ZAGUBIONA w ŻyCiU!

Moja historia jest dosyć długa, ale chciałabym uzyskać pomoc i pogląd na moją sytuację. Przez ostatni czas miałam bardzo nerwowy okres w swoim życiu, przy czym nawet podupadło moje zdrowie:( Dało mi to do myślenia i to sporo. Jednak zamiast sobie wszystko poukładać i wcielić w życie plan, który sobie zrobiłam, niestety ja się pogubiłam w tym wszystkim. Jestem osobą, która bardzo się denerwuje praktycznie wszystkim, ale nie wyżywam się na innych tylko np. przejmuję się organizowaniem jakiejś imprezy a przede wszystkim strasznie martwię się o rodzinę i bliskich.  Aż za bardzo i wszyscy mi to mówią ale to jest jednak silniejsze. Wiem że często niepotrzebnie się nakręcam ale ja jestem dosyć uczuciowa i jak coś robię to chcę aby to było zrobione dobrze. Wiele razy słyszałam słowa wrzuć na luz itp. No ale nic to nie dało bo od początku wszystko się zaczynało. Wiem że muszę zrobić selekcję swoich znajomych, bo mam wielu znajomych tylko aby im pomóc ale nic poza tym i to już miarka w ostatnim czasie się przebrała. Z resztą podobnie jak z moim chłopakiem z którym jestem 4 lata. I tutaj też jest bardzo istotny wątek, bo bardzo go kocham i raczej nie wyobrażam sobie życia bez niego. Ale jest tak że wiele rzeczy się zmieniło, tylko nie wiem z czyjej winy. Ja staram się aby było mu dobrze,ale nie powiem stałam się trochę zbyt spięta i mało spontaniczna, chcę przebywać z nim w każdy wolny czas ostatnio mam go wiele bo nie pracuję, ale on tak.  Bardzo lubię rozmawiać na wszelakie tematy, lubię zwiedzać i bywać w miejscach gdzie można fajnie wypocząć we dwoje oraz od czasu do czasu spotkać się ze znajomymi. Niestety mój chłopak tego nie preferuje  i od jakiegoś czasu zaczął mi dogadywać na wszelakie tematy, zaczął powtarzać że najlepiej jest jak mówię dosyć rzadko i to jeszcze na konkrety. Chociaż ostatnio byliśmy ze znajomymi dwa razy ale dostałam tam niemiłą docinkę po której mi się zrobiło przykro i mu o tym powiedziałam ale nie zrobił sobie z tego problemu. Poza tym gdy się pokłócimy to zazwyczaj ja przepraszam nawet gdy to nie moja wina i robi mi przykrości za które nie wiem czy dziewczyny inne by tak łatwo popuściły, ale ja nie lubię milczenia i jakiegoś nieodzywania się do siebie bo uważam że życie jest zbyt piękne na takie głupoty jak kłótnie i ja wolę je zawsze wyjaśnić lecz jest to monolog z mojej strony jedynie.  Z moim zdaniem przestał się raczej liczyć już ostatnio chociaż mówi że mnie kocha bardzo i wierzę w to ale nie mogę zrozumieć że można tak traktować dziewczynę. Jak zrobię coś dla niego to wie jak się zachować i co zrobić aby było fajnie i miło. Bardzo lubi mnie denerwować nawet gdy jest miła atmosfera ale na to przestałam zwracać uwagę i cieszę się z tego powodu oraz już na początku zrobienia jakiejś rzeczy czy zachowania w jakiejś sytuacji z góry uznaje że nie dam rady i  we mnie nie wierzy. Mogę napisać o sobie że ostatnio spadła mi samoocena i to bardzo chociaż nie miałam jej zawsze wysokiej ale jestem samodzielna i wszyscy moi znajomi uważają mnie za dziewczynę która ze wszystkim sobie poradzi. Było tak i w szkole i teraz bo jestem już po studiach.  Dlatego moi znajomi dziwią się tym że mam takie problemy jak zaczynam z kimś rozmawiać bo nie mogą uwierzyć. Lubię się śmiać i na prawdę mam spore poczucie humoru, ale nie lubię głupich żartów jakie czasem stosuje mój chłopak. Jestem tolerancyjna i na prawdę umiem śmiać się z siebie. Poza tym doszły mi troszkę nieporozumienia z rodziną i rozczarowała się na osobie, którą bardzo kocham. W sumie można uznać to za niefortunny żart, jednak zabolało, ale od tego się zaczyna    Chyba to jest taki główny problem bo raczej dałam sobie wejść wszystkim na głowę i teraz nie wiem jak to wszystko wyprostować. Byłoby mi łatwiej ale teraz nie pracuję chociaż szukam pracy, ale jest to troszkę trudne bo mam małe kłopoty ze zdrowiem:( i jestem na utrzymaniu rodziców. W dodatku jestem po studiach i kursach psychologiczno- terpeutycznych także pójście do psychologa nie wyjaśni sprawy. Ja lubię pomagać ludziom i sporu pomogłam  i tak na prawdę rozpatrzyłam mój przypadek dokładnie i wiem co powinnam zrobić ale jak widać brakuje mi odwagi na to wszystko albo boję się zmian i tego że nie dam rady.... A może to we mnie leży problem????
Dlatego proszę o opinię i porady związane z moim przypadkiem i z góry dziękuję za pomoc!