Ślepa uliczka, czyli związek w którym już nic się nie dzieje.

dzięki pomogło trochę

matka natura  daje znaki  ' już czas '

Ile niby wg Cb trzeba czekać na deklarację od mężczyzny? 4,5 roku się spotykają, 2 lata mieszkają razem. Może na etapie gimnazjum/liceum to niedługo, ale na etapie dorosłego, poważnego życia to na pewno wystarczający czas.

Nie przesadzasz. Facet zawsze będzie mógł sobie wziąć 25letnią siksę i założyć z nią rodzinę. W drugą stronę tak nie ma. Młodość kobiety jest kilkukrotnie cenniejsza niż mężczyzny. Dowiedz się na czym stoisz. Jak mężczyzna nie jest chętny do ślubu i dzieci z Tobą, a z założenia ma takie marzenia, to może po prostu nie jest pewny czy jesteś tą "jedyną"? Jeśli mężczyzna kocha to nie rozumiem jakim problemem dla niego miałoby być sformalizowanie związku.

Mała "wpadka" i po kłopocie Nie będzie wtedy nudy!

Zdania widzę są podzielone jedni mówią że przesadzam inni że powinnam z nim jeszcze raz pogadać. No i tak właśnie się czuję. Podzielona rozdarta między
"weź poczekaj uzbrój się w cierpliwość" a pomiędzy "pogadaj z nim musisz wiedzieć na czym stoisz ile można czekać ?".
Pytałam go nie raz jak nas widzi za parę lat. mówi że będziemy rodziną. Nawet mówi że tabletki przestaniemy brać po ślubie, i zobaczymy czy zajdziemy w ciąże.
jeśli przez rok seksu bez zabezpieczenia nie uda nam się "zaskoczyć" to zaczniemy leczenie.
Czyli są jakieś konkrety. No niby są. ALE KIEDY ?? za rok ? za dwa ? może to głupie ale najbardziej zależy mi na zaręczynach, to będzie dla mnie znak świadectwo.

Młodość kobiety jest znacznie cenniejsza niż u mężczyzn ktoś kiedyś mi powiedział, oraz to że powinnam nie dać wpędzić się w lata i pozostawić od tak
bo pojawi się lepszy model.

Podpisuje sie pod tym...

Przeczytaj sobie książkę "Dlaczego mężczyźni żenią się z zołzami" i spuść gdzieś to ciśnienie na ślub bo pod presja nic dobrego z tego nie wyniknie. Musisz odpuścić, skoncentrować się na czymś innym, zlikwidować to parcie na ślub. Jak się odwrócisz i przestaniesz o tym myśleć i mówić zaręczyny będą. Otwórz się trochę na świat, rozejrzyj się, miej coś własnego, jakiś własny świat, niech Cię trochę straci z oczu czasami. Dotrze wtedy do niego, ze nie jesteś na zawsze i dla niego tylko to i zacznie myśleć jak Cie zatrzymać.

Na razie jest w komfortowej sytuacji - Ty go ciągniesz, trzeba mu trochę tego komfortu zabrać.

:-) Jasne , że masz. Naprawdę nie ma tragedii, masz dobry związek, tego się trzymaj. A kobiety rodzą dzieci grubo po 30-tce więc spokojnie masz czas zrobić to wcześniej, nie ma sensu naciskać.

Czujesz nudę i pustkę bo widzisz że u znajomych dzieją się wielkie przewroty : rodzą dzieci ,ciąże , śluby....a u Ciebie stagnacja....stabilizacja . I właśnie tą stabilizacje powinnaś docenić. Ale nie docenisz bo nie widzisz nic ,tylko widzisz to co kto robi , co się dzieje w jego życiu, co ma a Ty nie masz. I w ogóle co to za tekst że zastanawiasz się czy masz szanse na dziecko? Masz 29 lat! Ja rozumiem jakby to pisała kobieta lat 50 , ale Ty? Jedno co bije z tego Twojego posta to parcie i ciśnienie na zaobrączkowanie ,itp  ale nie wiem czy Ty tego chcesz czy chcesz bo wszyscy dookoła Ciebie juz to mają. Może zapisz się na jakieś zajęcia żeby dostarczyły Ci adrenaliny!

Wiesz co, no to sprawa trochę inaczej wygląda. W tej sytuacji powinnaś z nim spokojnie o tym porozmawiać, o swoich ograniczeniach i o marzeniach i zapytać czy zechce je z Tobą realizować bo choćbyś nie chciała masz w tym temacie ograniczenia czasowe.

Tylko na spokojnie, w miłej atmosferze, po prostu bez naciskania, powiedz o wszystkim nie oczekując na zaraz deklaracji. Tak jakbyś przyjacielowi opowiedziała o problemie i poczekaj.

Reakcja powinna być.

Myślę, ze jeśli związek jest dobry to masz dużo do stracenia. A czy masz poświęcić marzenia - nie ale musisz o nich wprost powiedzieć, bez pretensji i oczekiwań. Nikt nie chce być w takiej sytuacji, każdy chciałby podjąć taką decyzję sam, z własnej wewnętrznej motywacji a nie postawiony pod ścianą. Jeśli się kochacie i widzisz na co dzień staranie się  o siebie nawzajem, szacunek, liczenie się z drugim człowiekiem to nie wydaje mi się żeby nie chciał zrozumieć Twojej sytuacji.

Jeśli rzucasz takie słowa ("szkoda że moje marzenia spełniają się innym ludziom" ) myśląc że mężczyzna zrozumie to możesz być w błędzie - mężczyźnie trzeba prosto, jasno w punktach wyłożyć a nie coś tam pomiędzy słowami rzucone bo gwarantuje nie wyłapie.

To może powiedz mu wprost- "chcę zostać mamą, nie za 5 lat, nie za trzy tylko niebawem". Zaproponuj, że odstawicie tabletki nie po ślubie tylko teraz. Powiedz mu o swoich potrzebach. Jesteście z tego co piszesz ustawieni finansowo (praca, swoje mieszkanie), macie spory staż (4,5roku) macie swoje lata (30)- jeżeli u Ciebie to dojrzała i pewna decyzja ja bym się nie wahała tylko postawiła sprawę jasno. Inaczej możecie "przechodzić" związek i rozstać się za kolejne 4 lata i wtedy będziesz miała poczucie zmarnowanego czasu.

Taki tekst wiekszosc facetow zignoruje. Faceci odbieraja inne komunikaty niz kobiety - wiekszosc z nich aluzje i niedomowienia puszcza mimo uszu, bo to nie ich jezyk. To kobiety porozumiewaja sie w ten sposob.

Chcesz reakcji? Wkrec go troche. Wybierz sie do lekarza i powiedz, ze ci badania wyszly bardziej kiepsko niz sie spodziewalas. ze zostalo ci malo czasu na zostanie matka. Postrasz go troche.
Daj mu JASNY komunikat, ze chcesz dziecka w najblizszym czasie (tzn za rok, lub dwa najdalej) bo potem juz bedzie za pozno. Nie boj sie go postawic pod sciana - albo sie ocknie, albo wycofa - byc moze nawet odejdzie, ale gra jest warta swieczki. To jest twoja szansa na macierzynstwo, ktora on dla wlasnej wygody marnuje. On bedzie mogl miec dzieci jeszcze przez nastepne 20 lat, ty nie. Albo zalicz wpadke. to egoistyczne, ale skuteczne rozwiazanie

Zwlaszcza w okolicach 30

Myślałam, że od spełniania marzeń jest św. Mikołaj, a nie facet postawiony pod ścianą Tak serio - dlaczego od niego nie odejdziesz? Nie jesteś z nim szczęśliwa, on nie spełnia Twoich oczekiwań i nie dogadujecie się w FUNDAMENTALNEJ kwestii, a jednak uparcie z nim jesteś. Dlaczego? Ze strachu, że jak go zostawisz nie zdążysz znaleźć sobie kogoś innego? Że nie jesteś dla niego tą jedyną, bo on się waha? O co chodzi TAK NAPRAWDĘ? Nie zrzucaj na niego odpowiedzialności za podjęcie decyzji, tylko sama ją podejmij. Zamiast zmieniać na siłę kogoś, kto tej zmiany nie chce, znajdź kogoś, kto będzie miał w sobie dokładnie to, czego szukasz.

Za miesiąc czy dwa Ty będziesz go szczerze nienawidzić, za to, że nie jest taki jak powinien, a on będzie Cię miał za frustratkę, która zmusza go do rzeczy, której nie chce. A dziecko naprawdę niczego tu nie zmieni. Może ewentualnie pogorszyć waszą relację.

Chciałabyś zjeść ciastko i mieć ciastko, ale to tak nie działa Ty chcesz dzieci, on nie. Ty chcesz ślubu, on nie (opcjonalnie chce tego wszystkiego, ale albo nie z Tobą, albo nie z nożem na gardle). Gdzie tu widzisz miejsce na kompromis?

Moim zdaniem to jednak przesadzasz. Co to za przyjemność hajtnąć się na siłę? Będziesz miała z tego satysfakcję, jak ci się oświadczy po twoich kolejnych prośbach, rozmowach a nawet być może i kłótniach? Dla mnie taki związek to żaden związek. Jemu jest dobrze tak jak jest i być może planuje się ustatkować, ale wcale nie z tobą. Dlatego zamiast ciągnąć go za uszy do ołtarza, radziłabym zastanowić się czy chcesz z nim spędzić resztę życia. Bo to jest moment, w którym wyraźnie widzisz jakie są twoje priorytety w związku a jakie jego, i to nie ogólnie w związku, tylko w waszym.Śmiem twierdzić, że on nie traktuje wszego związku zbyt poważnie i stąd takie zachowanie.

Z męskiego punktu patrzenia, to twojemu partnerowi jest dobrze tak jak ma teraz i nie chce tego zmieniać. Ślub to małżeństwo, małżeństwo to dzieci a małżeństwo z dziećmi to obowiązek, którego on się boi. Jak po tylu latach razem mógł Tobie powiedzieć, że ,,on nie ma takiego ciśnienia na ślub jak Ty"??
To przepraszam bardzo ale w taki razie na co ma ciśnienie? Przestańcie pisać, że autorka tematu przesadza bo inni się żenią i tak dalej. Koleś ma 33 lata i pora najwyższa aby zrobił coś ze swoim życiem. Znam osobiście taki podobny, przypadek. Facet też nie miał parcia na ślub - wiekowo zbliżeni do Was, autorko - wszyscy znajomi wkoło już pochajtani i dzieciaci, jego kobieta też zaczęła w końcu nalegać na ślub. Stwierdzał to samo co Twój partner, że on nie ma ciśnienia, że nie ma kasy na ślub, że małżeństwo nie jest obowiązkiem. Nawet już jej rodzina zaczęła gościa cisnąć aby się wreszcie na coś zdecydował. Ostatecznie skończyło się na tym, że się rozstali...ale z jego inicjatywy, bo to, że był 5 lat z kobietą nie oznacza, że musi się z nią żenić i tak dalej. Dzisiaj ona jest szczęśliwa w innym małżeństwie - 2 lata po rozstaniu z tamtym - a on co weekend jest wynoszony z klubów przez żonatych kolegów, bo dopiero teraz zrozumiał swój błąd.
Autorko, nie doprowadź do tego. 33 letni, dorosły koń, który mówi coś takiego nie świadczy to dobrze ani o nim, ani nie pokazuje, że mu faktycznie zależy na Waszym związku. Koleś ewidentnie nie gra do wspólnej bramki, tylko do swojej bramki. Nie traktuje Ciebie poważnie i na moje to on wcale nie planuje ślubu z Tobą.

Odstaw ten romantyzm na bok albo w ogóle z niego zrezygnuj. Po tym co piszesz to nie jest tego typu facet, co będzie opowiadał romantyczne frazesy. Zejdź na ziemię i zacznij myśleć i patrzeć trzeźwo. Mam wrażenie - Ty chyba również - że już go czasami nieco tłumaczysz, a w Twojej świadomości już zrodziła się twarda myśl, że tym facetem ani małżeństwa ani dzieci mieć nie będziesz. Prawdopodobnie to co teraz robi, to tylko dlatego aby mieć ten spokój w Waszej relacji, że temat małżeństwa na trochę przyciśnie. Pamiętaj, że wpłacone środki zawsze można wypłacić. Co chcesz planować? Nie masz terminu ślubu, nie masz ustalonej sali. Pamiętaj, że taka organizacja ślubu jednak czasami trochę trwa i dzisiaj samą salę trzeba rezerwować nawet na 2 lata do przodu a z tego co czytam, to 2 lata dla Ciebie to mega dużo czasu, a przez 2 lata sporo może się zmienić w życiu każdego z Was.

Nie dziwię Ci się wcale, że teraz tak się zachowujesz, myślisz i czujesz. W tym temacie wiele kobiet sobie zaprzecza ale w jednym się z nimi zgodzę - na Twoim miejscu to już bym dawno go puścił z torbami. Na co Ci taki facet? Bez jaj?! Bez własnego zdania?! BEZ WIZJI WASZEGO ZWIĄZKU NA LATA!!! Tu nie chodzi o ,,tu i teraz" ale o to co będzie za 5 lat. 

Przeprowadź z nim w ten weekend, mega ostrą rozmowę jak Ty to widzisz, że skoro on ma takie opory, to ani tego ślubu nie będzie, ani Waszego związku również nie będzie i zwyczajnie się z nim rozstań! Trudno - dodasz, że nie potrzebujesz faceta, który będzie z łaską podchodził do Ciebie. Jak zacznie robić opory i będzie chciał abyś jednak została to wtedy:
- ustalasz twarde zasady Waszego związku; z tego co czytam tych zasad w ogóle nie było i pomimo tylu lat na karku, to jest to relacja bardzo nastoletnia
- przekazujesz mu do wiadomości i to nie podlega negocjacjom, że ślubu cywilnego(kościelny i wesele może być później) spodziewasz się do pół roku i dajesz mu do zrozumienia, że ma PÓŁ ROKU NA OGARNIĘCIE SIEBIE I TEMATU
- jeśli się nie dostosuje, nie zmieni nic w sobie, to go pożegnasz

Mam nadzieje, że pomogłem

Czytajac Twoje wpisy odrazu przypomina sie mi moja sytuacja, ktora jest jeszcze gorsza. Ja ze swoim jestem w zwiazku 11 lat u mnie tez jest tak ze wszyscy maja juz jakies uporzadkowane sprawy rodzinne. A u mnie nie po 9Latach zamieszkalismy ze soba jest super jak zawsze ja jestem typem kobiety ktora sobie poradzi nigdy nie bede zmuszala kogos kto nie chce sie zenic ok rozumiem chociaz nigdy tak nie powiedzial ale tez nigdy niedal deklaracji ze jest inaczej!  Mi zalezy na rodzinie bo sie ztakiej wywodze uporzadkowanej leca lata i polecialy az powiedzialam dosc chce dzoecka bo mam 33 on moze byc moim przyjacielem a dziecko chce bo zaczynaja mi sie problemy z miesiaczka i tak dalej mowie mu ze musimy sie postarac! Stwierdzil ze ok to staramy sie juz prawie pol roku i nic zaczynam sie denerwowaci dolowac ze to przez niego zaczynam wszystko zwalac na niego nie wiem czy wytrwam w tym. Jest to przykre bo wiem ze z kims innym bylabym szczesliwa a tu zaczynam watpic w swoje cale zycie ze zle cos nie wyszlo! On zawsze mowil mi ze jestem jego miloscia najwieksza, ulubienica przyjaciolka nie ma zadnej punktu zaczepienia a ja zyje w tej stagnacji izastanawiam sie czy nie odejsc!

Oczywiście, że on doskonale wie, czego Ty chcesz. Nie przesadzasz. Znam 3 takie przypadki, gdy kobieta chciała zmusić partnera do zaręczyn i każdy źle się skończył. Dziewczyny dosłownie wyżebrały sobie te oświadczyny, po roku czy dwóch rzeczywiście facet im się oświadczył, po czym wcale nie były one dla nich przyjemnością. Były zażenowane, że musiały to wyprosić. Później zawsze wychodziły jakieś kłótnie i okazywało się, że tak naprawdę to on nie chce ślubu, został zmuszony, albo że nagle jego rodzice nie akceptują dziewczyny, albo że ich plany na przyszłość są tak różne, że aż nie do pogodzenia i w końcu trzeba było się rozstać. Skoro on się nie kwapi do zaręczyn, mimo że wie, że Ci na tym zależy i chciałabyś mieć już dziecko ze względów zdrowotnych nawet, to znaczy, że nie widzi Cię jako swoją partnerkę na zawsze, jako żonę, gra na zwłokę, udaje głuchego lub głupiego, gdy mu mówisz na poważnie o swoich panach lub przytakuje a później nic z tego nie wynika, bo tak naprawdę ma to w dupie, bo ma z Tobą dobrze bez zbędnych obowiązków, jakby co zawsze może odejść do innej. Przykra to prawda, ale ceń swój czas i daj sobie z nim spokój, albo całkiem zrezygnuj z planów założenia rodziny i znoś upokorzenia, które Ci serwuje. Ja bym miała swój honor. Te dziewczyny też teraz żałują, że się tak poniżyły. Przyzwyczajenie w związku tylko zaciemnia umysł. Serio, Twój przypadek jest tak standardowy, że aż bije po oczach. Nic na nim nie wymuszaj, bo to się i tak obróci przeciwko Tobie. Na szczęśliwe małżeństwo z nim masz nikłe szanse.

Ja też z własnego doświadczenia - tej domniemanej "radości", w sensie dziecka, które matka zrobiła sobie z ojcem wcale nie dlatego, że oboje chcieli rodziny (i tak samo ją widzieli), ale dlatego, że ona chciała dziecka. To jest fatalny pomysł. Zryjesz życie sobie, dziecku i facetowi. Nie tędy droga.

Co do meritum: nie, nie przesadzasz. Chcesz realizować to, co dla ciebie w życiu ważne - to zupełnie normalne.

Jeśli chcesz dziecka i nie wyobrażasz sobie dziecka bez ślubu, więc chcesz też ślubu, to najwyższa pora postawić sprawę jasno. Skoro w związku z twoją sytuacją zdrowotną nie możesz sobie pozwolić na czekanie, to czas na konkrety. Albo on się bierze w garść, ustalacie datę ślubu i datę pracy nad potomkiem (przed ślubem, po ślubie), albo ty zwijasz żagle i idziesz w swoją stronę. I nie, to nie jest szantaż - to jasne określenie priorytetów i ich realizacja. Zbieranie na bliżej nieokreślone w czasie wesele to jest odsuwanie problemu - w tym wszystkim nie chodzi ci przecież o wypasioną imprezę dla ciotek i koleżanek.

Nie odkładaj własnych marzeń na półkę, bo już ich stamtąd nie zdejmiesz. I skończy się tak, że będziesz go nienawidzić, bo odebrał ci szansę na macierzyństwo, będziesz nienawidzić siebie, bo na to pozwoliłaś i będziesz nienawidzić wszystkich, którym się udało. A to jest tragiczna przyszłość.

Tylko nie zasłaniaj się tym, że to ON się nie może zdecydować. Jeśli tak jest to trudno, zdecyduj za niego i odejdź. Bo wasz związek (każdy związek w zasadzie) ma sens tylko wtedy, kiedy obie strony się angażują na 100% i, jak napisał odlotowy, grają do tej samej bramki.

Jak ja doskonale Cie rozumiem.. Właśnie napisałam podobny post. Ja jestem z facetem ponad 3 lata. Jemu sie nie śpieszy to założenia rodziny, ponieważ jak powiedział "facetom do tego sie nie śpieszy"