Z kim przestajesz, takim się stajesz - czy znajomi świadczą o nas?

W moim przypadku znaczącą zmienną przy odpowiedzi na to pytanie jest wiek.

Za szczeniackich czasów, to ja i moja paczka byliśmy prawie jak klony.
Poczynając od podobnego stylu ubierania się, poprzez muzykę, jaką słuchaliśmy, aż na głoszonych poglądach skończywszy.
Wtedy na pewno stwierdzenie "z kim przestajesz, takim się stajesz" było prawdziwe.

Teraz, to już nie jest takie proste. Grono znajomych poszerzyło się. Część starych przyjaciół jest mi bliska do chwili obecnej, dodatkowo pojawiły się w towarzystwie dodatkowe osoby.
A ponieważ jesteśmy już ludźmi dorosłymi, trochę się między sobą rozjechaliśmy w naszych potrzebach, priorytetach, etapach życiowych.

Powstała taka mieszanka wybuchowa składająca się z singli, ludzi w związku, ludzi z obrączkami, ludzi z dziećmi. Część z nas ma gładkie życie, część wiele problemów, tak samo jak i sposób imprezowania czy wypoczynku bardzo nas różni.
Obecnie nie ma więc możliwości upodobniania się, bo za dużo w nas różnorodnych typów

Ciekawy temat! Ale chyba mogę zaryzykować stwierdzenie, że osoba, która ma po prostu większy wpływ na innych powoduje (świadomie lub nie) że to ci inni "stają się" poprzez "przestawanie" z daną osobą
W każdym razie obserwuję to od lat. Mam dość duży wpływ na innych ludzi- to jest niekontrolowane i nierozmyślne. Tak po prostu jest. Przez cały okres podwórkowo-szkolny kumplowałam się z różnymi ludźmi, z różnymi grupami. I dziś widzę, że po niedługim czasie jeśli była to grupa, przewodziłam daną grupą nawet jeśli wcześniej miała innego, silnego lidera, a gdy kumplowałam się z pojedynczymi "jednostkami", ci ludzi z czasem nabierali mojej perspektywy. Za to ja nigdy nie upodobniłam się do żadnego człowieka, ani do żadnej grupy.

Ale ciekawą sprawą są takie "interakcje" w życiu dorosłym- bo to, o czym piszę było na poziomie przedszkolnym, szkoły podst.i średniej czyli wtedy gdy człowiek ma potrzebę przynależności.

Obserwujecie coś takiego w życiu dorosłych ludzi?

Ja mam dokładnie odwrotnie niż Catwoman - zawsze się dopasowuję. To mój wielki atut i jednocześnie przekleństwo
Nigdy nie miałam grupy znajomych, nie byłam w żadnej paczce. Najliczniejsze grono było w liceum - było nas aż 4, które trzymały się razem. Potem już zawsze pojedyncze jednostki
Mam dużo znajomych. I nie odważyłabym się ich zamknąć w jednym pomieszczeniu Ba, nawet problemem byłoby utworzenie jakiejś pary czy trójeczki, żeby wspólnie gdzieś wyjść. Są po prostu kompletnie różni i nie dogadaliby się ze sobą.
Ponieważ moi znajomi są z różnorodnych bajek - nie grozi mi trwałe przejęcie czyjegoś stylu bycia. Muszę jednak świadomie zarządzać tymi znajomościami - zbyt dużo kontaktów ze smutasami potrafi wyssać ze mnie cała energię.

W moim otoczeniu grupy znajomych tworzą się raczej na zasadzie podobieństw. Nie znam żadnego drastycznego połączenia

Nie powinno tak być, ale chyba podświadomie oceniamy innych ludzi przez pryzmat partnera czy właśnie grona jego znajomych. Bierze się to stąd, że zwykło się uważać, iż dobrych znajomych i przyjaciół przeważnie dobieramy na zasadzie pewnych podobieństw do nas, choć sądzę, że niekoniecznie jest to prawdą. 

Zderzyłam się z tym osobiście, kiedy na początku naszej znajomości mój obecny mąż (wówczas dopiero chłopak) obserwując moją najbliższą przyjaciółkę, z którą notabene wówczas także mieszkałam, i jej lekkie podejście do wielu spraw, jakby automatycznie to wszystko przekładał na moją osobę. Wiele wody w rzece upłynęło zanim przekonał się, że ona to ona, a ja to ja - dwie, choć doskonale rozumiejące się, to jednak zupełnie inne osoby z różnym spojrzeniem na tematy partnerstwa, związków, wierności i tak dalej.

U mnie jest podobnie. Kiedyś nawet rozmawiałam z moim lubym na temat naszego hipotetycznego wesela i doszliśmy do wniosku, że boimy się jak by się skończyło zestawienie: moi różni znajomi, jego różni znajomi, moja rodzina + jego rodzina na jednej imprezie Bo nasze rodziny też są z różnych bajek.

Wśród moich znajomych znalazły się osoby niemające matury i takie, które robią doktorat; osoby, które nawet nie piją i takie, które regularnie palą zioło; takie, które zawsze odznaczają się nienaganną kulturą i takie, które klną jak szewc i siarczyście bekają po wypitym piwie. Tacy, którzy skupiają się na swojej edukacji i karierze oraz tacy, dla których liczy się tylko impreza. Nie upodabniam się do nich, gdybym chciała to chyba musiałabym dostać jakiegoś rozszczepienia osobowości

Pamiętam też, jak mój facet kręcił nosem na moją znajomość z dziewczyną, która co imprezę spała z innym facetem - mnie to nie przeszkadzało, bo koleżanka jest bardzo inteligentną, wartościową osobą, z którą lubiłam spędzać czas, a jej życie erotyczne nijak nie wpływało na moje przekonania czy zachowanie. Podobnie mój facet ma kilku kumpli, którzy nie mają oporów przed zdradzaniem swoich stałych partnerek, ale nie sądzę, żeby faktycznie miało to wpływ na jego moralny kręgosłup, bo wychodzę z założenia, że w wieku 25-30 każdy ma ten kręgosłup już jako-tako wykształcony. Ja też nie wyobrażam sobie, żebym miała zerwać kontakt z moją przyjaciółką gdybym dowiedziała się, że zdradza. To jej życie i jej wybory, nie wpłynęłoby to na mój stosunek do niej. Gdyby zaczęła zdradzać (w jakiejkolwiek formie) i oszukiwać mnie, to wtedy tak. Staram się wyłapywać w ludziach zalety i zwracać uwagę na ich stosunek do mnie i ogólne podejście do życia. Na pewno nie przyjaźniłabym się z kimś, kto ma wartości całkowicie odmienne od moich, bo to ciężko przeskoczyć, ale wydaje mi się, że pozostałe aspekty nie stanowią tak wielkiej przeszkody.

Moi znajomi to też mieszanka wybuchowa. Jakby ich razem połączyć byłby wielki huk. A ja zawsze potrafiłam się odnaleźć w każdym otoczeniu i też uważam to za zaletę i przekleństwo w jednym.

Iceni - myślę, że różnica tkwi w tym, czy właśnie otaczamy się takimi znajomymi, czy mamy pojedynczych takich znajomych. Jeśli mamy wśród znajomych samych bezrobotnych pijaków bez szkoły to pewnie to znak, że coś poszło nie tak Poza tym kiedy w swoim otoczeniu mamy ludzi o jednolitych poglądach/sposobie na życie, to łatwiej nam uwierzyć, że to jedyny sposób na życie.

Podpisuje się pod tym.

Ja mam różnych ludzi od rożnej roboty - z jednymi pije "kawę", a z drugimi "wódkę"  i o ile mam na to wpływ absolutnie nie pozwalam im znaleźć się jednocześnie w tym samym miejscu i czasie Za duże ryzyko.

Czy ta różnorodność o mnie coś mówi? Myślę, że tak. W kontaktach jestem dość otwarta i nie mam tendencji spisywania ludzi na straty tylko dlatego, że mają inne zdanie (no chyba, że jest ono skrajnie inne niż moje) - z takimi pije "kawę" Z ludźmi o zbliżonych poglądach mogę napić się "wódki", bo pod wpływem nie wygarną mi "całej prawdy"

Moim zdaniem zależy to od naszego charakteru. Jeśli ktoś:
a) nie ma poczucia własnej wartości, ma kompleksy
b) nie wie, czego tak naprawdę w życiu chce, jest niepewny
c) brakuje mu asertywności
d) potrzebuje akceptacji otoczenia aby funkcjonować
e) płynie z prądem bo tak jest łatwiej (konformizm)
e) jest młody i/lub niedoświadczony

to owszem - będzie tak, jak piszesz.
Osoba, która jest świadoma swojej wartości, z jakimś tam życiowym doświadczeniem, która przebywała w środowisku różnych osób z różnych środowisk, wiedząca, czego w życiu chce jest skłonna iść pod prąd w obronie własnych wartości - nie będzie ulegała wpływom. Bo chyba o tym mówimy?
To, o czym piszesz to może być raczej kwestia dostosowania się do stylu życia danej grupy - bo zapraszają na piwo, to czemu nie. Jeśli wychodzą często i nam to odpowiada, to czemu nie. Ale to nie znaczy, że stajemy się takimi, jacy są Ci nasi znajomi. Byłoby jednak coś nie tak, gdybyśmy w pewnym momencie mieli dosyć tych wyjść, a bali się odmówić.

Ja bym powiedziała, że skoro otaczają nas tacy a nie inni ludzie, to znaczy że z jakigoś powodu dobrze nam w ich otoczeniu. Wcale nie musimy wyznawać tych samych wartości ani prowadzić tego samego stylu życia. Nikt i nic nie powinno o nas świadczyć, a jedynie my sami.

To tak z teorii psychologii ale tak z praktyki życia codziennego ... ?
Z naciskiem "na raczej".
Myślę, że ważne przy odpowiedzi jest to czy nasi znajomi to świadomy wybór.
Czy jesteśmy na nich tylko skazani np. nie chcemy być sami.
Tych z wyboru będziemy choć trochę naśladować, tych drugich nie koniecznie.     
Jeśli chcemy kogoś oceniać po jego znajomych (czasem to jedyny dostępny sposób oceny kogoś) warto jest poznać jakie są i z czego wynikają ich relacje.   

PS Jeśli tę metodę uznamy za zbyt prymitywną do podjęcia decyzji o wspólnym wypiciu kawy.
Można zastosować badanie na wariografie. Obserwację i testy psychologiczne. Śledztwo detektywistyczne. Wywiad środowiskowy, nie zaszkodzi też wieloletnia znajomość i wgląd w akta osobowe. Wtedy trafność oceny drugiej osoby będzie zdecydowanie większa.

PPS Nie polecam skróconej metody oceny drugiej osoby, jeśli kawa ma się przeciągnąć na całe życie.

Bezdyskusyjną przeszkodą do zawarcia znajomości, o koleżeństwie czy przyjaźni nawet nie wspominając, są, w moim przekonaniu, agresja wobec Drugiego (nie tylko człowieka), nieuczciwość oraz spore pokłady zadufania plus przeświadczenie o własnej nieomylności.

Mam wielu znajomych, wielu przyjaciół, niektórych właściwie od niedawna, nagle bowiem poczułam potrzebę nawiązania takowych relacji. Próbowałam nawet tu, na forum - nie wyszło , natomiast w innych przestrzeniach, począwszy od krawężnika na pewnym festiwalu, zaś na bibliotece miejskiej skończywszy - oj, działo się

Dwa najsympatyczniejsze "Kontrasty" - kumpel, do którego podchodziłam jak pies do jeża, obawiając się wrogich intencji natury wszelakiej , pamiętam, że nawet pytałam o rady autorkę niniejszego wątku D. to jedna wielka beztroska w interesującym opakowaniu , taka hippisowska dusza, co to niczym się nie przejmuje, żyje z dnia na dzień, a w chwilach grozy deklaruje piękną postawę stoicką (choć on nazywa to inaczej ). Postać dys-różnorodna (a ja się polonistycznie doktoryzuję ), twórca Ortografii Maksymalnie Alternatywnej, pokonany wyłącznie przez jedną z moich uczennic, która, w trakcie dyktanda, zamiast "," napisała "przecinek". Ponadto natomiast... przemiły, uczciwy, dobry człowiek, facet, z którym włóczę się po kraju, piję wódkę i melisę, śmieję się, bywam na najróżniejszych wydarzeniach kulturalnych, no i konwersuję pod blokiem, gdy na zegarze północ, a D. musi wrócić jeszcze do domu, który znajduje się w innym województwie , a następnie wstać o 5 do pracy

No i W. Bieszczadnik, pasjonat muzyki, Brat - inne wykształcenie, inna przeszłość (niegrzeczną miał, Szczęściarz ), inny wiek Bardzo specyficzny wizualnie i charakterologicznie człowiek , pełen dobrych emocji Onegdaj broooooodacz (tak, przez wiele "ooooo")

Ja natomiast jestem specyficzna dla koleżanki z pracy, J. Mój żenujący antytalent matematyczny, równy ortograficznym szaleństwom D., wywołuje u J. reakcję zwaną "zgroza i zdumienie" Obcując ze mną, nie zaraziła się awersją do liczb ;]

Gdy idziemy gromad(k)ą łapię czasem spojrzenia "ludzi pełnych cnót". Puszczam do nich oko
Jaką się stałam, wśród tych ( i wielu innych) "moich" Drogich? Szczęśliwą