co się dzieje?

Bezradnisio z całą pewnością nie jesteś nikim. Nawet tak nie myśl. Jesteś kimś bardzo ważnym, wrażliwą, inteligentną osobą (takie wnioski nasunęły mi się po przeczytaniu Twojego postu). Choć Cię nie znam, wierzę w Ciebie. Może dobry psycholog, rzeczywiście byłby w stanie Ci poradzić. Trzymam mocno kciuki za odzyskanie sił, motywacji etc.

Mimo wszystko czuję się podle. Tyle poświęciłam dla tego chłopaka w imię wyimaginowanej miłości, która nigdy się nie zdarzy... Byłam głupia i naiwna jak zakochana małolata... Nie mogę uwierzyć, że byłam aż tak zaślepiona... Źle mi z tym, bo on wciąż wraca do mnie w myślach... Staram się żyć normalnie, zajmować sobą ale mimo wszystko trudno jest na razie zapomnieć. Może potrzeba więcej czasu? Pewnie tak. Może wraz z początkiem roku akademickiego będzie lepiej, wtedy przynajmniej zajmę się czymś na poważnie i może uda mi się wymazać go z pamięci... Mimo to straciłam wiarę w ludzi i miłość, której jeszcze nigdy nie przeżyłam...

Poza tym ostatnio nastrój mi się tak pogorszył, ciągle płaczę, szlocham, bo wciąż nie mogę się pogodzić z tym jak mnie potraktował... To skomplikowane, a ja wciąż się pogrążam w depresji, zamykam się na świat, obiecałam sobie już nigdy nikomu nie ufać i nie zakochiwać. Cały czas mam tak niskie poczucie własnej wartości, że myślałam nawet o samobójstwie...

Witajcie! Ja niestety czuję się podobnie jak Bezradnisia, nie wiem i nie umiem sobie z tym poradzić. Moją 2 letnią znajomość z chłopakiem z osiedla przepłaciłam depresją i lekiem do ludzi oraz poczuciem winy za to, że stało się tak jak się stało, chociaż wszyscy powiedzą: "Nie był tego wart" "Nie wszyscy chcieli źle" "Nie każdy żyje twoimi problemami i z ciebie się śmieje lub o tobie mówi, uważa za beznadziejną i mało wartościową."
Dla mnie była to kumulacja błędów jakich popełniłam w moim krótkim 18 letnim życiu lub też nigdy nie rozwiązanej sytuacji i zostawieniem z obietnicami a bez słowa "żegnaj", bo często zdarzały się sytuacje, że z kimś się pokłóciłam, nieswojo czułam się w towarzystwie, straciłam przyjaciół, ktoś się ode mnie odwrócił. A w moim mniemaniu nie chciałam mieć złych intencji. Wspominam to jako bardzo przykre doświadczenia jednocześnie nacechowane poczuciem winy i całkowitym zwątpieniem w ludzi, denerwowałam się stresowałam, czasem już na tle nerwicowym. Podniosłam się z tego i było ok, do czasu.. Nie wierze już w miłość i bratnią duszę, umiejętność rozmowy i samoakceptacji. Gdy spotykałam się z Bartkiem, wydaje mi się teraz, że nie umieliśmy ze sobą rozmawiać, czegoś zawsze brakowało, a mimo wszystko chciałam wierzyć, że wszystko jest ok i ulegałam iluzji miłości, będąc przy tym wieczną pesymistka, niezrozumiała kobieta, wręcz naiwną idiotką łykającą słowa, a nie czyny. Bałam się do niego zbliżyć, nie czułam się bezpiecznie, momentami analizowałam dlaczego jest dla mnie nieziemsko przykry. Ogromna zazdrość, bo ciągle o czymś gadał, dziewczynach, koleżankach. Później nie rozumiałam jego próśb, a moją złość wobec tego jak bardzo zachował się nie fair zamieniałam w jakąś małą zemstę słowną. Durną zemstę słowna, lub wieczne pouczanie. Ginęliśmy w tym wszystkim, a ja zbytnią ufnością  chciałam wierzyć, że to będzie trwało wiecznie. Być może ktoś napiszę, że nie ma się czym przejmować, że minie, ale ja nie mogę wyjść z poczucia bezradności i ogromnych przemyśleń jak mogłam się zachować, żeby nie doprowadzić do kłótni. Jeśli to nie jest pierwszy raz w którym coś takiego mnie spotyka wiecznie zastanawiam się i myślę że była to MOJA WINA I MOJA GŁUPOTA, KTÓREJ NIKT I NIC JUŻ NIGDY NIE ZMIENI. Po pozbieraniu się z tego stanu miałam motywację, znajomych zaczęłam się uśmiechać, bo przecież ludzie są i odchodzą, często mają inne priorytety. Miałam...teraz czuje się gorsza od innych, czasami wolę spać, niż myśleć jak inni się pozbierali, mają silny charakter, nie cierpią, tylko wracają do swoich planów i celów idąc prostą ścieżką. Gdy widzę tych z którymi zerwałam kontakt na ulicy mijam się bez słowa, bo nikt nie mówi mi cześć na powitanie, bo taka była ostra wymiana zdań i zostałam bez rozwiązania, BEZ ODPOWIEDZI NA NORMALNE PYTANIA, BEZ ROZMOWY, skończyło się na mówieniu i pretensjach. często się stresuje i popadam w wewnętrzny dół, wiem że już nie ma szansy na coś lepszego, kiedyś umrzemy i nikt nawet nie pamiętał. Nikt nie będzie miał dobrych wspomnień. Chciałam kiedyś naprawić mój błąd - nie dostałam takiej szansy. Bartek urwał ze mną kontakt i potrafi być tak, że z naszym wspólnym przyjacielem Tomkiem się wita, a mnie traktuje jak najgorsze zło, nikogo, jestem powietrzem, chociaż bardzo chciałam zgody i wyjaśnienia całej sprawy. Czuje się źle w swoim ciele, nie radze sobie z tym, za dużo mówię ludziom, bo sobie nie radze i szukam rad, a tak naprawdę nie wiem komu zaufać i następnie wiem że o mnie mówią.  I kto jak kto ale oni nie są dobrym doradztwem. Nie był on przyjacielem, a tym bardziej kochankiem, bo pamiętam same przykrości i niedopasowanie. Po cholerę moja sympatia i chęć wybaczenia? Zastanawiam się czy ja za bardzo nalegałam na bliskość i na rozmowę, żeby było normalnie? Żeby traktowano mnie dobrze? Może za dużo mam nierealnych myśli? A może przez potulność traktowano mnie jak dziwkę. Wydawałam się pogodną licealistką z głową pełna marzeń i chcącą pomagać innych. Idę na studia ? może to i lepiej będę sobie w Warszawie i zapomnę. POMÓŻCIE MI, bo czasami nie mogę się od tego uwolnić, a gdy zasypiam marze, żeby ktoś mnie docenił, nie krytykował, za to, że coś szło nie tak i w związku i w grupie koleżeńskiej, albo proszę o to, żeby już nigdy się nie obudzić. Jest mi to obojętne. Nie dbam o siebie, a to co mam. To wszystko jest takie nijakie, pomaga płacz jako lek na to że już nigdy nie będzie zgody i normalności ze strony przyjaciół i Bartka. Kiedyś umrę, oby chociaż wtedy ktoś nade mną płakał.  A ja zostanę wykorzystanym człowieczkiem, który sam tego chciał. Może studia mnie uratują. Wątpię. Proszę o radę już nie umiem tak dalej!

odpisze tu ktoś w ogóle?