złe relacje męża z synem

a moze terapia rodzinna by cos pomogla, moze maz moglby chodzic tam razem z synem?

Witam .
Wiem jakie to trudne gdy ojciec non stop krytykuje jedno dziecko nie widząc pozostałych, sama jestem mamą czwórki dzieci i też mam ten problem. Mąż za wszystko i o wszystko obwinia syna, choć nie raz jest tak, ze to to zrobiła któraś z corek, ale to nie ważne bo i tak winny jest syn. Próbowałam zmężem rozmawiać, ale kończyło sie to zawsze kłótnią dlatego teraz o niczym mu ie mówie i staram sie problemy rozwiązywać sama.Dużoz synem rozmawiałam,ale od czasu jak poszłam do pracy nasz czs sie bardzo skurczył i już widać tego efekty.
Ja od trzech lat pracuje i sytuacja u nas w domu zdecydowanie sie pogorszyła, jakiś czas chodziliśmy z mężem do ośrodka pomocy rodzinie, ale mąż doszedł do wniosku, że on tam nie ma po co chodzići zadwonił, żeby to odwołać (nic mi nie mówiąc).
mój błąd to nie kontynuowanie tego choćby samej dla siebie i dzieci.
Syn chodzi do pierwszej klasy technikum i teraz zaczynają sie znim problemy najpierw był alkochol rozmawiałam z nim dałam mu kare na skutera bo prowadził po klu piwach i mało tego podwoził klege od mmisiąca go nie poczułam, ale teraz doszły papierosy już powoli mi ręce opadają w mężu nie mam oparcia wszystkie problemy musze rozwiązywać sama, i czasami brakuje mi cierpliwości i sił.
musze dodać że pracuje tylko popołodniami i mój kontakt z dziećmi jest bardzo ograniczony.Prosze o porade jak mam z tego wyjść obronną ręką. Dodam tyko, że dzieci sąw wieku syn lat 16, a córki 13,11,9.

Zajrzałam dziś na to forum w nadziei, że spotkam tu pomoc w rozwiązniu mojego (naszego) problemu.
Podobnie jak Mama37, mam problem z meżem, który jest ciągle niezadowolony ze wszystkiego.
Jeżeli jest niezadowolony ze mnie (bo za długo pracuję, nie zadzwonię, nie gotuję na czas, nie zrobię zakupów jakie sobie wyobrażał) to nic ja już sobie z tym radzę, ale nie potrafię się pogodzić zrozumieć dlaczego nie akceptuje naszych dzieci takimi jacy są.
Mamy dwóch synów w wieku 14 i 12 lat.  Obaj dobrze się uczą, a starszy zawsze bardzo dobrze, nawet teraz kiedy zaczął chodzić do gimnazjium po pierwszym semestrze ma 4 i 5.

Chłopcy właśnie wrócili z krótkich, bo zaledwie tygodniowych ferii. No i oczywiście w progu dżwi zaczęła się awantura.
Kiedy chłopcy są poza domem (ferie, wakacje) wówczas mąż jest zupełnie innym czlowiekiem. Podczas tego tygodnia w domu panowała naprawdę bardzo miła atmosfera.

Jest mi bardzo przykro, bo m am wrażenie, że męża wręcz drażnią nasi synowie. Oni naprawdę się starają mu przypodobać. Dzisiaj właściwie sami wysprzątali całe mieszkanie. Kiedy mąż wrócił z pracy chłopcy pochwalili się swoją dzisiejszą pracą - na nic. Był nie w humorze. Za jakiś czas zauważył, że tapeta w dużym pokoje na złączeniu jest oderwana - kto to zrobił? Pewnie syn, który odkurzał, przesunął fotel w taki sposób, że oderwał tą nieszczęsną tapetę. Tylko na litośc boską ta tapeta tam wisi od 6 lat.

Wielkortonie myślałam o rozwodzie, ale stwierdziłam, że to byłoby tchórzostwo. Mąż nie jest złym człowiekiem, jest zapobiegliwy, troskiwy, przewidujący. Ale dlaczego taki strasznie wybuchowy i tak żle reagujący na najmniejsze potkniecia chłopców.

"Jedyne co by pomogło, TO MIŁOŚĆ I AKCEPTACJA OJCA. Ale gdy czytam Wasze opisy... wątpię, że to możliwe"

Zgadzam się z tym w 100%.

Dawno tu nie zaglądałam, dziękuję Wam bardzo za opinie, porady.

U mnie niewiele się zmieniło, bywają lepsze momenty, ale nie na długo - niestety.
Niby nastąpił przełom w zeszłym roku po świątecznej /tradycyjnej/ kłótni............mąż przepraszał, rozmawiał z dziećmi i obiecywał się poprawić, zwłaszcza
w stosunku do starszego syna wobec, którego jest poprostu złym, niesprawiedliwym ojcem. Owszem ten stan rzeczy trwał jakiś miesiąc i było całkiem normalnie, ale byle jaka pierdoła znowu wyprowadziła go z równowagi i wszystko wróciło do "normy".
I tak trwa ta ciągła huśtawka, rozmowy, tłumaczenia itp pomagają na krótki czas. Widzę, że mąż się stara nie wybuchać tak często, ale wymowne milczenie też nie rozwiązuje problemu. Potrafi cały dzień nie zamienić z synem słowa /tylko cześć cześć/ a wieczorem znaleźć byle powód ,żeby mu dopiąć, dokłuczyć. Syn już nie płacze /ma 13 lat/ idzie do pokoju..... a we mnie wszystko się trzęsię. Momentami tracę siłę i wiarę, że może być normalnie.
Pozdrawiam

mama37 a nie przyszo ci do glowy zeby stanac w obronie syna? Skoro biedak nic zlego ni zrobil a jego ojciec mu dokucza a ty tylko stoisz i patrzysz to dajesz mezowi milczace pozwolenie na to co robi. Syn to widzi, mysli ze zgadzasz sie z ojcem i nic dziwnego ze sie zamyka w pokoju i "wylacza". Miej jaja kobieto i stan w obronie syna. Byloby ci milo gdyby cie nieslusznie ganiono za wszystko a twoja matka stala z boku i nie reagowala?

Drogie Panie

Jestem poruszony tematem, bo szukałem informacji z wielu stron, mam już wiedzę o tym jak synowie postrzegają relacje z ojcem, teraz widzę jak postrzegają to żony. Chcę wam rzucić pewne światło na sytuację, może już to wiecie, a może nie jesteście tego jeszcze świadome.

Jeśli masz intuicję, że coś jest nie tak to zajmij się tym absolutnie na poważnie, nie przeczekuj, nie odwlekaj. Na prawdę trzeba twardo, bo wasze dziecko będzie miało później problemy ze sobą i ze światem. Do tego prawdopodobnie, o ile będzie ojcem to w mniejszym lub większym stopniu tak samo będzie wychowywać, a raczej tresować, wasze wnuki. Jeśli będziesz jedynie milcząco nie zgadzać się z metodami męża i od czasu do czasu coś napomkniesz to za mało. Jeśli wszystko będziesz synowi tłumaczyła na boku, on stanie się trochę maminsynkiem zamkniętym w sobie. Będzie tylko wiedział, że mamusia go wysłucha kiedy ojciec nie widzi, ale nie będzie miał wiedzy o tym, że należy porozmawiać z ludźmi i wyjaśnić wszystko. Tak, to przykre, ale przełożenie będzie miało takie, że z ludźmi tez nie będzie specjalnie szczery, będzie się bał otwartości. Jeśli ktoś będzie próbował go gnoić w pracy, w szkole, czy gdziekolwiek on będzie tak samo się wycofywał jak wtedy gdy ojciec na niego wrzeszczy i go poniża, to samo z kobietami. Wiem, że idę tutaj w skrajnie negatywny obraz, bo wasi synowie niekoniecznie muszą tacy być czy się takimi stać, ale w jakiejś mierze może ich to dotknąć i obudzą się do normalności pod trzydziestkę i będą próbowali sobie od nowa organizować życie. Albo nigdy.

Nie mówię tutaj rzeczy wyssanych z palca, tylko opowiadam co dotknęło mnie. Miałem takiego samego ojca jak Ci z waszych wiadomości, a niedługo sam będę ojcem. Mam brata, który wychowuje dziecko i widzę jaki jest wobec swojej żony.

Całe życie mnie gnoił i poniewierał, a matka tylko patrzyła. Na osobności próbowała mnie pocieszać, mówić, że ona się już przyzwyczaiła i że wszystko będzie dobrze, a kiedy jej mówiłem wprost kim jest dla mnie ojciec ona zaczynała płakać. Jako dzieciak jeszcze, około 15 lat miałem już problemy w szkole, cały czas łaziłem rozkojarzony i wiecznie zbierałem ochrzan za wszystko i spuszczałem głowę, tyle zostałem nauczony - spuszczać głowę, zamknąć się w sobie i uciekać do pokoju i do swojego świata. Kiedy mi mówił że jestem rozkojarzony albo, że zamiast skupić się na robocie myślę o czymś innym miał rację, zawsze myślałem o czymś innym - o nim. Od dziecka, praktycznie na okrągło zadręczałem się myślami co jest ze mną nie tak i dlaczego on jest takim sk-synem.

Dzisiaj już z tego wyszedłem i nie mam specjalnie żalu do nikogo, choć nadal widzę pochodne wychowania, które próbuję w sobie reperować. Wiem, że nie dam swoim dzieciom tego co dostałem w dzieciństwie, ale z drugiej strony nie bardzo wiem co im mam dać. Muszę się tego nauczyć, nie mam żadnych wzorców, mam tylko antywzorce.

Pozdrawiam

Ja mam inna sytuacje...jestem w zwiazku mamy 2 synów - starszy lat 12 - jest z poprzedniego malzenstwa, mlodszy 15 miesiecy.
Starszy....dla partnera jak zlo konieczne...za duzo je, cycki mu rosna, brudas bo po kapieli wyszedl bez kapci, nieuk,len,debil bo 3 razy pyta sie slucham? - ma wade sluchu i on o tym wie...

Za kazdym razem kiedy slysze obelgi w strone syna to mnie....no furia...jesli sa bezpodstawne - ot dopier*** komus bo mi sie tak podoba.
Nic nie mowie jesli m ma racje i nalezalo sie synowi. ale zawsze slysze:
- Tak bron go kur**, pierd*** adwokat z ciebie, jak go wychowalas? Tobie psa bym nie dal, gown* wiesz i potrafisz.

Zaznaczam ze m ma 40 lat kawaler od poczatku ma 1 syna lat 18 ktorym sie nie interesowal absolutnie.

Serce mi sie kraja, kiedy syn przytula sie do mnie a ojczym do niego - moze cycka ci jeszcze dac babo?

Odejście jest rozwiązaniem, niestety nie zawsze prostym, szereg okoliczności może blokować podjęcie takiej decyzji, chociażby sytuacja finansowa w małżeństwie. To indywidualna sprawa. Nie nazwałabym natomiast odejściem tchórzostwem, jak to uczyniła jedna z przedmówczyń, wydaje mi się, że wręcz przeciwnie, wymaga to dużej odwagi ze strony kobiety. Raz próbowałam odejść, mieliśmy nawet 2 m-czną "separację", wtedy zobaczyłam cierpienie syna. Zeszliśmy się i gdy emocje opadły, syn zaczął mi opowiadać jak to przeżywał, jak łamał kredki, płakał do poduszki (miał wtedy 10 lat). Obiecałam sobie wtedy, że dołożę wszelkich starań by zaoszczędzić mu powtórki z rozrywki. Dziś nie jestem pewna czy właściwie postąpiłam. Może należało przedłużyć czas rozstania do momentu aż kurz opadnie na tyle by zacząć naprawdę trzeźwo myśleć? Cóż, tak to już jest, że najczęściej żałuje się nie podjętych decyzji.

Wiem że syn bardzo kocha swojego ojca i nie rozumie dlaczego tak go traktuje. Sama nie znajduję odpowiedzi. Pewnie dzieciństwo, relacje z ojcem, charakter, brak dojrzałości. Takie tam. Jestem na etapie, w którym przestałam wierzyć w magiczną przemianę. Stąd moje pytanie czy przytrafiło się komuś cudowne nawrócenie. Jakieś światełko w tunelu. Ileż można się terapeutować.

To rzeczywiście trudna sytuacja dla Ciebie, no i Twoich dzieci. Powinnaś zapytać męża co takiego nie podoba się mu w najstarszym synu i co chciałby w nim zmienić. Jeśli już udzieli Ci odpowiedzi, powiedz mu, zeby sobie poszukał takiego dziecka i niech się już cieszy do woli. Wybacz, ale zdenerwowała mnie ta opowieść. Nie znoszę kiedy rodzic przekłada swoje chore ambicje na dzieci. Jestem ciekawa co takiego osiągnął Twój mąż i czy wszystko robi doskonale. Wiadome, ze jeśli bez przerwy krytykuje Twojego syna, to on siłą rzeczy spina się i robi coś nie po myśli tatusia. Ja radzę Ci kupić mężowi jakąś małpkę i niech trenuje ją dowolnie.