Czy jesteście skłonni wspierać rodzinę w potrzebie?

Jeśli Ja nawet nie miałabym na swoje podstawy to nie dałabym , jeżeli dysponuje takim i takim budżetem wiedząc ,że mi nie braknie jeśli pomogłabym rodzicom finansowo , to okazałabym wsparcie finansowe-o ile byłoby to z mojej własnej woli ,intencji ,sumienia i przekonania do słuszności decyzji a nie przymusu wbrew sobie, bo rzekomo wypada

Nie no, nie mówię tu o jawnym wykorzystywaniu czy liczeniu na pomoc. Jednak są sytuacje, gdy rodziców na przykład, po prostu nie stać na coś.... podstawowego. Albo stać, ale wiesz, że będzie im ciężko.

gdybym musiała odebrać dzieciom a dac rodzicom...nie. ale u mnie jest inaczej...
moi dali dużo, za to teście nie dali męzowi nic oprócz biedy

W rzeczywistej potrzebie - tak , zawsze pomogę. Zwłaszcza jeśli chodzi o nieszczęścia typu choroba.

Męża rodzice, moja matka, finansowo mają się dobrze. Podobnie nasze rodzeństwo. Pieniędzy sobie nie pożyczamy, świadczymy przysługi.

Oczywiście,że jestem.
Jakiś czas temu była sytuacja,że u dziecka mojego dalekiego kuzyna stwierdzono poważną chorobę.Szansa na udane leczenie- oczywiście za granicą,oczywiście za spore pieniądze.Oni mieli trochę zaoszczędzone,prawie każdy coś dołożył.Ja zapłaciłam za bilety na samolot dla całej trójki.
Przez długi czas słałam wieelkie paki córeczce kuzyna z zabawkami,ciuchami,często po mojej córce,często też nowe.Podobnie zabawki.
Dowiedziałam się,że matka dziewczynki dostaje mnóstwo ciuchów więc te moje paczki leżą nie odpakowane nawet.Postanowiłam trochę sprzedać a resztę oddać różnym potrzebującym mamom z tego forum.

Wiem,że gdyby była taka potrzeba moja rodzina  by mi pomogła.Nie wiem czy na pewno finansowo- bo nie wszyscy mogą sobie na to pozwolić-ale na pewno w każdy inny sposób.
Mój mąż,jeśli chodzi o jego rodzinę jest chwilami bardzo naiwny i daje się naciągać.Kiedy przybiera to naprawdę monstrualne rozmiary i zaczyna być po prostu wredne wtedy coś mówię.
Jednak najczęściej jest tak,że mąż przyznaje mi rację  i  daje się naciągać...

Zalezy komu. Rodzicom, babci, przyjaciolce, przyjacielowi - oczywiscie.
Dalszej rodzinie - w zaleznosci jaka bylaby sytuacja. W tragicznej sytuacji raczej tak.
Babce od strony matki - nie, nawet gdyby nie miala co do garnka wlozyc - a musze przyznac ze danie komus tysiac zlotych by mnie nie zabolalo.

Oczywiście, że rodzicom czy rodzeństwu zawsze bym pomogła oczywiście w miarę swoich możliwości. Bardzo szanuję rodziców, i mam ogromną wdzięczność za to, że wychowali mnie na taką osobę jaką jestem:

która potrafi wybaczać (chodź czasem mnie to gubi)
pomagać innym nie myśląc tylko o sobie
mieć szacunek do ludzi

Zawsze mogłam na nich liczyć co mnie bardzo cieszyło bo już np. moje znajome w większości narzekały na rodziców, a to że się nie dogadują, a to wiecznie czegoś zabraniają i kiwają nosem.

Dziś ja pomagam rodzicom jednak nie w kwestii finansowej bo jak na razie nie mogę iść do pracy gdyż opiekuję się tatą który jest po udarze. Tata miał udar tego roku i aby mamie było lżej pomagam w domu w codziennych obowiązkach oraz codziennie prawie od samego początku gdy wrócił do domu ze szpitala ćwiczę z nim, aby odzyskał chodź sprawność do tego stopnia by mógł być chodź trochę samodzielny ...

Dlatego też ostatnio założyłam subkonto w fundacji i szukam pomocy i min. na tym forum http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php? … 7#p1787907

Zbieram na rehabilitację dla taty chodź i nie ukrywam na leki również bo leki dla taty są bardzo drogie i ledwo wiążemy koniec z końcem.

Wiem, że jednorazowy pobyt w ośrodku to za mało jednak wiem również, że ja nie zapewnię mu takiej rehabilitacji jak w profesjonalnym ośrodku gdzie pracują specjaliści.

Bardzo chciałbym pomóc tacie, naprawdę jest mi go bardzo żal, pamiętam jak przywieźli go domu po wypisie ze szpitala - byłam załamana, było mi smutno patrzeć jak cierpi (było to po nim widać) moje codzienne życie odwróciło się o 180 stopni całą uwagę poświęciłam tacie, nie mogłam myśleć o niczym innym pochłonęłam się w to zapominając o sobie, a moja najbliższa przyjaciółka gdy zobaczyła mnie po paru miesiącach powiedziała, że wyglądam jak wrak człowieka.
Wytłumaczyła mi, że  muszę też myśleć o sobie i chodź to ciężkie zrozumieć, że tata przeżył już swoje, a ja dopiero zaczynam  i oczywiście pomagać w domu w miarę możliwości jednak z umiarem nie zapominając o sobie ...

W małym stopniu to do mnie dotarło, bo nie mogę zmienić całkowicie swego nastawienia. Rodzice są dla mnie bardzo ważni i czuję się za nich odpowiedzialna.

Lubie pomagać nie mam za dużo ale i tym się dziele ,dla mnie to przyjemność.pomagam nie tylko finansowo ale również w pfowadzeniu domu, porządkach, zakupach. Pomagam ludziom na ulicy ,sąsiadom oczywiście nie finansowo .nie oczekuje nic w zamian zawsze mówie pomódl się za mnie.

rodzicom i siostrze zawsze, sąsiadom zależy- mój ojciec często pomaga sąsiadom i w podzięce są niewdzięczni, traktują go jak służącego, jako oczywistą oczywistość. To jest według mnie okropne.

Bardzo trafne !!!!!

Zależy od sytuacji. Mojemu bratu już nie pomogę, raz to zrobiłam i zawiodłam się. Wykorzystał mnie i ojcu alkoholikowi tez nie pomogłabym, ani trochę.
Teściowej i matce owszem. Mamie pomagam na ile mnie samą stać. Przesyłam m-cznie 100-200 zł ( w okresie świątecznym gdy sama dostane więcej, to paczuszkę jakaś i dodatkowo 50-100 zł). Gdy mam okazję przyniosę nieco jedzenia, zrobię zakupy, zaproszę na obiad.
Jednak w sytuacji gdybym sama nie miała, nie zaciągnę kredytu by pomóc-trudno, musieliby sobie radzić sami. Gdy komuś nie ufam, nie pomogę lub pomogę na moich warunkach.
Cytat powyższy trafny!!!

Rodzicom i rodzeństwu - bezdyskusyjnie. Oczywiście zakładając, że relacje w rodzinie są zdrowe.
Mieliśmy bardzo poważny konflikt wartości w małżeństwie, bo mój mąż nie mógł przeżyć, że pomagam siostrze. Na szczęście teraz już nikt mnie z pomagania nie rozlicza.