Mialam jednego partnera, byl tez i moim pierwszym w lozku, to z nim tez bylam w ciazy ale niestety poronilam, za co sie obwiniam, a on mnie zostawil 2 dni po tym wszystkim, nie wytrzymal utraty. Nie wiem dlaczego ale jestem bardzo nieufna wobec mężczyzn, od zawsze tak bylo, gdy juz zaufalam bylemu to zaczelo sie wszystko psuc, potem ciaza i tak dalej... wina lezy na pewno po obu stronach. Ale glownie mi chodzi o to ze chcialabym znow kogos pokochac, albo przynajmniej zwiazac sie z osoba ktora jest odpowiedzialna, ktora bedzie mnie wspierac gdy bede tego potrzebowac, to chyba zrozumiale ze nie chce juz zostac sama z problemami. Niestety takich cech charakteru nie widac od razu, a ja jestem zmeczona szukaniem kogos. Gdy pojawia sie ktos komu sie podobam, gryzie mnie fakt ze poronilam, ze moze nie zasluguje na milosc. Z jednej strony bardzo bym chciala zwiazac sie z kims i kogos pokochac, ale tak na prawde nie wiem kogo szukam, oprocz tych cech charakteru, nikt mi sie nie podoba, na pierwszy rzut oka.
Moze i czekam na te motyle ktore juz raz przezylam... Nie wiem... troche czuje sie zagubiona w relacji kobieta-mężczyzna.
Spotykalam sie z chlopakiem ktory wprost mi powiedzial ze to nie ma sensu skoro nie umiem mu zaufac, ze nie rozumie mnie w wielu sytuacjach.
Nie wiem sama co czuje, ostatnio mam wrazenie ze jestem wypłukana z uczuc, ze nie potrafie nikogo obdarzyc uczuciem, od jakiegos czasu zatracilam sie w pracy ale przeciez tak dlugo sie nie da.
Czy waszym zdaniem to moze sie zmienic? Moze mial ktos podobnie? Prosze o porade...
