Depresja, nerwica, cos innego? Czy jest ratunek?

Nie jestem nieśmiała, potrafię załatwić różne sprawy, odezwać kiedy potrzeba, na uczelni też dobrze się komunikuję. Boję się chyba nawiązywania głębszych relacji... Spotykam się z kimś, rozmawiamy a ja zamiast to przyjąć jako normalną sprawę analizuję potem w domu na setki sposobów czy czasem nie zachowałam się głupio, czy mnie ta osoba polubiła, w efekcie podczas następnego spotkania często zalega cisza bo ja zadręczam się myślami...
Mam kochającego chłopaka z którym czułam się szczęśliwa
Pierwszy raz w życiu czułam, że będąc w czyimś towarzystwie ?jestem w domu? (w jego towarzystwie), jestem akceptowana taka jaka jestem i nie musze się dopasowywać ? nie doświadczyłam tego w rodzinnym domu, dzieciństwo miałam szczęśliwe ale okres nastoletni aż do teraz pamiętam jako wieczną przepychankę z matką i bratem, wieczne oskarżanie że do niczego się nie nadaje. Wieczną huśtawkę emocjonalną ? jednego dnia byłam dobrą córką, innego dnia żałowała że mnie urodziła. Po stekach wyzwisk pod swoim adresem dostawałam smsa że ?chyba jest złą matką, że tyle mi poświęciła, nie potrafię jej docenić? i było coś w stylu przepraszam, ale nigdy prawdziwe przepraszam. Że kocha nie powiedziała mi nigdy.
Brat traktował mnie jak chłopca do bicia, zawsze miałam swoje zdanie i nie dałam sobie w kaszę nadmuchać ? to mu się przestało podobać kiedy byliśmy nastolatkami, bo przez dzieciństwo byliśmy dość zgrani. Problemy rosły i nawet nie wiem kiedy zaczęłam go szczerze nie nawidzieć. Kiedy pierwszy raz dostałam od niego po twarzy, a drugim razem zostałam skopana za pierdołę, obiecałam sobie że jeszcze mu pokażę. Byłam nastolatką, wszystko we mnie buzowało, czułam się poniżona, przez myśl mi nawet przeszło że zapiszę się na jakąś samoobronę i następnym razem będzie zaskoczony. Ale wiedziałam, że w tej kwestii niewiele mogę zrobić, w odpieraniu słownych ataków osiągnęłam poziom mistrzowski, ale na starcie fizyczne brakowało mi sił. Dorastałam, zajęłam się maturą, studiami, zaczęłam traktować go jak powietrze i unikałam wszelkich konfrontacji. Tłumaczyłam sobie, że na idiotów nie ma rady, zawsze sprowadzą Cie do swojego poziomu i pokonają doświadczeniem. Było mi przykro, że nie jesteśmy jak inne rodzeństwo ? kłócące się, ale zawsze stające za sobą murem. Miałam taką wizję, ale z czasem zauważyłam, że kiedy ktoś Cię nie szanuje i leje w taki sposób to nie jest zdrowe.
W moich oczach stracił wszystko ? honor i szacunek. Potem wiele razy nad tym myślałam i cierpiałam z tego powodu, bo chciałam dobrze, bo to rodzina, bo nie jest taki zły... Wśród ludzi - złoto a nie chłopak. Towarzyski, inteligentny, wysportowany i wykształcony? Nie wiem co takiego miałam w sobie, że ze mną nie potrafił jak z innymi, nie wiem i się nie dowiem. Zaczęłam wierzyć w to, że naprawdę coś jest ze mną nie tak. Teraz już nad tym nie rozpaczam, czasem jest mi przykro, ale pogodziłam się z sytuacją.

Oboje z matką podkopali poczucie mojej wartości w sposób trudny do opisania. I wciąż to robią. Chociaż mój brat w sposób perfidny, a moja matka trochę pogubiony?

Przez dwa lata bycia z P. czułam się naprawdę szczęśliwa i tylko czasem popadałam w takie stany, kiedy rozmowa mi się z kimś nie kleiła tłumaczyłam sobie że nie zawsze musi, że może ludzie wcale nie są mi potrzebni do szczęścia (ale wiem, że są. Tylko o wszystko się obwiniam i unikam kontaktu z nimi....), od jakiegos czasu znow czuje się nieszczęsliwa...
Po częsci ma to związek z P. flirtowaniem z koleżanką na fb, na którą to rozmowę wpadłam przypadkiem...
I od tamtej pory sielanka się skończyła, po prostu ześwirowałam, wróciliśmy do siebie ale przestałam ?czuć się jak w domu?, wiedziałam, że go potrzebuję więc nie potrafiłam się rozejść , w głowie ciągle coś mi podpowiadało, że przesadzam, że nic takiego się nie stało, kochałam go i naprawdę wiele rzeczy razem przeszliśmy, wiedziałam że szkoda przekreślić to wszystko tylko dlatego że flirtował z kimś? ale to mnie zdruzgotało bardziej niż myślałam i mimo wielkich chęci żeby to zapomnieć nie potrafiłam się tej myśli z głowy pozbyć. Czułam się zdradzona, nie fizycznie, ale psychicznie, do tego 3 razy bardziej niż inni, bo takie rzeczy biorę bardzo do siebie. Bardzo.
On mówił że nigdy by mnie nie skrzywdził, że pisał z nią bo dobrze mu się z nią gadało itd. Ale do mnie nic nie docierało, jak to się mówi wiedziałam swoje? Straciłam zaufanie doszczętnie.
Mówi się, że nie powinno być się nigdy zazdrosnym, jeżeli facet kocha to nie ma powodu, a jeżeli nie kocha to poprostu nie warto? ale ja nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, od tamtej sytuacji minęły 3 miesiące a u Nas raz dobrze, raz źle. Stałam się piekielnie zazdrosna, jak nigdy bo wcześniej czułam że nie muszę?. Wierzyłam że jego interpretacja słów ?nie zrobię Ci krzywdy? jest taka sama jak moja? Przejechałam się.
Kiedy staram się o tym zapomnieć (zerwał z nią kontakt całkowicie) to jest dobrze, ale kiedy wszystko do mnie wraca robię się zdystansowana, zimna, zaczęłam się bać że go stracę, nie czuję się już tak swobodnie, zaczęłam znów czuć że mogę liczyć tylko na siebie bo koniec końców ktoś mnie skrzywdzi prędzej czy póżniej, że muszę grać bo jak byłam sobą to nie wystarczyło?
Można powiedzieć że coś co nazywałam swoją emocjonalną kotwicą wcale nią nie było? Niby nic wielkiego ale ja chcę się czuć w końcu naprawdę wyjątkowa.... ale chyba nie ejstem i nie zasługuję na to

Zaakceptuj siebie, no nie każdy jest wygadany i uwierz mi że wolę jednak osoby, które nie nawijają co im ślina na język przyniesie ;-)