Chciałabym zrozumieć swoją mamę.

Moja mama ma 45 lat. 5 lat temu rozwiodła się z ojcem. Główną przyczyną rozpadu ich małżeństwa był alkohol - tata pije odkąd pamiętam. Z początku były to niewinne 2-3 piwa po obiedzie pite w ramach relaksu po pracy. Z czasem, gdy zaczął wyjeżdżać w delegacje, piwo zamienił na wódkę, a na przestrzeni paru lat potem, wódkę zastąpił najtańszym wińskiem, które efektywnie ryło mu mózg.
W małżeństwie moich rodziców panował tradycyjny podział ról, tzn. mama zajmowała się domem, a tata zarabiał pieniądze. Jednakże gdy przez alkohol wyleciał z kilku miejsc z gromkim hukiem, i w eter poszła informacja, że więcej z nim problemów niż pożytku, nigdzie nie mógł znaleźć pracy i zaczął zbierać złom, z którego sprzedaży żyliśmy. Nasza sytuacja finansowa była naprawdę patowa, ale mama zawsze znalazła powód, przez który nie mogła pójść do pracy. Najczęściej padało na jej skoliozę. Wiem z autopsji, że to dość bolesna sprawa, ale z drugiej strony nie na tyle, aby rezygnować z życia. Sama do pierwszej pracy poszłam już w wieku 15-lat, notabene pod naciskami ze strony rodziców. W stosunku do wykonywanej pracy zarabiałam grosze, ale wówczas to był dla nas naprawdę reanimacyjny zastrzyk finansowy. Starałam się by nie zawieść zarówno moich pracodawców, jak i mojej rodziny, ale zawsze usłyszałam od rodziców, że zarabiam za mało, bo nie starczy na opłacenie rachunków, na wizytę u kosmetyczki, na fajki... Konsekwencją mojego pójścia do pracy,o było zaniedbanie szkoły. To jedna z największych porażek w moim życiu, którą nieudolnie tłumaczę tym, że wybrałam mniejsze zło. Obecnie nadrabiam zaległości, ale wiem że moja szansa na wykonywanie wymarzonego zawodu została bezpowrotnie skreślona. Nie umiem wybaczyć tego rodzicom, choć sama dokonałam takiego wyboru. Mam żal do tych wszystkich instytucji jak MOPS, kuratorium, kadra pedagogiczna, że nie zainteresowali się dlaczego tak długo nie ma mnie w szkole, dlaczego nikt nie zainteresował się moim ojcem, który pijany poszedł do pedagog zanieść usprawiedliwienie, czemu nikt nie zadał sobie trudu... Myślę, że gdyby ktoś wskazał mi właściwą drogę, i potrząsnął trochę moimi rodzicami, dziś byłabym w zupełnie innym miejscu, na zupełnie innym etapie życia.
W naszym domu nie było przemocy fizycznej, ale za to psychiczna gościła każdego dnia. Były awantury, wyzwiska, groźby na przemian ze strony matki i ojca, że się zabiją... Aż do pewnego dnia, gdy ojciec po pijaku próbował zmusić mamę do seksu. W ten dzień mama podjęła decyzję o rozwodzie, i wyrzuciła tatę z domu. Od tamtego momentu, ojciec jest osobą bezdomną. Widuję go czasem - jest wychudzony i skrajnie zaniedbany. Kilka miesięcy wstecz odezwała się do mnie jego kuratorka z informacją, że tata ma wyrok za kradzieże mosiężnych figurek na cmentarzu, i jeśli nie uiści zasądzonej opłaty odszkodowawczej, będzie musiał odsiedzieć wyrok w więzieniu. Odnalazłam tatę, przekazałam mu najświeższe wieści, i postanowiłam że mu pomogę pod warunkiem, że przestanie pić. Migał się, że nie jest w stanie od razu odstawić alkoholu. Odpowiedziałam, że w tej kwestii nie ma kompromisów - albo wszystko odbywa się na moich zasadach, albo w ogóle. Po dłuższej chwili zastanowienia przyjął moje zastrzeżenia. Nazajutrz zaprosiłam go do swojego domu wbrew niezadowoleniu swojego chłopaka. Kupiłam mu ubrania, dałam możliwość wykąpania się, nakarmiłam, i taki oporządzony miał pojechać do kurator, by spróbować dojść z nią do jakiegoś kompromisu. Chciał, abym pojechała z nim, bo nie czuł się zbyt pewnie - pojechałam. To, jak mataczył na tym spotkaniu, mroziło mi krew w żyłach... Mówił co innego kuratorce, i co innego mi. Nie wiedziałam, w którą wersję uwierzyć, i czułam się oszukana, ale gdy po wyjściu z sądu poszedł do monopolowego po piwo, już zupełnie skreślił wszystkie moje nadzieje. Myślałam, że jeśli poczuje, że komuś jest potrzebny, że ktoś się o niego martwi, weźmie się w garść i zacznie doprowadzać do porządku swoje życie. O naiwności ludzka...
Parę miesięcy temu, ze względu na problemy finansowe, musieliśmy z chłopakiem opuścić wcześniej wynajmowane mieszkanie, i każde z nas tymczasowo zamieszkało przy domu rodzinnym. Zaproponowałam mamie, że będę połowę dorzucać się do czynszu, i co drugi dzień uzupełniać lodówkę, w zamian za to, że pozwoli mi przez jakiś czas z sobą pomieszkać. Mama nadal nie pracuje, więc moją propozycję przyjęła ochoczo. Jej obecną wymówką w kwestii podjęcia pracy jest załatwianie formalności związanych ze sprzedażą mieszkania (nie opłacała czynszu, dług osiągnął horrendalną sumę, komornik miał już opchnąć to mieszkanie na licytacji, gdy w ostatniej chwili udało się znaleźć kupca).
Kiedy wprowadzałam się do mamy, ta równolegle spotykała się z pewnym facetem. Dość szybko z nami zamieszkał. Byłabym zadowolona, gdyby to był odpowiedni mężczyzna. Ktoś, kto da jej motywację, kto da jej wsparcie. Tymczasem to identyczny typ faceta, co mój ojciec. Pije codziennie, i w niemałych ilościach, a mama siedzi z nim, i mu wtóruje. Trzy razy w przeciągu ostatniego miesiąca widziałam ją w takim stanie, w jakim nie widziałam jej przez całe życie. Pierwszy raz rozumiem - była impreza, zapomniała się, popiła, okej. Ludzka rzecz. Drugi raz - siedzimy w trójkę, rozmawiamy, mówię coś do mamy, a ona nagle zaczyna robić jednoznaczne gesty w stosunku do swojego faceta, co w moim odczuciu było totalnym zlekceważeniem mojej osoby, i daniem mi do zrozumienia, abym poszukała sobie innych rozmówców. Trzeci raz - zwierzam jej się z konfliktu pomiędzy mną a mamą mojego chłopaka, a mama zaczęła się śmiać jakbym opowiedziała dowcip stulecia. Nie takiej reakcji się spodziewałam... Teoretycznie może robić co chce - jest osobą dorosłą. Mimo to, ja tak zwyczajnie się o nią martwię. Nie przeżyłabym, gdyby scenariusz mojego ojca powtórzył się w życiu mojej matki...
Druga kwestia to sprawa robienia zakupów i płatności za rachunki. Facet mojej mamy jak zrobi zakupy raz na tydzień to wszystko, za rachunki nadal nie uregulował swojej części, ale za to bardzo chętnie korzysta ze wszystkich mediów i równie chętnie wyjada z lodówki. Rozumiem, piwo wzmaga apetyt, ale ja podświadomie czuje się tak, jakbym ponownie została postawiona w takiej sytuacji jak kilka lat wstecz. Mama cały czas powtarza, że to z nim załatwi, że jutro będą pieniądze, ale na obietnicach się kończy.
Od momentu, gdy wprowadził się facet mojej mamy, z portfela zaczęły ginąć mi pieniądze. Żeby to były jeszcze małe kwoty, to przymknęłabym na to oko, ale raz było to 50zł, a za drugim 10zł. Z początku byłam przekonana o winie tego pana, jednakże wydarzenia z ostatnich dni pokazały mi, że powinnam dokładniej przyjrzeć się mojej mamie. Mianowicie poprosiłam ją o opłacenie internetu i w drodze powrotnej o zrobienie zakupów, gdyż sama zwyczajnie bym się nie wyrobiła. Wczoraj próbuję wysłać maila, i pokazuje mi się w witrynie komunikat, że zostałam zablokowana za płatności. Idę więc do mamy i proszę o potwierdzenie wpłaty, mając nadzieję że to może dostawca internetu popełnił błąd, podejdę do biura, i wszystko się wyjaśni. Zamiast uzyskać potwierdzenie wpłaty słyszę, że nie opłaciła internetu.
Wydarzenia w moim życiu sprawiły, że zachorowałam na nerwicę, a nerwica przyciągnęła do mnie zespół hiperwentylacyjny. W chwili nagłego stresu strasznie boli mnie głowa, klatka piersiowa, mój słuch jest stłumiony jakbym była pod wodą, łapie mnie totalne odrętwienie, a niekiedy nawet zdarza mi się zemdleć, bardzo szybko oddycham, i muszę mieć przy sobie plastikowy worek, dzięki któremu mogę ten oddech wyrównać, inaczej trzeba wzywać pogotowie. Takie ataki przed wprowadzeniem do domu zdarzały mi się 1-2 razy na kwartał. Teraz 1-2 razy na tydzień. W dodatku lekarze podejrzewają u mnie białaczkę. Mam mnóstwo swoich zmartwień, a mama chyba nie ma litości, dokładając mi multum dodatkowo...
Nie wiem jak się za bardzo w tej sytuacji zachować... Wiem, że mama okłamuje swojego faceta, wiem też że spotyka się z kimś innym na boku. Chciałam porozmawiać z tym facetem, uświadomić go trochę, ale nie wiem czy to nie będzie dobre... Chciałabym też zrozumieć swoją mamę. Chciałabym móc poznać spojrzenie osoby trzeciej na to wszystko, bo może właśnie taka neutralna opinia pomoże dostrzec mi to, czego jeszcze nie zauważyłam, bądź też nie chcę zobaczyć. Ze swoim chłopakiem już nie mogę porozmawiać na ten temat, bo to zawsze kończy się kłótnią. Też został oszukany i zmanipulowany przez moją mamę, przez co było między nami gorąco, i uważa że powinnam zrobić z nią porządek raz a dobrze... Tylko jak? Jak nią wstrząsnąć? Pomożecie? Pozdrawiam cieplutko cierpliwych.