Twoja pierwsza miłość - pamiętasz ją jeszcze? :)

Moja miłość była na pierwszym roku studiów. Spotkaliśmy się przypadkiem w korytarzu i facet tak mi się spodobał, że sama popytałam kolegów gdzie mieszka i pod jakimś tam pretekstem pożyczenia notatek, pojawiłam się na progu jego pokoju w akademiku. Zaczęliśmy gadać...i tak przegadaliśmy pół nocy. Chodziliśmy przez rok i wspominam to po części jako takie właśnie motylki w brzuchu, a po części jako szybkie uświadamianie sobie, że innych ludzi nie da się zmieniać ani naginać do siebie, i że jak nasze cele się różnią, czasem lepiej się rozstać. Jak stało się właśnie w naszym przypadku.

Dziś on jest żonaty z dwójką dzieci, co mu odpowiada. Ja jestem w związku, bez potomstwa czy ślubu, co dla mnie jest git. Rozmawiamy czasem ze sobą na fejsie, jak koledzy, wspominając szalone czasy, ale z pełną świadomością, że dobrze się stało, że poszliśmy innymi drogami.

Niepokoicie mnie..... dopiero tak późno przeżyliście pierwsze zakochanie???

No motyle w brzuchu itede to wg mojej definicji zauroczenie Bo jak sięgnęłam pamięcią, przypomniała mi się moja pierwsza miłość, gdy miałam coś 11-12 lat i zobaczyłam go w autobusie miejskim Do dziś pamiętam jego oczy, włosy i twarz, choć go tylko widziałam, ale potem przez chyba rok umierałam z miłości

jako nastolatka byłam bardzo kochliwa, właściwie "czas" gdy moje serce nie było aktualnie przez nikogo zajęte zaliczałam do straconego i zawsze znalazł się ktoś, w kim się zakochiwałam. I tak do 16 roku życia, kiedy zakochano się we mnie, a ja to odwzajemniłam jednak to był już potem poważniejszy związek, wieloletni,
nijak mający się do tego pierwszego wspomnienia z autobusu

Oj, ja o swojej pierwszej miłości myślę do dziś, gdy zdarza mi się Go spotkać mam przysłowiowe ciary, ręce mi się pocą i jestem całkiem zdezorientowana....
Poznaliśmy się w trzeciej klasie gimnazjum, zaczęło się od szkolnej wycieczki na którą pojechały dwie klasy, moja i właśnie D.
To właśnie wtedy zwróciłam na Niego uwagę, nie pamiętam dokładnie w jaki sposób zdobyłam Jego nr, ale jakoś to zrobiłam:) Pisaliśmy do siebie, aż w końcu zaproponował spotkanie...to było 21.11.2007r ok. godz. 17.00:) Pamiętam, że było naprawdę zimno:) On od razu złapał mnie za rękę, wtedy też przeżyłam swój pierwszy pocałunek:) spotykaliśmy się często, On mieszkał i z tego co wiem nadal mieszka jedynie 6 km ode mnie, spędzaliśmy razem każdą przerwę w szkole...Po wakacjach poszliśmy do tego samego technikum, do tej samej klasy....przez miesiąc było tak samo cudownie, potem jednak On zaczął mnie unikać, nie wiem do tej pory dlaczego:) zostawił mnie:p jejku, jak ja wtedy płakałam!:) nigdy nie zanosiłam się tak przez faceta, to był pierwszy i ostatni związek, który tak przeżyłam, nie spałam nocami...pisałam do Niego, próbowałam rozmawiać...ale nic to nie dało. Po ok. dwóch miesiącach przeszło mi zupełnie, nie płakałam już, wszystko było ok, poznałam nawet innego chłopaka, K. też był fajny,,,i tylko fajny:P nic do niego nie czułam ale chciałam w taki sposób odegrać się na D....przez jakiś miesiąc spotykałam się z K, ale tylko w szkole, nie chciałam żeby przyjeżdżał, nie czułam potrzeby poznawania Go z moimi znajomymi. I pewnego dnia odezwał się D, byłam trochę zdziwiona, ale On chciał do mnie wrócić...hmmmmmmmmmmmmm, byłam niedostępna, wiedziałam od naszych wspólnych znajomych że nie może On patrzeć na mnie i na Kubę, to było miłe:) ale ja byłam tak niedostępna że w końcu odpuścił, ja też....nasze drogi zaczęły się rozchodzić, w szkole nie byliśmy nawet na cześć....ale mimo to zawsze jak Go widziałam miałam "motyle w brzuchu"........rok temu zdobyłam Jego nr, pisaliśmy jak gdyby nigdy nic, myślałam o Nim często, ale przerwałam to bo miałam już chłopaka, ale czułam do Niego taki sentyment, że musiałam mieć z Nim jakiś kontakt, więc znowu się odezwałam.....JAKI ON BYŁ MIŁY! no ale cóż, zżerało mnie poczucie winy, że jestem nie w  porządku wobec "kogoś"....znowu to przerwałam, zmieniłam numer, z przyczyn koniecznych, połamała mi się karta sim przy wyjmowaniu z tel. Nie wiem, może to celowe działanie, bo w końcu straciłam Jego nr.....od czerwca nie mamy kontaktu, ale nadal o Nim myślę, boję się, że już nigdy się tak nie zakocham! Może to się wydawać śmieszne, bo ile ja miałam lat?? 17???? guwniara, ale z ręką na sercu Wam piszę, że jeszcze na niczyj widok nie waliło mi tak serce! Raz spotkałam Go w biedronce:) oj, dobrze że chociaż wtedy tak ładnie wyglądałam:) no ale to było tylko małe, ciche cześć:) szkoda, że wtedy Go "spławiłam", bo jestem pewna, że gdybym wtedy Mu uległa i do Niego wróciła, ciągle bym z Nim była!....jest dla mnie bardzo ważny mimo tego, że się nawet nie widzimy.........

Miałam 16 lat. Podrywali mnie wtedy przeważnie chłopcy w wieku 18,19 lat. Jednak czułam, że traktują mnie jak smarkulę. Moją uwagę zwrócił pewien 14-latek. Ja byłam w I klasie liceum, on w VII klasie podstawówki. W przeciwieństwie do tych starszych traktował mnie z dużym szacunkiem. Na trzeciej randce całowaliśmy się, a po 3 miesiącach straciłam z nim dziewictwo (dla niego też to był pierwszy raz).
Po roku zakochałam się w innym, z którym mi nie wyszło i bardzo szybko się rozstaliśmy, ale już nie wróciłam do pierwszego, choć bardzo miło go wspominam do dziś.

Pamiętam.
Miałem jakieś 15 lat, byłem zaciekawiony, zainteresowany na początku, troszkę też nieufny, bo to wszystko wydawało się nie do ogarnięcia. Pamiętam te chwile emocji, ten dreszczyk gdy nie wiedziałem co wydarzy się, gdy była spontaniczność, z drugiej strony człowiek młody, niedoświadczony, to byłem obserwowany. Te rady, te słowa otuchy, gdy wątpiłem lub nie wiedziałem co robić...Najbardziej pamiętam moment, gdy był jakiś koleś, ileż on mi krwi napsuł, chyba wtedy straciłem parę minut życia ze stresu, ale karta w pewnej chwili się odwróciła i było super. Pamiętam jak po wszystkim ze złości miał czerwoną twarz, bo myślał, że ja nikim, było inaczej.

Dziś, gdy otwieram pudełko z szachownicą, gdy widzę figurki wracam myślami do tego co było, do tych zwycięstw, do emocji - po prostu do szachów.
Pozdrawiam.

pamiętam moje prawdziwe zauroczenie,było to w przedszkolu
a zakochałam się w koledze z klasy chyba w 6 klasie podstawówki,oj dlugo to zakochanie trwało ,jakieś 3 lata chyba,do dzisiaj mam jakiśsentyment do tego chłopaka chociaż ok 10 lat się nie widzieliśmy nic między nami nie było,bo on z kolei kochał się w mojej przyjaciółce bez wzajemności
jak już byliśmy dorośli wyznał że żałuje  że  nie spróbowaliśmy być razem