciekać, ale w końcu przyjdzie taki moment, że się zmęczę i "odsłonię karty" nawet jeśli miałoby to bardzo długo trwać. I co wtedy? Facet ucieknie, bo mu się znudzę? To jest kompletnie bez sensu i nie mam zamiaru w ogóle tracić czasu na takich mężczyzn. Z drugiej strony chyba coś robię źle, skoro wielu ucieka.

Thepass:

Osiągam jakieś tam sukcesy w każdej innej dziedzinie swojego życia. Nie są to rzeczy spektakularne, ale wyznaczam sobie różne małe cele i do nich dążę. To mi daje chwilowe poczucie szczęścia, bo potem i tak wracają czarne myśli odnośnie mojej najbardziej upośledzonej sfery życia czyli tej uczuciowej.

Kobieto ubrałaś w słowa moje myśli...
Jestem juz trochę starsza i u mnie dochodzi jeszcze obawa, ze czas mi sie kończy.
Udałam się do psychologa i chodzę regularnie od kilku miesięcy. "Wyleczona" nie jestem, ale jest lepiej i naprawde baaardzo mi te sesje pomagają, koją ból w jakimś stopniu. Oczywiście jeśli nosisz sie z takim zamiarem udaj sie do jakiegoś dobrego i sprawdzonego lekarza.
Wiele u mnie w głowie się dzieje, analizuje wszystko, a on mi niektóre sprawy poniekąd wyjaśnia. Nie mówi mi co mam robić tylko doradza i oczywiście z jego diagnoza zgadzam sie w 100%.
Wizyty nie sa tanie, ale odmówić sobie innych przyjemności (buty, torebki, kosmetyki...achhhh ), bo ta przyjemność jest przeogromna. Jak juz mu zaufasz powiesz mu każda myśl, która Cię nachodzi, a on racjonalnie Tobie to wyjaśni.
Innej rady dla Ciebie nie mam, bo sama w tym momencie z czymś sie borykam, ale życzę Ci, żebyś uwierzyła w siebie jaka wspaniała kobieta jestes.
Może niektórym wyda sie to śmieszne, ale ja sie tego nie wstydzę... Nie wiem czy jestes wierząca, ale ja pewne ukojenie znajduje modląc sie. Ja modlę sie codziennie do Judy Tadeusza patrona spraw beznadziejnych i na dana chwile to o co sie modlę trwa i wierze ze z tygodnia na tydzień w końcu sie spełni wszystko czego pragnę (tu chyba nie muszę dodawać ze chodzi o faceta)

zgadzam się. możesz wpaść w pułapkę dowartościowywania siebie facetami (to dość popularne zaburzenie, sama je miałam i znam osoby które je mają). ale tak naprawdę, trzeba znaleźć siłę w sobie.

często osoby jak Ty, wybierają sobie nieodpowiednie osoby, by to one pomogły nabrać pewności siebie, dojść do jakiejś normalności. ale niestety... to tak nie działa.

No jakbym czytała swoje własne przemyślenia... Obecnie jestem w związku, ale zaczynam nabierać przekonania, że jest to właśnie taki "dowartościowujący" związek i to dla obu stron i z czasem robi się coraz bardziej męczące i ciężkie. I to ciągłe analizowanie (bezowocne analizowanie) wszystkiego, dlaczego jest tak jak jest, a nie tak jak to sobie wymarzyłam...