Teściowie - czy udało Ci się nawiązać z nimi prawdziwą więź?

Moim zdaniem taka relacja jest możliwa, tylko aby była udana trzeba nad nią pracować jeszcze przed ślubem. Niby mówi się, że przecież to z ukochaną/ym brałem/am ślub, ale prawda jest taka, że złe relacje na tej linii mogą naprawdę namieszać w związku. No bo z jednej strony wyhodowały się kwasy, z drugiej jednak nie ma możliwości kompletnego odcięcia się od rodziców naszej połówki. Zawsze trafi się coś (urodziny, imieniny, święta) co zmusi nas do spotkania. Ważne jest jednak "układanie" tej relacji od początku. Jeżeli ktoś ma "na pieńku" z teściami, niech nie liczy że ślub czy narodziny dziecka cokolwiek zmienią. Ba, mogą nawet czasem pogorszyć sprawę.

Uwielbiam rodziców mojego narzeczonego. Zwłaszcza jego mamę. To kochana, ciepła i pomocna osoba.  Choć mieszka blisko nas w żaden sposób nie odczuwam tego jako negatyw, wręcz przeciwnie. Wiem, że możemy na nią liczyć, i że ja mogę na nią liczyć. Sama również chętnie jej pomagam, bo po prostu ją lubię. Nie wiem, właściwie jaka jest recepta na takie stosunki z (przyszłymi) teściami - u nas jakoś samo tak wyszło.

Relacje mojego partnera z moim rodzicami są niestety bardzo skomplikowane i trudne, na co niestety moi rodzice sobie zasłużyli.

Bardzo dobre. Z moimi teściami czułam się "swojo" od samego początku, odkąd odwiedziłam ich dom po raz pierwszy- i z czasem nic się nie zmieniło.

Z teściową, wówczas jeszcze przyszłą, zdążyłam się tylko zapoznać, naszego ślubu już nie doczekała. Jeśli natomiast chodzi o osobę teścia, to choć czułam jego akceptację i szacunek, nigdy nie udało mi się z nim zżyć i poczuć prawdziwą, rodzinną więź. Naprawdę chciałam, ale nie wyszło. Na początku próbowałam, starałam się, aby nasze wzajemne kontakty były bliskie, ciepłe, aby spotkania były częste i miłe, ale niestety, to nie jest ten typ ludzi (tak samo było z siostrą męża), tam każdy ciągnął w swoją stronę i żył tylko dla siebie, chłodno, dosyć egoistycznie.

Ostatecznie okazało się, że to zawsze była wyłącznie rodzina męża, nie moja, nikt mi w jakiś szczególny sposób bliski. Prawdę mówiąc nawet nie czuję, że poznając ich cokolwiek zyskałam, a nie wiem czy nie straciłam, ale to już zupełnie inna bajka.

Z kolei relacje męża z moimi rodzicami od samego początku były zdecydowanie inne, bardzo ciepłe, serdeczne, ale to może dlatego, że moi rodzice są/byli (tata niestety już nie żyje) zupełnie innymi ludźmi - rodzinnymi, zaanagażowanymi w nasze sprawy. Mój tata co prawda miał dosyć trudny charakter, ale kochał męża jak syna, mama kocha go tak do dzisiaj . Mało tego, zapytana kilka lat temu, co byłoby w sytuacjach konfliktowych, gdybyśmy mieszkali razem, czyli po której (na zimno kalkulując) stawałaby stronie, odpowiedziała, że chyba miałaby z tym spory problem .

Ja chciałam stworzyć dobre relacje z teściową (mimo ogromnej różnicy wieku). Ale to trudny człowiek, zimny emocjonalnie. Starałam się z całych sił 4 lata, aż mi się... odechciało.

Moim zdaniem to zależy, na kogo się trafi po drugiej stronie.

Ja niestety nie miałam szczęścia, moja teściowa całe swoje życie podporządkowała swoim rodzicom, dwa krótkie małżeństwa skończyły się pogonieniem mężów przez mamusię mojej teściowej... a moja teściowa całe życie żyła jako służąca dziadków, całe jej życie wokół nich się kręciło. Kilka lat pielęgnowała najpierw jedno, potem drugie zanim umarli, a jak już zmarli to w wieku 50kilku lat zdała sobie sprawę, że jest sama. I bęc - uznała przez aklamację, że to my staniemy się (ja i mąż, który - nota bene- ma jeszcze siostrę) nowymi obiektami opieki, że będziemy z nią siedzieć i oglądać telewizję, że będzie nam gotować, sprzątać i życie znów stanie się piękne. Kiedy gdzieś wychodzimy - płacze, obraża się, podobnie jak od mojej mamy coś dostaniemy do jedzenia i nie zjemy a ona akurat nagotuje i w wielu podobnych sytuacjach ...
Choć w moim odczuciu jeszcze to nie jest największy problem w stworzeniu jakieś więzi między nami. Wg mnie problem leży w tym, że nie mam kompletnie z teściową wspólnych tematów. Ja pracuję z ludźmi, lubię się spełniać artystycznie (szyję, wyszywam, zdobię różnymi technikami), kocham gotować i piec, a moja teściowa nie ma w życiu żadnej pasji. Ona w wolnym czasie tylko ogląda telewizję (bardzo rzadko spotyka się z ludźmi bo ma bardzo niewielu znajomych, jeśli ją koleżanki z pracy zapraszają to zawsze zbywa i nie korzysta).
Moja teściowa żyje więc telewizją i tym co słychać u córki, a rozmowa z nią to wymienianie takich oczywistych oczywistości (np. no dzwoniła córcia, a byli z zięciem na targowicy, kupiła dzieciom czapki i szaliki. No i wydała po 40 złotych za taki komplet. No i za co to tyle dać. No ale musiała im kupić, no musiała.  itepe itede).

A kto powiedział, że moja teściowa mnie zaakceptowała?

ona, przy każdej sytuacji jakieś sprzeczki zakłada złość, przy czym dotyczy ona tylko mnie. Z moim mężem rozmawia jakby nigdy nic, podczas gdy ja oczywiście jestem winna kto wie czego (np tego, że w sobotę wieczorem poszliśmy do znajomych a ona siedziała sama, mój mąż to biedne niewiniątko a ja jestem potworem).

Nie wiem jak mam zamknąć temat w swojej głowie jak radzisz. Nie wiem jak mam to zdanie rozumieć. Mam się przyzwyczaić do upupienia, traktowania jak małe dziecko, szantażu emocjonalnego na każdym kroku? Bo naprawdę nie wiem co masz na myśli poprzez zamknięcie tematu.