problemy z synem

Na pewno "lanie" tu nic nie pomoże, tego jestem pewna.
U niektórych dzieci, agresja budzi agresję.
"Porwałeś łańcuszek? Wyrzuciłeś medalik? No cóż, to był Twój łańcuszek, teraz nie będziesz miał. Trudno."
To jest konsekwencja działania dziecka, a nie "lanie".

Niesia, ja niestety nie jestem "specjalistką" od gagatków, bo dzieci nie posiadam. Jednak wydaje mi się, że ów "gagatek" musi wiedzieć, że nie opłaca mu się rozrabiać, bo straci coś na czym mu zależy (grę na komputerze, telefon, konsole, jakieś inne gadżety które były nagrodą). Lanie dziecka, tym bardziej że na niego to nie działa, nie ma najmniejszego sensu. Pomijając, że to jest w ogóle zły pomysł. Na przykład jego to "nie odstrasza" od łobuzowania. Musisz znaleźć inny sposób. Tylko potem trzeba być konsekwentnym w swoim postanowieniu.

Nie włączy dopóki ty jesteś hamulcem.
Przecież to ty określasz mu cały czas co wolno czego nie wolno rozdzielcza kary a nawet o zgrozo... Wykorzystujesz fizyczna przewagę i bijesz swoje dziecko.
Zadajesz mu ból. Karzesz je naruszając jego bezpieczeństwo.
Jesliby twojemu synowi wlal kolega ze szkoły. Co byś zrobiła?? Bronilabys go???
A przecież sama decydujesz o tym zeby go bolało. Następnym razem zamiast ręki weź igle i podbijaj mu.
Bardziej zaboli.
Albo sznyty mu zyletka zrób.
Zastanawiasz się Wogole co robic??
Stosowane przez ciebie metody wychowawcze są skuteczne dopóki jesteś silniejsza. JesCze dwa lata i młody cie kopnie w odwecie. Za karę. Bo już nie będzie się bal.
A władze ma ten kto jest silniejszy i moze bić. Prawda?? Tak jest w Twojej rodzinie.
Jak był mały i płakał to go za karę sCzypalas?? Czy walilas mu glowka o saczebelki w łóżeczko??

A nie. Ty nie jesteś patologia. Ty po prostu walisz gdzie popadnie.

A robisz to bo jesteś bezradna i beznadziejna....

Margolinka ma racje w jednym. Najważniejsze są konsekwencje. Nie kary. Nie szlabany. Ale konsekwencje. Wylales tacie drogi płyn? Przykro mi ale musimy odwołać sobotnie kino bo pieniądze na to przeznaczone muszą iść na odkupienie tacie płynu.
Zepsułes  łańcuszek? W takim razie będziesz jedynym dzieckiem w klasie które medalika mieć nie będzie. Na pewno będziesz się synku złe z tym czuł.. No ale ja nic na to nie poradzę.
Byłeś u kolegi i cos mu Zepsułes? Pójdziemy do niego razem. Przeprosisz go. A ja mu pozwolę zabrać ci za to jedna dowolna twoja zabawkę jako rekompensatę.
Konsekwencja. A nie kara. Każde działanie niesie konsekwencje. Dziecko musi je ponosić.
Musi się nauczyć je przewidywać.
Jeżeli konsekwencja jest Łanie.... To będzie to działać dopóki lejesz. A czasami się udaje prawda??? Nie zawsze bijesz. Więc warto broic...
Myśl kobieto co robisz swojemu dziecku i sobie. Bo robisz wielka krzywdę...

Stosowanie tzw kar naturalnych sprawdza się w każdy wieku.Czyli- wylał tacie płyn- teraz każde pieniądze,które dostaniesz z kieszonkowym włącznie przeznaczasz na odkupienie płynu.
Swoją drogą- mały off- czy jesteś może z lubelskiego? Ten dopełniacz od tata mnie zastanowił:)
Bicie to zawsze obciach i poniżenie.Może jeśli Ty go nie szanujesz on nie będzie szanował Ciebie? Spróbuj się powstrzymać.

Przedstaw mu jakiś atrakcyjny program naprawczy- czyli za dobre zachowanie- drobna nagroda.Niech wie,że lepiej dostać nagrodę niż karę.I że zależy to wyłącznie od niego.
Sama mam dziewięcioletnią córkę i mimo,że generalnie jest mega grzecznym dzieckiem czasem potrafi zachować się tak,że przylałabym chętnie w tyłek.Ale nigdy jej nie uderzyłam.Czasem krzyczę i z tego też nie jestem zadowolona.
Z tego co widzę to różnica w zachowaniu dziewczynki i chłopca w tym samym wieku jest kolosalna na niekorzyść chłopców,niestety.
Uwierz. Twój syn zna i rozumie reguły.  Ale widocznie nie widzi sensu w ich przestrzeganiu.
Może czasem wykazujesz się niekonsekwencją w karaniu?.Syn to natychmiast wyłapie.

Widzisz. Bo nie rozumiesz ze był wybór.
Ja na przykład nie byłam bita. I wyrosłam na porządnego człowieka.
Widzisz?? Mialas szanse być wychowana jak ja.
Nigdy nie widziałam wykrzywionej złością i nienawiścią twarzy najbliższych mi rodziców. Nigdy nie kulilam sie bojąc sie jak mocno mnie mama lub tata uderza i jak długo bedzie boleć....

Nie żal ci??

Powstrzymywalam sie od brojenia nie dlatego bo ktoś mi by za to przylal... Tylko dlatego bo byłam coraz mądrzejsza i sama podejmowalam decyzje. Nauczyłam sie przewidywać rzeczywiste konsekwencje.
Kara nie była zależna od tego czy ojciec miał humor czy nie. Ale od tego jakie były konsekwencje moich czynów. Bo je ponosilam.
Nie żal ci?
Bo mi ciebie żal.
Żal mi dzieciaka które jest mniejsze słabsze od dorosłych a ktoś je bije....

Ja nie byłam bita nigdy i też wyrosłam na porządnego człowieka.
Też nie mam z tego powodu traumy. Wręcz przeciwnie!
Jestem wdzięczna moim rodzicom, że potrafili inaczej rozwiązywać wszelkie problemy, nie ręka, pasem, czy kablem od żelazka.

Bicie dzieci wynika z bezsilności rodzica... i nie pomaga w żaden sposób. Wiem o co chodzi ja mam z synem tak samo zabronię mu on i tak zrobi po swojemu i to nie raz z premedytacją. Chodzi do psychologa, rozmawia z panią z nami miesiąc to trwa. Jakiś diametralnych popraw nie ma ale jest lepiej.
Ja osobiście nie jestem za biciem, aczkolwiek nie mówię że klaps szkodzi. Mój syn dwa razy dostał ode mnie mnie po pupie klapsa, ręką nie bolało go to ale sam fakt że mama dała mu klapsa po tyłku był dla niego szokiem. Płaczu więcej niż jak zabierałam jego zabawki czy ulubioną pościel z autami.

Cześć mam problem z prawie 15 -latką .Zacznę może od początku jestem dla niej macocha .Prubowalam  się z nia zaprzyjaznić. Na poczatku bylo ok ,ale jakos od roku sie wszystko zmienilo . Kiedy zaczelam od niej wymagac ,chodzi o sprzatanie pokoju nauke. Buntuje sie na calego nic nie robi .Przychodzi ze szkoly rzuca plecak wychodzi i wraca wieczorami . Obgadywala mnie przed kolezankami jaka to ja niestem podla . Wybaczylam to tylko dziecko ale po jakims czasie robila to samo .Za kazdym razem wyciagalam reke chociaz wcale nie przeprosila za slowa ktore powiedziala ,ale ostatnio przechodzi sama siebie kiedy wraca do domu po szkole zaraz wychodzi i wraca wieczorem kiedy dostala kare na wyjscie powiedziala ze nie mozemy jej niczego zabronic Udezyla ojca i ciagle przeklinala jaki to on jest i mnie wyzwala od najgorszej nie będe już tu tych wulgaryzmówpisać.Kozystaliśmy  z porady psychologa ale i to nic nie dalo moze tu ma ktos podobny problem i mi pomoze dziekuje

Zgadzam sie w 100% dzieci nie powinno się bić. Sama byłam bita regularnie i niby ktos mógłby powiedzieć a co to za bicie jak dziecko dostaje w twarz od matki bo tak jak w moim przypadku było miałam tak bardzo kręcone włosy że nie mogła mi ich rozczesać....Fakt czasem dostawałam tez jak zasłuzyłam  ale do dnia dzisiejszego zmagam się z tą traumą i ponosze konsekwencje wyborów moich rodziców... Przemoc rodzi przemoc i to jest prawda... Raz jeden w życiu dałam dziecku klapsa- był to mój siostrzeniec 4 letni wtedy, z drugim malutkim jechałam wózkiem , zbliżając się do pasów kazalam sie starszemu zatrzymać, nie posłuchał, wybiegł na jezdnię, serce mi zamarło i nie wiedziałam czy wózek z małym zostawic przed pasami i sama wbiec na głowną drogę za starszym czy wbiec w wózkiem i gdy dorwałam starszego z bezsilności przylałam mu w tyłek. Uwierzcie mi wstydzę się tego do dzisiejszego dnia... Najgorsze dla mnie było po tym wszystkim spojrzenie tego dziecka...

Polecam zapoznać się z literaturą dotyczącą Porozumienia Bez Przemocy.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Porozumienie_Bez_Przemocy

Uwielbiam takie tłumaczenia: biję, ale tylko ręką, bo to mniej boli albo nie biję ręką, a pasem, więc dziecko nie ma wrażenia, że uderzam ja.

Jeśli kary są przemyślane, dobrze dobrane do wieku i przewinień, to działają i rodzic nie musi wyszukiwać żadnych usprawiedliwień.

Kara to konsekwencja, musi być zawsze po przewinieniu. Nie można więc dawać klapsa raz na jakiś czas, bo to kompletnie nie jest wtedy metodą wychowawczą, a zwykłym biciem. Jeśli natomiast ktoś stosuje to jako regularne karanie, to po prostu znęca się nad swoim dzieckiem.

Po co tłumaczyć obrzydliwe metody wychowawcze swoich rodziców?
Najczęściej po to, aby mieć usprawiedliwienie dla swoich poglądów albo metod wychowawczych, jakie się samemu stosuje.
Nie masz więc traumy, ale skrzywione podejście do wychowywania.
Twoi rodzice mieli nieporównywalnie mniejszy dostęp do wiedzy, co my teraz. W dzisiejszych czasach wypisywanie takich herezji świadczy o kompletnej ignorancji.

Dla wszystkich Pań co to oburzają się na klapsy.

Po pierwsze klaps to ani agresja, ani przemoc.

Po drugie - rzeczywiście nadużycie klapsa jest głupotą.

Po trzecie - wbrew temu co twierdzą różni pdeolodzy - sama możliwość dostatnia klapsa powoduje pewne ograniczenia.

Po czwarte - przestańcie te dzieci ciągać po psychologach bo je wykręcicie do reszty.

Ludzie rodzą się z dobrego lub złego nasienia - jak mawia filozof - tym z dobrego klapsów nie trzeba, a tym ze złego jedynie silną presją społeczną i zagrożeniem kary przymusisz do poprawnego zachowania.

Mortisha psychologia, dział filozofii dotknięty kultem "cargo". Pani o której mówisz jest wychowana na szkole pawłowskiej, wiec nie można jej uznać za psychologa - dziś to się raczej nazywa neuropsychologia a tak na prawdę fizjologia wyższej czynności nerwowej.

Do psychologów jestem źle nastawiony z definicji, choć często zmuszony jestem z nich korzystać.

Co do korzystania z pomocy - i owszem czemu nie. Zacząłbym od swoich rodziców. Jak udało im się poskromić takiego gagatka jak ja, to z innym gagatkiem dadzą też sobie radę.

Inna sprawa, że jak rozmawiam z rodzicami (nauczyciele z 30 letnim stażem) - to o pedologach mówią krótko - wirus HIV.

A co do klapsa jako nagminnej metody wychowawczej:

- po pierwsze staje się nieskuteczny,

- po drugie, rzeczywiście jest przejawem bezsilności.

Jak ktoś nie ma absolutnej kontroli nad sobą (a kobiety na szczęście są bardziej emocjonalne od mężczyzn, wiec im się to często zdarza) nie powinien sięgać po klapsa, chyba, że sytuacja wymaga natychmiastowej reakcji - np. trzylatek zaczyna nadmiernie interesować się kontaktem. Na prawdę jak dostanie po łapach krzywda mu nie będzie. A najlepiej żeby wyrobić w nim przeświadczenie, że jak tylko zbliża się do kontaktu to sam sobie wymierza karę;)

Nie wiem o co tyle hałasu o te klapsy
Jak by mi dziecko pchało palca do oka albo do kontaktu to najpierw dostanie klapsa w rękę, a potem wytłumaczę dlaczego. Jeżeli zrobię odwrotnie to istnieje ryzyko, ze nie zdążę.
Jak mi dziecko sięga po czekoladkę, choć przed chwilą jej po raz kolejny powtórzyłam, ze więcej już jej nie wolno, to też ryzykuje, że dostanie strzał w łapę. Ale ona o tym doskonale wie i MIMO to ryzykuje - czyli świadomie się na to godzi - z drugiej strony jak ja jej czekoladkę podkradam, bo już swoje zjadłam, to ja strzał w łapę zarobię 

A tak na poważnie....

A jak to nazywasz?

Więc jaki jest sens stosowania go raz na jakiś czas?

Dla mnie to jest własnie kwintesencja klapsa. Klaps, z samej nazwy jest pojedynczym, szybkim uderzeniem. Nie jest to "metoda wychowawcza" tylko "elektryczny pastuch" . Krótki, intensywny bodziec bólowy mający na celu przerwanie dziejącej się czynności.

Klaps to klaps. Klaps minutę po fakcie to już zwykłe bicie, choć czynność ta sama.

No może pisząc starej daty to przesadziłam tak ,,ale chodziło mi o wiek, ze nie jest świeżo po mgr ale ok 60tki już ma  i kilkudziesięcioletnie dośw. zaw. Ma tytuł psychologa  ( w tym rodzinnego, pracuje z rodzinami, z dziećmi, albo samymi dorosłymi) i także jeszcze inne specjalizacje. Genialna babka , spory "kawałek"  do niej zawsze dojeżdżamy ale się opłaca z cala pewnością natrafić na tak dobrego fachowca . Na pewno nie propaguje beztr wych. ani tez skrajnej dyscypliny cos pod tresurę   na pewno nie popiera ( to tak jak ja i się z tym zgadzam)Nie ma co krzywo się patrzeć na wszystkich specjalistow, bo potrafią być pomocni czasami zagubionym dorosłym osiołkom  wobec małych upartych osiołków

Czemu ZMUSZONY jesteś z nich korzystać??? sprawy zawodowe czy osobiste/prywatne ?

To, ze ktos jest uprzedzony do psychologow nie oznacza, ze sa oni niepotrzebni czy niekompetentni. Czesciej jednak to nie dziecko nalezaloby tam prowadzac, a dorosłych (zwlaszcza takich, ktorzy powielaja poglady w stylu klaps to nie przemoc ani agresja, powolujac sie na brak zmian w hipokampie...)

To pan pedagog wyjaśni co to jest klaps. Proszę.

dorota.f po pierwsze agresja ma swoje odzwierciedlenie w procesach biochemicznych i bioelektrycznych w mózgu, chodzi o wzbudzenie hipokampu. Procedura jaką opisujesz to sztuczka semantyczna freudystów, a ja pseudonauki nie uznaję.

Po drugie wybacz jak ze mną rozmawiasz proszę Cię nie manipuluj - jestem od Ciebie w tym lepszy. A takie gładkie rozmowy zostaw psychologom.

Poza tym Twoja wypowiedź jest obciążona błędem logicznym par pro toto. Poza tym przyjmujesz błędne przesłanki, wiec i wniosek jest błędny.

Wywieranie presji nie jest równoznaczne z zastraszaniem. Dlatego używa się dwóch różnych nazw, że są to dwa różne zjawiska. Tak wywieranie presji jest skuteczne a Ty sama jesteś tego najlepszym przykładem. Najzabawnieniejsze jest to, że nawet zdania używasz jak wyciągnięte z przysłowiowej "Gazety Wyborczej". Złapałaś się na "jestem prawie biała i was murzynów będę cywilizować".

Magda8891 - neuronauki Ty mnie nie ucz, ok?? Etap edukacji mam za sobą. Porównywanie klapsa do strzału w tył głowy pokazuje, że posługujesz się emocjami a nie myśleniem. Wiec całe Twoje myślenie ma charakter katatyniczny. I nie ma się czemu dziwić. Bo to co opisałaś to po prostu znęcanie się.

A co do wyników badań - ciekawe jak to zbadali, to raz. A dwa jakby tylko ten jeden czynnik wpływał niekorzystanie na zachowania to im mniej klapsów tym lepsze, grzeczniejsze dzieci - a jest dokładnie odwrotnie:) Jakoś stawia to pod znakiem zapytania osiągnięcia pracowników nauki.

mortisha ma to charakter zawodowy a im dłużej z nimi pracuję (wyłączam psychologów, którzy ukończyli studia przed 1990 r.) za tym większych idiotów ich mam. No wybacz ale dziś psychologia wraca do takiego mitu freudyzmu przededypalnego, tzn. każdy rodzic uwiódł swoje dziecko. Wiec sama rozumiesz ciężko z nimi rozmawiać.

Prywatnie poszedłbym do psychiatry.

A o czyim?? To jasne, że o mózgu agresora.

A czy ja pisałem o subiektywnym aspekcie, czy obiektywnej kwalifikacji określonego zachowania??

Benita - widziałaś prawdziwą agresję, kiedy ktoś chce komuś wyrządzić krzywdę?

Równie dobrze można by napisać, ze wysyłanie dziecka do pokoju za karę jest znęcaniem się psychicznym, bo czym to się rożni od więzienia?A znam takich, co nawet na klucz drzwi zamykają....

Albo kazanie dziecku sprzątać po sobie. Nieszkodliwe? Mam koleżankę, u której matka wyrobiła nerwice natręctw. Nigdy jej nie uderzyła, za to ZAWSZE musiało być wszystko posprzątane na błysk. A teraz dziewczyna leczy się psychiatrycznie. Ale nikt jej nigdy nie uderzył!

Każda metoda wychowawcza może zostać wypaczona i zrobić dziecku krzywdę.  KAŻDA.

Ośmielę się nawet stwierdzić, że bicie jest mniej groźne od metod "psychicznych" bo bicie przynajmniej pozostawia ślady, a te mogą być zauważone przez otoczenie i można takie dziecko przed wypaczonymi rodzicami chronić, a zwichrowane "metody pedagogiczne" pozostawiają ślady jedynie w psychice, a te o wiele trudniej zauważyć i takie psychiczne znęcanie się, czasem nawet w dobrej wierze, rodziców może trwać latami.

Ale jakoś o psychicznym znęcaniu się "wychowawczym" mniej się mówi.... Czyżby ten problem nie był aż tak medialny?

klaps nie jest dobry. Krzyk nie jest dobry. Gderanie nie jest dobre. Mnóstwo rzeczy "nie jest dobre". Jesteś w stanie ocenić obiektywnie co działa gorzej? Klaps? Gderanie? Wrzaski?

Znasz rodzica który ZAWSZE reaguje prawidłowo?

Co jest dla ciebie "wyjściem awaryjnym" - jak reagujesz w sytuacji kryzysowej?

Czy będąc przemęczona psychicznie z jakiegoś powodu (na przykład utrata pracy czy śmierć kogoś bliskiego) nie zdarza ci się reagować ostrzej niż byłoby wskazane?

Nigdy cię nie poniosło podczas sprzeczki z dzieckiem?

Nigdy nie oceniłaś niesłusznie?

Ja nie czuję się idealna i mam świadomość, ze klaps to nie jedyna "krzywda", która mogę dziecku zrobić, ale z drugiej strony jeżeli będę starała się być matką "idealna" to co najwyżej wpadnę w nerwicę albo paranoję.

Nikt nie jest idealny - może jeżeli ktoś ma niewyparzony język, to lepiej żeby trzasnął w łapę czy tyłek niż powiedział o kilka słów
za dużo?
Może jeżeli ktoś ma ciężką łapę, to niech jej nigdy nie używa, nawet w stylu "niewinnego" klapsa, bo skoro się nie umie opanować, to może z własnego dziecka kalekę zrobić?...
Może jeżeli ktoś chce być idealnym, to najpierw powinien psychiatrę odwiedzić, a nie porodówkę?....

Benita72 kara nie jest wymierzona przeciwko dziecku. Tylko, że ja mówię o karze, przy czym kara fizyczna to ultima ratio regium. Z tego co piszesz traktujesz karę fizyczna jako coś wyizolowanego. A to nie jest prawda. Kara fizyczna to uprawniony element systemu karania, ale o charakterze nadzwyczajnym. Wybacz ale w sytuacji, gdy dziecko w sposób intencjonalny np. krzywdzi kogoś - niestety musi otrzymać adekwatną reakcję, inaczej wychowujesz bandziora. I wiem co mówię cała tzw. juma w latach 90, osoby charakteryzujące się wyjątkową brutalnością to osoby, które w życiu w tyłek nie dostały.

Tylko wiesz trzeba odróżnić karę fizyczną od przemocy, czyli np. bezzasadnego klapsa - to już jest przemoc, nawet jeśli klaps był lekki.

Inceni - masz pełną rację.

Bardzo dużo metod stosowanych przez panią Zawadzka nosi znamiona znęcania się i generalnie prowadzi do tego, że dziecko staje się osobą ze złamanym karkiem (metafora). To metody szkolenia niewolników.

Nawiasem mówiąc tradycyjne style wychowania (takie z długim stażem i udowodnioną skutecznością) w zasadzie zabraniały karać kobietom. To była domena mężczyzn bo było większe prawdopodobieństwo, że kara będzie sprawiedliwa i będzie wymierzona bezemocjonalnie. Niestety dziś faceci się popsuli i stali się niekiedy histeryczni. Mnie osobiście Tato uderzył kilka razy, za każdym razem zasłużyłem i jestem mu za to wdzięczny. Ale było coś ciekawego - kara anulowała winę. Nie było wracania do tego, a zaraz po odbyciu kary dostawałem jakieś odpowiedzialne zadanie.

gojka102 co do trafności spostrzeżenia - różnica między chłopcami a dziewczynkami jest kolosalna. W sumie jak patrzę na "przestępstwa" moich chrześniaczek to jakoś nie pamiętam sytuacji, żeby trzeba było na nie krzyknąć. Często wystarczy oficjalny ton.

Adam, dużo łaciny, mało konkretów...

"Wybacz ale w sytuacji, gdy dziecko w sposób intencjonalny np. krzywdzi kogoś - niestety musi otrzymać adekwatną reakcję, inaczej wychowujesz bandziora. I wiem co mówię cała tzw. juma w latach 90, osoby charakteryzujące się wyjątkową brutalnością to osoby, które w życiu w tyłek nie dostały."

Jesteś takim formalistą a sam wysnuwasz wnioski nie poparte żadnymi konkretnymi badaniami tylko swoim widzimisię... Ja też nigdy w tyłek nie dostałam a raczej nie charakteryzuję się wyjątkową brutalnością. A jak komuś intencjonalnie wyrządziłam krzywdę to mama kazała mi tego kogoś przeprosić. I wyobraź sobie, ze - z mojego subiektywnego punktu widzenia (subiektywnego tak samo jak Twoje) - była to dużo lepsza metoda wychowawcza.

A teraz może w podpunktach (może uda Ci się odpowiedzieć konkretnie na temat zamiast szafować mądrymi słówkami):
1. "Magda8891 - neuronauki Ty mnie nie ucz, ok?? Etap edukacji mam za sobą. Porównywanie klapsa do strzału w tył głowy pokazuje, że posługujesz się emocjami a nie myśleniem. Wiec całe Twoje myślenie ma charakter katatyniczny. I nie ma się czemu dziwić. Bo to co opisałaś to po prostu znęcanie się. "
Proszę o DOKŁADNE, SZCZEGÓŁOWE opisanie tego czym różni się według Ciebie jednorazowy klaps od jednorazowego palnięcia w tył głowy i dlaczego to drugie, w przeciwieństwie do pierwszego, jest znęcaniem się.

2. "A co do wyników badań - ciekawe jak to zbadali, to raz. A dwa jakby tylko ten jeden czynnik wpływał niekorzystanie na zachowania to im mniej klapsów tym lepsze, grzeczniejsze dzieci - a jest dokładnie odwrotnie:) Jakoś stawia to pod znakiem zapytania osiągnięcia pracowników nauki."
Dlaczego "ciekawe jak TO zbadali" a nie ciekawe jak zbadali pobudzanie hipokampu? Czy tylko Twoje wnioski wynikające z "neuronauk", których oczywiście nie śmiałabym Ciebie uczyć, są godne uwagi?

3. "Benita - widziałaś prawdziwą agresję, kiedy ktoś chce komuś wyrządzić krzywdę?"
Czyli rozumiem, że zakładasz, że 3 czy 4 letnie dziecko WIE i ROZUMIE różnicę - kiedy tata mnie bije pasem to nie jest "prawdziwa agresja" a kiedy sie naparzają w tv albo na ulicy to już jest?
Zakładasz tutaj jakąś rozmowę rodziców z dzieckiem? Typu "kochanie, kiedy tata Cię bije i boli Cię pupa to to jest dla Twojego dobra ale jak ktoś się bije to jest niedobrze i wtedy dzwonimy na policję"?
Czy Twoja uber-wiedza w zakresie neuronauk zakłada, że tak małe dziecko jest w stanie zrozumieć różnicę pomiędzy tymi rodzajami agresji? Że tak małe dziecko jest w stanie w ogóle klasyfikować jakoś agresję jego rodzica wymierzoną przeciwko niemu? Że tak małe dziecko bez problemu rozumie coś o czym my, dorośli, debatujemy na forum i nieraz nie możemy dojść do porozumienia?

Iceni, w odpowiedzi na Twój post:
"Każda metoda wychowawcza może zostać wypaczona i zrobić dziecku krzywdę.  KAŻDA."
I rozumiem, że to tłumaczy bicie?
Bycie rodzicem nie jest łatwe, nikt nie obiecywał, ze będzie. Czasem trzeba powtarzać do skutku, szukać rozwiązań, czytać literaturę, radzić się na forum. I nadal jest to według mnie lepsze niż założenie, ze "zapewne i tak dam ciała więc mogę równie dobrze od razu dać klapsa".
Nie ma wytłumaczenia dla bicia dziecka innego niż "zrobiłam to raz, ogromnie żałuję i postaram się nigdy, przenigdy, nie zrobić tego więcej". To, plus przeprosiny dziecka i rozmowa z nim na temat tego co się wydarzyło, jest dla mnie jedyną akceptowalną konsekwencja klapsa.

Heh, jak się kobiety uwezmą, to koniec.
Nie chciałbym tutaj za bardzo bronić kolegi Adama, bo jak to w dowcipie: "-Co mam zrobić?, Tygrys napadł teściową! -Sam napadł, niech się sam broni." ale zanim go zagryziecie dodam, że raczej troszkę codzienności to w tych wypowiedziach jest.

Klaps, jak klaps. Jak ktoś jest oporny na komunikację werbalną, to czasem trzeba i migowo wytłumaczyć.

Jak ktoś notorycznie zbiera punkty za przekroczenie i mu prawo jazdy ostatecznie zabiorą to też można w takim rozumowaniu podciągnąć pod przemoc psychiczną. Kiedyś za trochę cięższe przewinienia była chłosta- facet dostał po dupie w 5 min i nie musiał przynajmniej latami siedzieć obok degeneratów za kratami tylko wychodził i co najwyżej przez tydzień nie za wygodnie mu się siedziało.

Klaps po tyłku to powinna być ostateczność, z tym, że uprzedzona "skodyfikowana", a nie bez wzmianki
"Jak będziesz mamie psocił i nie uważał, jak Ci mama zwraca uwagę, to mamie się cierpliwość skończy i mam zawoła tatę"
Przecież nikt nie mówi tu o katowaniu. Przemoc w rodzinie to zupełnie inna bajka tak jak przemoc gdzie indziej, gdzie też stosowane są kary. Są kary i jest przemoc.
Trzeba zachować zdrowy rozsądek i nie dać się zwariować. Państwo i tak już próbuje odebrać kontrolę nad dzieckiem rodzicom, a tu się jeszcze dyskusje podnoszą, że tym rodzicom nic już nie może być wolno. Rodzice którzy "uciekają się do klapsów" nie są z automatu gorszymi rodzicami a często nawet lepszymi. Dzieci są różne. Jedno na stanowcze "Nie" robi w majtki/pampersa i przy ponownej próbie te słowa w pamięci skutecznie blokują czyn, a drugiemu trzeba dać po tyłku, jak za piątym razem mimo własnoręcznego wcześniejszego posprzątania z nakazu, znów rozsypał cukier na podłodze.
Przy połączeniu sprzątania i szczypania tyłka kolejne rozsypanie przestaje się kalkulować.

A co wtedy, kiedy dziecku większą frajdę sprawiają psoty niż wyjście na podwórko?

Klapsa też trzeba wiedzieć jak i kiedy, w jakich okolicznościach dać.
Nie ma gotowej recepty na każde dziecko, bo każde dziecko jest inne. Może wizyta u psychologa pomoże. Nie zaszkodzi spróbować.

Adam, ja stoje na stanowisku, ze kazda kara (niekoniecznie nawet jako klaps) jest przeciwko dziecku, szkodzi rowniez relacji rodzic-dziecko. Czesto przeciwnicy tzw bezstresowago wychowania myla kare z naturalną konsekwencją złego zachowania. Tak wiec kara - nie. Naturalna kansekwencja szkody - tak. Wylał - musi posprzatac, a nie iść na "karnego jezyka". System kar i nagrod, chco go czasem sama jeszcze stosuje, jest rowniez ulomny, chco juz o niebo lepszy niz tresura dziecka przy pomocy reki, paska czy scierki.

Co do tych palcow w kantaktach - przeciez dziecko rowniez ma instynkt samozachowawczy i swoja wlasna inteligencje. Jezeli od malego bedzie uczone, przy zblizaniu sie do tego miejsca, ze NIE WOLNO, bo to niebezpieczne, nie bedzie tego robic. Kiedy przechodzimy z dzieckiem prze droge, trzymamy go za ręke i tlumaczymy, ze samochody nie zawsze moga sie w pore zatrzymac, a nie rozladowujemy wlasne poczucie winy, ze nie dopilnowalismy go, trzaskajac go po d.., kiedy juz wbiegnie na jezdnie, ... Tylko do tego trezba troche wysilku, a powiem Ci, ze klaps jest najprostsza (dla rodzica) metoda reagowania.

Nie wierze tez, rodzic, ktory kocha swoje dziecko i chce zadac sobie troche trudu, by zrozumiec siebie i dziecko, musialby uciekac sie do bicia jako srodka wychowawczego. Klasp to nauka dla dziecka (ktore nawet sobie zdaje sprawe, ze przewinilo) - Ty mnie bijesz, ja rowniez moge to robic. Jedyne, co mnie zastanowilo w Twojej wypowiedzi, to to, ze kara (klaps, lanie) anuluje wine. Byc moze, ale czy to korzystne? Z punktu widzenia wychowania i ksztaltowania czlowieka? czasem ta kara jest "wliczona w koszty" przez dziecko, ktore chce cos zroic, i tym samym nie spelnia swojego zadania.

End.aluzja, dokladnie tak - klaps to naduzycie wladzy rodzicielskiej.

Co to znaczy ze dziecku większa frajdę sprawiają psoty?? Ze wolalo otworzyć woreczek z maka wysypac i porysowac wzory na podłodze niz pokopac piłkę??
To zrób mu 3 kilo masy solnej i czymś zajmij..
Co to są "psoty"?

Posluchaj, to nie o to chodzi, zeby pietnowac rodzicow, ktorych "ponioslo". Ktorzy juz to zrobili, i zdaja sobie sprawę, ze to nie bylo dobre. Kazdemu sie zdarzaja te sytuacje, ktore tu przytaczasz i to jest najzupelnie zrozumiale i naturalne. Faktycznie nie ma idealow. Sama tez robilam takie numery (lacznie z klapsami), na szczescie mialam kogos, w kim mialam wsparcie i moglam dostac dobrą rade. I teraz ja, jak mi kolezanka zaplacze w rekaw, ze nie wytrzymala i strzelila dziecko w tylek albo sie wydarla nadmiernie na dziecko, to ją tylko przytulę i powiem, moze nast razem bedzie inaczej.. To po prostu ludzkie..Jednak niektorzy chca zrobic z tego regularną szkolę wychowawczą, czyli zaakceptowac takie poczynania i traktowac jako dobre dla dziecka, ksztaltujace je. Ja przeciw temu protestuje.

Jesli chodzi o sytuacje kryzysowe, to zalezy od sytuacji. Jaka konkretnie sytuacje kryzysowa masz na mysli?

Abizer, o co Ci chodzi dokladnie?

Obrażanie rozmowcy wobec braku merytorycznych argumentow. Smutne, ale niestety typowe

Dziekuję za dyskusję.