jak nie zwariować przez problemy rodzine ?

Nie przeżyjesz życia za wszystkich, co jedynie przez ciągłe angażowanie się w ich problemy, Twoje życie przemknie obok Ciebie.

U mnie może nie było aż tak źle, bo mama jakoś ogarnia ten grajdołek, ale jak czasem patrzę co się dzieje w moim domu rodzinnym, to mi się płakać chce, każdy najpierw liczy na mannę z nieba, a jak ona się nie pojawia, to dopiero zaczynają działać, najczęściej kilka tygodni za późno.

Bardzo długo po wyprowadzce z domu żyłam na trzy rodziny - rodzice, brat z kłopotami małżeńskimi i ja z małżonkiem, przy czym moja świeżo założona zawsze była na ostatnim miejscu, bo my sobie przecież poradzimy,a oni nie...

wracając od rodziców potrafiłam albo nie odezwać się do męża przez całą drogę, bo wychodziłam z odrętwienia albo beczałam przez 60 km...

Organizm w końcu zaczął bronić się sam, zrezygnowałam z wizyt w domu, dzwoniłam rzadziej i nauczyłam się patrzeć na ich problemy jak na ich problemy a nie jak na problemy, które muszę  rozwiązać ja. Mam świadomość, że brat dalej ma mega długi ale skoro on ma to w du**ie, to czemu ja się mam przejmować? Skoro mama woli wydać kasę na fajki zamiast na buty, to czemu ja mam jej kupować... Za mnie nikt nie zapłaci rachunków, a jak zepsuje mi się auto w środku nocy, to większe prawdopodobieństwo, że z pomocą przyjdą znajomi niż najbliższa rodzina, której nie raz ratowałam tyłek jadąc 200 km w środku nocy, bo "siostra ratuj!".

Z pewnością usłyszysz nie raz że wypięłaś się na rodzinę, boli... bardzo boli... ale w końcu i na to się uodpornisz, skup się na swoim życiu, bo jeszcze sporo go masz przed sobą

Macie racje. Już i tak teraz mam większy dystans do tych wszystkich problemów, niż wcześniej. Najgorzej było jak się wyprowadziłam od rodziców, bo jeszcze te wszystkie problemy odczuwałam. Jakieś dziwne, toksyczne relację u mnie w domu istnieją . Nie wiem, straszne jest to, jak człowiek widzi, jak jego własna rodzina, zamiast siebie wspierać, szanować, działa tak toksycznie i przy tym bez odpowiedzialności . Oczywiście też mnóstwo razy mogłam na rodziców liczyć, więc to nie jest tak, że nigdy nie uzyskałam od nich pomocy. Rozumiem nawet fakt, że ok, mamy ciężką sytuację, nie mogłam zawsze liczyć na pomoc od nich, nawet takiej pomocy nie oczekuję już teraz, ale jednak myślę, że do pewnego stopnia można obarczać swoich bliskich własnymi problemami...tym bardziej jeśli niczego samemu się nie robi . Mam nadzieję, że nabiorę większego dystansu i spokoju w sobie. Pewnie na to, też potrzeba więcej czasu. Dzięki za odpowiedzi :*